Джонсон-Форест ағымы: АҚШ марксистік-гуманистік дәуірінің тарихы

Кіріспе

Джонсон-Форест үрдісі, оның жақтастары джонсониттер деп аталады, – АҚШ-тағы марксистік гуманист теоретиктері С. Л. Р. Джеймс және Рая Дунаевскаямен байланысты радикалды солшыл үрдіс. Олар тиісінше Дж. Р. Джонсон және Фредди Форест псевдонимдерін қолданды. Оларға үшінші негізін қалаушы деп есептелген жазушы/белсенді Грейс Ли Боггс (псевдоним: Риа Стоун) қосылды.

Тарих

Джонсон-Форест тенденциясы тарихының көп бөлігі АҚШ-тағы троцкистік партиялардың әртүрлі фракциялары арасындағы дау-жанжалдармен байланысты. Джеймс пен Дунаевская алғаш рет Социалистік жұмысшылар партиясында кездесті. 1939–1940 жылдары Социалистік жұмысшылар партиясының мүшелері арасында қызу күрес болды, ал 1940 жылы Джеймс, Дунаевская және Макс Шахтман сияқтылар Жұмысшылар партиясын құру үшін бөлінді. Джеймс пен Дунаевская Жұмысшылар партиясы ішінде мемлекеттік капитализм идеясын зерттеу үшін зерттеу тобын құрды, оларға көп ұзамай Грейс Ли Боггс қосылды. Бұл жаңа топ Социалистік жұмысшылар партиясының саясатына өте ұқсас болғанымен, кейбір айырмашылықтар Джонсон-Форест тенденциясының қалыптасуына әкелді. Жұмысшылар партиясының көпшілігі, Шахтман сияқты, Кеңес Одағының кластық сипатының бюрократиялық коллективистік қоғам ретінде танылуы тиіс деп санайтын. Алайда, Джеймс, Дунаевская және Лидің азшылық пікірі оның мемлекеттік капитализм екенін көрсетті. Сонымен қатар, Джеймс Жұмысшылар партиясының қара белсенділігіне қызығушылық танытпауына наразы болды. Осының нәтижесінде олар Жұмысшылар партиясынан бөлініп кетті. Жұмысшылар партиясындағы Шахтмандық көпшілікке наразылық білдірген Джонсон-Форест 1947 жылы Социалистік жұмысшылар партиясына қайта қосылды. Осы кезде Джонсон-Форест тенденциясы әлемде нағыз социалистік қоғамның жоқ екенін ескере отырып, марксизм негіздеріне оралу қажет деген тұжырымға келді. Марксизмнің негізі ретінде Гегель философиясына басымдық беруінің себебі, негізінен, Маркс пен Лениннің еңбектерін терең зерттеген Дунаевскаяға байланысты болды. Джонсон-Форест 1950 жылға дейін Социалистік жұмысшылар партиясында болды, содан кейін Джеймс пен Дунаевскаяның бірлесіп жазған «Мемлекеттік капитализм және әлемдік революция» кітабымен партиядан тағы бір рет шықты. Джонсон-Форест үш жыл Социалистік жұмысшылар партиясында болды, осы кезеңде Джеймс америкалық «негр мәселесі» (сол кездегі атауы) бойынша партиялық талқылауларға қатысып, АҚШ-тың саяси жағдайын тұтастай қозғауға әлеуеті бар қаралардың жеке күресін қолдау қажеттігін айтты. Оның бұл гипотезасы 1950-1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысын болжады. Социалистік жұмысшылар партиясынан толығымен шығып, Джонсон-Форест алғаш рет өз ұйымын құрды, оны «Корреспонденция» деп атады, ал келесі жылы ол «Корреспонденция баспа комитеті» болып өзгертілді. Алайда, бұрыннан бері туған шиеленістер 1955 жылы болған бөлінудің алдын болжады. 1940 жылдардың соңындағы теориялық және саяси жұмысының нәтижесінде Джеймс авангардтық партияның қажеті жоқ деген тұжырымға келді, өйткені оның идеялары халықтың арасында сіңіп кеткен. 1956 жылы Джеймс 1956 жылғы Мажарстан революциясын осы тұжырымын растау ретінде қарастырды. Дунаевская Лениндік авангардтық партияның ескіргеніне келісті, бірақ Джеймстен өзгеше, революциялық ұйымның қандай да бір түріне мұқтаждық сезінді. 1953 жылы Джеймс визасы болмағандықтан АҚШ-тан Ұлыбританияға депортацияланды, ал дау-дамай жалғасты. Бөліну 1955 жылы Дунаевская мен оның фракциясы «Жаңалықтар және хаттар комитеттері» тобын құрғанда аяқталды. Грейс Ли Джонсондықтармен бірге қалды, олар «Шындыққа бетпе-бет» деген ұйымды құрды, сондай-ақ Детройтте сол аттас жаңалықтар бюлетенін шығарды. Ли 1960 жылдардың басында топтан кеткеннен кейін, Джонсондық дәстүрдің сабақтастығын Мартин Глаберман 2001 жылы қайтыс болғанға дейін сақтап қалды.

Much of the story of the Johnson–Forest Tendency relates to disputes between various factions of the Trotskyist parties in the US. James and Dunayevskaya first met in the Socialist Workers Party. From 1939–1940, there was a bitter fight amongst the members of the Socialist Workers Party, and in 1940, James, Dunayevskaya, and Max Shachtman, among others, split to form the Workers Party. James and Dunayevskaya set up a study group within the Workers Party to work on the idea of state capitalism, and were soon joined by Grace Lee Boggs. While this new group rapidly cohered around politics which were very similar to those of the Socialist Workers Party, there were certain differences which eventually led to the formation of the Johnson–Forest Tendency. The majority of the Workers Party members believed, as did Shachtman, that the class nature of the Soviet Union was such that it should be designated a bureaucratic collectivist society. The minority opinion, held by James, Dunayevskaya, and Lee, held that it was state capitalist. Further, James was unhappy with the WP's lack of interest in Black activism. This resulted in their secession from the Workers Party. Their disgruntlement with the Shachtmanite majority within the Workers Party led Johnson–Forest in 1947 to rejoin the Socialist Workers Party. It was during this time that the Johnson–Forest Tendency reached the conclusion that, as there was no true socialist society existing anywhere in the world, a return to the fundamentals of Marxism was in order. Their emphasis on Hegel's philosophy as being the foundation of Marxism was largely due to Dunayevskaya, who was deeply immersed in both Marx's and Lenin's writings. Johnson–Forest remained in the Socialist Workers Party until 1950, exiting the party once again with a book co authored by James and Dunayevskaya, State Capitalism and World Revolution. In the three years Johnson–Forest remained in the Socialist Workers Party, James also participated in party discussions on the American "Negro question" (as it was then called), arguing for support for separate struggles of blacks as having the potential to ignite the entire U. S. political situation. His hypothesis prefigured the organized civil rights movement of the 1950s and 1960s. Finally leaving the Socialist Workers Party, Johnson–Forest founded their own organization for the first time called Correspondence which was renamed the Correspondence Publishing Committee the next year. However, tensions that had surfaced earlier presaged a split, which took place in 1955. Through his theoretical and political work of the late 1940s, James had concluded that a vanguard party was no longer necessary, because its teachings had been absorbed in the masses. In 1956, James would see the Hungarian Revolution of 1956 as confirmation of this. Dunayevskaya had agreed that the Leninist vanguard party was outmoded, but, in contrast to James, felt the need for some kind of revolutionary organization. In 1953, James was deported from the U. S. to Britain for the lack of a visa, and the polemic continued. The split was completed in 1955, when Dunayevskaya and her faction founded the group News and Letters Committees. Grace Lee remained with the Johnsonites who founded Facing Reality, as well as a newsletter based in Detroit of the same name. When Lee moved away from the group in the early 1960s, the continuity of the Johnsonite tradition was maintained by Martin Glaberman until Glaberman's death in 2001.

Жарияланымдар

"Басып кіретін социалистік қоғам" – 1947 жылы JFT басып шығарған памфлет. АҚШ-тағы троцкизм, 1940–1947 жылдар. ҚОРЫТЫНДЫ ЕСЕП Жұмысшылар партиясы және Джонсон-Форест тобы – 1947 жылы JFT жариялаған памфлет.