1167 жылғы Мысыр шайқасы: Иерусалем королі Амальрик I мен Ширкух әскерлері Фатима халифаты билігі үшін күресті. Саладин Ширкухтың қолбасшысы болды. Тактикалық жеңіс!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1167 жылғы Мысырдағы шайқас
Battle in Egypt in 1167
Аль-Бабен шайқасы 1167 жылдың 18 наурызында Мысырға үшінші крестонос жорығы кезінде болды. Иерусалим патшасы Амальрик I және Ширкухтың әскері, екеуі де Фатимид халифатынан Мысырды басып алуды мақсат етті. Саладин шайқаста Ширкухтың жоғары шенді офицері болды. Ширкухтың осы соғыста жеңіске жетуі оның тактикалық шешімдеріне байланысты болды. Сәйкесінше, одақтас күштер келгенге дейін әскер штаб-пәтерінде күтіп отырды. Ширкух өз күштерін орталыққа шоғырландырып, Саладин Әюбиді сол жерде қалдырды. Ширкух әскеріне: "Мысырлықтар мен крестоносшылар мені ортада деп ойлап, бар күштерімен шабуылдайды. Олар шабуыл жасағанда олармен қақтығыспаңдар. Жауға шабуыл жасап, өміріңді қауіпке тікпеңдер. Олар артқа шегінгенде, дереу олардың ізінен түсіңдер!" – деп бұйрық берді. Содан кейін Ширкух өзінің ең жақсы жауынгерлерін оң қанатқа орналастырды. Соғыс басталғанда одақтас әскерлер орталыққа шабуыл жасады. Ұсақ шайқастан кейін Саладин және оның әскері крестоносшыларды алдап, ұқыпты түрде шегінді. Крестоносшылардың олардың ізінен қуудан соң олардың аяғы жетті. Өйткені, соның ішінде Ширкух және оның серіктері артта қалғандарды жеңіп алды. Ортадағылар мұсылман әскерінің соңынан ерді. Крестоносшылар қайтып келгенде, өздерінің жауынгерлерінің өлгенін көріп, жеңілді және кері шегінуге мәжбүр болды.
The Battle of al Babein took place on March 18, 1167, during the third Crusader invasion of Egypt. King Amalric I of Jerusalem, and a Zengid army under Shirkuh, both hoped to take the control of Egypt over from the Fatimid Caliphate. Saladin served as Shirkuh’s highest ranking officer in the battle. This war is Shirkuh's tactic made him win. Accordingly, the army remained at headquarters until the allied forces arrived. Shirkuh concentrated his work in the center and left Saladin Ayyubî here. To the shîrkûh army; "The Egyptian and Crusader forces will think that I am in the center and will attack with all their might. Do not engage them seriously when they attack you. Don't risk yourself by going to war, stay out of their way. When they leave you, follow them immediately. He gave his order. Shirkûh then placed the stronger men of his men on the right flank. When the war finally began, the allies attacked the center. After a small conflict, Saladin and the soldiers under his command deceived the Crusaders and retreated in an orderly manner. This pursuit of retreat by the Crusaders brought their end. Because in the meantime, Shirkuh and his entourage defeated those who remained behind. Those in the middle follow the Muslim Soldiers. When the Crusaders returned, they found their soldiers dead and were defeated. they had to retreat
Өмірбаян
Зенгидің қайтысынан кейін оның ұлы Нұр әл-Дин Алеппода билікке келді. 1154 жылы қалада билік ешкімде болмағанда, ол Дамаскіні бағындырды. Ол 1090 жылдардан бері Солтүстік және Оңтүстік Сирияны біріктірген алғашқы Селжұқ басшысы болды. Нұр әл-Дин франктармен күрескенде джиһад идеяларын қабылдады және Иерусалимді қайтаруда маңызды рөл атқарды. Шауар уәзір Фатимидтердің толық билігінде болды және халифаның кеңесшісі еді. Шауарға бақылау орнату үшін Нұр әл-Диннің генералдарының қолдауы қажет болды. Шауар Ширкухтан көмек сұрады. Шауар Ширкухтың өзі үшін соғысқа талап ететін құны өзі төлей алатыннан асып кеткенін білген соң, Амальрикке жүгінді. Ширкух Амальрик I басқыншылық жасағанда Мысырда өз билігін орнатуға дайын еді. Бірнеше айлық науқаннан кейін Ширкух кері шегінуге мәжбүр болды. Ширкух саясатпен айналыса білуге қабілетті болды және Нұр әл-Диннің оң қолы болуға ұмтылды. Ширкух 1149 жылы Инаб шайқасына қатысты. Ол соғыста жекелей Антакиялық Раймондты жеңіп, өлтірді. Сол шайқастан кейін ол егжей-тегжейлілігіне және тактикалық шеберлігіне назар аударуымен танылды. Нұр әл-Дин 1154 жылы Дамаскіні жаулап алғанда, Дамаск пен Алеппо арасындағы шекара шарттарын келісу үшін Ширкухты елшілер алдына жіберді. Амальрик I Иерусалим патшасы болды және 1163 жылдан 1174 жылға дейін билік жүргізді. Амальрик Фатимид үкіметінің одақтасы және номиналды қорғаушысы еді. 1167 жылы Амальрик Нұр әл-Диннің Сириядан жіберген Зенгид әскерін жоюды қалады. Амальрик Мысырға шабуыл жасағанда әскери ордендерге сүйенді. Әскери ордендер – христиандық рыцарьдық ордендер. Әскери ордендер Госпитальерлер мен Тамплиерлер рыцарьларына мүшріктерге немесе мұсылмандарға, немесе Киелі жерлерде христиандық сенімдер мен дәстүрлерін қуғынға түсіргендерге қарсы күресу үшін құрылды. Амальриктің басты мақсаты Мысырды басып алу болды, алғашқыда елмен достық қарым-қатынас орнатуға тырысқаннан кейін. Кейін ол 1171 жылы өзін сұлтан деп жариялаған Салахиддинге қызмет етуге шешім қабылдады. Әл-Бабен шайқасының тағы бір маңызды қатысушысы – Салахиддин. Салахиддин 14 жасында әскерге қатысты. 18 жасында ол Нұр әл-Диннің жеке офицері болып тағайындалды. Бастапқыда Салахиддин Мысырды басып алу үшін өзінің ағасы Ширкухпен бірге баруға құштар болмады. Салахиддин Ширкухтың туысы болғандықтан келісім берді. Ол Мысырға мыңдаған сарбаз, күзетшілер және 200 мың алтын алып, елді басып алу үшін аттанды. Амальрик Фатимид үкіметінің одақтасы және қорғаушысы болғандықтан, Әл-Бабен шайқасында күресу оның мүддесіне сай болды. Ол өзінің билігі кезінде бірнеше рет Мысырға шабуыл жасады. Бұл науқандар сәтті болмады, өйткені олар әрдайым қиындықтарға ұшырап, сәтсіздікке әкелді. Нұр әл-Дин мұсылман жағынан ұрыс стратегиясын ұйымдастырды. Нұр әл-Дин Сирияны біріктірген мұсылман басшысы болды. Әскерге Ширкух басшылық етті. Екі тараптың да Мысырды бағындыруды көздегендіктен, шайқасты жеңген тарап осы мақсатына жететін еді. Осы бәсекелестік 1167 жылы Әл-Бабен шайқасына әкелді.
After the death of Zengi, his son, Nur al Din came to power in Aleppo. In 1154, he gained control of Damascus when there was no one in power over the city. He became the first Seljuq leader since the 1090s to unite north and south Syria. Nur al Din embraced jihad ideals when battling against the Franks and was a crucial figure in the recovery of Jerusalem. Vizier Shawar had full authority over the Fatimids and was the advisor to the caliph. Shawar required the support of Nur al Din’s generals to gain control. Shawar turned to Shirkuh for assistance. After Shawar found out Shirkuh’s price for fighting for him was higher than he was willing to pay, Shawar turned to Amalric. Shirkuh was almost ready to establish territory of his own in Egypt when Amalric I invaded. After several months of campaigning, Shrikuh was forced to withdraw. Shirkuh had the ability to conduct politics and aspired to become Nur al Din’s right hand man. Shirkuh fought in the Battle of Inab in 1149. He had killed Raymond of Antioch in the battle fighting one on one with him. After that battle, he gained his reputation for his attention to detail and his excellence with tactics. When Nur al Din captured Damascus in 1154, he sent Shirkuh before the ambassadors to negotiate the terms for the border lines between Damascus and Aleppo. Amalric I was the king of Jerusalem, and held power from 1163 to 1174. Amalric had been an ally and nominal protector for the Fatimid government. In 1167, Amalric wanted to destroy the Zengid army sent by Nur al Din from Syria. Amalric depended on his Military Orders for his invasion of Egypt. The Military Orders is a Christian order of Knighthood. The Military Orders were set down for the Knights Hospitaller and the Knights Templar to go against pagans or Muslims, or in the Holy Lands, to anyone who persecuted the Christian beliefs and practices. Amalric’s obsession was to take over Egypt, after first trying to befriend the nation. Later on, he decided to serve under Saladin after he declared himself sultan in 1171. Another key participant in the battle of al Babein was Saladin. Saladin entered the army at the age of 14. At age of 18, he was promoted to personal officer to Nur al Din. At first Saladin was reluctant to go with his uncle, Shirkuh, to take over Egypt. Saladin only agreed to this because Shirkuh was family. He took thousands of troops, his bodyguards, and 200,000 gold pieces to Egypt, to take over the nation. Because Amalric was an ally and protector of the Fatimid government, fighting in the Battle of al Babein was in his best interest. He invaded Egypt several times during his reign. These campaigns were not very successful, as they always ran into complications leading to failure each time. Nur al Din organized the battle strategy on the Muslim side. Nur al Din was the Muslim leader who unified Syria. The troops were led by Shirkuh. Since both sides wanted to be in charge of Egypt, whoever won the battle would accomplish that goal. This contest brought on the Battle of al Babein in 1167.
Шайқас
Патша Амальрик шайқастың басында Ширкух пен мұсылмандарды Мысырдан қууға тек атты әскерін ғана жөнелтті. Амальрик Ширкухтың әскерін Нил өзенінің аңғары бойымен және Гизаға дейін қуып жетті. Қууға шамалы жетті, бірақ мұсылмандар Амальрикке қарсы соғысуға бұрылды. Латын әскерінің тиімділігін тік беткейлер мен жұмсақ құм азайтты. Патша Амальрик I әскері әлсіреп қалды, себебі ол Ширкухты қуып жету үшін өзімен бірнеше ғана сарбазды алып кетті. Ол 374 қарулы франк атты әскерін және ат үстіндегі садақшыларды, яғни туркопольдерді басқарды. Ширкухтың әскерін қуып жету үшін христиан рыцарьлары да Амальрик I-нің жағына қосылды. Ширкух франктерді, Амальрикпен бірге, шайқас алаңынан алшақтату жоспарын ойлап тапты. Ширкухтың жоспары – латын атты әскеріне лайықты нысана табылмайтындай ету еді. Ширкух шайқастың қызуын басуға үміттенді. Ол франктердің өзінің ең жақсы сарбаздары оны қоршап тұр деп ойлауын қалады. Орталық қатарда Ширкухтың туысы Саладин де болды. Ширкухтың бұйрығымен Саладин франктар жақындағанда кері шегінуі керек еді. Амальрик Ширкухтың жоспарына сеніп алды. Амальрик өзінің негізгі шабуылын Ширкух әскерінің ортасына бағыттап жіберді. Содан кейін Саладин Амальрик пен франктерді шайқас алаңынан алшақтатты. Шайқас ұсақ шайқастарға бөлінді. Кейбір шайқастарда франктер, ал кейбіреулерінде түркілер жеңіске жетті. Саладинді қуып келгеннен кейін Амальрик әскерін қайта жинады. Амальрик әскерін қатарға тізіп, жаудың қатарынан тікелей өтіп, жолындағы барлық қарсылықты талқандады. Содан соң Амальрик әскерімен шайқас алаңынан кетіп қалды. Екі тараптың да жеңісі болмады. Франктар жүз рыцарьларын жоғалтып, Ширкухтың әскерін талқандай алмады. Бұл Амальрик Мысырдың билеушісі болу мүмкіндігінен айырылды.
King Amalric ordered only his mounted forces to chase Shirkuh and the Muslims out of Egypt at the beginning of the battle. Amalric chased Shirkuh’s troops up the valley of the Nile and across the river to Giza. The chase almost worked, but the Muslims turned to fight Amalric where the cultivated ground ended and the desert began. The steep slopes and soft sand reduced the effectiveness of the Latin army. King Amalric I’s army was weakened because he only took a handful of men with him to pursue Shirkuh. He commanded 374 armed Frankish horsemen along with the mounted archers known as Turcopoles. The Christian knights also sided with Amalric I in order to go after Shirkuh’s army. Shirkuh came up with a plan to draw the Franks, along with Amalric, away from the battlefield. Shirkuh’s plan was for the Latin cavalry charge to find no worthy target. Shirkuh hoped to lessen the severity of the fight. He wanted the Franks to think that all his best men were in the center surrounding him. Among those in the center line was Saladin, Shirkuh’s nephew. Saladin, under Shrikuh’s orders, was to retreat once the Franks moved closer. Amalric fell for Shirkuh’s plan. Amalric sent his main attack toward the center of Shirkuh’s troops. Saladin then drew Amalric and the Franks away from the battlefield. The fight broke off into smaller skirmishes. Some of the skirmishes were won by the Franks and others by the Turks. When Amalric returned from pursuing Saladin, he rallied his troops together. Amalric lined up his troops and marched straight through the enemy lines, fighting all enemy opposition along the way. Amalric then marched off the battlefield with his army. Neither side left with a victory. The Franks lost one hundred knights and failed to destroy Shrikuh’s army. This also cost Amalric’s chance to become the ruler of Egypt.