Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санта-Клара округі, Калифорния штатындағы шағын өзен.
Creek in Santa Clara County, California
Тарих
Ағынға бастапқыда испан зерттеушісі Хуан Баутиста де Анза Монтерейден Сан-Францискоға жасаған экспедициясы кезінде ағын бойында лагерь құрған. Де Анза Сан-Франциско шығанағына құрлықпен алғашқы жолды аяқтады, ол және әке Педро Фонт Rancho San Antonio County Park кіреберісіне жақын биік төбеден шығанақты көрді. 1776 жылғы 25 наурызда де Анзаның күнделігінде ол "саяхатшылар үшін ғана пайдалы "Арройо Сан-Хосе-де-Купертиноға" жеткенімді" жазды. Біз осы жерде түнге тоқтадық, жеті жарым сағатта сегіз лига жол жүрдік. Осы жерден оң жағымызда Сан-Франциско портынан басталатын өзеннің құйылысын көрдік. Сан-Хосе діни округі жақында де Анза төбесін мәңгілік ашық кеңістік ретінде бекітті. Купертиноның киелі Жүсіп атауы бүгінде Купертино қаласының шығысында және қаладағы киелі Жүсіп Купертино шіркеуінде сақталған. Сан-Хосе де Купертино Аройосы 1866 жылға дейін Купертино ағысына айналды.
The creek was originally named Arroyo San José de Cupertino (Spanish for Saint Joseph of Cupertino Creek) by Spanish explorer Juan Bautista de Anza, who camped along the creek on his expedition from Monterey to San Francisco. De Anza completed the first overland route to San Francisco Bay when he and Father Pedro Font sighted the bay from a prominent knoll near the entry of Rancho San Antonio County Park. In de Anza's diary on March 25, 1776, he states that he "arrived at the "Arroyo San José de Cupertino", which is useful only for travelers. Here we halted for the night, having come eight leagues in seven and a half hours. From this place we have seen at our right the estuary which runs from the port of San Francisco." The Diocese of San Jose recently dedicated de Anza's Knoll as permanent public open space. The Saint Joseph of Cupertino place name is preserved today in the city of Cupertino to the east and in the Saint Joseph of Cupertino Parish Catholic church in the city. The Arroyo San José de Cupertino became Cupertino Creek sometime before 1866,
Су бөлу
Стивенс Крик Сан-Франциско шығасына Лонг-Пойнт маңында, Моффетт-Филд әскери-әуе базасының солтүстігінде, Маунтин-Вью қаласының жағалау паркі мен Стивенс Крик жағалауының табиғатты зерттеу аймағы арасындағы Уисман шығанағында құяды. Оның су жиналатын алабы шамамен 75 шаршы километрді құрайды. Бір ірі тоған (бөгет) бар – Стивенс Крик суқоймасы, оның биіктігі 531 фут (162 метр). Суқойма 1935 жылы қысқы су ағынын сақтау үшін салынды, ол Санта-Клара аңғарының жер асты суын толықтыруға пайдаланылатын еді. Суқойманы Санта-Клара аңғарының су шаруашылығы басқармасы (SCVWD) басқарады және қазіргі уақытта белгілі бір көлемде суға ие. SCVWD басқаруымен, су ағындары жаз айларында босатылады, нәтижесінде суқоймадан (Фримонт авенюіне дейін) шамамен 5,7 миль (9 км) төменгі ағыстағы су арнасы ылғалды күйде сақталады, бұл теміршанық балықты сақтауға көмектеседі. Стивенс Крик суқоймасының жоғары жағындағы салалары: Индиан Крик, Бей Крик, Голд Майн Крик, Свисс Крик және Монтебелло Крик. Хени Крик суқоймадан 6 километр төменгі бағыттағы негізгі арнаға қосылады. Сонымен қатар, Permanente Creek-тен (1959 жылы салынған) бұрылыс арнасы қысқы дауыл ағындарын Стивенс Крикке суқоймадан шамамен 10 километр төмен жібереді. Купертино қаласы McClellan Road-тан Stevens Creek Blvd-ге дейін шамамен 2 километрлік жол учаскесін аяқтады, ол өзеннің бойымен солтүстікке қарай өтеді, McClellan Ranch Park табиғат қорығындағы 4 H фермасы мен қоғамдық бақшалардан және Blackberry Farm Park-тан өтеді. Жол автокөлік қозғалысынан толығымен бөлінген, көптеген жол өткелдері мен жер асты жолдары пайдаланылған. Саннивейл, Купертино, Лос-Альтос және Маунтин-Вью қалалары Бейден Санта-Крус тауларына дейінгі жолды аяқтау мақсатымен жолдың мүмкін болатын бағыттары бойынша ынтымақтасты; олар төрт қала бекіткен ұсыныс жасады, содан кейін бірлескен қалалық жұмыс тобы таратылды.
Stevens Creek enters the San Francisco Estuary near Long Point, north of Moffett Field Naval Air Station, at Whisman Slough between Mountain View's Shoreline Park and Stevens Creek Shoreline Nature Study Area. It drains a watershed of about 29 square miles (75 km2). There is one major impoundment (dam), Stevens Creek Reservoir at 531 feet (162 m) of elevation. The reservoir was constructed in 1935 to provide storage capacity of winter runoff that could be used to recharge the Santa Clara valley aquifer. The reservoir is managed by the Santa Clara Valley Water District (SCVWD) and has a current capacity of of water. As currently managed by the SCVWD, flows are released during summer months which result in maintaining a wet channel for approximately 5.7 mile (9 km) downstream of the Reservoir (to Fremont Avenue) in order to preserve steelhead. Tributaries above the Stevens Creek Reservoir include Indian Creek, Bay Creek, Gold Mine Creek, Swiss Creek and Montebello Creek. One tributary, Heney Creek, joins the mainstem 3.7 mile (6 km) below the Reservoir. Additionally, a diversion channel from Permanente Creek (constructed in 1959) sends winter storm flows into Stevens Creek approximately 6.3 mile (10 km) below the reservoir. Cupertino has completed an approximately 1 mile (2 km) section of trail that runs north along the creek from McClellan Road to Stevens Creek Blvd., passing the 4 H farm and community gardens in McClellan Ranch Park nature preserve, and the Blackberry Farm Park. The trail is entirely separated from vehicular traffic, using numerous overcrossings and underpasses. The four cities of Sunnyvale, Cupertino, Los Altos, and Mountain View cooperated on potential trail alignments with the goal of a completed trail from the Bay to the Santa Cruz Mountains; they produced a recommendation, which was approved by all four cities, and then disbanded their joint city working team.
Стилхедті бұршақ
Стивенс Крик – округтегі маңызды стальбаша (жағалау көкжаңбыры) (Oncorhynchus mykiss irideus) мекендеу орындарының бірі. 1877 жылы «Sportsman Gazetteer» Стивенс Крикті форель балық аулауға арналған орын ретінде жариялады. 1893 жылы Стэнфорд университетінің биология профессоры В.В. Тобурн алты физикалық үлгі жинады, олар Калифорния ғылым академиясының коллекциясында сақталады. 1898 жылы Джон Оттербейн Снайдер Стивенс Криктен стальбаша балықтарының үлгілерін жинады. Лейди ХХ ғасыр бойы Стивенс Криктен алынған тарихи бақылаулар мен үлгілерді қарап шығып, өзенге отырғызылған шаруашылық балықтарының жергілікті, жабайы форель сияқты тіршілік етпейтінін анықтады. Санта-Клара аңғарындағы балықтардың генетикалық зерттеуі Стивенс Криктің және басқа форельдердің жағалау стальбашасының тегінен шыққандығын, ал шаруашылық балықтарының араласуы болмағанын көрсетті. Стивенс Крик балықтары жақын жердегі су алаптарындағы стальбаша форельмен тығыз байланысты. Дегенмен, анадромды стальбашаның Стивенс Кригімен жоғары қарай шағылысуына елеулі кедергілер бар. 1994 жылғы Санта-Клара аңғары Су шаруашылығы ауданының (SCVWD) зерттеуі Орталық экспресс жолындағы және АҚШ 101 тас жолындағы балық өткелдерінің көбінесе жеткіліксіз ағынымен және қоқыстар мен шөгінділермен толығанын көрсетті. Сонымен қатар, L'Avenida даңғылындағы құлау құрылысы зерттеудің барлық бес жылында да өткілі емес болды. 2003 жылдың тамызында Стивенс және Перманент Крик су алаптары кеңесі су алаптарын басқаруды қолдау үшін ресми түрде құрылды. SCVWD-нің Балық және су ортасын дамыту бойынша бірлескен күш-жігері (FAHCE) Фримонт даңғылы, Эвелин даңғылы және Моффетт бульварындағы Денил типіндегі балық өткелдерін алып тастауды ұсынды, олар қоқыстармен толады және Калифорния балық және ойын департаменті (CDFG) оларды толық емес кедергілер деп санайды. Моффетт бульварындағы балық өткелінің жанында 1980 жылдары салынған бетон құлау құрылысы ласось балықтарының өтуіне тағы бір кедергі келтіреді. 101 тас жолына дейін созылатын бетонмен қапталған канал (137 метр) тегіс, ал төменгі ағындар бетон төбесімен жұқа су қабаты ретінде ағып өтеді. Балықтардың қанағаттану үшін ағынның ең аз тереңдігі қажет. Стивенс Кригінің төменгі бөлігінде стальбаша балықтары шағылысуын жалғастырса да, жас форельдердің құрғақ, ыстық төменгі ағындарында бір-екі жыл бойы жазды өткізе алатыны күмәнді. Сонымен қатар, егер Перманент Крик бұрылыс каналы стальбаша балықтарының қоныс аударуына бейімделсе, онда қазіргі уақытта жағалау көкжаңбырының популяциясы бар Перманент Кригінің жоғарғы 9 шақырымдық бөлігі шағылысу үшін қолжетімді болуы мүмкін. Су шаруашылығы ауданының Балық және су ортасын дамыту бойынша бірлескен күш-жігері (FAHCE) аясында Стивенс Крик Санта-Клара округіндегі маңызды стальбаша балықтарының мекендеу орындарының бірі ретінде анықталды және төменгі өзендегі балықтардың өтуіне үш кедергіні жою жоспарлануда: Моффетт бульвары, Эвелин даңғылы және Фримонт даңғылы. Стивенс Крик бөгеті 14 шақырымдық анадромды стальбаша балықтарының шағылысуына мүмкіндік беретін ықтимал мекендеу ортасын тоқтатады.
Stevens Creek was one of the prime steelhead (coastal rainbow trout) (Oncorhynchus mykiss irideus) habitats within the county. The Sportsman Gazetteer in 1877 touted Stevens Creek as a trout fishing destination. Six physical specimens were collected in 1893 by Stanford Biology Professor W. W. Thoburn and are in the California Academy of Sciences collection. In 1898 John Otterbein Snyder collected steelhead trout specimens in Stevens Creek. Leidy reviewed numerous historical observer and sampling records of steelhead trout in Stevens Creek throughout the twentieth century and noted that hatchery stock planted in the creek did not seem to survive like the native, wild trout did. In a genetic study of fish from Santa Clara Valley streams, Stevens Creek and other trout had coastal steelhead ancestry and no substantial introgression of hatchery trout. The Stevens Creek fish were closely related to the steelhead trout in nearby basins. However, there are significant barriers for anadromous steelhead to run up Stevens Creek to spawn. In a 1994 study, the Santa Clara Valley Water District (SCVWD) found fish ladders at the Central Expressway and U. S. Route 101 often had insufficient flow and/or were clogged with debris and sediment. In addition, the drop structure at L'Avenida Avenue was impassable in all five years of the study. In August, 2003 the Stevens & Permanente Creeks Watershed Council was officially formed to support stewardship of the watersheds. The SCVWD's Fish and Aquatic Habitat Collaborative Effort (FAHCE), has recommended removal of the Denil type fish ladders at Fremont Avenue, Evelyn Avenue, and Moffett Boulevard which tend to clog with debris and are now classified as partial barriers by the California Department of Fish and Game (CDFG). Adjacent to the fish ladder at Moffett Boulevard is a concrete drop structure built in the 1980s which is another obstacle to salmonid passage. The existing concrete lined channel extending further downstream to Highway 101 (a distance of 450 feet (137 m)) is flat and low flows cross it as a thin sheet of water over the concrete bottom. At least depth of flow is required for adequate fish passage. Although steelhead continue to spawn in lower Stevens Creek, it is doubtful whether young trout can oversummer for one to two years in its drier, hotter lower reaches. In addition, if the Permanente Creek Diversion Channel could be modified to accommodate steelhead trout in migration, then potentially 9 mile (14 km) of upper Permanente Creek, which currently holds a population of resident coastal rainbow trout, would be available for spawning. Under the water district's Fish and Aquatic Habitat Collaborative Effort (FAHCE), Stevens Creek has been identified as one of the prime steelhead habitats within Santa Clara County and plans are underway to remove three barriers to fish passage in the lower creek: at Moffett Boulevard, Evelyn Avenue and Fremont Avenue. Stevens Creek Dam blocks 8.6 mile (14 km) of potential anadromous steelhead trout spawning habitat further upstream.
Батыс соқа
Батыс соқа (Athene cunicularia) Стивенс өзенінің сағасына жақын жердегі Шорлайн паркіне ұя салады. 2008 жылы Маунтин-Вью компаниясы Шорлайн бульвары мен Чарльстон жолындағы қонақ үй салу үшін Google компаниясына жер телімін сату мақсатында екі соқаны қоныстан шығарды. Соқаларды қоныстан шығару мәселесі даулы, себебі бұл құстар жылдар бойы бір үңгірді қайта-қайта пайдаланады, және соқалар үшін жаңа қолайлы орта табуға міндеттілік жоқ. 1979 жылы Калифорния Балық және аңшылық департаменті оны «Ерекше қорғауға алынған түрлер» тізіміне (Қорқынышқа ұшыраған түрлер туралы заң бойынша алдын ала тізімдеу санаты) енгізгенімен, Калифорниядағы соқа популяциясы 1980 жылдардан 1990 жылдардың басына дейін 60%-ға төмендеді және жыл сайын шамамен 8%-ға азаюда. 1994 жылы АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі Батыс соқасын жойылып бара жатқан немесе қауіп төндіретін түрлер тізіміне енгізу үшін 2-ші санаттағы кандидат ретінде қарастырды, бірақ соқалар мекендейтін жалпақ, шөптесі жерлерді дамыту салдарынан олардың тіршілік ортасының жоғалуы жалғасуда. Пойнт-Рейестегі Құс популяциясы институтының мәліметінше, соңғы 10-15 жылда Сан-Франциско аймағында соқа популяциясы 50 пайызға азайды. Олардың мәртебесі ұялау маусымында оларды мазалаудан немесе кез келген уақытта өлтіруден қорғайды, бірақ оларға тұрақты мекенді кепілдік бермейді, өйткені көбейту маусымынан тыс уақытта соқаларды олардың қоныстарынан шығарып тастауға болады. 1992-1993 жылдарғы зерттеуде Напа, Марин және Сан-Франциско округтерінде соқалардың көбейіп өсуі байқалмады, ал Сан-Матео және Сонома округтерінде тек бірнеше соқа ғана тіркелді. Санта-Клара округіндегі соқа популяциясы азайып, тек бірнеше көбейту орындарына ғана шектелді, нәтижесінде Аламида, Контра-Коста және Солано округтері ғана соқалардың қалған көбейту аймағы болып табылады.
The western burrowing owl (Athene cunicularia) nests at Shoreline Park near the mouth of Stevens Creek. In 2008, Mountain View evicted a pair of burrowing owls so that it could sell a parcel of land to Google to build a hotel at Shoreline Boulevard and Charleston Road. Eviction of the owls is controversial because the birds regularly reuse burrows for years, and there is no requirement that suitable new habitat be found for the owls. Despite being listed in 1979 as a Species of Special Concern (a pre listing category under the Endangered Species Act) by the California Department of Fish and Game, California's population declined 60% from the 1980s to the early 1990s, and continues to decline at roughly 8% per year. In 1994, the U. S. Fish and Wildlife Service nominated the Western Burrowing Owl as a Federal Category 2 candidate for listing as endangered or threatened, but loss of habitat continues due to development of the flat, grassy lands used by the owl. According to The Institute for Bird Populations at Point Reyes, there has been a 50 percent decline in burrowing owl populations in the Bay Area in the last 10 to 15 years. Their status protects them from disturbance during nesting season or killing at any time, but does not guarantee them a permanent home, as outside of breeding season, owls can be evicted from their homes. A 1992–93 survey reported no breeding burrowing owls in Napa, Marin, and San Francisco counties, and only a few in San Mateo and Sonoma. The Santa Clara County population is declining and restricted to a few breeding locations, leaving only Alameda, Contra Costa, and Solano counties as the remnant breeding range.
Белгілі бір жер мәртебесі
1964 жылғы 23 желтоқсанда Тарихи сақтау басқармасы Арройо де Сан-Хосе Купертиноны Калифорнияның тарихи ескерткіші №800 деп жариялады. Еске алу тақтасында былай деп жазылған: "Бұл арық, ұшудың және студенттердің қасиетті қамқоршысы Сан-Жозефті құрметтейді. Оны алғаш рет 1769 жылы испандық саяхатшылар ашып, кезіп өткен. 1776 жылғы 25-26 наурызда полковник Хуан Баутиста де Анза оны өзінің 93-ші лагері деп белгіледі, оның картографы Падре Педро Фонт Сан-Франциско шығанағына жол ашқан сапарында отар, миссия және президио құрды".
On December 23, 1964, the Office of Historic Preservation designated Arroyo de San José Cupertino as a California historical landmark #800. A description on the commemorative plaque reads: "This arroyo honoring San Joseph, patron saint of flight and students, was first discovered and traversed by Spanish explorers in 1769. On March 25 26, 1776, Colonel Juan Bautista de Anza made it his encampment No. 93, as mapped by his cartographer, Padre Pedro Font, on his journey to the San Francisco Bay area where he initiated a colony, a mission, and a presidio."