Кіріспе

Фрэнсис Коттингтон, 1-ші барон Коттингтон (шамамен 1579 – 1652) – Англияның лорд-қазынашысы, елшісі және король Карл I сарайындағы испандықтарды, римдік католиктерді қолдайтын топтың жетекшісі.

Ерте өмір

Ол Сомерсеттегі Годманстоуннан Филип Коттингтонның төртінші ұлы болды. Хоардың мәліметінше, анасы Томас Бифлеттің қызы Джейн болған, бірақ Кларендонның айтуынша, "Сэр Эдвард Стаффордқа жақын туысқан Стаффорд" арқылы ол Испанияның Филип III сарайындағы елші сэр Чарльз Корнуоллиске ұсынылып, оның тобының мүшесі болды және 1609 жылдан 1611 жылға дейін елшінің қайтарылуынан кейін ағылшын агенті қызметін атқарды.

Мансап

1612 жылы Севильяда ағылшын консулы болып тағайындалды. Англияға оралғаннан кейін, 1613 жылдың қыркүйегінде Кеңестің хатшысы қызметіне кірді. Испаниядағы тәжірибесі корольге пайдалы болды, және Испанияға деген ынтасы әрқашан көзге түсті. Ол бастапқыда испан саясатын қолдағандай көрінді, испан елшісі Диего Са́рмиенто де Аку́нья, Гондомар графына, патшазаде Чарльз (кейін король I Чарльз) үшін француздық емес, испандық үйлену туралы ұсынысты ұсынды. 1616 жылы ол Испанияға елші болып барды, 1618 жылы I Джеймс Фридрих V пен арадағы дауды реттеу жөніндегі ұсынысын жеткізді. Ол патшазаденің Испанияға жасаған жорылысын, неке және одақ саясатын бұзуы мүмкін қауіпті кәсіп деп қатысты түрде сынады, бірақ оның қарсылығы ескерілмеді және онымен бірге жүруге таңдалды. Оның қарсылығы Джордж Вильерс, Букингемнің 1-ші герцогын қатты ашуландырды, экспедиция сәтсіз аяқталғаннан кейін испан саясатын жалғастырудағы табандылығы одан да күшті болды. I Чарльз таққа отырғаннан кейін Коттингтон оның ықпалымен барлық лауазымынан босатылып, сарайға келуіне тыйым салынды. Бірақ герцогтың қазасы оған қайта оралуға мүмкіндік берді. 1623 жылы ол католик дініне кірді, кейін протестантизмге қайтып оралды, 1636 жылы өзін қайтадан католик деп жариялады және Англиядағы католиктердің мүддесін қолдады. 1628 жылдың 12 қарашасында ол жеке кеңесші болып тағайындалды, ал 1629 жылдың наурыз айында қазынашылық канцлері болды. Бірақ ол мемлекеттік істерге белсенді қатысып, сыртқы істер, Ирландия және Шотландия жөніндегі комитеттерде жұмыс істеді. 1638 жылдың шілдесінде тағайындалған соңғы комитетте ол соғысты қолдады, ал 1640 жылдың мамырында Ұзақ Парламент таратылғаннан кейін, мұндай жағдайда король Парламентсіз ақша жинай алатынын айтты. Лондон қаласынан қаржы алу әрекеттері сәтсіз аяқталды, сондықтан ол бұрышпен сауда жасауға көшті. Ол Мұнараның бастығы болып тағайындалды және қазірде бекіністі қорғауға дайындады. 1641 жылы Страффордтың ісінде Коттингтон ант беру арқылы оның «осы мемлекетті бағындыру» туралы айтқан сөздерін естігенін жоққа шығарды. Парламенттік оппозиция одан әрі қарсылық көрсетуге мүмкіндік бермейтіндей күшті болғанда, Коттингтон, олардың ашу-ызасына ең көп ұшырағандардың бірі ретінде, әкімшіліктен кетуге асықты, 1641 жылдың мамырында қамқорлық сотын және 1642 жылдың қаңтарында қазынашылық канцлерлігін тастады. Ол иезуиттердің қарауында болды. 1652 жылдың 19 маусымында қайтыс болды, кейін денесі Вестминстер аббаттығында жерленді. Ол көп байлық жинап, Хитроуға жақын Ханвортта және Уилтширдегі Тисбериге жақын Фонтиллде екі сәнді үй салдырды. Коттингтон қабілетті адам болғаны белгілі, бірақ оның жүргізген сыртқы саясаты ұлттық мүдделерге қайшы және нәтижесіз болды. Кларендонның пікірінше, «ол өзінен гөрі оның қабілетіне деген құрметті артта қалдырды».

Жеке өмір

1623 жылы сэр Уильям Мередиттің қызы және сэр Роберт Бретттің жесірі Аннаға үйленді. Лорд және леди Коттингтон Вестминстер аббаттығында жерленген. Оның барлық балалары одан бұрын қайтыс болды, ал оның лауазымы оның өлімімен бірге тоқтатылды.