Электрогравитация: Тартыс күшін электрондық әдіспен басқару әрекеттері
Electrogravitics
Электрогравитация: антигравитация, электр өрісінің массаға әсері. Томас Таунсенд Браунның зерттеулері, ғарыш саласы, құпия теориялар, иондық жел эффектісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Электрогравитация – электр өрісінің массаға тигізетін әсерінен туындайтын антигравитациялық күштің ерекше түрі. Бұл атауды 1920 жылдары осы құбылысты ашқан Томас Таунсенд Браун берген, ол өмірінің көп бөлігін оны жылжыту жүйесі ретінде жетілдіруге және сатуға жұмсады. Браунның осы идеяны насихаттауының арқасында 1950 жылдары әуе-ғарыш компаниялары қысқа мерзімге оны зерттеді. Электрогравитация конспирологиялық теориялармен танымал, оның ұшатын дискілерге және B-2 Stealth бомбалаушысына қуат беретіні туралы әңгімелер бар. Браунның идеяларына негізделген құрылғылар бақыланатын вакуумдық жағдайда сынақтан өткенде әртүрлі және өте күмәнді нәтижелер көрсеткендіктен, байқалған эффект антигравитация емес, иондық ағын немесе иондық желдің әсері деп саналады.
Claimed anti gravity phenomena using electrostatic or electromagnetic phenomenon
Electrogravitics is claimed to be an unconventional type of effect or anti gravity force created by an electric field's effect on a mass. The name was coined in the 1920s by the discoverer of the effect, Thomas Townsend Brown, who spent most of his life trying to develop it and sell it as a propulsion system. Through Brown's promotion of the idea, it was researched for a short while by aerospace companies in the 1950s. Electrogravitics is popular with conspiracy theorists, with claims that it is powering flying saucers and the B 2 Stealth Bomber. Since apparatuses based on Brown's ideas have often yielded varying and highly controversial results when tested within controlled vacuum conditions, the effect observed has often been attributed to the ion drift or ion wind effect instead of anti gravity.
Шығу тегі
Электрогравитацияның бастауы 1921 жылы Томас Таунсенд Браунның (осы атауды ұсынған) орта мектепте оқып жүрген кезінде бастаған тәжірибелерінде жатыр. Ол Кулидж түтігімен тәжірибе жасағанда ерекше эффектіні байқады: егер түтіктің оң электроды теңгерімде жоғары қаратылса, түтіктің массасы азаятын сияқты болды; ал төмен қаратылса, массасы көбейетіндей сезім туды. Браун осы эффектіні колледж профессорларына, тіпті газет тілшілеріне көрсетіп, гравитацияға электрондық жолмен әсер етуге қол жеткізгеніне сенімді екенін айтты. Браун мұны үлкен, жоғары кернеулі конденсаторларға дамытып, олардың көмегімен шамалы итеру күшін тудырып, конденсаторды қуат қосылғанда бір бағытта жылжыта алды. 1929 жылы Браун "How I Control Gravitation" (Мен қалай гравитацияны басқарамын) атты мақаласын "Science and Invention" журналында жариялады, онда конденсаторлар гравитация күшімен өзара әрекеттесетін түсініксіз күшті өндіретінін мәлімдеді. Ол болашақта құрылғысын үлкейтуге мүмкіндік болса, "мың тонна салмақты көп импульсті гравитаторлар болашақтағы лайнерлерді" немесе тіпті "тасқыны бар 'ғарыш көліктерін'" Марсқа дейін жеткізе алатынын көздеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Браун осы эффектіні ұшақтар мен ғарыш кемелері үшін қозғалтқыш ретінде дамытуға тырысты және 1952 жылы ғалымдар мен әскери шенеуніктер алдында жұмыс істейтін құрылғысын көрсетті. 1950 жылдардың басында Браунның дискі тәрізді құрылғысын бақылауға шақырылған Калифорния Технологиялық институтының физигі көрсетілім кезінде оның қозғау күшінің антигравитация емес, жақсы белгілі "электр жел" құбылысы екенін атап өтті және "Қорқамын, бұл мырзалар орта мектептегі физика сабақтарынан қашып кеткен сияқты" деді. Бұл құбылысты зерттеу 1950 жылдардың ортасында танымал болды, бір кезде Гленн Л. Мартин компаниясы "гравитацияға қызығушылық танытқан" ғалымдарды іздеп жарнама берді, бірақ одан кейін танымалдылығы күрт төмендеді. Бұл эффект сол кездегі белгілі физика заңдарымен түсіндірілмегендіктен, оның себебі иондалған бөлшектердің тудырған иондық дрейфі немесе иондық желдің әсерінен, импульсын айналадағы бейтарап бөлшектерге беруі, электрокинетикалық құбылыстар немесе кеңінен электрогидродинамика (ЭГД) деп есептелді.
Electrogravitics had its origins in experiments started in 1921 by Thomas Townsend Brown (who coined the name) while he was in high school. He discovered an unusual effect while experimenting with a Coolidge tube, a type of X ray vacuum tube where, if he placed on a balance scale with the tube's positive electrode facing up, the tube's mass seemed to decrease; when facing down, the tube's mass seemed to increase. Brown showed this effect to his college professors and even newspaper reporters and told them he was convinced that he had managed to influence gravity electronically. Brown developed this into large, high voltage capacitors that would produce a tiny, propulsive force causing the capacitor to jump in one direction when the power was turned on. In 1929, Brown published "How I Control Gravitation" in Science and Invention where he claimed the capacitors were producing a mysterious force that interacted with the pull of gravity. He envisioned a future where, if his device could be scaled up, "Multi impulse gravitators, weighing hundreds of tons, may propel the ocean liners of the future" or even "fantastic 'space cars'" to Mars. After World War II, Brown sought to develop the effect as a means of propulsion for aircraft and spacecraft, demonstrating a working apparatus to an audience of scientists and military officials in 1952. A Cal Tech physicist invited to observe Brown's disk device in the early '50s noted during the demonstration that its motivation force was the well known phenomenon of "electric wind", and not anti gravity, saying, “I’m afraid these gentlemen played hooky from their high school physics classes ”. Research into the phenomenon was popular in the mid 1950s, at one point, the Glenn L. Martin Company placed advertisements looking for scientists who were "interested in gravity", but rapidly declined in popularity thereafter. Since this effect could not be explained by known physics at the time, the effect has been believed to be caused by ionized particles that produces a type of ion drift or ionic wind that transfers its momentum to surrounding neutral particles, electrokinetic phenomena or more widely referred to as electrohydrodynamics (EHD).
Талаптар
Электрогравитация әдемі сары ауа кемелері, антигравитация және үкіметтік құпиялар туралы теориялардың арасында кең таралды. 1950 жылдары Мартин, Конвейр, Лир, Сперри, Рейтеон сияқты барлық ірі аэроғарыш компаниялары осымен айналысқан деген мәлімдемелер бар. Бұл технология 1960 жылдардың басында жоғары құпияға алынып, B-2 бомбалаушысын қуаттандыру үшін қолданылған, сондай-ақ тегін энергия өндіруге пайдалануға болатындығы айтылады. Чарльз Берлиц өзінің «Филадельфия эксперименті» (Филадельфия эксперименті: Көрінбейтін жоба) кітабындағы бір толық тарауын Браунның осы эффект бойынша жасаған алғашқы жұмыстарын қайта баяндауға арнады, электрогравитациялық эффектті әдемі сары ауа кемелері қолданғанын жобалады. Зерттеуші және автор Пол ЛаВиолет электрогравитация туралы көптеген жеке басылым кітаптар жазды, жылдар бойы көптеген мәлімдемелер жасады, оның ішінде бұл технология «Колумбия» ғарыш кемесінің келесі апаттарын болдырмауға көмектескені туралы пікірін білдірді.
Electrogravitics has become popular with UFO, anti gravity, and government conspiracy theorists There are claims that all major aerospace companies in the 1950s, including Martin, Convair, Lear, Sperry, Raytheon, were working on it, that the technology became highly classified in the early 1960s, that it is used to power the B 2 bomber, and that it can be used to generate free energy. Charles Berlitz devoted an entire chapter of his book on The Philadelphia Experiment (The Philadelphia Experiment: Project Invisibility) to a retelling of Brown's early work with the effect, implying the electrogravitics effect was being used by UFOs. The researcher and author Paul LaViolette has produced many self published books on electrogravitics, making many claims over the years, including his view that the technology could have helped to avoid another Space Shuttle Columbia disaster.
Сын
Электрогравитацияның антигравитациялық күш ретінде дұрыстығына қатысты көптеген талаптар интернеттегі зерттеулер мен бейнелерге негізделген. Онда қозғалтқыш тәрізді, вакуумда жұмыс істейтін конденсаторлық құрылғылар көрсетіледі, демек олар иондық дрейф немесе ауада туындаған иондық желдің әсерінен қозғалмайды. Осы талаптарды тексеру (Р.Л. Таллидің 1990 жылғы АҚШ Әуе күштерінің зерттеуі, НАСА ғалымы Джонатан Кэмпбеллдің 2003 жылғы тәжірибесі) вакуумда иондық жел құбылысына сәйкес, ешқандай итергіш күш байқалмағанын көрсетті. Кэмпбелл Wired журналының тілшісіне, сынақ үшін ғарышқа жақын нағыз вакуум жасауға ондаған мың доллар тұратын жабдық қажет екенін мәлімдеді. Байрон Прейсс 1985 жылы шығарған "Планеталар" атты кітабында, онда қазіргі ғылым мен Күн жүйесінің болашағы талқыланады, электрогравитацияны дамыту "физика білімі жеткіліксіз инженерлер тобы бастаған бос әңгіме" сияқты көрінетінін айтты. Прейсс электрогравитацияның экзобиология сияқты "зерттеу үшін бірде-бір мысалы жоқ ғылым" екенін атап көрсетті.
Many claims as to the validity of electrogravitics as an anti gravity force revolve around research and videos on the internet purported to show lifter style, capacitor devices working in a vacuum, therefore not receiving propulsion from ion drift or ion wind being generated in air. Followups on the claims (R. L. Talley in a 1990 U. S. Air Force study, NASA scientist Jonathan Campbell in a 2003 experiment,) have found that no thrust could be observed in a vacuum, consistent with the phenomenon of ion wind. Campbell pointed out to a Wired magazine reporter that creating a true vacuum similar to space for the test requires tens of thousands of dollars in equipment. Byron Preiss, in his 1985 book on the current science and future of the Solar System titled The Planets, commented that electrogravitics development seemed to be "much ado about nothing, started by a bunch of engineers who didn't know enough physics". Preiss stated that electrogravitics, like exobiology, is "a science without a single specimen for study".