Кіріспе
Американдық судья Дэниел Джон Лейтон (1 тамыз 1879 – 13 мамыр 1960) 1933 жылдан 1945 жылға дейін Делавэр Жоғарғы Сотының төрағасы және одан бұрын 1932 жылдың соңынан тағайындалғанға дейін Делавэрдің бас прокуроры қызметін атқарды. Ол Делавэр штатының Сассекс округінің тумасы және АҚШ өкілі Кейлеб Р. Лейтонның ұлы болған.
Daniel John Layton (August 1, 1879 – May 13, 1960) served on the Delaware Supreme Court as Chief Justice from 1933 to 1945 and earlier as attorney general of Delaware from late 1932 until his nomination. He was a native of Sussex County, Delaware and the son of U. S. Representative Caleb R. Layton.
Өмірбаян
Лейтон Пенсильвания университетінде оқыды, сонымен қатар бейсбол командасының питчері болды. Пенсильвания университетінің құқық мектебін бітіргеннен кейін және Уилмингтондағы Ward & Gray кеңселерінде қызметтен кейін, Лейтон 1903 жылы Делавэр штатының адвокаты болып тіркелді. Одан кейін Лейтон 1915 жылға дейін Уилмингтонда заңгерлік тәжірибемен айналысты, сосын ол Джорджтаунға оралып, бас прокурор болып сайланғанға дейін және кейіннен Жоғарғы Сотқа тағайындалғанға дейін заңгерлік қызметін жалғастырды.
Жоғарғы Сотқа қызмет
Джеймс Пеннуиллдің екінші мерзімі аяқталғаннан кейін екі апта өткен соң, бұрынғы Бас судья, губернатор К. Дуглас Бак оның орнына Дэниел Джей Лейтонды тағайындағанын жариялады. Лейтон өткен қарашада бас прокурор болып сайланғаннан кейін және қызмет еткеніне алты ай болған соң, ол бас судья болу үшін бұл лауазымнан кетті. Губернатор Бак Жосия О. Вулкотты канцлер ретінде, ал Уильям Уотсон Харрингтон мен Чарльз С. Ричардсты Жоғарғы соттың көмекші судьялары ретінде қайта тағайындады. Лейтон бас судьялық қызметін атқарып жүргендегі заң соттарындағы әріптестері Ричард С. Родни, Дэвид Дж. Рейнхардт және Чарльз Л. Терри болды. Нью-Касл округінің тұрақты судьясы Дэвид Дж. Рейнхардт 1935 жылы екі жыл қызметтен кейін қайтыс болды және оның орнына Франк Л. Спикман тағайындалды. Лейтонның 12 жылдық бас судьялық кезеңінде ол Делавэр соттарының шығарған 511 шешімінің 221-ін, соның ішінде Жоғарғы соттың 106 шешімінің 49-ын жазды. Лейтонның маңызды шешімдерінің бірі – 1939 жылғы «Гутқа қарсы Лофт» ісі. Бұл істе Лейтон корпоративтік мүмкіндіктер мен Делавэр корпорацияларының адалдық міндеті арасындағы қатынасты анықтады. Бұл шешім 200 жылдық «Кич пен Сэндфорд» прецедентінен өзгеше болды, онда сенімгер жеке іс-әрекеттері мен өзіне сеніп тапсырылған жұмыс арасында мүдделер қақтығысының болуына ешқандай мүмкіндік қалдырмауы керек еді. Лейтонның тағы бір маңызды шешімі – 1944 жылғы «Бовейге қарсы H. M. Byllesby & Co.» ісі, ол канцлердің бұрынғы есеп беру туралы талапты қабылдамауын күшін жойып, шағымның корпоративтік қызметкерлер мен директорлардың сенімділікті бұзуы үшін алаяқтық және әділетсіздік туралы талапты қамтитынын анықтады, бұл «жалған қылмыстар» емес еді. Уильям Прикетт аға Бас судья Лейтонның естелік шараларында сөйлеген сөзінде былай деді: «Бас судья заңгерлік жаргон емес, қарапайым тілде жазды. Оның шешімдерінде «деді», «яғни», «осыдан жоғары» немесе «жоғарыда аталған» сияқты сөздер жоқ. Оның тілі өте анық және көркемдікпен ерекшеленді». Шын мәнінде, Бас судья Лейтон корпоративтік құқықтың негізгі ұғымдарын анықтаудағы генийі бар ұлы судья болды. Бірақ, өкінішке орай, оның ауызша соттағы агрессивті үстемдігі тіпті оның қатаң пікірлі әріптестерін де үнсіз қалдырды. Одан да жаманы, Лейтонның сыртқы жауыздығы оның алдында сөйлейтін адвокаттарға да тарады, ол оларды қайта-қайта жауыздықпен сынады. Сотта Collins J. Seitz былай деп еске алады: «Заңда кең таралған осы оқиға бар: судья өз ісін қорғайтын адвокаттың сөзін үнемі үзеді. Соңында адвокат ашуланып: «Сіздің сөзіңізді үзуіңізге кешірімдімін, бірақ менің орнымда жеңіңіз!» деді».
"The Chief Justice wrote English, not a jargon of legalese. No "saids", "to wits", "hereinaboves", or "aforementioneds" appear in any of his opinions. His language was striking in its clarity and in its picturesqueness." Unquestionably, Chief Justice Layton was a brilliant judge with a genius for defining fundamental concepts in corporate law. But, unfortunately his aggressive domination of a proceeding at oral argument frequently silenced even his strong willed colleagues. Worse still, Layton's air of apparent hostility extended to the lawyers arguing before him, whom he would repeatedly challenge in a combative manner. Judge Collins J. Seitz recalls: "It's an old story in the law heard everywhere about the judge who kept interrupting the lawyer who was arguing his case. Finally, the lawyer got irritated, and said, 'Your Honor, I don’t mind your interrupting me, but I hope you win it for me!"'
Қайта атау сәтсіз
Шындығында, көрнекті заңгердің есінде қалғандай, бас судья Лейтон сізбен келіспесе, "сізді жою қажеттігін" сезінгендей көрінеді. Осының салдарынан, және оның жетістіктеріне қарамастан, Лейтон 1945 жылы Делавэр сот тарихындағы ең ауыртпалықты эпизодтардың бірінде қайта тағайындалмады. Республикалық губернатор Уолтер В. Бэкон Лейтон мен судья Чарльз С. Ричардсты, екеуі де белгілі республикашылдарды, тиісінше бас судья және судья қызметіне өздерін тағайындауға ұсынды, бірақ Делавэр Сенаты, олардың көпшілігі де республикашылдар болғандықтан, екі кандидатты да екі рет қабылдамады. Жалпы, Лейтонға қарсылықты Хью М. Моррис, бұрынғы АҚШ округтік сотының судьясы, бірақ сол кезде Уилмингтонда адвокат болып жұмыс істеген, және сот залында Лейтонның қаһарына ұзақ уақыт бойы тап болғандықтарын ойлаған Сассекс округының бірнеше адвокаттары қолдады. Келісім шарттары бойынша Делавэр губернаторы Лейтонның кандидатурасын қайтарып алып, судья Ричардсты жаңа бас судья етіп тағайындады. Ол бекітілді. Губернатор содан кейін Джорджтауннан Джеймс Б. Кэрит Суссекс округының тұрақты судьясы етіп тағайындады, ол судья Ричардстың орнын басты.
Салдары
Бірақ Лейтонның қайта тағайындалуына байланысты саяси және сот даулары жалғасты. 1946 жылы судья Ричард С. Роднидің өкілеттігі аяқталды. Жоғары сот судьясы және Жоғарғы сот төрешісінің көмекшісі ретінде жиырма төрт жыл қызмет еткен Родни, Делавэр тарихындағы ең құрметті және сүйікті судьялардың бірі деп баршаға мәлім болды. Губернатор Бэкон Сенаттың Лейтонды қабылдамауына кек қайтарды және Родниді құрбандыққа шалды. Конституция демократты тағайындауды талап ететініне қарамастан, Бэкон демократ Родниді қайта тағайындамайтынын мәлімдеді. 1946 жылдың қаңтарында губернатор Бэкон Жоғарғы соттағы судья Роднинің өкілеттігінің аяқталуынан босаған орынға вице-канцлер Джордж Бертон Пирсонды тағайындады. Судья Роднидің жақын досы және оны құрметтеуші Пирсон, оның қайта тағайындалуын қолдаған және ақырында судья Роднидің қайта тағайындалмауы анық болғанда ғана губернатордың ұсынысын қабылдады. Судья Родни 1946 жылы Делавэр округінің АҚШ округтік сотына тағайындалғанға дейін қысқа мерзімге жеке практикаға оралды. Ол 1963 жылы қайтыс болғанға дейін сол сотта жұмыс істеді және әрқашан даналықпен және ізгілікпен қызмет етті. Лейтонның Жоғарғы соттағы жылдары адвокаттар үшін көбінесе қиын және даулы болды, бірақ бұл кезең Делавэр корпоративтік құқығының ерекше өсуімен ерекшеленді. Бұл өсімнің көп бөлігі канцлер Вулкотттың сот шеберлігіне және Бас судья Лейтонның талантына, жемісті еңбегіне байланысты болды. Кертис, Вулкотт және Лейтон сияқты көрнекті тұлғалардың сот жұмысының нәтижелері, Делавэр шешімдерінің заңдық және моральдық негізін құрайды. Ол Сент-Полс епископтік шіркеуіне жерленген.