Канададағы Көк Тау шаңғы курорты

Кіріспе

Альпілік шаңғы курорты Онтарио, Канада

Blue Mountain – Канаданың Онтарио провинциясында, Коллингвуд қаласынан батысқа қарай 10 км жерде орналасқан альпілік шаңғы курорты. Ол Ниагара жарлығының бір бөлігінде, Nottawasaga шығанағынан шамамен 1 км қашықтықта орналасқан және Оңтүстік Онтариодан келген шаңғышылар үшін маңызды демалыс орны болып табылады. Жергілікті аймақ жаңадан құрылған Онтарио провинциясының The Blue Mountains қаласын құрайды. Орташа есеппен, Blue Mountain жылына 750 000-нан астам лифт билетін сатады, бұл оны Канададағы үшінші ең танымал шаңғы курорты етеді – Британдық Колумбиядағы Whistler Blackcomb және Квебектегі Mont Tremblant курорттарынан кейін. Бұл Онтариодағы ең ірі курорттардың бірі және кеңейтіліп, 42 шаңғы жолы, 16 кресло-лифт және үш фристайл аймағымен жабдықталған. 1941 жылы құрылған шаңғы курорты 1977 жылы жыл бойына демалыс орталығына айналды. 1999 жылдан 2007 жылға дейін курорттың көп бөлігі Intrawest компаниясына тиесілі болды. Олардың меншігінде болған кезде курортта үлкен жаңартулар жасалды, оның ішінде жоғары жылдамдықты лифттер орнатылып, курорттың іргесінде жаңа тұрғын үйлер салынды. 2017 жылы Intrawest компаниясын Alterra Mountain Company сатып алғаннан кейін курорт олардың меншігіне өтті.

Тарих

Жозо Вайдер 1908 жылы Жилина қаласында, сол кезде Австро-Венгрияның құрамында, қазіргі Словакияда дүниеге келген. Жиырма жасқа толған соң Карпат тауларында шале салып, 1930 жылдарға дейін мейрамханашы, тау гиді және фотограф болып жұмыс істеді. Шалені насихаттау үшін Англияға да сапар шекті, және 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда осындай сапарда болды. Чехословакияда қалған әйелі Хеленаға елден кетуін сұрап, телеграмма жіберді. Ол Уайдермен Англияда ұлымен кездесті, ал отбасы саяси пана сұрады. Сол жылы отбасының барлығы Канадаға көшіп, Альберта провинциясының Пейс-Ривер қаласында қоныстанды. Кейін сол жылы Вайдер шығысқа сапар шегіп, Шато Фронтенакта маусымдық жұмыс істеп, шаңғы үйлетті. Келесі жылы ол отбасымен бірге Квебекке көшіп, Сент-Маргарита-ду-Лак-Массондағы қонақүйде жұмыс істеді. Сол жерде жұмыс істеп жүргенде Коллингвудта шаңғы курорттарын дамытуға қатысқан Питер Кэмпбеллмен танысты. 1941 жылы Вайдерлер отбасы таудың етегіндегі фермаға көшіп келгеннен бастап құрылыс жұмыстары басталды. Жазда отбасы таудың етегіндегі егістікті өңдеді. Уайдер таудың солтүстік жағында "Көк тау ложасы" деп аталатын шағын шале салып, жолдарды қолмен тазарта бастады. Бір көтеру құрылғысы екі шанадан тұратын, олар жерге төселген кабельмен тауға тартылып, жүк машинасының қозғалтқышымен жұмыс істеді, "Шус", "Гранни" және "Кандахар" атты үш жолға қызмет етті. Сол кезде Коллингвуд көбінесе кеме жасау және алма өсіру аймағы болды, және туристердің жолмен кіруі шектеулі болғандықтан, алғашқы шаңғышылар жақын маңдағы Крейглит станциясына пойызбен келді. 1948 жылы Вайдер Торонто шаңғы клубымен және Блю-Маунтин шаңғы клубымен 99 жылға жалға беру шартына қол қойды, ол ложаның оңтүстігіндегі жерлерге қатысты. Сол жылы ол оңтүстікке қарай тағы бір ферма сатып алып, осы аймақты Apple Bowl деп атады. Келесі жылы жаңа жердегі сарай "Шаңғы сарайына" айналдырылып, таудың орталық бөлігін оңтүстікке қарай жылжытты. Кейін Вайдер ложаны сатып, ақшаны 1955 жылы Шусс пен Гранни арасындағы бастапқы шаналарды алмастырған пома лифтін сатып алуға жұмсады. 1959 жылы таудың оңтүстік шетінде "Ескі Оңтүстік креслосы" ашылды, бұл Онтариодағы екінші кресло-лифт болды. Қазіргі шаңғы тебуге арналған аймақ таудың бүкіл екі жарым мильдік жағалауын қамтиды, бірақ ең оңтүстік бөлігі ұзақ уақыт жабық болды. Құрылыс кезінде Вайдер топырақтың көбінесе саз екенін байқап, керамика жасаумен айналыса бастады, ол кейіннен Blue Mountain Pottery деп дамыды. 1960 жылдары экономиканың жақсаруы және шаңғы жабдықтарының күрт жақсаруы шаңғы спортын алғаш рет кең таралған спорт түріне айналдырды. Өсіп келе жатқан нарықты қамтамасыз ету үшін Шаңғы сарайының жанында жаңа жиырма бөлмелі қонақүй ашылды. 1966 жылы Вайдер Блю-Маунтин керамикасын сатып, ақшаны ірі кеңейтуге жұмсады, үш қос орындықты лифт қосып, сарайды жаңа "Орталық базалық ложамен" ауыстырды. Вайдер 1971 жылы тау толық дамымай тұрып қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін басқаруды ұлы Джордж қолға алды. Кейін Джордж төраға болып, күнделікті басқаруды Джозоның күйеу баласы Гордон Каннингке тапсырды. 1970 жылдар ірі кеңейту кезеңі болды. 1973 жылы қар жасау жүйесі орнатылды, ал базалық лоджға шаңғыні жалға беру/жөндеу орталығы қосылды, сондай-ақ жаңа Оңтүстік базалық лодж құрылғыларды тарату үшін салынды. Онжылдықтың соңында тауда 17 лифт болды: 3 үштік, 5 қос орындықты, 6 Пома, бір Т-тұғыр және арқан сүйрегіш. 1977 жылы жазғы табыс табу үшін "Көк тау сырғанауы" ("Альпілік сырғанау" соңғы құжаттарда) қосылды. Сырғанау тефлоннан жасалған жүгірушілермен немесе бір дөңгелекпен жабдықталған 610 метрлік шағын бобслей трассасынан тұрды. Жаяу жүргіншілер өздерін және санақтарын таудың басына жеткізу үшін Inn Triple көтеруін пайдаланды, екі жолдың біреуін таңдап, төмен сырғанады. Жылдамдық тефлоннан жасалған жүгірушілердің мұрындысын көтеріп, жылдамдықты арттыратын тұтқамен бақыланды. Альпілік сырғанау 1998-1999 жылғы қысқы маусымнан кейін тоқтатылды. Orchard 2013 жылдың 24 желтоқсанында жұртшылыққа ашылды.

Jozo Weider was born in Žilina in 1908, in what was then Austria Hungary present day Slovakia. In his twenties, he built a ski chalet in the Carpathian mountains and lived as an innkeeper, mountain guide and photographer through the 1930s. He also travelled abroad to England to promote the chalet and was on such a trip in 1939 when World War II began. He telegrammed his wife, Helena, who was still in Czechoslovakia to leave the country. She met Weider in England with their son, and the family applied for political asylum. The entire family emigrated to Canada later that year, settling in Peace River, Alberta. Later that year Weider travelled east, working a seasonal job at the Chateau Frontenac as a ski instructor. The next year he moved the entire family to Quebec, working at the Inn in Sainte Marguerite du Lac Masson. While working there he met Peter Campbell who was involved in developing ski areas in Collingwood, and the two started a partnership to develop Blue Mountain. Development started in 1941, with the Weider family moving into an existing farm at the base of the escarpment. The family farmed the fields around the base of the hill during the summers. Weider built a small chalet at what is now the north end of the hill, the "Blue Mountain Lodge", and started clearing trails by hand. A single lift consisted of two sleds pulled up the hill by a cable running on the ground and powered by a truck engine, serving three runs, "Schuss", "Granny" and "Kandahar'. At the time Collingwood was primarily a shipbuilding and apple growing region, and had limited tourist access via road, so the first skiers arrived via train at the nearby Craigleith station. In 1948 Weider signed an agreement with the Toronto Ski Club and the Blue Mountain Ski club, giving them a 99 year lease for chalet areas just south of the Lodge. Later that year he purchased another farm to the south, opening that area as the Apple Bowl. The next year the barn on the new land was turned into "The Ski Barn", and became the hill's primary day lodge, drawing the centre of the hill to the south. Weider later sold the Lodge, using the money to fund the purchase of a poma lift which replaced the original sleds between Schuss and Granny in 1955. In 1959 the "Old South Chair" opened at the extreme south end of the hill, the second chair lift in Ontario. The skiable area now covered the entire two and half mile frontage the hill still has to this day, although the most southern have been closed for extended periods. During development Weider noticed that the soil was mostly clay, and started a hobby making ceramics, which later developed into Blue Mountain Pottery. Improving economics combined with dramatically improved ski equipment turned skiing into a major sport for the first time in the 1960s. To serve the growing market, a new twenty room inn was opened near the Ski Barn. In 1966 Weider sold Blue Mountain Pottery and used the money to fund a major expansion, adding three double chairs and replacing the Barn with the new "Central Base Lodge". Weider died in 1971 before the mountain was fully developed. After his death control passed to his son, George. George later became Chairman and passed day to day management to Jozo's son in law, Gordon Canning. The 1970s were a period of major expansion. In 1973 a major snowmaking system was installed, and a ski rental/repair facility was added to the Base Lodge, while a new South Base Lodge was built to spread out the facilities. By the end of the decade, there were 17 lifts serving the hill: 3 triple chairs, 5 double chairs, 6 Pomas, one T bar and a rope tow. In 1977 they added the Blue Mountain Slide Ride ("Alpine Slide Ride" in recent documents) in order to provide summer income. The Slide Ride consisted of a 2000 feet (610 m) long mini bobsled track with sleds on Teflon runners or a single wheel. Riders used the Inn Triple lift to bring themselves and their sled to the top of the hill, selecting one of two tracks to run back down. Speed was controlled with a lever that pressed the wheel down onto the track, doing so lifted the nose off the Teflon runners and increased speed. The Alpine Slide Ride was retired after the 1998 99 winter season. The Orchard opened to the public on December 24, 2013.

Іс-шаралар

Blue Mountain Resort қыс айларынан жаз айларына дейін алуан түрлі қызметтер ұсынады.

Қонақ үй

Blue Mountain Resort және Village кең ауқымды қонақ үйлер мен пәтерлер ұсынады. Олардың бәрі таудың төменгі бөлігінде немесе Blue Mountain Village ішінде орналасқан. Blue Mountain курорты шаттл автобус қызметін ұсынады, бұл қонақтарға таудың барлық бөлігіне жаяу жете алуға, сондай-ақ әртүрлі базалық ғимараттар мен креслолы көтергіштерге оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді. Ауылдың ішінде және жанында орналасқан курорттардың кейбіреулері: Blue Mountain Resort, Embarc Blue Mountain және Westin Trillium House.

Көк тау ауылы

Күміс оқтың төменгі жағында орналасқан Көк тау ауылы – жаяу жүргіншілерге арналған ауылша, онда тамақтандыру, сусындар, сауда және тұруға арналған жайлар бар. Ауылда Copper Blue's, Rusty's, Fire Hall Pizza, Tholos, Mother Tongue, Kaytoo, Wild Wing, Northwinds & Magnones сияқты жергілікті, толық қызмет көрсететін мейрамханалармен қатар, жылдам тамақтандыру нүктелері мен сауда дүкендері де бар. Жақында ауылға балта тастау және каннабис диспенсары қосылды. Көк таудың басты орталығы ретінде ауыл, аймаққа келетін шаралар мен концерттерге арналған негізгі сахнаны ұйымдастырады.

Негізгі көтерулер

Қазіргі уақытта "Көк тау" жеті кресло-арба және төрт бастаушыларға арналған "жаңадан бастаушыларға арналған конвейер" (magic carpet) пайдаланады. Таудың әр маңызды аймағына бес ажыратылатын кресло-лифттер қызмет көрсетеді, ал екі оқу аймағына екі тұрақты тұтқалы кресло-лифттер қызмет етеді.

Көтергіш атауы Түрі Өндіруші Орнатылған жыл Сыйымдылығы (сағат сайын адам) Тік көтерілуі (фут) Ұзындығы (фут) Жылқы күші Жылдамдығы (фут/мин) Орындықтар Мұнаралар Жетек Теңселме уақыты (мин)

Graduate Triple Poma 1999 1620 1648 537 539 440 4 Жоғары Жоғары 2.2

Orchard Express Жоғары жылдамдықты алты орындық Leitner Poma 2013 3600 715 390 1500 1000 85 12 Жоғары Жоғары 3.9

Silver Bullet Express Жоғары жылдамдықты алты орындық Leitner Poma 2003 3600 717 295 500 1000 65 11 Жоғары Жоғары 3.0

Southern Comfort Express Жоғары жылдамдықты алты орындық Poma 2000 3400 726 345 450 984 75 13 Жоғары Жоғары 3.5

Valley Express Жоғары жылдамдықты алты орындық Poma 1999 2800 604 254 340 984 50 13 Төмен Жоғары 2.6

Voyageur Төрт орындық Leitner Poma 2005 2400 245 130 98 139 46 7 7 Жоғары Жоғары 3.3

Weider Express Жоғары жылдамдықты алты орындық Poma 1997 3600 640 249 400 984 55 12 Төмен Жоғары 2.5