Гайанадағы ең ірі аурухана – Georgetown Public Hospital (GPHC) туралы ақпарат. 600 төсектік, мемлекеттік басқарылатын, ұлттық емхана. Жылдық 75 мың науқасқа қызмет көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гайанадағы аурухана
Hospital in Guyana
Георгитаун мемлекеттік ауруханасы (GPHC) Гайананың Георгитаун қаласында орналасқан елдегі ең ірі аурухана. GPHC Гайанадағы басты оқу ауруханасы болып табылады және аймақтық мемлекеттік аурухана, сондай-ақ ұлттық жолдама ауруханасы ретінде қызмет етеді. Оның ең көне бөлімі – теңізшілер бөлімшесі 1838 жылы салынған. Аурухана 600 төсекке есептелген, бірақ 2005 жылы штаттың жетіспеуіне байланысты барлық төсектері пайдаланылмады. GPHC жедел жәрдем бөлімінің жылдық науқас ағыны шамамен 75 000 адамды құрайды. 2008 жылы АҚШ армиясының медицина қызметкерлері GPHC-де оқу және гуманитарлық мақсатта Гайанада алғашқы бүйрек трансплантациясын жүргізді. 2010 жылы GPHC жедел медицина бойынша оқу бағдарламасын бастады. Гайанада ішкі аорта аневризмасын жаңарту бойынша алғашқы хирургиялық операция 2020 жылы GPHC-де жасалды.
Georgetown Public Hospital (GPHC), in Georgetown, Guyana, is the country's largest hospital. GPHC is the main teaching hospital in Guyana and serves as both a regional public hospital and as the national referral hospital. Its Seaman's Ward, the oldest section, was constructed in 1838. The hospital is government run with a capacity of 600 beds, although in 2005 not all were used due to staff shortages. GPHC's emergency department has an estimated annual volume of 75,000. In 2008, the first kidney transplant operation in Guyana was performed at the GPHC by US Army medical professionals for training and humanitarian purposes. In 2010, GPHC began an Emergency Medicine training program. The first abdominal aortic aneurysm repair surgery in Guyana was performed at GPHC in 2020.
Тарих
Джорджтаун ауруханасы негізінен еуропалықтарға қызмет көрсету үшін салынған колониялық аурухана еді. 1838 жылы күлдірген кезде аурухана көбінесе кедей еуропалықтар мен теңізшілерге қызмет көрсетті және күніне 30-ға жуық науқасты қабылдады, олардың көпшілігі әйелдер емес еді. Аурухананың жанында диспансер болған, бірақ ол сирек қолданылды; 1840 жылғы Колониялық хирургтың есебінде оны бар болғаны 216 адам пайдаланғаны көрсетілген. 1846 жылы аурухана кеңейтілді, себебі колонияға жұмыс істеу үшін әкелінген португалдықтардың саны көбейді. 1847 жылы ауруханада көптеген үнді жұмысшыларына ем жасалды. Науқастардың демографиялық құрамы көрсеткендей, жоғары мәртебелі азаматтар медициналық көмекке басқа жерлерге жүгінді, бірақ білікті жұмысшылардың қабылдануы аурухана Джорджтаун тұрғындарына көбірек қызмет көрсеткенін білдірді. 1840 жылдардағы кеңею 1900 жылдардың басына дейін жалғасты, және әртүрлі әлеуметтік топтан келген науқастар емделді, ал аурухана 700 төсекке дейін сыйымдылыққа ие болды. 1873 жылға дейін босандыру бөлімі ашылды, ал 1894 жылғы жаңартулар нәтижесінде он алты босандыру төсегі, екі төсекті босану бөлмесі және босанғаннан кейінгі күтім қамтамасыз етілді. Англиядағы әріптес мекемелерінен өзгеше, бұл қызметтер неке куәлігін талап етпей тегін ұсынылды. Балалар бөлімі де көп ұзамай ашылды. Ақы төлейтін науқастарға жекеленген жағдай мен жақсартылған тамақ сияқты қосымша мүмкіндіктер берілді. Аурухана науқастарды сол кездегі Қайырымдылық үйі, Жұқпалы аурулар ауруханасы, Жетімдер үйі және Ақылсыздар үйі сияқты басқа да мекемелерге жолдады. Хирургиялық араласаулардың ішінде "іріңдерді кесу, ампутация (көбінесе созылмалы жаралардың нәтижесінде), "слонов сырқаты" сияқты тінді азайту және жараларды емдеу" процедуралары болды. Аурухананың диспансерін пайдалану артып, 1901 жылға қарай шамамен 33 000 сыртқы пациенттерге рецепт жазылған. Акушерлік қызмет 1900 жылы реттелді, ал 1905 жылы шалғай аудандардан келген әйелдерге лицензия беру бағдарламасы іске қосылды. Джорджтаун ауруханасы жылына шамамен 40 мұндай әйелді оқытты.
Georgetown hospital was a colonial hospital built primarily for the care of the Europeans. By the time of emancipation in 1838, the hospital mainly served poorer Europeans and sailors and saw as few as 30 patients a day, very few of whom were women. The hospital had an attached dispensary, but was rarely used; according to a report by the Colonial Surgeon in 1840 listed that it was only used by 216 individuals. The hospital expanded in 1846 to accommodate the increase in patients of mostly Portuguese descent, who had been brought into the colony to work. In 1847, large numbers of Indian laborers were treated at the hospital. Breakdowns of patient demographics showed that those in the professional class sought medical care elsewhere, but admissions of skilled laborers indicated the hospital was serving more residents of Georgetown. The expansion of the 1840s continued until the early 1900s, and patients from more walks of life were being treated and the hospital had the capacity to support 700 beds. A maternity ward existed as early as 1873, and upgrades in 1894 saw sixteen maternity beds, a two bed delivery room and post natal care, and distinct from its English counter parts, was provided free with no requirement of marriage license. A children's ward came soon after Paying patients were afforded perks to their care, such as privacy and improved food. The hospital also referred patients to other institutions, such as the Alms House, Leper Asylum, Orphanage and Lunatic Asylum that existed at the time. Common surgical procedures included "incision of abscesses, amputations (often the result of chronic ulceration), reducing ‘elephantoid’ tissue and managing ulcers". Use of the hospital's dispensary grew: roughly 33,000 out patients’ prescriptions were recorded for 1901. Midwifery was regulated in 1900 later by 1905 a program was started to license women from remote districts. Georgetown Hospital was training about 40 such women per year.