«Ultra Motorsports» NASCAR командасының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Бұрынғы автокөлік жарыстары командасы

Ultra Motorsports – NASCAR Winston Cup және Craftsman Truck Series жарыстар командасы. Джим Смит команданы және Craftsman Truck Series сериясын құруға көмектесті. Команда 1995 жылдан 2005 жылға дейін Craftsman Truck Series-те тұрақты түрде қатысып, 31 рет жеңіске жетіп, 2005 жылы Тед Масгрейвпен бірге чемпион атанды. 2006 жылдың басында Ultra компаниясы Ford компаниясымен туындаған келіспеушіліктерден кейін жабылатынын хабарлады.

Уинстон кубогы

Ultra Motorsports 1994 жылы Winston Cup жарысын бастады, сол кезде П.Дж. Джонс Phoenix трассасындағы No. 06 Ford Thunderbird көлігімен 29-шы орынды иеленді, көшбасшыдан 9 айналымға қалып қойды. Келесі маусымда Бутч Гиллиленд Sonoma трассасында No. 38 Ford көлігімен жарысты, бірақ қозғалтқыштың істен шығуынан кейін 42-ші орынды иеленді. 1999 жылы Ultra Cup жарысына No. 32 көлікпен оралды. Майк Уоллес Richmond трассасында іріктеуден өтіп, 24-ші орынды иеленді. 2000 жылдың ортасында Mattei Motorsports команданың бір бөлігін Ultra мен Смитқа сатты, олар бір айдан кейін Mattei-ді толығымен сатып алды. Команда No. 7 Chevrolet Monte Carlo көлігі мен оның жүргізушісі Майкл Уолтрипті мұра етті, сондай-ақ құрылыс жабдықтарын жалға беру қызметі NationsRent-тің демеушілігін сақтап қалды. Уолтрип командадан 29-шы орынға ие болғаннан кейін кетіп қалды. 2001 жылы Ultra Ford көліктерін қайта қолға алып, Уолтриптің орнына Майк Уоллеспен келісім жасады. Уоллес қиындықтарға тап болды, ал маусымның алғашқы жол жарысы Сономада басталғанда, Ultra тәжірибелі жол жүргізушісін іздеуге шешім қабылдады және Робби Гордонды жалдады. Ол бұрын Бобби Хамильтонды Morgan McClure Motorsports командасының No. 4 Kodak көлігінде алмастыру үшін жалданып, бірақ маусым басында өзі жұмыстан босатылып, Кевин Лепажбен алмастырылған еді. Гордон No. 7 көлігімен жол жарысына қатысты. Ол күні бойы жеңіске үміткер болды, ақырында екінші орынды иеленді және Ultra командасына ең жақсы нәтижені сыйлады. Уоллес кейін көлікке оралды, бірақ қазан айында Penske Racing командасынан жұмыстан шығарылған Джереми Мейфилдтің орнына команданы тастады, ал Лепаж No. 4 командасынан кеткеннен кейін оны алмастырды. 2002 жылғы маусымда Ultra үш маңызды өзгеріске ұшырады. Өткен маусым аяқталуға жақын, Evernham Motorsports Джереми Мейфилдті команда үшін жүргізуші ретінде тартқандығын жариялады. Evernham командасы, Dodge компаниясының NASCAR-ға оралуының алғашқы командаларының бірі болғандықтан, келісімшарт бойынша екі жүргізуші болды, сондықтан кейбір қиындықтарды шешу қажет болды. Сондықтан Ultra мен Evernham келісімге келді. Мейфилд Билл Эллиотпен Evernham командасына қосылып, No. 19 Dodge көлігін басқарды. No. 19 көлігінің бұрынғы жүргізушісі Кейси Этвуд Ultra командасына ауысып, No. 7 көлігін басқарды. Қарсылық ретінде Evernham мен Ultra серіктестікке кірісті, онда Ultra Ford-тан Dodge-қа ауысты, ал команда Ultra Evernham Motorsports деп аталды. Sirius спутниктік радиосы No. 7 көлігінің демеушісі болды, ал команда Evernham-ның көлік нөмірлеу стилін қабылдады. Бұл келісім маусым бойы сақталған жоқ. 2001 жылы «Жылдың жаңашылы» сыбайласында үшінші орын алған Этвуд No. 7 көлігімен күресті, Смит оны маусымның соңғы екі жарысында босатып, маусымды аяқтау үшін Truck Series жүргізушісі Джейсон Леффлерді жоғарылатты. Evernham Ultra командасынан қолдауын алып тастады, сондықтан команда қайтадан Ultra Motorsports деп аталды. Қиындықтарға қарамастан, Ultra 2003 жылы Dodge және Sirius компанияларымен бірге қалды. Леффлер жүк көлігі сериясына оралды, ал Смит Джимми Спенсерді No. 7 көлігін жүргізуші етіп тағайындады. Бұл Спенсер үшін үшінші команда болды; ол 2001 жылдың соңында Leffler үшін Chip Ganassi Racing командасындағы No. 26 Kmart Ford Haas Carter Motorsports көлігін демеушілік еткен, бірақ 2002 жылдан кейін Casey Mears оны No. 41 Target Dodge көлігінің жүргізушісімен алмастырды. Курт Бушпен болған жанжалдан кейін бір жарысқа тоқтатылғанға қарамастан, Спенсер команданың соңғы позициясын жақсарта алды және төрт үздік ондық нәтижемен 29-шы орынды иеленді. Ultra тіпті Тед Мусгрейв үшін таңдалған жарыстарда екінші көлікке дейін кеңейді, ол Sirius демеушілігімен және No. 07 нөмірімен жарысты. Команда 2004 жылы демеуші табуға тырысқаннан кейін тек екі жарысқа қатысты. 2005 жылы Робби Гордон команданы сатып алып, оған Robby Gordon Motorsports деп ат қойды.

Ultra Motorsports began running Winston Cup in 1994, when P. J. Jones drove the No. 06 Ford Thunderbird at Phoenix, finishing 29th, nine laps down. The next season, Butch Gilliland ran the No. 38 Ford at Sonoma, but finished 42nd after an early engine failure. Ultra returned to Cup in 1999 with the No. 32. Mike Wallace qualified at Richmond, finishing 24th. Midway through 2000, Mattei Motorsports sold partial interest in the team to Ultra and Smith, who bought out Mattei one month later. The team inherited the No. 7 Chevrolet Monte Carlo and its driver Michael Waltrip, and kept the team's sponsorship with construction equipment rental service NationsRent. Waltrip left the team after a 29th place points finish. In 2001, Ultra went back to fielding Fords and signed Mike Wallace to replace Waltrip. Wallace struggled and with the season entering its first road race at Sonoma, Ultra decided to go with a more experienced road course driver and hired Robby Gordon, who had been hired to replace Bobby Hamilton in the No. 4 Kodak car for Morgan McClure Motorsports but was himself fired and replaced by Kevin Lepage early in the season, to drive the No. 7 on the road course. Gordon contended for the win most of the day, finally placing second and giving Ultra its best ever finish. Wallace returned to the car afterward, but left the team to replace the fired Jeremy Mayfield at Penske Racing in October and Lepage replaced him after leaving the No. 4 team. For the 2002 season, Ultra underwent three significant changes. As the previous season was drawing to a close, Evernham Motorsports announced it had signed Jeremy Mayfield to drive for the team. Since Evernham's team, one of the charter teams in Dodge's return to NASCAR, already had two drivers under contract, this required some maneuvering to be done. Ultra and Evernham, therefore, struck an agreement. Mayfield would join Bill Elliott on Evernham's team and take over the No. 19 Dodge sponsored car. The No. 19's incumbent driver, Casey Atwood, would then move over to Ultra and take over the No. 7. In return, Evernham and Ultra would enter into a partnership where Ultra would switch from Ford to Dodge and the team would become known as Ultra Evernham Motorsports, with Sirius Satellite Radio coming on to sponsor the No. 7 and the team adopting Evernham's car numbering style. The arrangement did not last the entire season. Atwood, who had finished third in the Rookie of the Year standings in 2001, struggled mightily in the No. 7 and Smith elected to release him with two races left in the season and promote Truck Series driver Jason Leffler to finish the season. Evernham responded by pulling their support from Ultra and thus the team went back to simply being known as Ultra Motorsports. Despite the troubles, Ultra remained with Dodge and Sirius for 2003. Leffler returned to the Truck Series and Smith hired Jimmy Spencer to pilot the No. 7. This was Spencer's third team in as many seasons; he had left the No. 26 Kmart sponsored Ford Haas Carter Motorsports to take over for Leffler at Chip Ganassi Racing at the end of 2001, only to be replaced by Casey Mears as driver of the No. 41 Target sponsored Dodge after 2002. Despite being suspended for one race after an altercation with Kurt Busch, Spencer managed to improve the team's final positioning and finished 29th with four top ten finishes. Ultra even expanded to field a second car for Ted Musgrave in selected races, carrying Sirius sponsorship and No. 07. The team ran only two races in 2004 after struggling to find a sponsor. In 2005, Robby Gordon purchased the team and named it Robby Gordon Motorsports.

No 7 машинаның нәтижелері

Жыл Жүргiзушi № Көлiк 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Ұпайлар 1994 P. J. Jones 06 Ford DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MAR TAL SON CLT DOV POC MCH DAY NHA POC TAL IND GLN MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR PHO29 ATL 1995 Mike Bliss 08 DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MAR TAL SON CLT DOV POC MCH DAY NHA POC TAL IND GLN MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR PHODNQ ATL 1997 Mike Bliss 02 Ford DAY CAR RCH ATL DAR TEXDNQ BRI MAR SON TAL CLT DOV POC MCH CAL DAY NHA POC IND GLN MCH BRI DAR RCHDNQ NHA DOV MAR CLT TAL CAR PHO ATL 62-шы 47 1999 Mike Wallace 32 Ford DAY CAR LVS ATL DAR TEX BRI MAR TAL CAL RCH CLT DOV MCH POC SON DAY NHA POC INDDNQ GLN MCH BRI DAR RCH24 NHA DOV MAR CLT TAL CAR PHODNQ HOM ATL 55-шы 129 2000 Michael Waltrip 7 Chevy DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV MCH22 POC43 SON12 DAY42 NHA35 POC17 IND20 GLN17 MCH21 BRI19 DAR40 RCH43 NHA20 DOV24 MAR24 CLT22 TAL34 CAR35 PHO32 HOM34 ATL39 30-шы 2797 2001 Mike Wallace Ford DAY6 CAR40 LVS32 ATL40 DAR32 BRI37 TEX24 MAR31 TAL9 CAL16 RCH25 CLTDNQ DOV28 MCHDNQ DAY10 NHA10 POC25 INDDNQ GLNDNQ MCH35 BRI31 DAR12 RCH42 DOV23 KAN19 32-шы 3059 Ted Musgrave POC29 Robby Gordon SON2 CHI35 Kevin Lepage CLT13 MAR21 TAL10 PHO32 CAR16 HOM29 ATL19 NHA35 2002 Casey Atwood Dodge DAY35 CAR39 LVS41 ATL32 DAR26 BRI18 TEX35 MAR38 TAL26 CAL28 RCH22 CLT17 DOV14 POC11 MCH39 SON21 DAY20 CHI28 NHA36 POC28 IND38 GLN27 MCH42 BRI18 DAR28 RCH24 NHA34 DOV32 KAN42 TAL34 CLT30 MAR21 ATL38 CAR29 38-шы 2697 Jason Leffler PHO31 HOM35 2003 Jimmy Spencer DAY40 CAR28 LVS17 ATL7 DAR21 BRI12 TEX33 TAL38 MAR19 CAL33 RCH42 CLT4 DOV29 POC39 MCH29 SON36 DAY12 CHI23 NHA15 POC22 IND8 GLN23 MCH26 DAR22 RCH36 NHA23 DOV15 TAL42 KAN15 CLT26 MAR38 ATL9 PHO40 CAR14 HOM25 28-шы 3217 Ted Musgrave BRI31 2004 Jimmy Spencer DAY24 CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL 62-шы 165 Dave Blaney RCH40 Steve Park CLTDNQ DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC IND GLN MCH BRI CAL RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO DAR HOM

No 07 машинаның нәтижелері

Жыл Жүргізуші № Көлік 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Ұпай 2002 Тед Масгрейв 07 Dodge DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC IND21 GLN MCH BRI DAR27 RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR29 ATL CAR PHODNQ HOM16 46-шы 404 2003 DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX TAL MAR CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC INDDNQ GLN MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO CAR HOM 73-ші 22

No 1 жүк көлігі тарихы

№1 жүк көлігі 2001 жылы Флоридадағы Dodge Dealers 200 жарысында алғаш рет CTS дебютін жасады. Тед Маскрейв Mopar демеушілігімен Dodge көлігін 22-орынға жеткізді, бірақ су насосы бұзылып қалды. Маскрейв жағдайды түзетіп, сол маусымда жеті жарыста жеңіске жетті. Маскрейв келесі екі жылда екі жарыста жеңіске жетті және 2003 жылы чемпионатты жеңіп алуға жақын болды, бірақ маусымның соңғы жарысында қайта старт алғанда қателік жіберіп, мүмкіндікті жіберіп алды. Осы маусымда оған көк бездің қатерлі ісігі диагнозы қойылды. 2004 жылы тағы да титулға жақын болған Маскрейв 2005 жылы бір ғана жеңіске қол жеткізді, бірақ соңында Ultra тарихындағы алғашқы чемпион атанды. Dodge маусым ішінде Ultra командасын қолдауды тоқтату туралы хабарлады. Ultra маусымды Фордпен келісімге келуге тырысты, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталып, команда жабылуға мәжбүр болды. Смит 2011 жылғы сұхбатында команданы жалғастыру үшін жеткілікті демеушілік қаражаты болғанын (өндірушінің қолдауы болмаса да), бірақ команданың бәсекеге қабілеттілігі оның қалаған деңгейде болмағанын, сонымен қатар жарыс кезінде отбасын сағыну себебінен команданы жабу туралы шешім қабылдағанын айтты. Жабдықтар мен иеленуші ұпайлары R3 Racing-ке сатылды.

No 2 жүк көлігінің тарихы

Ultra Motorsports командасы өзінің ресми жүк көлігі сериясының алғашқы жарысында, Финикстегі Copper World Classic-те дебют жасады. Команданың №08 Ford F 150 жүргізушісі Майк Блис болды және демеушісі Смиттің Ultra Custom Wheels компаниясы еді. Бұл жарыста 14-орынды иеленген Блис командамен жыл бойы жарысты, кейін Бристольде №2-ге ауысты. Блис солтүстік Уилксбородо бір рет жеңіске жетіп, сол маусымда ұпай кестесінде сегізінші орынды иеленді. Оның командасының басшысы Барри Додсон 1989 жылы Рэсти Уоллеспен бірге Winston Cup чемпионатында жеңіске жетті.

1996 жылы Team ASE Racing демеушілік құқығын алды, ал Блис тағы екі рет жеңіске жетіп, ұпай кестесінде бесінші орынға көтерілді. 1997 жылы тағы бір топ-бестікке ілескеннен кейін Блис ұпай кестесінде оныншы орынға түсіп, Roush Racing командасына өтті. Смит оны Майк Уоллеспен ауыстырды, ол Homestead Miami Speedway трассасындағы маусымның алғашқы жарысында жеңіске жетті. NAPA 300K жарысында тағы бір жеңіске жеткен Уоллес ұпай кестесінде алтыншы орынды иеленді. 2000 жылы тағы екі рет жеңгеннен кейін Уоллес Ultra-ның Winston Cup бағдарламасына көтерілді. 2001 жылы Dodge Ram көліктеріне ауысумен қатар, Смит №2 көлікті жүргізу үшін Скотт Риггсті жалдады. Риггс бес рет жеңіске жетіп, үш рет pole position-ды иеленді және ұпай кестесінде бесінші орынды иеленді. Бірақ ол Nestle Nesquik Ford командасына (№10) өтіп, Смит оның орнына Джейсон Леффлерді алды. 2002 жылы жарыста жеңіске жетпесе де, Леффлер сегіз рет pole position-ды иеленді және он бес рет топ-10-ға кірді. Леффлер 2003 жылы Ultra командасына оралды және MBNA Armed Forces Family 200 жарысында жеңіске жетті, бірақ келісімшартты бұзғаны үшін жұмыстан босатылды. Winston Cup команда иесі Джин Хаас Леффлерді Haas CNC Racing командасының №0 NetZero Pontiac көлігін жүргізуге шақырды, себебі бұрынғы жүргізуші Джек Спраг жұмыстан босатылған еді, ал Смит оны көп ұзамай жұмыстан шығарды. Джимми Спенсер мен Энди Хьюстон команданы алмастырды, Спенсер Лудон жарысында жеңіске жетті. Хьюстон 2004 жылы қайта оралды, бірақ команда қиындыққа тап болып, ол жұмыстан босатылды. П.Дж. Джонс, Джейми МакМюррей және Кейси Кань маусым бойы көлікті кезекпен жүргізді, ал МакМюррей мен Кань резервтік жүргізуші ретінде жарысқа қатысып жеңіске жетті. 2005 жылы Джимми Спенсер №2 көлікке оралды. Ол тағы жеңіске жете алмаса да, он бір рет топ-10-ға кіріп, ұпай кестесінде он екінші орынды иеленді. Ultra компаниясы жабылатынын мәлімдеген кезде №2 көлікті жарысқа шығармау туралы шешім қабылданды. Бұл команданың жабдықтары мен ұпайлары Evernham Motorsports командасына Эрин Кроккер үшін сатылды.

Басқа командалар

Смит жүк көлігі сериясында қосымша жүк көліктерін пайдаланды. 1995 жылы Буч Гиллиленд "Ультра" командасы үшін бес жарыста No. 06 көлігімен қатысып, топ ондыққа бір рет кірді. Маусым соңында "Ультра" Фениксте Джон Борнеманды No. 08 көлігімен шығарды, ол 29-шы орынды иеленді. Эрик Норрис бес жарысқа No. 02 "Wolverine Vinyl Siding" Ford көлігінің жүргізушісі ретінде таңдалды, оның ең жақсы нәтижесі Уоткинс Глен халықаралық трассасында 13-ші орын болды. 1998 жылы No. 1 көлігін Блис басқарса, Дейв Резендес Бристольдегі бір жарыста No. 2 көлігімен қатысты. Маусымның соңында Кенни Ирвин-күллі Фениксте No. 28 "Cintas" көлігімен 20-шы орынды иеленді. Келесі маусымда Джо Раттман маусым ашылу кезеңіндегі "Florida Dodge Dealers 400K" жарысында No. 12 көлігімен бір рет қатысты, бірақ діріл салдарынан ерте шығып қалды. Норрис та Texas Motor Speedway трассасындағы жарыста осындай жағдайға тап болды. Леффлер 2000 жылы IRP трассасында бір жарысқа қатысты, бұл "Ultra" үшін үш жылдық үзілістен кейін соңғы қосымша қатысу болды. 2003 жылы "Ultra" No. 7 "Dodge Ram" көлігін ұсынды. Стюарт Керби, Трейси Хайнс және Тайлер Уокер сол маусымда осы көлікте жүргізді. 2003 жылғы "Ford 200" жарысында "Ultra" бес жүк көлігін шығарды. Бұл жайт жанкүйерлер мен жүргізушілердің наразылығын тудырды, әсіресе турнирлік кестеде көш бастап тұрған Брендан Гауган, Смиттің жүк көліктерін Масгрейвке көмектесу үшін кедергі ретінде пайдаланғанын айыптады. Егер Масгрейв Гауганнан оқшау артса, ол турнирлік кестеде жеңіске жете алатын еді. Масгрейвтің "Mopar" No. 1, Хьюстонның "Team ASE" No. 2 және Уокердің "Dodge" демелі No. 7 көліктерінен өзге, Смит Хьюстонның інісі Марти үшін "Team ASE" No. 10 және П.Дж. Джонс үшін "Ultra Wheels" No. 27 көліктерін де іске қосты. Гауган No. 10 көлігімен апатқа ұшырады және жарыстан кейінгі сұхбатында иесі Джим Смитты қарғыс сөздермен сөккен. Гауганның бұл шабуылы Марти Хьюстонның "Ultra" No. 10 көлігімен жарыс соңында Гауганды жарыстан шығарып, оған чемпиондық атағынан айырған оқиғадан туындады. (Дегенмен, Гауган да, Масгрейв те чемпион бола алмады, себебі Масгрейв жарыс барысында қайта старт алғанға дейін озуға тырысқаны үшін қара жалаумен жазаланды, ал Трэвис Квапил оның орнына титул жеңіп алды; Квапилдің өзі де апаттың салдарынан жарыстан шығып қалған еді.) No. 7 көлігі 2004 жылы соңғы екі жарыста Норрис жүргізуімен қатысты. Ол "Homestead" трассасында 13-ші орынды иеленді.

Smith fielded additional trucks in the Truck Series. In 1995, Butch Gilliland drove the No. 06 in five races for Ultra, and had one top ten finish. Late in the season, Ultra fielded the No. 08 for John Borneman at Phoenix, who finished 29th. Eric Norris was selected as the driver of the No. 02 Wolverine Vinyl Siding Ford for five races, his best finish being 13th at Watkins Glen International. In 1998, the No. 1 truck was occupied by Bliss while Dave Rezendes piloted the No. 2 in a one race deal at Bristol. Later in the season, Kenny Irwin Jr. drove the No. 28 Cintas truck at Phoenix, finishing in the 20th position. The following season, Joe Ruttman ran one race in the No. 12 at the season opening Florida Dodge Dealers 400K, but exited early due to a vibration. The same fate befell Norris when he ran later in the season at Texas Motor Speedway. Leffler drove one race at IRP in 2000, the last extra entry Ultra would field for three years. In 2003, Ultra debuted the No. 7 Dodge Ram. Stuart Kirby, Tracy Hines and Tyler Walker piloted it that season. In the 2003 Ford 200, Ultra fielded five trucks. This drew fire from fans and drivers, especially points leader Brendan Gaughan, who accused Smith as using the trucks as roadblocks to help Musgrave, who could overtake Gaughan for the points championship if he finished far enough ahead, take the championship. In addition to Musgrave's Mopar No. 1, Houston's Team ASE No. 2, and Walker's Dodge sponsored No. 7, Smith entered the No. 10 Team ASE truck for Houston's brother Marty and the No. 27 Ultra Wheels truck for P. J. Jones. Gaughan would end up being taken out in a wreck with the No. 10 truck, cursing owner Jim Smith in his post race interview. Gaughan's tirade was sprung from an incident where Marty Houston, who was driving Ultra's No. 10, got into an altercation involving Gaughan late in the race which knocked the points leader out of the race and cost him the championship. (As it turned out neither Gaughan nor Musgrave would become champion, as Musgrave was black flagged late in the race for passing before a restart and Travis Kvapil won the title instead; Kvapil himself was nearly taken out in the wreck.) The No. 7 would run final two races in 2004, with Norris driving. He would finish 13th at Homestead.