Кіріспе

Америкалық музыкант
әнші-әндер авторы

Алғашқы жылдар

Роуз Вашингтон қаласында дүниеге келді. Оны анасы Мэри, Армия инженерлері корпусында жұмыс істеген, әпкесі және әжесі Арлингтон қаласында, Вирджиния штатындағы Оңтүстік Фэрлингтон тарихи ауданында тәрбиеледі. Сол жерде ол жақын жерде тұратын Скотт Маккензимен танысты. Роуз банджо мен гитарада ойнауды үйреніп, мектептегі үздік музыкалық сыйлықты жеңіп алды. Роуз 1958 жылы Гонзага колледжінің дайындық мектебін бітірді, ол Вашингтондағы танымал иезуиттік оқу орны. Одан кейін ол Вьетнам соғысына дейінгі кезеңде АҚШ Әуе күштеріне (Стратегиялық әуе қолбасшылығына) қосылып, Канзас штатында дислокацияланды. Музыка индустриясына араласпас бұрын ол S.S. Atlantic кемесінде және банкте саудагер теңізшісі болып жұмыс істеді. Оның алғашқы тобы The Singing Strings болды, оның құрамына досы Маккензи кірді, ол кейіннен Джон Филлипспен (әрі қарай The Mamas & the Papas тобының мүшесі) бірге жергілікті The Abstracts тобына қосылды, кейін The Smoothies және ақырында The Journeymen тобына айналды. Strings тобының басқа мүшелері – Бак Хунникат, Спири Ромиг және Алан Стаббс. 1962 жылы Роуз бұрынғы The Smoothies тобының мүшесі Майкл Боранмен бірлесіп Michael and Timothy тобын құрды. Джейк Холмс, Рич Хассон және Роуз The Feldmans тобын құрды, кейіннен ол Tim Rose and the Thorns деп аталды.

Үлкен үштік

1962 жылы Роуз Джорджтаундағы кеште әнші Кэсс Эллиотпен (кейін The Mamas & the Papas тобының құрамында) танысып, онымен және әнші Джон Браунмен бірге The Triumvirate атты фольклорлық трио құрды. Кейін Браунның орнына Джеймс (Джим) Хендрикс келген соң, олар атауын The Big 3 деп өзгертті. Роуздың мелодиясы кейін Shocking Blue тобының 1969 жылғы "Venus" хитінде пайдаланылды. Нил Янг пен Crazy Horse Роуздың нұсқасын 2012 жылғы "Americana" альбомында орындады. Роуз бен Эллиоттың музыкалық көзқарастары әртүрлі болды – екеуі де өзінің пікірін дұрыс деп есептеді – және Эллиот пен Хендрикс жасырын түрде үйленгеннен кейін топ тарап кетті. Олар Hootenanny (1963), The Danny Kaye Show (1963) және The Tonight Show Starring Johnny Carson (1962) сияқты көптеген ұлттық телеарналарда көрсетілді.

Жеке мансап

"Үлкен үштік" тобымен жұмысын аяқтағаннан кейін Роуз жеке карьерасын бастады, ал 1966 жылға қарай оның мүмкіндіктері жақсарды. Сол жылдың қараша айында ол Сан-Францискодағы Филлмор аудиториясында екі рет өнер көрсетті; бас рольде Grateful Dead және Jefferson Airplane тобы болды. CBS Records Роузбен бірнеше альбомдық келісімшартқа қол қойды; алғашқы альбом, "Тим Роуз", 1967 жылы жарық көрді. Онда "Come Away Melinda" және "Long Time Man" ("It Makes a Long Time Man Feel Bad" әнінің басқаша нұсқасы, бұл ән бұрын "Үлкен үштік" тобымен де жазылған еді) әндерінің жаңа үлгілері, сондай-ақ болашақта хитке айналатын екі әннің орындаушылық нұсқалары: Билли Робертстің "Hey Joe" және Бонни Добсонның "Morning Dew" әндері енді. Екеуі де жеке сингл ретінде шығарылып, Grateful Dead-тен Clannad-қа дейінгі көптеген әртістер тарапынан қайта орындалды. Уильям Льюис Векслердің клавишада және флейтада ойнаған триосымен бірге ол Сан-Францискодағы Basin Street West және Онтарионың Оттава қаласындағы Le Hibou сияқты клубтарда өнер көрсетті. Ол сонымен қатар көптеген жазу сессияларында қатысты, оның ішінде Уильям Льюис Векслер (клавишада) және Эрик Вайсбергпен бірге.

"Эй Джо"

1966 жылы оның "Hey Joe" әні көптеп эфирде ойнала бастады. Ән 1962 жылы әнші Билли Робертс жазып, авторлық құқығымен қорғалған еді, бірақ Роуз бала кезінде Флоридада осы әнді естігенін айтты, ал 2009 жылы Роуздың ресми сайты ән "дәстүрлі" екенін мәлімдеді. 2009 жылға дейін АҚШ архивтерінен немесе басқа жерден әннің "дәстүрлі" екенін растайтын ешқандай құжатты дәлел табылмады (дегенмен, кантри әншісі Карл Смит 1953 жылы Бодло Брайант жазған осы аттас әнмен үлкен жетістікке жеткен). Роуз жаздырмас бұрын, The Leaves, The Surfaris, Love және The Byrds тобы әннің жылдам нұсқаларын жазған. Роуздың нұсқасы (өзін автор деп көрсеткен), басқаларынан өзгеше, баяу, ашулы баллада болды, ол АҚШ радиосында ойналып, 1966 жылы Сан-Франциско аймағында, сондай-ақ Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Буффало және Олбани сияқты қалаларда аймақтық хитке айналды. Джимми Хендрикс Роуздың "Cafe Wha?" клубында өнер көрсеткенін көрген, ол 1966 жылы осыған ұқсас баяу нұсқасын шығарды, ол алдымен Ұлыбританияда, содан кейін бүкіл әлемде танымал болды. Кит Ричардстың сол кездегі әйелі Линда Кит Роуздың "Hey Joe" әнін Хендрикс менеджері және The Animals тобының бұрынғы бас гитарисі Чес Чендлерге ойнатқан. Роуз 1990 жылдары "Hey Joe" әнін қайта жазып, оған "Blue Steel .44" деген атау берді, ән жазушы ретінде өзін тағы да көрсетті.

"Таңның шөлін"

"Morning Dew" әнін канадалық фольклор әншісі Бонни Добсон жазды және алғаш рет орындады. Роуз Фред Нилдің нұсқасын естіп, содан кейін әнді ауыр, рок стилінде жазды және ән жазу авторлығына өз атын бұрыс қосты. Роуз заңдық мүмкіндікті пайдаланып, Добсонды толық авторлық құқықтан айырды. 1998 жылы сот арқылы ән жазу авторлығы Добсонға толығымен қайтарылды. Фред Нил оны жазғанда, Elektra компаниясының Jac Holzman Добсоннан рұқсат алды, оның осы әнді жазғанын білгендіктен, нәтижесінде ән Холцманның әйелі Нина құрған Нина Музыка баспасы арқылы жарияланды. Бір шабандоз Фред Нилдің ән нұсқасын Grateful Dead тобының Джерри Гарсиясына таныстырды, ол оны электр аспаптармен орындады, 1967 жылы дебюттік альбомына жазды және үш онжылдық бойында көптеген рет орындады, 1967 жылғы 14 қаңтарда Сан-Францискодағы Human Be-In шарасынан бастап. Кейін ол рок-стандартқа айналды.

Қосымша жұмыстар

1969 жылы тағы бір CBS альбомы, Through Rose Colored Glasses жарық көрді. Ол сыншылар тарапынан жағымсыз пікірлер алды және жақсы сатылмады. Love: A Kind of Hate Story альбомы Лондондағы Island Studios студиясында жазылып, 1970 жылы шығарылды. Музыкалық мансабымен қатар Роуз Лондонға көшіп, өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Он жылдық ішінде тағы да альбомдар жарық көрді: Tim Rose (1972), The Musician (1975) және Unfinished Song (1976) атты бутлег. 1968 жылы оның "Roanoke" әні Ұлыбританияда эфирде ойналып жатқанда, Роузды Брайан Джонстың Rolling Stones тобындағы орнын алмастыруға қарастырды. Роуз 1960 және 1970 жылдары Bob Bowers, Felix Pappalardi, Alan Seidler, Tina Charles, Pierre Tubbs, B. J. Cole, Colin Winston Fletcher, Micky Wynne, John Bonham, Les Podraza, Aynsley Dunbar, Alex Damovsky, John McVie, Andy Summers, Eric Weissberg, Russ Kunkel, Randall Elliot, Pete Sears сияқты музыканттармен бірге жұмыс істеді. 1960 жылдардың соңында Шел Талми Роузбен бірге жұмыс істеп, оның Love – A Kind of Hate Story альбомын продюсерлікке алып шықты. 1972 жылы ол қысқа ғана өмір сүрген Лос-Анджелес тобын құрды, құрамында: Майкл 'Папабакс' Бакстер – клавишада, Шелли Скотт – барабанда, Боб Зиннер – гитарада және Ларри "Фаззи" Найт – бас-гитарада. Олар «Калифорния концерт залдарында» және «түндегі клубтарда» өнер көрсетті. Ол Traffic, The Staple Singers, Stevie Wonder, Simon and Garfunkel, The Doors, Uriah Heep, Johnny Mathis, Frank Zappa, Jimi Hendrix, Jeff Beck, Rod Stewart, Procol Harum, Grateful Dead, Jimmy Page, Robert Plant, The Band of Joy және Tim Hardin сияқты артистермен бірге сахнада көрінді.

Жоғалған жылдар

1970 жылдардың ортасына қарай оның мансабы тоқтап қалды. 1976 жылы Лос-Анджелестегі музыка баспашысы және әнші-сазгер Ричард Д. Кей, Тимнің менеджері ретінде, Тимге жеті жаңа Роуздың шығармаларын және Кей жазған "Аяқталмаған ән" атты тақырыпты қамтитын "Аяқталмаған ән" альбомын жазу үшін студия уақытын ұйымдастырды. Ол 1977 жылы гитарист Энди Саммерс кіретін топпен "The Gambler" әнін жазды, бірақ дискі компаниясы оны шығарудан бас тартты. Ол бірнеше жылға Нью-Йоркке оралды, Hell's Kitchen-дегі Ресторандар қатарында және кейін Орталық саябаққа жақын Линкольн скверінде тұрды. Музыка индустриясындағы байланыстарын жоғалтқаннан кейін, ол 1980 жылдың басында телеарналардың жарнамаларына ән жазу мүмкіндігі туғанға дейін құрылысшы болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. Осы өнеркөрсетілімдерден жазылған жазбалар мен Cave өндірген жаңа студиялық материалдармен бірге "Haunted" атты жаңа альбом шықты. 2001 жылдың сәуір айында Тим Роуз тобы Норвегиядағы Берген блюз және джаз фестивалінде ашылу актісі болды. Жаку Лауридің Роуз туралы деректі фильмі "Мен қайда болдым?", сол жылы Роттердам кинофестивалінде көрсетілді. Оның соңғы жеке альбомы "American Son" 2002 жылдың ақпанында жарық көрді.