Харкерс аралдары: тарихы мен мәдениеті

Кіріспе

Харкерс аралы – АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатындағы Картерет округіндегі халық санағымен белгіленген аудан. 2010 жылғы халық санағы бойынша Харкерс аралының халқы 1207 адамды құрады. Харкерс аралы өздігінен басқарылады және құқық қорғау, сондай-ақ мемлекеттік білім беру сияқты көптеген мемлекеттік қызметтерді Картерет округінен алады. Аралға электрмен және сумен қамтамасыз етуді мүшелік кооператив жүзеге асырады. Аралдағы негізгі салалар – балық аулау, қайық жасау, туризм және су құстарына арналған жалған құстар жасау. Бұрын Даверс-Айл және Крейни аралы деп аталған Харкерс аралын 16 ғасырда алғашқы еуропалық саяхатшылар келген кезде Корей тайпасының өкілдері мекендеген. Харкерс аралының иелігі алғаш рет 1707 жылы Каролина колониясының тумасы Фарнифолд Гринге, жер иесінен берілді. Эбенезер Харкер 1730 жылы аралды сатып алып, отбасымен бірге қоныстанды және плантация мен қайық құрастыру орнын салды. Ол қайтыс болғаннан кейін арал Харкерс аралы деп аталды. 1899 жылы қатты дауылдан зардап шеккен Оутер-Банкстерден қашқан арал тұрғындарының көптеп көшіп келуі арал халқын күрт арттырды, олар негізінен балық аулау және қайық жасаумен айналысты. Ғасырлар бойы құрлықтан оқшауланған Харкерс аралының көптеген тұрғындары ерекше ағылшын диалектісінде сөйлейді, сондықтан оларды «Хойдайдерлер» деп атайды.

Тарих

Еуропалық зерттеушілер мен қоныс аударушылар келгенге дейін Харкерс аралында Корей тайпасының тумалары тұрған. Жақын орналасқан Кор Саунды және Кор Банктерді осы Корей тайпасының атымен атаған. Корей тайпасы Харкерс аралында тұрақты қоныстанғандығын көрсететін көптеген іздер қалдырмаған, тек аралдың шығыс жағындағы Шелл Пойнт деген жердегі ұзын үйіндіде мол өлі қабықтар табылған. Еуропалықтар Шеклфорд жағалауында және Сыртқы жағалаудың басқа аралдарында да осыған ұқсас қабық үйінділерін тапқан. Корей тайпасы үшін осы үйінділердің нақты мақсаты әлі белгісіз, бірақ Оңтүстік-Шығыстағы жергілікті халықтардың түрлі мәдениеттері б.з.д. 3500 жылдан бері, Орта Архаикалық кезеңнен бастап, діни және рәсімдік мақсаттар үшін үлкен топырақ үйінділерін салған. 1584 жылы сэр Уолтер Рэли қаржылаған және Филип Амадас пен Артур Барлоу басқарған ағылшын экспедициясы Солтүстік Америкадағы алғашқы ағылшын отар орналастыру үшін қолайлы жер іздеп Солтүстік Каролина жағалауын зерттеген. 1584 жылдың күзінде Ванчезе және Мантео есімді екі тумац экспедициямен бірге Англияға оралған. Жергілікті аңызға сәйкес, Ванчезе Харкерс аралынан шыққан Корей тайпасының мүшесі болған. Арал алғаш рет 1584 жылғы экспедиция кезінде Джон Уайт салған карталарда бейнеленген, бірақ сол кезде аты аталмаған. Арал 1624 жылы капитан Джон Смит жасаған үлкен Вирджиния жағалауының картасында пайда болған. Сол картада арал «Даверс-Айл» деп белгіленген, бұл, әдетте, 1607 жылы Джеймстаунның негізін қалаушылардың бірі болған сэр Джон Даверс есімімен байланысты. 1707 жылдың 20 желтоқсанында Фарнифолд Грин 1633 жылы ағылшын монархы Карл I құрған Каролина отар басшысынан Кор Саунд аймағындағы жерге алғашқы патент алған. Бұл патентке Харкерс аралы да кірген, ол кезде ол Крэни аралы деп аталған. 1709 жылдың 25 маусымында Грин аралды Уильям Брайске 5 фунт стерлингке сатқан, ал ол сол күні Томас Спарроу III-ке (1674-1717) 10 фунт стерлингке қайта сатқан. Спарроу көп ұзамай аралды Томас Поллокқа сатқан, ол Солтүстік Каролинаның екі рет губернаторы болған (1712-1714 және 1722 жылдары). Поллок аралда тұрмаған, бірақ бірнеше шаруашылық ғимараттар салдырып, оларды қоныс аударушыларға жалға берген. 1720 жылы капитан Стоунға жылдық жалдау ақысы 3 фунт стерлинг болған. Томас Поллоктың ұлы Джордж әкесінің 1722 жылдың 30 тамызындағы қазасынан кейін аралды мұраға алған.

Before the arrival of European explorers and settlers, Harkers Island was inhabited by Native Americans of the Coree tribe, who likely spoke a language of the Algonquian family, like most coastal tribes. The nearby Core Sound and Core Banks are named after the Coree. The Coree left little in the way of evidence of permanent habitation on Harkers Island, except for a large mound of oyster shells at Shell Point on the eastern end of the island. Similar shell mounds were found by Europeans on the Shackleford Banks and other islands of the Outer Banks. The exact purpose of the mounds for the Coree remains unknown, but varying cultures of indigenous peoples in the Southeast had been building major earthwork mounds since 3500 BCE, the Middle Archaic period, usually related to religious and ceremonial uses. In 1584, an English expedition financed by Sir Walter Raleigh and led by Philip Amadas and Arthur Barlowe explored the North Carolina coast for a suitable site for the first English colony in North America. Two Native Americans, Wanchese and Manteo, accompanied the expedition back to England in the fall of 1584. According to local island legend, Wanchese was a Coree from Harkers Island. The island was first charted on the maps drawn by John White during the 1584 expedition, but it was unnamed at the time. The island appears on a 1624 map of the greater Virginia coastline created by Captain John Smith. On that map, the island is labeled "Davers Ile", probably for Sir John Davers, one of the founders of Jamestown in 1607. On December 20, 1707, Farnifold Green obtained the first patent for land in the Core Sound area from the lord proprietor of the Carolina colony, which had been established by the English monarch Charles I in 1633. This patent included Harkers Island, which was then known as Craney Island. On June 25, 1709, Green sold the island to William Brice for £5, who on the very same day sold it to Thomas Sparrow III (1674 1717) for £10. Sparrow soon sold the island to Thomas Pollock, who would twice be governor of North Carolina (from 1712 to 1714 and again in 1722). Pollock did not take up residence on the island, but had several farm buildings erected and then leased to settlers. The 1720 lease to a Captain Stone was £3 a year. Thomas Pollock's son George inherited the island upon his father's death on August 30, 1722.

Эбенезер Харкер қонысы

Джордж Поллок 1730 жылдың 15 қыркүйегінде Крейн аралын Эбенезер Харкерге 400 фунт стерлингке және "жиырма футтық қайық, ескектермен және мачтасымен" сатты. Харкер Англиядан Массачусетске Уэльстен кемемен көшіп келген. Бостонда тұрған Харкер кит аулаумен айналысып, сол кезде Солтүстік Каролина жағалауын жақсы білген. Харкер 1728 жылы Солтүстік Каролина штатының Бофорт қаласына көшіп, ол жердегі кит майынан түсетін салықты жинаушы болып тағайындалды. Аралды сатып алғаннан кейін Харкер отбасымен бірге сонда қоныстанып, шағын плантация және қайық құрастыру орнын салуға кірісті. Харкер 1733 жылдың 8 наурызында аралдың жартысын өзінің туысы Джон Стивенске 300 фунтқа сатты. Стивенске жерді пайдаланып табыс табу үшін егіншілік немесе мал шаруашылығымен айналысуға тыйым салынды. Кейіннен Стивенс 1737 жылдың 9 маусымында аралдың жартысын тек 180 фунтқа ағасына қайтарып берді. Харкердің плантациясы мен қайық құрастыру орны аралдың батыс жағында, Харкер Пойнтқа жақын орналасқан және үш ұл, екі қыз және кем дегенде тоғыз африкалық құлдан тұратын үлкен отбасын асырауға жетті. Эбенезер аралдың жалғыз иесі болды. 1752 жылы ол аралдың шамамен бөлігін қызы Хепсобет пен оның күйеуі Нейтан Йомансқа үйлену тойына сыйлық ретінде берді. 1762 жылы қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Захария аралдың батыс үштен бір бөлігін, Вилет есімді ересек құл әйелді және Дейзи есімді жас құлды мұра етті. Тағы бір ұлы Джеймс аралдың шығыс үштен бір бөлігін, Хаг есімді ересек құл әйелді және Питер есімді жас құлды мұра етті. Эбенезер кіші аралдың орталық үштен бір бөлігін, Джеффри есімді ересек құлды және Саттон есімді жас құлды мұра етті. Хепсобетке "бір бөшке бидай" мұра болып тиді, ал Эбенезердің басқа тұрмысқа шыққан қызы Сара Фрешвотерге Үміт есімді құл қыз берілді. Жасы үлкен Бэдж есімді құлдың және Бен есімді жас құлдың тағдыры мұрагерлерге шешілуге қалды. 1864 жылы аралдағы алғашқы мектепті Бостоннан Харкерс аралына келген Джени Белл ашты, оған Солтүстік Методист Епископалдық шіркеуі демеушілік етті. 1865 жылы аралда балық майын өндіретін фабрика салынды және ол 1873 жылға дейін жұмыс істеді. Осы қиын жағдайларға қарамастан, Харкер аралы Солтүстік Каролинадағы кез келген елді мекендердің арасында соңғы күннің қасиеттілеріне мүше болып табылатын тұрғындардың ең жоғары пайызына ие.

George Pollock sold Craney Island to Ebenezer Harker on September 15, 1730, for £400 and "one boate twentey foot long with oars & mast". Harker had immigrated to Massachusetts from England on a ship that set sail from Wales. Living in Boston, Harker had been involved in the whaling trade, and became familiar with the North Carolina coast during this time. Harker had moved to Beaufort, North Carolina, by 1728, where he was appointed a tax collector for the whale oil revenue generated in the area. After purchasing the island, Harker took up residence there with his family and began building a small plantation and boat yard. Harker sold half of the island to his nephew John Stevens of Onslow County on March 8, 1733 for £300, with many restrictions on its agricultural use. Prohibited from farming or ranching the land for profit, Stevens eventually sold his half of the island back to his uncle on June 9, 1737, for just £180. The Harker plantation and boat building facility were located at the western end of the island, near Harker Point, and grew to support an extended family with three sons, two daughters, and at least nine African slaves. Ebenezer would be the last sole landowner of the island. In 1752, he deeded approximately of the island to his daughter Hepsobeth and her husband Nathan Yeomans as a wedding gift. On his death in 1762, his son Zachariah inherited the western third of the island, an adult slave woman named Vilet, and a young female slave named Daisie. Another son, James, inherited the eastern third of the island, an adult slave woman named Hague and a young male slave named Peter. Ebenezer, Jr. inherited the central third of the island, an adult male slave named Jeffrey, and a young male slave named Sutton. Hepsobeth inherited "one barrel of corn", and Ebenezer's other married daughter, Sarah Freshwater, was given a female slave named Hope. The fate of an elderly female slave named Badge and a young male slave named Ben was left to the heirs to decide. In 1864, the first school on the island was established when Miss Jenny Bell came to Harkers Island from Boston, sponsored by the Northern Methodist Episcopal Church. A fish oil factory was built on the island in 1865 and remained operational until 1873. Despite these difficult beginnings, Harker's Island has one of the highest percentages of residents as members of the Latter day Saints of any locality in North Carolina.

ХХ ғасыр

Харкерс аралы 20 ғасырдың басында Солтүстік Каролинамен және бүкіл әлеммен бірте-бірте байланысты болды. Аутер-Банктерден жаңа тұрғындар келуіне байланысты 1904 жылы пошта бөлімі ашылды. Аралдың бойын кесіп өтетін алғашқы қоғамдық жол – Харкерс Айленд Драйв 1926 жылы салынды, бұл кезде жаяу жол кеңейтіліп, Шелл-Пойнттағы Корей үйіндісінен алынған острица қабықтарымен төселді. 1936 жылы аудандық әкімдік жолды асфальттады. 1941 жылы Earl C. Davis есімді көпір салынғанға дейін жол мен пошта бөлімі паром арқылы құрлықпен байланысты. Ағаштан салынған бұл көпір Харкерс аралының солтүстік-батыс жағын солтүстікке орналасқан шағын қала – Стрейтспен жалғастырды. Көпірдің орналасуы сол кезде жергілікті халық арасында пікір-дау тудырды. Көптеген арал тұрғындары аралды тікелей Бофорт қаласына, оның саудалық инфрақұрылымы мен аудандық ауруханасына жалғастыратын батысқа қарай көпір салынғанын қалаған еді. Жергілікті саясат және Стрейтске дейінгі қашықтықтың қысқа болуы көпірдің соңғы орнын анықтады. 1966 жылы көпірді жөндеу кезінде оны болаттан жасауға бағытталған жергілікті саяси күш-жігер сәтсіз аяқталды. 1941 жылдың қараша айында Харкерс аралының солтүстік-батысына қарай 48 шақырым қашықтықтағы Черри-Пойнтте АҚШ Теңіз әскерлерінің әуе базасы салынды, бұл жергілікті экономикаға жалақылы жұмыс орындарын әкелді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Харкерс аралы майданның алдыңғы қатарында болды. Неміс су асты қайықтары Солтүстік Каролина жағалауын бақылап, сауда кемелерін, әсіресе мұнай танкерлерін батырды. Арал тұрғындары түнде жағалауда өртенген танкерлерді көре алатын. Банктерді ұлттық саябаққа айналдыру Харкерс аралына көптеген қиындықтар әкелді. Көптеген Харкерс аралы балықшылары Банктерде салған үйлері мен басқа да жақсартулары жойылатын жерде екенін анықтады. Көптеген жер актілерінде қателіктер болды, кейбіреулері нашар зерттелген, ал жағалаудың табиғи өзгерістері көптеген талаптарға әсер етті. Салынған коттедждердің көпшілігі құрылысшылардың меншігіндегі жерде орналасқан еді. Сот арқылы үйден шығару және соттау процестері 1980-ші жылдарға дейін жалғасты. Саябақтың құрылуы 1985 жылдың 31 желтоқсанына дейін Банктерде мал жаюға тыйым салды. 16 ғасырда кеме апатынан жағаға жүзіп келген испан жылқыларының ұрпақтары деп есептелетін жабайы жылқылар үйірі Банктерде қалуға рұқсат етілді. Сол жылдың желтоқсан айының соңында Шеклфорд жағалауындағы негізгі құрылыстардың көпшілігі, соның ішінде жаңадан салынған саябаққа келушілер орталығы өрт сөндірушілердің қолынан қирады. Федералдық Тергеу бюросының (ФТБ) жүргізген тергеуі өрт сөндірушілерді анықтауға жеткіліксіз болды. Харкерс аралында ауруханалар жоқ. Жергілікті газет – «Каррейт округі Ньюс Таймс», ол Морехед қаласында шығарылады. Электр қуаты мен ауыз суды 1969 жылдан бері Харкерс аралы Электрлік мүшелік корпорациясы қамтамасыз етеді, ол ауылдық электрлік басқарма және Харкерс аралы санитарлық округінің су жүйесін басқаратын кооператив болып табылады. Карверлер гильдиясынан бөлек директорлар кеңесі басқаратын Core Sound су құстары мұражайы аралдың жыл бойына маңызды туристік орталығы болып табылады. Мұражай ғимараты Ұлттық саябақ қызметінен жалға алынған жерде орналасқан. Мұражайда жергілікті су құстарының тарихы және әуен кесу дәстүрлері туралы айтылады, сонымен қатар жергілікті тарихи қызығушылық тудыратын экспонаттар бар. Мұражайда сонымен қатар Декой фестивалімен бірге өтетін Су құстары демалыс күндері де іс-шаралар ұйымдастырылады. Фестиваль демалыс күні Харкерс аралының туристік экономикасы үшін ең маңызды жылдық оқиға болып табылады.

Harkers Island gradually became more connected to North Carolina and the world at large early in the 20th century. With the influx of new residents from the Outer Banks, a post office was opened in 1904. The first public road to extend the length of the island, Harkers Island Drive, was built in 1926 when a footpath was widened and paved with the oyster shells from the Coree mound at Shell Point. The road was hard paved by the county in 1936. The road and the post office were connected to the mainland by a ferry service until the Earl C. Davis Memorial Bridge was built in 1941. A wooden structure, the bridge connected the northwestern end of Harkers Island to the small town of Straits directly to the north. The location of the bridge was a matter of some local controversy at the time. Most islanders would have preferred a bridge to the west, connecting the island directly to the city of Beaufort with its commercial infrastructure and the county hospital. Local politics and the shorter distance to Straits likely dictated the final location of the bridge. A local political effort to relocate the bridge during its renovation to a steel structure in 1966 also failed. In November 1941, the construction of a new United States Marine Corps Air Station at Cherry Point, 30 mile (48 km) to the northwest of Harkers Island, brought more wage earning jobs to the local economy. When the United States entered World War II, Harkers Island was on the front lines. German submarines patrolled the North Carolina coast and sank merchant shipping traffic, especially oil tankers. Island residents could watch the tankers burning offshore at night. Conversion of the Banks to a national park brought much turmoil to Harkers Island. Many Harkers Island fishermen discovered that cottages and other improvements they had made on the Banks were on land that would be condemned. Many land deeds had recording errors, some had been poorly surveyed, and natural changes to the shorelines affected many claims. Few of the cottages that had been built were on land that the builders owned. Legal eviction and condemnation proceedings lasted into the 1980s. The creation of the park also ended the open grazing of livestock on the Banks by December 31, 1985. A herd of wild horses, allegedly descended from Spanish horses that swam to shore from shipwrecks in the 16th century, was allowed to remain on the Banks. In late December of that year, a series of arson fires destroyed most of the major structures on the Shackleford Banks, including a recently constructed park visitor center. An inquiry by the Federal Bureau of Investigation failed to discover the arsonists. There are no hospitals on Harkers Island. The local newspaper is the Carteret County News Times, published in Morehead City. Electricity service and drinking water are both provided by the Harkers Island Electric Membership Corporation, a cooperative operating as both a Rural Electrical Authority and the manager of the water system for the Harkers Island Sanitary District since 1969. The Core Sound Waterfowl Museum, operated by a separate board of directors from the Carvers Guild, is a major year round tourist attraction for the island. The museum building is a structure located on property leased from the National Park Service. In addition to telling the history of local waterfowl and the traditions of decoy carving, the museum operates exhibits of local historical interest. The museum also hosts events during Waterfowl Weekend, held on the same weekend as the Decoy Festival. The festival weekend is the most important annual event for the Harkers Island tourism economy.

Дін

2006 жылы Харкерс аралында сегіз христиан шіркеуі болды. Харкерс аралындағы белгілі шіркеулер мен діни ұйымдар: Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуі, Free Grace Wesleyan Church, Grace Holiness Church, Harkers Island Pentecostal Holiness Church, Harkers Island United Methodist Church, Huggins Memorial Baptist Church пасторлық үйі, Lighthouse Chapel (конфессиялық емес) және Refuge Fellowship Church (конфессиялық емес).