Халықаралық даму қайырымдылық ұйымының тарихы

Кіріспе

Progressio (1940-2017 жж.) – халықаралық даму қайырымдылық ұйымы, кедей қоғамдарға білікті мамандардың көмегімен өздерінің мәселелерін шешуге мүмкіндік берді. Ұйым, діни және зайырлы болсын, шешім қабылдаушыларды азаттық қозғалыстарын қолдауға және адам құқықтарының бұзылуына қарсы тұруға ықпал етуге тырысты. 2017 жылдың наурыз айында қызметін тоқтатты.

Тарих

Кардинал Артур Хинсли 1940 жылғы тамызда «Рухани семсер» ұйымын құрды. Кейіннен бұл ұйым Католиктердің халықаралық қатынастар институты (CIIR) деп аталды, сосын Progressio болып өзгерді. Бұл «Мүмкін, Хинсли жасаған ең есте қаларлық ісі» деп есептелді. Ұйымның ұзақ мерзімді мақсаты – христиандық әлеуметтік үйретімді барлық идеологиялардың тоталитаризм мен экстремизміне қарсы балама ретінде іске асыру еді. Ал қысқа мерзімді мақсаты – 1939 жылы сайланғаннан кейін Пий XII ұсынған бес бейбітшілік қағидасын тарату және қабылдауға жәрдемдесу болды: кіші елдерді қорғау, өмірге құқық, қарусыздану, Ұлттар лигасының жаңа нысаны және әділеттілік пен махаббаттың моральдық принциптерін қолдау. Кардинал бұл қозғалысты құрғанмен, оның мақсаты – діни емес ұйым құру еді. Бірінші вице-президент Кристофер Доусон болды, бірақ ұйымдастыру жұмысын Ричард О’Салливан KC, Барбара Уорд, Лондон университетінің профессоры А.С.Ф. Билс және оның әйелі Фреда жүзеге асырды. Қозғалыстың мақсаттары The Times газетіне (21 желтоқсан 1941 ж.) Кантербери және Йорк архиепископтары (Космо Гордон Лэнг пен Уильям Темпл), кардинал Хинсли және еркін шіркеулердің модераторы (В.Х. Армстронг) бірлесіп қол қойған хатта жазылған. Хинсли қозғалысты экуменикалық етуді көздеп, 1941 жылғы мамырда Лондонда екі конфессияаралық жиын өткізді. Бірақ 1941 жылдың барысында Ватикан католиктер мен протестанттардың әлеуметтік қозғалыстарын бөліп ұстауды талап етті, сондай-ақ католик емес адамдар үшін «Дін және өмір» деген атпен параллель қозғалыс құрылды. 1965 жылы Халықаралық қатынастар жөніндегі католик институты (CIIR) атауы қабылданды. 1967 жылдың басында Милдред Мэри Невил, 1958 жылдан бері CIIR-де жұмыс істеп келген, CIIR-дің бас хатшысы болып тағайындалды және өзгерістер ұсынды. Ол ұйымның жұмысы әлемдегі кедейлікті жоюға қажетті дамуға бағытталғанын айтты. Бұрын қолдаған мәселелер, мысалы, расизмге қарсы күрес және әлемдік бейбітшілік, басқа ұйымдарға қалдырылуы мүмкін еді. Ол институттың өзімен жұмыс істейтін елдерге қолдау көрсетіп, олардың қатысуын ынталандыруы керек деп есептеді. 2006 жылдың 1 қаңтарында CIIR өз атын Progressio деп өзгертті. Progressio даму қызметкерлері кем дегенде екі жылдық жұмыс тәжірибесіне ие болуы керек, көбінесе ресми немесе бейресми оқытудан өткен. Тарихы бойында ұйым шешім қабылдаушыларға, соның ішінде діни және зайырлы тұлғаларға, азаттық қозғалыстарын қолдау және адам құқықтарын бұзуға қарсы күресу үшін әсер етуге тырысты. 2009 жылғы наурыз айында ұйымда 30 елден келген 90-ға жуық даму қызметкері жұмыс істеді. Progressio-ның Progressio Ireland деген серіктес ұйымы да бар еді, ол Дублиннен жұмыс істеп, Progressio-мен бірлесіп жаһандық жобаларды жүзеге асырды.

Cardinal Arthur Hinsley founded Sword of the Spirit in August 1940. The organization was later known as the Catholic Institute of International Relations (CIIR) and then became Progressio. It was credited as "Probably Hinsley's most memorable act". Its long term goal was to put into effect Christian social teachings as an alternative to totalitarianism and extremism of all ideologies. Its short term goal was to promote the awareness and thebacceptance of the five Peace Points proposed by Pius XII soon after his election in 1939;like: the defence of small nations, the right to life, disarmament, some new kind of League of Nations and a plea for the moral principles of justice and love. Although founded by the cardinal, the movement was intended to be a lay organization. The first vice president was Christopher Dawson, but practical organization was in the hands of Richard O'Sullivan KC; Barbara Ward; and Professor A. C. F. Beales of London University and his wife, Freda. The aims behind the movement were set out in a letter to The Times (December 21, 1941) that was signed jointly by the Archbishops of Canterbury and York (Cosmo Gordon Lang and William Temple), by Cardinal Hinsley and by the Moderator of the Free Churches (W. H. Armstrong). Hinsley, hoping to make the movement ecumenical, organised two interdenominational mass meetings in London in May 1941, but in the course of 1941, the Vatican insisted for Catholic and Protestant social movements to be segregated, and a parallel movement under the name Religion and Life was inaugurated for non Catholics. In 1965, the name Catholic Institute for International Relations (CIIR) was adopted. In early 1967 Mildred Mary Nevile, who had been working at CIIR since 1958, became the secretary general of the CIIR and proposed change. She championed the idea that it would concentrate on the development required to end poverty in the world. Causes that it had previously championed such as anti racism and world peace could be left to other organisations. She believed that the institution had to show solidarity with the countries with which it was working to encourage their participation. On 1 January 2006, CIIR changed its name to Progressio. Progressio development workers had a minimum of two years' work experience, often with a background in training that was formal or informal. Throughout its history, the organisation attempted to influence decisionmakers, secular and religious alike, to support liberation movements and to guard against human rights abuses. In March 2009, it had around 90 development workers in post coming from 30 different countries. Progressio had a sister organisation, Progressio Ireland, which operated out of Dublin and worked in tandem with Progressio on its global projects.