Готик метал: Қараңғы атмосфера мен ауыр металдың қосылысы

Кіріспе

Гот металл (немесе гот металл) – ауыр металдың агрессиясын готикалық рок атмосферасымен біріктіретін жанр. Гот металдың музыкасы алуан түрлі, топтар ауыр металдың әртүрлі стилдерінде готикалық көзқарасты қабылдағаны белгілі. Жанр 1990 жылдардың басында Ұлыбританияда пайда болды, бастапқыда дес-думның – өлім метал мен дум металдың қосылысы ретінде қалыптасты. Ән мәтіндері көбінесе қараңғы және терең ойлы болып келеді, готикалық көркем әдебиет пен жеке тәжірибелерден шабыт алады. Гот металдың алғашқы өкілдері – Paradise Lost, My Dying Bride және Anathema. 1990 жылдардың бірінші жартысындағы тағы бір алғашқы топтар: АҚШ-тан Type O Negative, Швециядан Lake of Tears, Tiamat және Katatonia, сондай-ақ Нидерландыдан The Gathering. Норвегиялық Theatre of Tragedy тобы агрессивті ерлер дауысы мен таза әйел дауысын үйлестіретін «сұлулық және құбыжық» эстетикасын дамытты, бұл контраст бұрын да кездескенмен, тұрақты белгіге айналмаған еді. Кейін көптеген топтар осы тәсілді қолданды. 1990 жылдардың ортасында Moonspell, Theatres des Vampires, Rotting Christ және Cradle of Filth готикалық көзқарасты блэк-металға енгізді. Декаданың соңында Tristania және Within Temptation симфониялық металдың готикалық нұсқасын жасады. Nightwish та симфониялық метал мен пауэр металдың танымал қоспасына готикалық метал элементтерін қосты. 2000 жылдары гот металл Еуропада, әсіресе Финляндияда кең танылды, онда Entwine, HIM, Lullacry, The 69 Eyes және Poisonblack сияқты топтар хит-синглдар мен альбомдар шығарды. Алайда, АҚШ-та Type O Negative және Evanescence сияқты бірнеше топ ғана коммерциялық сәттілікке қол жеткізді.

Дыбыстық белгілері

Готик-металл музыкасы көбінесе қараңғы атмосферасымен ерекшеленеді. "Қараңғы" деген сөз готикалық музыканы сипаттау үшін жиі қолданылады, ал сирек қолданылатын басқа терминдерге терең, романтикалық, құмар және қарқынды жатады. Готик-металл кейде "готик-роктың қараңғылығы мен қайғысының хэви-металмен үйлесімі" деп есептеледі. Allmusic жанрды "готик-роктың мұңды, мұзды атмосферасының хэви-металдың күшті гитараларымен және агрессиясымен бірігуі" деп анықтайды және "шынайы готик-метал әрқашан готик-роктың тікелей ықпалында болады – эфемерлік синтезаторлар мен қорқынышты текстуралар гитара рифтерімен бірдей маңызға ие, тіпті одан да маңыздырақ" деп атап көрсетеді. Готик-металл – әртүрлі жанр, топтар көптеген бағыттарды ұстанады, "баяу және құлатып тастайтын нұсқалардан" бастап "оркестрлік және әсемге толы" стильдерге дейін. Anathema, Paradise Lost және My Dying Bride сияқты алғашқы пионерлердің дум-метал негізі Artrosis, Ava Inferi және Draconian сияқты топтар тарапынан қабылдалды. Cradle of Filth, Theatres des Vampires және Moonspell-дің блэк-метал тәсілі Graveworm, Drastique және Samsas Traum сияқты келесі топтарда кездеседі, ал Tristania және Within Temptation-ның симфониялық метал тәсілі Epica, Sirenia және After Forever сияқты басқа топтарда көрінеді. Басқа нұсқалар: Trail of Tears симфониялық блэк-металл, Midnattsol фолк-металл, Deathstars, Gothminister және Neon Synthesis индустриалды металл, Katatonia, Evanescence, Lacuna Coil және Mushroomhead альтернативті металл, Type O Negative дум-металл, Coal Chamber ну-металл және Motionless in White металкор.

Вокал

Готик металда әртүрлі вокалдық стильдер кездеседі. Жанрдағы еркек әншілердің репертуары Дани Филт пен Мортен Веландтың құртқақ үрлеулері мен қара металл дауысынан бастап, Тристания тобынан Вибеке Стеннің опералық сопрано стиліне дейін жетеді.

Әндер мәтіні

Готик метал әндері мелодрамалық, қиялға толы, романтикалық, қараңғы немесе кейде мұңды болып келеді. Бұл жанрды дамытуға көмектескен үш ағылшын тобы үшін, олардың мұңды лирикасы doom metal-дағы тамырларын көрсетеді, ал олардың қараңғы немесе мелодрамалық лирикасы готик-роктан әсер алады. My Dying Bride музыкасы «алдану мен түрлі тәртіпсіздіктерге лирикалық құштарлықтан» туған «жалғандық пен азапқа» толы деп айтылады. Anathema тобында өзін-өзі өлтіру және өмірдің мәнсіздігі туралы лириканы табуға болады.

Готикалық әдебиет – қорқыныш пен романтиканы біріктіретін әдеби жанр, ол Cadaveria, Cradle of Filth, Moonspell, Theatres des Vampires және Xandria сияқты көптеген готик металл топтарының лирикасына шабыт көзі болды. Allmusic сыншысы Эдуардо Ривадавия драма мен қайғылы сұлулықты жанрдың қажетті элементтері деп санайды. Жоғалған махаббат – Theatre of Tragedy және Leaves' Eyes сияқты готик металл топтары көтеріп келген тақырып. Жеке тәжірибелерге негізделген лирика – Anathema, Elis, Evanescence, Tiamat, Midnattsol және Old Dead Tree сияқты көптеген готик металл топтарының тағы бір ортақ белгісі. Graveworm өзінің музыкалық стиліне сәйкес келетін жеке лирикаға көшкен соң, қиял-ғажайып әңгімелерден бас тартты. Lacuna Coil тобының лирикасында «қиялданған немесе шындықта кездеспейтін нәрселер» жоқ, өйткені вокалисті Кристина Скаббия адамдардың олардың лирикасымен байланысуын қалайды. Сол сияқты, Lullacry тобының лирикасы «махаббат, жек көру, құмарлық және азап» тақырыптарына арналған, себебі адам «адамдық қарым-қатынастар туралы» лирикасы бар әнмен «оңай байланыса алады». Saviour Machine және Virgin Black сияқты бірнеше топтар христиан діни тақырыптарымен және жеке діни сенімдермен кеңінен айналысады.

Ауыр металдар

Гот субмәдениетінің көптеген өкілдері хэви-метал музыкасын "өз музыкасы бейнелейтін барлық нәрсенің қарама-қарсы, дөңгелек және еркектікке толы" деп қарастырады. Готика музыкасының "жұмсақ" және "әдемілікке жақын" сипатына қарамастан, ауыр метал жанры көбінесе агрессиямен және еркектікпен байланысты. Осы ерекшелікке қарамастан, "бірнеше батыл жандар Black Sabbath-тің 1970 жылғы дебюттік альбомын алғашқы 'гот-рок' жазбасы деп атады" және топтың музыкасын "ауыр металл коннотацияларынан ажыратса, олардың алғашқы бес LP-сінен болашақ анықтамалар мен талаптардың бәрін сақтайтын керемет гот-альбомды жасауға болады" деп мәлімдеді. Rainbow, Dio және Judas Priest-тің "біршама ортағасырлық, минор тоналды дыбыстары" "гот-рок пост-панк жанрының пайда болуына" дейін "готикалық" деп сипатталды. Deep Purple тобының "Stormbringer" әні "гот-метал қазынасы" деп аталды. Даниялық металл тобы Mercyful Fate "жамандыққа және оккультизмге деген готикалық құштарлығын" көрсетті. Вокалист King Diamond жеке мансабын өз есімімен бастағаннан кейін готикалық әңгімелерге деген қызығушылығын одан әрі дамытып, "дыбыс эффектілері мен әндерімен готикалық қорқыныш әңгімелерін баяндайтын концептуалды альбомдар сериясын" шығарды. 1980 жылдары Misfits тобының бұрынғы вокалисі Гленн Данциг те "гот пен хэви-металдың арасындағы белгісіз аймақта" болды. Швейцариялық Celtic Frost тобы готик-металдың алға басушысы болды, Bauhaus және Siouxsie and the Banshees гот-рок тобынан алған ықпалын өз альбомдарына аударды. Топтың "күшті қара металл мен классикалық музыка элементтерінің радикалды біріктірілуі" "авангардтық" деп танылды және "Еуропалық хэви-металдың дамуына" зор әсер етті. Therion тобының Christofer Johnsson-ы Celtic Frost-тың 1987 жылғы Into the Pandemonium альбомын, әсіресе 1990 жылдардағы "готикалық және симфониялық топтар толқынының" қалыптасуында маңызды рөл атқарғаны үшін атап көрсетті, сондай-ақ өзінің Therion және Paradise Lost топтарының "Celtic Frost болмағанда, біз қазіргідей естілмес едік" деп мәлімдеді.

Heavy metal music is perceived by many members of the goth subculture as the "crass, crude macho antithesis of everything that their music represents". In contrast to the "softer" and "more feminine" character of gothic music, the heavy metal genre is typically associated with aggression and masculinity. Despite this difference, "a few bold souls have identified Black Sabbath's eponymous 1970 debut album as the first ever 'Goth rock' record". and observed that by separating the band's music "from their heavy metallic connotations", one "could cull a killer Goth album from their first five LP's, with every future reference point and requirement intact". The "vaguely medieval, minor key sounds" of Rainbow, Dio and Judas Priest have also been described as "gothic" prior to "the emergence of goth rock as a post punk genre". Deep Purple's song "Stormbringer" has been called a "goth metal treasure". The Danish metal band Mercyful Fate had also demonstrated "a Gothic obsession with evil and the occult". Frontman King Diamond continued exploring his interest in gothic storytelling after establishing a solo career under his own moniker, issuing "a series of concept albums which told Gothic horror tales with sound effects and song". During the 1980s, the former Misfits frontman Glenn Danzig also "occupied the no man's land between Goth and heavy metal". The Swiss group Celtic Frost was another precursor to gothic metal, translating the influence they drew from gothic rock acts Bauhaus and Siouxsie and the Banshees into their own albums. The band's "radical fusion of violent black metal and elements of classical music" was dubbed "avant garde" and had a huge impact "on the evolution of European heavy metal". Christofer Johnsson of Therion cites Celtic Frost's 1987 album Into the Pandemonium in particular for playing a key role in the development of the "gothic and symphonic wave of bands" in the 1990s, noting further that neither his group Therion nor Paradise Lost "would have sounded the way we did without Celtic Frost".

Готикалық рок

Готик-рок 1980-ші жылдары постпанктың бір тармағы ретінде пайда болды, бірақ сол онжылдықтың соңында жанр әртүрлі бағыттарға бөлінді. Мысалы, Cure, Siouxsie and the Banshees және Mission сияқты топтар "көбірек поп және альтернативті элементтерді" енгізді, ал Sisters of Mercy, Fields of the Nephilim және Christian Death "ауыр, кейде металл әсері бар көзқарасқа" көшті. Sisters of Mercy 1980-ші жылдардағы жетекші готик-топтардың бірі болды, олар "баяу, көңілсіз, салмақты металл мен психоделияның қоспасын, көбінесе биттермен бірге орындады". Топ 1985 жылы шыққан "First and Last and Always" атты тұңғыш альбомымен барлығы үш студиялық альбом шығарды. Олардың соңғы альбомы Vision Thing 1990 жылы готикалық музыканы ауыр металмен қосыстырудың алғашқы әрекеттерінің бірі ретінде жарық көрді. Fields of the Nephilim 1991 жылы тарағанға дейін үш студиялық альбом шығарды. Олар кейін қайта құрылып, тағы да альбомдар шығарды және 21-ші ғасырдың басында "өзінің дыбысына готиканың айқын элементтерін енгізген" "металл топтарына" тигізген әсері үшін танылды – бұл әсіресе симфониялық және синтезаторлық дыбыстарға (сондай-ақ олардың киім стиліне) деген құштарлығында байқалды. AllMusic мәліметінше, "готик-металл алғаш рет 80-ші жылдардың басында Лос-Анджелестегі Christian Death басшылығымен пайда болған "өлім рок" сахнасында пайда болды". Гитарист Valor Kand жетекшілікке өтті және оның басшылығымен Christian Death металға бағытталған жолды ұстанды. Атап айтқанда, олардың 1988 жылғы Sex and Drugs and Jesus Christ альбомын сыншы Стив Хьюи "металлға жақын ауыр готик-рок" деп сипаттады.

Бейбітшілік үштігі

Музыкалық стиль ретінде готик металл "90-шы жылдардың басында Англияның солтүстігінде бастау алды" және Paradise Lost, My Dying Bride және Anathema үш тобы "қозғалыстың ядросын" құрады. Олар сондай-ақ өлім/апат жанрын дамытқан үш маңызды топ ретінде танылады, бұл готик металдың өлім/апаттан туындағанын көрсетеді. Үш топ та 1990 жылдардың басында Peaceville Records компаниясымен келісімшартқа отырды және содан бері "Peaceville Three" деп аталады. Олардың тамыры "қатты, агрессивті дэт-металлға, сонымен қатар Paradise Lost вокалисі Ник Холмс Dead Can Dance-тің 'өте қараңғы, мұңды дыбысын' деп сипаттаған музыкалық әсерге" барып тіреледі. Paradise Lost тобы алғаш рет 1988 жылы Англияның Галифакс қаласында құрылды. Олардың тұңғыш альбомы Lost Paradise 1990 жылы жарық көрді және "дум/дэт-металдың қағидаларын анықтауға көмектесті: күйреген, төмендетілген әндер, өлім метал стиліндегі мұңды дауыспен толықталды" және топтың "сол кездегі жаңағы қабілеттері мен жасырын мүмкіндіктеріне белгісіз жаңа биіктерге жеткенін" көрсетті. Топ "тез дамыды" және келесі жылы олардың екінші "атқа сәйкес альбомы" Gothic "топтың алғашқы жанкүйерлері үшін жаңалық болды". "Кейінгіше қасақана емес, көбірек энергиялық аранжировкалармен" альбомда "гитараның дыбысына сәл тазалау тәсілі" және "депрессивті күшті аккордтарға атмосфералық нюанстар қосып, клавиатуралардың және тіпті әйел вокалының сақтықпен қолданылуы" көрсетілді. Содан бері ол "хэви-метал музыкасының ең ықпалды альбомдарының бірі" ретінде танылып, готик-метал жанрын құрды. 1992 жылы шыққан Shades of God альбомы осы үрдісті жалғастырды, ал 1993 жылы шыққан Icon альбомы синтезделген скрипкалар, тимпандар, фортепиано және періштелік әйел дауысының тәжірибелік қолданылуымен топ үшін "шешімді момент" болды. 1995 жылы шыққан Draconian Times альбомына қарай Paradise Lost тобының музыкасы "қатаң, қысымшыл готик-рок пен күшті металл арасында" берік тұрды. Осы бес альбом арқылы топ "The Sisters of Mercy-ді жақсы көретін топтың орындаған Black era Metallica сияқты әндердің батыл жинағын" жасады. Олар содан бері "басқа топтар соңғы жылдары ұрлап, пайдаланып жүрген готикалық тұқымды бастап алған топ" ретінде танылды. Брэдфордтан My Dying Bride 1990 жылы құрылды. "Symphonaire Infernus et Spera Empyrium" атты EP 1991 жылы шыққаннан кейін "көп қызығушылық тудырды". Олардың тұңғыш толық альбомы As the Flower Withers сол жылы жарық көрді. Альбом баспасөз тарапынан жоғары бағаланды және "Doom жанрын түгелдей өзгертіп жіберді". Олар 1993 жылы шыққан екінші альбомы Turn Loose the Swans үшін құрамына скрипкашыны қосты. Бұл "жаңалыққа толы" альбомда вокалист Аарон Стенторп тобының осы бағытқа ұмтылуын былай түсіндірді:

As a musical style, gothic metal "truly began in the early 1990s in the north of England" with the three bands Paradise Lost, My Dying Bride and Anathema representing "the core of the movement". They are also recognised as three of the major bands that pioneered the death/doom subgenre, showing why gothic metal originated from death/doom. All three bands were signed to Peaceville Records during the early 1990s and have since been known as the "Peaceville Three". They had roots in "frenetically abrasive death metal, but they were also influenced by what Paradise Lost vocalist, Nick Holmes, described as the 'really bleak, dark sound' of Dead Can Dance". Paradise Lost were the first to form in 1988 in Halifax, England. Their debut album Lost Paradise was released in 1990 and "helped define the rules of doom/death metal: grinding, de tuned anthems of woe topped with death metal style guttural vocals" while demonstrating that the band was "already reaching for realms unknown to their then amateurish abilities and latent promise". The band was "evolving at a fast clip" and in the following year, their second "aptly titled album" Gothic came as "something of a departure for the band's earliest fans". With a "less deliberate, more energetic arrangements", the album featured a "slightly cleaner approach to guitar crunch" and "cautious use of keyboards and even female vocals, which together added atmospheric nuances to the group's ultra depressive power chords". and has since been acclaimed as "one of the most influential albums" in heavy metal music for creating the gothic metal genre. Their 1992 album Shades of God continued the transition while the follow up 1993 album Icon represented "a turning point" for the band with the experimental use of synthesised strings, timpani, piano and angelic female vocals. By the time of 1995's Draconian Times album, Paradise Lost's music firmly stood "between stark, oppressive goth rock and crunching heavy metal". With these five albums, the band had created "a bold collection of songs that sounded like Black era Metallica played by a group who loved the Sisters of Mercy". They have since been recognised as the band that "originally laid the gothic seed that other bands have been nicking and reaping in recent years". From Bradford, My Dying Bride were formed in 1990. An EP, Symphonaire Infernus et Spera Empyrium, "sparked a lot of interest" upon its release in 1991. Their first full length release, As the Flower Withers, followed shortly after in the same year. The album was critically acclaimed by the press and "turned the Doom genre on its head". They added a violinist to their line up for their 1993 sophomore effort Turn Loose the Swans. On this "groundbreaking" album, Vocalist Aaron Stainthorpe explains the band's pursuit of this direction:

cquote|Біз Celtic Frost жоғалып, глэм-рок тобына айналған кезде, осындай авангардтық топқа, сәл ерекше және ерекше нәрсе жасайтын адамға нарық бар екенін білдік. Paradise Lost осыған ұқсас нәрселерді жасады, бірақ оларда осы романтикалық қыры болмады деп ойлаймын. Біз готикалық стильге ұмтылып жұмыс істедік, бірақ неге екенін білмеймін. Альбом эксперименталды болғанмен, музыка әлі де қараңғы және атмосфералық болды. Бұл EP-нің "жапырақты эмоционалды апат/өлім" 1993 жылғы толық альбомы Serenades-те сақталды, "олардың каталогындағы ең дәстүрлі doom стилі бар альбом". Олардың нәзік пен қатыгездің үйлесімі "көптеген жанкүйерлерді тартты". Олар 1996 жылы шыққан Eternity альбомымен тәжірибелерін жалғастырды.

Басқа пионерлер

Солтүстік Америкада Питер Стил 1990 жылы өзінің бұрынғы трэш-метал тобы Carnivore қалдықтарынан Type O Negative тобын құрды. 1991 жылы шыққан Slow, Deep and Hard атты тұңғыш альбомымен Нью-Йорк тобы «мелодрамалық гот-рок стилін» ұстанды. 1992 жылы «The Origin of the Feces» альбомы жарық көрді, бірақ 1993 жылы шыққан үшінші «Bloody Kisses» альбомы олардың табысқа жетуіне себепкер болды. AllMusic сыншысы Стив Хьюи альбомның «готик-рок конвенцияларын бұрмалап, сүйіспеншілікпен бейнелегенін» және «жыныстық, өлім, христиандық, вампирлер, тағы жыныстық және өлім» готик клишелерінде қуана-қуана жүретін әндер екенін атап өтті. Альбом АҚШ-та миллионға жуық дана сатылды. Type O Negative музыкасының айрықша белгілері — «бұрмаланған, гулді гитаралар» және Питер Стилдің «терең баритон дауысы», сондай-ақ «қорқынышты түрде үлкен, сарказммен өзін-өзі кемсітетін тұлға», оның құрғақ, лас сөздері мен ауру мачизмі архетиптік готтың поэмалық андрогин екенін талап ететіндерге қарсы тұрады. Type O Negative содан бері жанрдың алғашқыларының бірі ретінде танылды. 2007 жылғы Dead Again альбомын қарап шыққан Allmusic сыншысы Грег Прато «Type O Negative-ден бұрын гот-метал деген нәрсе болған жоқ» деп мәлімдеді. Солтүстік Америкада Джефф және Эрик Клейтон ағайындылары 1989 жылы Saviour Machine тобын құрды. Готикалық және симфониялық металл, сондай-ақ арт-рок тобы ретінде сипатталған топ 1993 жылы өзінің алғашқы, аттас альбомын шығарды. 1988 жылы Paradise Lost тобы ғана емес, сонымен қатар тағы бір готик-металдың алғашқы ізашары — швед тобы Tiamat құрылды. Олардың дебюттік альбомы Sumerian Cry 1990 жылы жарық көрді және «орташа деңгейден сәл жоғары өлім металл» болды. Олардың үшінші альбомы Clouds 1993 жылы шықты, бұл топтың алғашқы бұрылыс нүктесі болды, «мелодия мен атмосфера үшін жылдамдық пен ауырлықты күрт төмендетті». Альбом Еуропалық металл қауымдастығына «атмосфералық doom metal әдісімен әсер етті, ол ешқашан орынсыз немесе артық пайдаланылмаған клавишалармен жетілдірілді». Келесі Wildhoney альбомы 1994 жылы «өнерлік және коммерциялық жетістік ретінде танылды, ол бұрынғы шығарылымдарда айтылған дыбысты толыққанды жүзеге асырды және металл орталарында готикалық атмосферасы үшін мақтауға ие болды». Альбомда нәзік акустикалық гитара, жұмсақ шыбырауы және періштелік хорлардың бір жағынан, ал үлкен рифтер, индустриалды grind және death metal үргенінің екінші жағынан араласуы көрініс тапты. Кейінгі шығарылымдарында Тиамат готикалық аумаққа одан әрі көшті, Йохан Эдлунд «металлдың күркірегенін жер бетінен тыс кронға алмастырды». Нәтижесінде сыншылар Эдлундтың вокалын Sisters of Mercy тобының Эндрю Элдричпен, ал музыкасын Nick Cave and the Bad Seeds тобымен салыстырды. 1985 жылы Celtic Frost To Mega Therion альбомындағы кейбір әндерде әйелдердің вокалын қолданды. Paradise Lost 1990 жылы өзінің алғашқы альбомынан бастап әйелдердің вокалын ұқсас қолдана бастады. Альбомдағы музыка «готикалық және doom металдың қараңғы, орташа темпті стиліне берік негізделген». Олардың екінші альбомы Almost a Dance келесі жылы жаңа вокалмен Нильс Даффхуеспен «топ үшін таңғажайып таңдау» болды. Дюффьюстің «панк-иш» және «альт-рок» ән салуы музыкаға сәйкес келмейтін болып танылды және альбом «оның нәтижесінде негізінен жойылды». 1995 жылы шыққан нәтижесі «таза жетістік» деп саналды, сыншылар оны «готикалық металдың кемелді шыңы» деп сипаттады. The Gathering тобының «интроспективті атмосферасы Dead Can Dance-ке шығармашылық қарыз болды және оларды туған елінде жетекші топ ретінде қалыптастырды». Paradise Lost және The Gathering бұл әдісті бұрынғы альбомдарының кейбір әндерінде қолданған, бірақ 1995 жылы норвегиялық Theatre of Tragedy осы тәсілге арналған тұтас альбом шығарды. Келесі жылы «Velvet Darkness They Fear» атты екінші альбомы жарық көрді. Theatre of Tragedy тобының 1998 жылғы үшінші альбомы Aégis тобының «жаңа музыкалық аумаққа кіруін» көрсетті. Музыка таза әрі жұмсақ болды, ал 1995 жылы Tristania және 1996 жылы The Sins of Thy Beloved құрылды. Норвегиялық үш топ та 1998 жылы дебюттік альбомдарын шығарды. Tristania басқалардан үш ерекше вокалды стильді қолдануымен ерекшеленді: «опералық сопрано Вибеке Стен, таза ән салған қарсы тенор Остен Бергёй және қатал, қара метал стиліне арналған шрикер Мортен Веланд». 1999 жылы шыққан екінші альбомы Beyond the Veil он мүшелі хорды пайдаланып, The Sins of Thy Beloved тобының Пит Йохансенің скрипкалық үзінділерін қамтыды, ол бүкіл Еуропа бойынша «жақсы пікірлерге» ие болды. «Симфониялық өрнектелген» әдісімен. Содан бері «дүниедегі ең үздік готик-металл топтарының бірі» болып саналады. Кейбір сыншылар бұл әдісті «көптеген топтар өлтірді» деп айтты.

In North America, Peter Steele had formed Type O Negative in 1990 out of the remnants of his former thrash metal band Carnivore. With their debut album Slow, Deep and Hard in 1991, the New York based outfit pursued a "melodramatic goth rock style" that "encompasses long songs built on simple riffs, theatrical shouting vocals, churchy sounding organ and vocal harmony passages, and the odd mechanical noise". The Origin of the Feces followed in 1992, but it was their third album Bloody Kisses in 1993 that became their breakthrough album. AllMusic reviewer Steve Huey noted that the album had a "twistedly affectionate send up of goth rock conventions" and lyrics that "gleefully wallow in goth clichés — sex, death, Christianity, vampires, more sex, and death". The album has since sold nearly a million copies in the United States, The trademarks of Type O Negative's music include the use of "downtuned, fuzzy guitars" and a "deep baritone croon" from Peter Steele, an "intimidatingly large, sarcastically self deprecating original, whose dry, dirty one liners and morbid machismo challenge those who insist the archetypal Goth is a po faced androgyne". Type O Negative has since been recognised as a pioneer of the genre. In a review of their 2007 album Dead Again, critic Greg Prato of Allmusic declared that "before Type O Negative, there was really no such thing as goth metal". Also in North America, the brothers Jeff and Eric Clayton formed Saviour Machine in 1989. Described as a Gothic and symphonic metal band as well as art rock, the group released its first self titled album in 1993. The year 1988 saw not only the formation of Paradise Lost but another early gothic metal pioneer, the Swedish band Tiamat. Their debut album Sumerian Cry arrived in 1990 and featured "slightly above average death metal". Their third album Clouds was released in 1993 as the band's first turning point, "starkly reducing speed and heaviness for melody and atmosphere". The album made an impact on the European metal community for its atmospheric doom metal approach "enhanced with keyboards which are never out of place or over used". The next album Wildhoney was unveiled in 1994 as an "artistic and commercial breakthrough, fully realizing the sound hinted at on previous releases and eliciting effusive praise in metal circles for its brooding, Gothic atmospherics". The album featured an interplay of contrasts between delicate acoustic guitar, gentle whispering vocals and angelic choruses on the one hand and massive riffs, industrial grind and death metal grunting on the other. On subsequent releases, Tiamat moved further into gothic territory with Johan Edlund "dropping the metal growling in favor of an unearthly croon". The result has seen critics comparing Edlund's vocals to the Sisters of Mercy's Andrew Eldritch, "alongside musical comparisons to Nick Cave and the Bad Seeds". As far back as 1985, Celtic Frost had used female vocals for some songs on their To Mega Therion album. Paradise Lost began making similar use of female vocals from their very first album Lost Paradise in 1990. The music on the album was "firmly rooted in the dark, midtempo style of gothic and doom metal". Their second album Almost a Dance arrived in the following year with new vocalist Niels Duffhues, "a strange choice for the band". Duffhues' "punk ish" and "alt rock" style of singing was widely seen as out of place with the music, and the album was "largely written off as a result." The result was considered a "groundbreaking achievement" upon its release in 1995 with critics lavishly describing it as "the perfect pinnacle of gothic metal". The Gathering's "introspective atmosphere owed a creative debt to Dead Can Dance, and established them as a leading band in their native Holland [sic]". Paradise Lost and the Gathering had already made use of this technique on some songs from their earlier albums, but it was the Norwegian Theatre of Tragedy that first released an entire album devoted to this approach with their self titled debut in 1995. A second album, Velvet Darkness They Fear, arrived in the following year. Theatre of Tragedy's third album Aégis in 1998 saw the band "venturing into fresh musical territory". The music was more clean and soft, while Tristania formed in 1995 and the Sins of Thy Beloved were formed in 1996. All three Norwegian groups released their debut albums in 1998. Tristania stood apart from the others with their use of three distinct vocal styles in the "operatic soprano Vibeke Stene, clean singing counter tenor Østen Bergøy, and harsh, black metal style shrieker Morten Veland". Their second album Beyond the Veil in 1999 made use of a ten members choir and featured violin passages from Pete Johansen of the Sins of Thy Beloved, earning "rave reviews" across Europe. with their "lush, symphonically enhanced" approach. and has since been "regarded as one of the world's premiere goth metal bands". A few critics have since lamented that the approach has been "done to death by countless bands".

Симфониялық готикалық метал

Tristania өз музыкасына симфониялық бояу қосып, готик-метал жанрындағы жалғыз топ емес еді. Paradise Lost, Anathema және My Dying Bride триосының ықпалымен 1996 жылы Within Temptation голланд тобы құрылды. Келесі жылы дебюттік альбомы Enter жарық көрді, одан кейін көп ұзамай The Dance EP шықты. Екі туындысында да әншілер Шарон ден Адель мен Роберт Вестерхольт сұлулық пен күштің үйлесімін ұсынды. 2000 жылы олардың екінші толық альбомы Mother Earth жарық көрді, ол өлім металл вокалынан толығымен бас тартып, тек Адельдің керемет вокалдық қабілетіне ден қойды. 2004 жылы шыққан үшінші альбомы The Silent Force – «толық оркестр мен 80 дауысты хордың қатысуымен орындалған амбициялық жоба» болды. Оның нәтижесінде Еуропа бойынша тағы бір коммерциялық сәттілікке қол жеткізілді. Within Temptation готик-металының ерекшелігі – «гитарамен күшті хард-рок пен симфониялық музыканың кеңдігі мен сұлулығының үйлесімі». Within Temptation-ның коммерциялық табысы нәтижесінде, әсіресе Нидерландыда, әйел вокалистері бар көптеген готик-металл топтары пайда болды. Симфониялық готик-метал жанрындағы тағы бір голланд тобы – After Forever. Олардың 2000 жылы шыққан Prison of Desire дебюттік альбомы «батыл, бірақ кемшіліктері бар алғашқы тәжірибе болды, өйткені ауыр металды прогрессивті рокпен және классикалық музыка оркестрлерімен біріктіру, содан кейін бәрін қорқынышты дауыспен және опера әншісімен толықтыру өте қиын міндет еді». 2001 жылы жарық көрген екінші альбомы Decipher музыкасы гитарист Сандер Гоманс Within Temptation стиліне ұқсас деп сипаттады. Топтың негізін қалаушы, гитарист және вокалист Марк Янсен осы альбомнан кейін бірнеше айдан кейін After Forever тобынан кетіп қалды. Янсен готика мен симфониялық металдың қоспасын орындайтын Epica тобын құрды. 2003 жылы шыққан дебюттік альбомы The Phantom Agony Янсеннің өлімге дейінгі өлеңдерін, классикалық меццо-сопрано Симон Симонстың «періштедей әдемі даусымен» және симфониялық пауэр-металдың бай негізімен үйлестірді. Epica музыкасы «қоңыр, қорқынышты готикалық атмосфера мен өрнекті және симфониялық музыканың үйлесімі» деп сипатталды. Within Temptation және After Forever сияқты, Epica да оркестрді пайдаланады. Олардың 2007 жылы шыққан The Divine Conspiracy альбомы өз елінде сәттілікке жетті. Бұл симфониялық және готик металдың қоспасы кері бағытта да пайда болды. Финляндиялық Nightwish тобы 2004 жылы шыққан Once альбомында готикалық элементтерді енгізгенге дейін симфониялық пауэр-металл жанрында бастама көтерді, әсіресе Wish I Had an Angel синглінде. Олар келесі альбомдарында Dark Passion Play (2007) және Imaginaerum (2011) «күшті, симфониялық және киноға тән» метал стилін готикалық атмосферамен біріктіре берді. Rough Guide to Heavy Metal кітабында Эсси Берелиан Nightwish тобын «готикалық кино музыкасы» деп сипаттады. Швециялық Therion тобы да 2007 жылы шыққан Gothic Kabbalah альбомында симфониялық металға готикалық элементтерді қосты.

Tristania was not the only gothic metal band that brought a symphonic edge to their music. Influenced by the Peaceville trio of Paradise Lost, Anathema and My Dying Bride, the Dutch band Within Temptation was founded in 1996. A debut album Enter was unveiled in the following year, followed shortly by an EP The Dance. Both releases made use of the beauty and beast approach delivered by vocalists Sharon den Adel and Robert Westerholt. Their second full length Mother Earth was released in 2000 and dispensed entirely with the death metal vocals, instead "relying solely on den Adel's majestic vocal ability". Their third album The Silent Force arrived in 2004 as an "ambitious project featuring a full orchestra and 80 voice choir accompanying the band". The result was another commercial success across Europe

Within Temptation's brand of gothic metal combines "the guitar driven force of hard rock with the sweep and grandeur of symphonic music". The commercial success of Within Temptation has since resulted in the emergence of a large number of other female fronted gothic metal bands, particularly in the Netherlands. Another Dutch band in the symphonic gothic metal strain is After Forever. Their debut album Prison of Desire in 2000 was "a courageous, albeit flawed first study into an admittedly daunting undertaking: to wed heavy metal with progressive rock arrangements and classical music orchestration — then top it all off with equal parts gruesome cookie monster vocals and a fully qualified opera singer". A second album Decipher followed in 2001 with music that was described by guitarist Sander Gommans as being in the style of Within Temptation. Founding member, guitarist and vocalist Mark Jansen departed After Forever only a few months after the release of this album. Jansen would go on to form Epica, another band that performs a blend of gothic and symphonic metal. A debut album The Phantom Agony emerged in 2003 with music that combines Jansen's death grunts with the "angelic tones of a classically trained mezzo soprano named Simone Simons, over a lush foundation of symphonic power metal". The music of Epica has been described as combination of "a dark, haunting gothic atmosphere with bombastic and symphonic music". Like Within Temptation and After Forever, Epica has been known to make use of an orchestra. Their 2007 album The Divine Conspiracy was a chart success in their home country. This blend of symphonic and gothic metal has also been arrived at from the opposite direction. The band Nightwish from Finland began as a symphonic power metal act before introducing gothic elements on their 2004 album Once, particularly on the single "Wish I Had an Angel". They continued to mix their style of "bombastic, symphonic and cinematic" metal with a gothic atmosphere on their next albums Dark Passion Play in 2007 and Imaginaerum in 2011. In the book Rough Guide to Heavy Metal, Essi Berelian describes Nightwish as "gothic film score metal". The Swedish group Therion also introduced gothic elements to their brand of symphonic metal on their 2007 album Gothic Kabbalah.

Жоғалған жұмақ

1997 жылы шыққан алтыншы альбомы «One Second» арқылы Paradise Lost жанрға коммерциялық және попқа қарай бұрылыс жасады, бірақ «Draconian Times» альбомының жетістігін ешқандай альбом асырып түспеді. Allmusic-тен Эдуардо Ривадавия «радикалды, бірақ әсерлі өзгеріс» деп бағалап, бұл альбомды Depeche Mode-пен салыстырды, олардың «алғашқы өлім/дум-метал тамырларынан» ештеңе қалмағанын айтты. Келесі альбомдарда «электроника мен поп элементтерімен тәжірибе жасалып, гитаралар бірте-бірте артқы планға ысырылды». «Еуропада үлкен беделге ие болғанымен, олардың барлық альбомдары жақсы сатылды», бұл жетістік «қара метал жанкүйерлерінен» «сатып кетті» деген айыптауларға әкелді. Вокалист Фернандо Рибейроның пікірінше, 1990-жылдардың басындағы жанкүйерлер 2007 жылғыларға қарағанда «көңілдері мен саналарында аз цинизммен және ашық ойлырақ» болды. Дегенмен, топ 2006 жылы шыққан «Memorial» альбомымен туған Португалиядағы чарттарда 1-орынға ие болып, сәттілікке қол жеткізді. Олар 2006 жылғы MTV European Music Awards-та «Үздік португалдық орындаушы» сыйлығымен марапатталды, ал келесі жылы Within Temptation «Үздік голланд және бельгиялық орындаушы» сыйлығымен осы жетістікті қайталады. Within Temptation 2007 жылғы World Music Awards-та өз елінің ең көп сатылатын әртісі деп танылды.

Лакуна катушкасы

Италиялық Lacuna Coil тобы да готик-метал жанрының "басты тобына" айналды. Топта әйел вокалисі Кристина Скаббия және ер вокалисі Андреа Ферро жұмыс істейді, бірақ топ "сұлу да аңшыл" стилін аз қолданады, Ферро негізінен таза вокалды қолданады. 1994 жылы Миланда құрылған олар 1996 жылы Paradise Lost және Type O Negative әсерімен демо-таспа шығарды. Топ 1998 жылы өз атымен аталатын EP арқылы "Италияның эмбиент/готикалық сахнасында көп назар аударды". Олардың In a Reverie дебюттік альбомы 1999 жылы "Gathering және Moonspell сияқты бір замандастарына ұқсас" стильде шықты. Lacuna Coil музыкасы "көптеген әріптестеріне қарағанда оңай түсінілетін" болды. 2001 жылы Unleashed Memories атты екінші альбом шықты, бірақ олардың үшінші толық альбомы Comalies 2002 жылдың қазан айында шыққаннан кейін "метал әлемінде жоғары бағаланған" альбомға айналды. Төртінші Karmacode альбомы одан да сәтті болды, ол Billboard чарттарында 28-орында тұңғыш рет жарық көрді, сондай-ақ көптеген еуропалық музыка чарттарында дебют жасады. Олардың келесі екі альбомы, Shallow Life және Dark Adrenaline, Billboard чарттарында тиісінше 16-шы және 15-ші орында болды.

Эвансценция

2003 жылы Арканзас штатында (АҚШ) құрылған Evanescence рок-тобы да өздерінің Fallen дебюттік альбомын шығару арқылы коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Бұл альбом готикалық және альтернативті металдың үйлесімі ретінде сипатталды, сондай-ақ P.O.D. және Linkin Park сияқты басқа да альтернативті металл топтарымен салыстырылды. 2011 жылдың қазанында Evanescence атты топтың альбомы жарық көрді, ол готикалық ню-метал мен хард-роктың қоспасын ұсынды. Кейіннен Evanescence және Within Temptation, Lacuna Coil сияқты готикалық металл топтары арасында тағы да салыстырулар жасалды. PopMatters сыншысы Адриен Бегрант Лакуна Коил тобының "1990 жылдардың соңынан бері Еуропада тыңдаушыларға ұнайтын гот-метал стилімен жанкүйерлер базасын қажырлы түрде құрып келгенін" айтады, бірақ олар "Арканзастан келген, үлкен жарнама машинасының көмегімен көзге түскен балалар тобынан" басылып қалды, олар италиялық секстеттің пионерлік еткен дыбысын алып, оны американдық қалалық гот жастарына көбірек эстрадалық, қарапайым нұсқада ұсынды. Allmusic-тен Cammila Albertson да Evanescence-ті готикалық металдан бір қадам алшақтап, оларды "басқа металдың поп-нұсқасы" деп сипаттайды. New York Times, Rough Guides, Rolling Stone және Blender сияқты басылымдар, осыған қарамастан, Evanescence-ті готикалық металл тобы ретінде таныды. My Dying Bride тобының бұрынғы бассисі Адриан Джексон американдық топтың My Dying Bride музыкасына ұқсас нәрсе жасап жатыр деп санайды, бірақ олар оны көбірек қолжетімді етуде. Paradise Lost тобының Грегор Маккинтош өзінің тобы мен Evanescence арасындағы ұрпақ аралығын атап өтті, Paradise Lost тобының Lacuna Coil сияқты басқа топтар арқылы Evanescence-ке жанама әсер еткенін айтты. Evanescence-тің жетістігі готикалық металл топтарына "зерттеу және жаулап алу" үшін "жаңа мүмкіндіктерді" ашқаны үшін мойындалды.

ОНЫ

Коммерциялық табысқа да, дау-дамайға да ұшыраған тағы бір топ – HIM. Топ "туған Финляндиясында ғана емес, сонымен қатар бүкіл Еуропа және әсіресе Германияда" хит-парадтарды биледі. Олардың тұңғыш альбомы 1997 жылы Greatest Lovesongs Vol. 666 деген атпен шықты, ондағы музыка "металл, 80-ші жылдардағы рок және готикалық элементтердің үйлесімін" ұсынады. HIM 2000 жылы Razorblade Romance альбомымен "жақсартылған поп" стиліне қарай бет бұрды. Топ өздерінің "Sabbath пен Depeche Mode дыбысын ұштастырады" деп, 2003 жылы шыққан төртінші альбомын love metal деп атады. Екі жылдан кейін жарық көрген Dark Light альбомы АҚШ-тағы Billboard чартында 18-орында дебют жасап, табысқа жетті, ал 2007 жылы шыққан Venus Doom альбомы 12-орында дебют жасап, бұл көрсеткішті арттырды. PopMatters журналының сыншысы Лэнс Тигарден HIM туралы "бұл топқа бей-жай қарау мүмкін емес, адамдар оларды жақсы көреді немесе тікелей мойын бұрады" деп жазды.

Фин сахнасы

XXI ғасырда готик метал Финляндияда күшті танымалдыққа ие болды, көптеген өкілдері коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Жоғарыда аталған HIM-нен басқа, Charon, Entwine, For My Pain, Lullacry, Poisonblack, Sentenced, The 69 Eyes және To/Die/For топтарының синглдары мен альбомдары фин тізімдерінің алғашқы ондығына енді. Осы топтардың ішінде Sentenced 1989 жылы құрылған, ал олардың алғашқы альбомдары мелодикалық және блэк-дед метал стилінде болды. For My Pain Финляндиядағы басқа да белгілі топтардың мүшелерінен құралған супертоп болып табылады, олардың ішінде Nightwish, Embraze, Eternal Tears of Sorrow және Reflexion бар.