Кіріспе

Миннехаха Спрингс – Америка Құрама Штаттарының Батыс Вирджиния штатындағы Покахонтас округінде орналасқан, құрамына енбейтін елді мекен. Ол, аңыз бойынша, америкалық «принцесса» Миннехаха және Локридж шаруашылығындағы минералды бұлақтардың құрметіне аталған. АҚШ-та осы атпен аталған жалғыз елді мекен осы. Қазіргі «Твин-Крикс» лагері орналасқан жерде әлі де жылы минералды бұлақтар табылады.

Ерте тарих

Жергілікті тұрғындар аймақтағы минералды бұлақтардың жанында үндістерге тиесілі заттар тапқан, сол себепті бұл жер Миннехаха деп аталып, оның аты жергілікті американдық қыздың есімімен байланысты. Ыстық бұлақтар американдықтар үшін қасиетті орындар болған және олар судың емдік күшіне сенген. АҚШ-тағы көптеген маңызды ыстық бұлақтар жергілікті американдық тайпалар қолданғандығы туралы мәліметтер сақталған. Бұлақтар – тайпалар шайқастан кейін демалатын бейтарап аймақ болған. Локриджтер отбасы өздерінің шаруашылық жерлерінде Миннехаха бұлақтарын тапты және суды алғаш 1891 жылы, содан кейін 1910 жылы сынады. Зерттеулер нәтижесінде судың химиялық құрамы Вирджиния штатының Бат округіндегі Ыстық бұлақтар мен Висконсин штатының Ваукеша қаласындағы Бетесда бұлағының суына ұқсас екені анықталды. Локриджтер отбасы «Покахонтас» минералды суды дамыту компаниясын құрып, бөтелкеленген минералды су сатуды бастады.

Темір жол

1900 жылы Марлингтондағы жаңа теміржол станциясы, Чесапик және Огайо теміржолының Гринбриер бөлімшесінің құрылысы аяқталғаннан кейін, Миннехаха Спрингсті саяхатшылар мен туристер үшін ыңғайлырақ жағдайға жеткізді. Туристерді тарту үшін көктемгі және жалпы туристік курорттарға бару оңай болуы тиіс еді. XIX ғасырда бұлақтардың иелері өз аймақтарындағы көлік инфрақұрылысын жақсартуға белсенді түрде қатысты. Олар теміржолдар, жолдар, өзен арналары және каналдар салуды қолдады. Кейде бұлақтардың иелері өз курорттарына жақын теміржол станцияларын ашу үшін теміржол компанияларымен тікелей әріптестік жасады. Көлік желілерінің бизнес үшін маңыздылығы 1870-ші жылдардың соңы мен 1880-ші жылдары көктемгі курорттарға келушілердің санының артуында көрінді, себебі теміржолмен саяхаттау жеңілдеп, жиіледі. Мұнда күнделікті дәрігер жұмыс істеді, ал судың емдік қасиеттеріне мұқтаж болғандарға арналған жеке ғимарат қарастырылды.

Аллегени спортшылары қауымдастығы

Аллегени спортшылар қауымдастығы 1912 жылы Батыс Вирджиния штатының Миннехаха Спрингс қаласында Дж. А. Викесней, штаттық күзетші, және Х. М. Локридж тарапынан құрылды. Олардың жарғысындағы мақсат – «Батыс Вирджинияның жылдам жойылып бара жатқан жабайы табиғатын жою емес, керісінше, әнші және жәндіктермен қоректенетін құстардың, аң құстарының, жануарлар мен балықтардың барлық түрлерін көбейту және оларды өсіру мүмкіндігін көрсету, орманды өрттен қорғау және осылайша Батыс Вирджинияның тартымды жабайы табиғаты мен көркем ормандарын бастапқы сұлулығы мен шаттығына қайтару» делінген. Қауымдастық құрылғаннан кейін жақында жарияланған жарнамалық буклетінде былай делінген: «Бұл қауымдастықтың көптеген мүшелері жануарларды аулау тұрғысынан емес, болашақ ұрпақтар үшін Батыс Вирджинияның жабайы табиғатын сақтап қалуға көмектесу тұрғысынан спортшылар». Батыс Вирджиния штатының күзетшісі Дж. А. Викесней, Аллегени спортшылар қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі, осы көшіруді ұйымдастырды. Шындығында, Йеллоустоннан келген бұл бұғылар қауымдастық жеріне тасымалданған алғашқы бұғылар емес еді. Федералдық көшіруден бұрын, 15 бұғы – 14 аналық және 1 аталық – қоршаған ортаға бейімделуін зерттеу үшін Айовадан Миннехаха Спрингске жеткізілген. Олар өсіп, сегіз төл туғаннан кейін, қауымдастық Йеллоустон бұғыларын қабылдауға лайық деп танылды. 1932 жылға қарай Йеллоустоннан әкелінген бұғылар жоғалып кетті.

Клуб үйі

Аллегени спортшылар қауымдастығы 1913 жылы сәнді клуб үйін салды, ал ол 1914 жылдың 1 шілдесінде қауымдастық мүшелері мен олардың отбасыларына есігін ашты. Клуб үйі төрт қабаттан тұрып, 50-ге 60 метр көлемде болды және заманауи ыңғайлылықтармен жабдықталған. Оның ішінде ас үй, асхана және екі пешпен бірге бассейн бөлмелері жертөледе орналасқан. Бірінші қабатта үлкен клуб бөлмесі болды, оны жылы ұстау үшін төрт пеш орнатылған. Екінші және үшінші қабаттар жатын бөлмелерге бөлінген және «жақсы безендірілген және жиһазбен жабдықталған» деп сипатталған. Төртінші қабатта басқа бөлмелер толып кеткенде қонақтарды қабылдауға арналған үлкен бөлме болды. Бірінші және екінші қабаттарда ыңғайлы креслолармен, сергіткіштермен және гамактармен толтырылған үлкен верандалар бар еді, ал шатырында айналағы ландшафтқа керемет көрініс ашылатын кішкентай бақ орналасқан. Ричмонд, Нью-Йорк, Балтимор, Колумбус, Кливленд және Филадельфия қалаларынан да қонақтар келді. Клуб жиі кешкі ас пен би кештерін өткізіп, көптеген адамдарды тартты. Бір мақалада айтылғандай, клубтағы қуырылған тауық пен вафли кешкі асы ерекше танымал болды. Билер көбінесе түнгі сағат он екіден кейін де жалғасты, ал асханада түн ортасына дейін пунш, мұзжұмсақ және торт ұсынылды. Автомобильмен саяхаттап клубқа жиі келетіндер де болды. Клубтың мүшелері алғашқы жылдары тез өсті, кейбір демалыс күндері клуб толып, қонақтарға жатақханада орын табуға тура келді. 1920 жылдары Аллегени клубына деген қызығушылық азайды, ал Ұлттық орман олардың жерінің көп бөлігін алды. 1926 жылы Хантингтон қаласының тұрғыны, H. R. Wyllie China Company компаниясының иесі Гарри Р. Уилли жеке меншігі үшін клуб үйін сатып алды. 1946 жылы Уилли мүлікті Standard Ultramarine компаниясына сатты, ал 1964 жылы Standard Ultramarine компаниясы сатылғандықтан клуб жабылды. 1983 жылдың 17 қазанында Аллегени клубы толығымен өртеніп кетті.