Кіріспе

Электрогравитация – электр өрісінің массаға тигізетін әсерінен туындайтын антигравитациялық күштің ерекше түрі. Бұл атауды 1920 жылдары осы құбылысты ашқан Томас Таунсенд Браун берген, ол өмірінің көп бөлігін оны жылжыту жүйесі ретінде жетілдіруге және сатуға жұмсады. Браунның осы идеяны насихаттауының арқасында 1950 жылдары әуе-ғарыш компаниялары қысқа мерзімге оны зерттеді. Электрогравитация конспирологиялық теориялармен танымал, оның ұшатын дискілерге және B-2 Stealth бомбалаушысына қуат беретіні туралы әңгімелер бар. Браунның идеяларына негізделген құрылғылар бақыланатын вакуумдық жағдайда сынақтан өткенде әртүрлі және өте күмәнді нәтижелер көрсеткендіктен, байқалған эффект антигравитация емес, иондық ағын немесе иондық желдің әсері деп саналады.

Шығу тегі

Электрогравитацияның бастауы 1921 жылы Томас Таунсенд Браунның (осы атауды ұсынған) орта мектепте оқып жүрген кезінде бастаған тәжірибелерінде жатыр. Ол Кулидж түтігімен тәжірибе жасағанда ерекше эффектіні байқады: егер түтіктің оң электроды теңгерімде жоғары қаратылса, түтіктің массасы азаятын сияқты болды; ал төмен қаратылса, массасы көбейетіндей сезім туды. Браун осы эффектіні колледж профессорларына, тіпті газет тілшілеріне көрсетіп, гравитацияға электрондық жолмен әсер етуге қол жеткізгеніне сенімді екенін айтты. Браун мұны үлкен, жоғары кернеулі конденсаторларға дамытып, олардың көмегімен шамалы итеру күшін тудырып, конденсаторды қуат қосылғанда бір бағытта жылжыта алды. 1929 жылы Браун "How I Control Gravitation" (Мен қалай гравитацияны басқарамын) атты мақаласын "Science and Invention" журналында жариялады, онда конденсаторлар гравитация күшімен өзара әрекеттесетін түсініксіз күшті өндіретінін мәлімдеді. Ол болашақта құрылғысын үлкейтуге мүмкіндік болса, "мың тонна салмақты көп импульсті гравитаторлар болашақтағы лайнерлерді" немесе тіпті "тасқыны бар 'ғарыш көліктерін'" Марсқа дейін жеткізе алатынын көздеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Браун осы эффектіні ұшақтар мен ғарыш кемелері үшін қозғалтқыш ретінде дамытуға тырысты және 1952 жылы ғалымдар мен әскери шенеуніктер алдында жұмыс істейтін құрылғысын көрсетті. 1950 жылдардың басында Браунның дискі тәрізді құрылғысын бақылауға шақырылған Калифорния Технологиялық институтының физигі көрсетілім кезінде оның қозғау күшінің антигравитация емес, жақсы белгілі "электр жел" құбылысы екенін атап өтті және "Қорқамын, бұл мырзалар орта мектептегі физика сабақтарынан қашып кеткен сияқты" деді. Бұл құбылысты зерттеу 1950 жылдардың ортасында танымал болды, бір кезде Гленн Л. Мартин компаниясы "гравитацияға қызығушылық танытқан" ғалымдарды іздеп жарнама берді, бірақ одан кейін танымалдылығы күрт төмендеді. Бұл эффект сол кездегі белгілі физика заңдарымен түсіндірілмегендіктен, оның себебі иондалған бөлшектердің тудырған иондық дрейфі немесе иондық желдің әсерінен, импульсын айналадағы бейтарап бөлшектерге беруі, электрокинетикалық құбылыстар немесе кеңінен электрогидродинамика (ЭГД) деп есептелді.

Талаптар

Электрогравитация әдемі сары ауа кемелері, антигравитация және үкіметтік құпиялар туралы теориялардың арасында кең таралды. 1950 жылдары Мартин, Конвейр, Лир, Сперри, Рейтеон сияқты барлық ірі аэроғарыш компаниялары осымен айналысқан деген мәлімдемелер бар. Бұл технология 1960 жылдардың басында жоғары құпияға алынып, B-2 бомбалаушысын қуаттандыру үшін қолданылған, сондай-ақ тегін энергия өндіруге пайдалануға болатындығы айтылады. Чарльз Берлиц өзінің «Филадельфия эксперименті» (Филадельфия эксперименті: Көрінбейтін жоба) кітабындағы бір толық тарауын Браунның осы эффект бойынша жасаған алғашқы жұмыстарын қайта баяндауға арнады, электрогравитациялық эффектті әдемі сары ауа кемелері қолданғанын жобалады. Зерттеуші және автор Пол ЛаВиолет электрогравитация туралы көптеген жеке басылым кітаптар жазды, жылдар бойы көптеген мәлімдемелер жасады, оның ішінде бұл технология «Колумбия» ғарыш кемесінің келесі апаттарын болдырмауға көмектескені туралы пікірін білдірді.

Сын

Электрогравитацияның антигравитациялық күш ретінде дұрыстығына қатысты көптеген талаптар интернеттегі зерттеулер мен бейнелерге негізделген. Онда қозғалтқыш тәрізді, вакуумда жұмыс істейтін конденсаторлық құрылғылар көрсетіледі, демек олар иондық дрейф немесе ауада туындаған иондық желдің әсерінен қозғалмайды. Осы талаптарды тексеру (Р.Л. Таллидің 1990 жылғы АҚШ Әуе күштерінің зерттеуі, НАСА ғалымы Джонатан Кэмпбеллдің 2003 жылғы тәжірибесі) вакуумда иондық жел құбылысына сәйкес, ешқандай итергіш күш байқалмағанын көрсетті. Кэмпбелл Wired журналының тілшісіне, сынақ үшін ғарышқа жақын нағыз вакуум жасауға ондаған мың доллар тұратын жабдық қажет екенін мәлімдеді. Байрон Прейсс 1985 жылы шығарған "Планеталар" атты кітабында, онда қазіргі ғылым мен Күн жүйесінің болашағы талқыланады, электрогравитацияны дамыту "физика білімі жеткіліксіз инженерлер тобы бастаған бос әңгіме" сияқты көрінетінін айтты. Прейсс электрогравитацияның экзобиология сияқты "зерттеу үшін бірде-бір мысалы жоқ ғылым" екенін атап көрсетті.