Ленокстың билеушісі Балтар мак Амлайм және тақтар үшін күрес
Walter of Faslane, Earl of Lennox
Балтар мак Амлайх (Уолтер Фаслайн) – Ленокстың 1365-1385 жылдардағы де-факто мормері. Тегі, әйелі Маргарет арқылы билікке келуі, тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Балтар мак Амлайм, сондай-ақ Фасланның Уолтер деп аталатын, 1365 және 1385 жылдар аралығында әйелі Маргарет арқылы Леннокстың де-факто Мормаері болды. Ол Амлайбтың шөбересі, Мормаер Айлин II-нің еркек желісінен түскен немересі болды. Ол Алин II-нің өлімінен кейін құрылған және Мормаер Маол Домхнаичтің он ағайынына жерлер берілген туысқандық топтың басшысы еді. Балтар мен оның туыстары Мормаерлік мәртебеге ие болды, себебі оған Мормаер Домналлдың қызы Маргаретке үйленуге рұқсат берілді. 1365 жылы Домналл қайтыс болғаннан кейін Маргарет Балтармен бірге де-факто билеуші болды. Домналлдың ниеті, неке соңында немересінің мұрагерлікке өтуіне мүмкіндік беру болған, бірақ Балтардың өзі билікке келуге ниеттенген сияқты көрінеді. Расында, Балтар мен Маргареттың Доншад есімді ұлы болды, ол Балтар мен Маргарет билікке келген кезде жас жігіт болған болуы мүмкін. Қарым-қатынас қалай нашарлағанын білмейміз, бірақ Доншад асығыс болған сияқты. 1384 жылдың жазында король Роберт II Балтарға Мормаерлік мәртебені ресми түрде беру үшін екі жарлық шығарды. Бірақ бір жылдан кейін ол әйелі Маргаретпен бірге Мормаерлікті үлкен ұлы Доншадқа тапсырды. Браун (215-бет) бұл өзгерісті болашақ король Роберт III, Джон Карриктің артуымен туындаған монархия саясатының өзгеруі деп санайды. Алайда, 1388 жылы Балтар мен Маргарет Мормаерліктің қалған өміріне дейін күтімге алуға тапсырылды, ал Доншад титулын сақтап қалды. Доншад Лох-Ломондтағы Инчмуррин қамалындағы бекініске қамалды.
Baltar mac Amlaimh, also called Walter of Faslane, was the de facto Mormaer of Lennox through his wife Margaret between 1365 and 1385. He was the great grandson of Amlaibh, the grandson of Mormaer Ailín II through the male line. He was the chief of a kin group tracing its origins to the settlement which followed the death of Ailín II, where the ten brothers of Mormaer Maol Domhnaich were compensated with lands. Baltar and his kin achieved the Mormaerdom because he was allowed to marry the daughter of Mormaer Domhnall, Margaret. When Domhnall died in 1365, Margaret succeeded with Baltar as de facto ruler. It had been Domhnall's intention that the marriage would eventually allow the succession of a grandson, but it seems that Baltar was intended to rule in his turn. Indeed, Baltar and Margaret had a son, Donnchad, who was probably a young man by the time Baltar and Margaret succeeded. We do not know how relations deteriorated, but it seems that Donnchadh got impatient. In the summer of 1384, King Robert II issued two charters formally conferring the Mormaerdom on Baltar. However, a year later he and his wife Margaret resigned the Mormaerdom over to their eldest son Donnchadh. Brown (p. 215) attributes this change as a policy change of the monarchy triggered by the increased influence of John of Carrick, the future king Robert III. However, in 1388, Baltar and Margaret were handed custody of the Mormaerdom for the remainder of their lives, with Donnchadh retaining the title. Donnchadh was confined to a stronghold in Loch Lomond, Inchmurrin castle.