Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
3D графикалық үдеткіштің түрі. Сәулелерді із басу аппараттық құралдары – сәулелерді із басу есептеулерін жылдамдатуға арналған арнайы компьютерлік аппараттар.
Type of 3D graphics accelerator
Ray tracing hardware is special purpose computer hardware designed for accelerating ray tracing calculations.
Кіріспе: Жарық ізін салу және растерлеу
3D графиканы көрсету мәселесі тұжырымдамалық тұрғыдан "примитивтер" (әдетте үшбұрыштар немесе көпбұрыштар) және "сәулелер" (әдетте пикселге қарай біреу немесе бірнешеу) жиынтығы арасындағы барлық қиылыстарды табу ретінде ұсынылуы мүмкін. 2010 жылға дейін графикалық үдеткіш тақталар, графикалық өңдеу бірліктері (GPU) деп аталатын, растерлеу алгоритмдерін қолданды. Сәуле іздеу алгоритмі көрсету мәселесін өзгеше шешеді. Әр қадамда ол сәуленің көріністің тиісті примитивтері жиынтығымен қиылысуын анықтайды. Екі тәсілдің де өз артықшылықтары мен кемшіліктері бар. Растерлеуді ағынды есептеу моделіне негізделген құрылғылар арқылы, бір уақытта бір үшбұрыштан пайдаланып орындауға болады, ал толық көрініске тек бір рет қол жеткізу қажет. Растерлеудің кемшілігі – көріністі дәл симуляциялау үшін қажетті, шағылыстар мен көлеңкелер сияқты жергілікті емес эффекттерді жасау қиын, ал сынуды есептеуге жақын мүмкіндік жоқ. Сәуле іздеу алгоритмі жеке сәулелерді параллельдеу арқылы кеңейтуге қолайлы. Дегенмен, сәуле шығарудан басқа нәрсені талдауды аяқтау үшін сәуле іздеу алгоритмін қайталау (және сахна графына кездейсоқ кіру) қажет, себебі шағылған, сынған және шашыраған сәулелер сахнаның әртүрлі бөліктеріне болжамсыз жолмен қайта кіруді талап етеді. Бірақ ол физикалық тұрғыдан дұрыс әсерлерді оңай есептей алады, бұл растерлеуге қарағанда әлдеқайда шынайы көрініс береді. Жақсы іске асырылған сәуле іздеу алгоритмінің күрделілігі логарифмдік масштабта өседі; себебі объектілер (үшбұрыштар және үшбұрыштар жиынтығы) BSP ағаштарына немесе ұқсас құрылымдарға орналастырылады және сәуле екілік кеңістіктің бөлігінің шекті көлемімен қиылысса ғана талданады.
The problem of rendering 3D graphics can be conceptually presented as finding all intersections between a set of "primitives" (typically triangles or polygons) and a set of "rays" (typically one or more per pixel). Up to 2010, all typical graphic acceleration boards, called graphics processing units (GPUs), used rasterization algorithms. The ray tracing algorithm solves the rendering problem in a different way. In each step, it finds all intersections of a ray with a set of relevant primitives of the scene. Both approaches have their own benefits and drawbacks. Rasterization can be performed using devices based on a stream computing model, one triangle at the time, and access to the complete scene is needed only once. The drawback of rasterization is that non local effects, required for an accurate simulation of a scene, such as reflections and shadows are difficult; and refractions nearly impossible to compute. The ray tracing algorithm is inherently suitable for scaling by parallelization of individual ray renders. However, anything other than ray casting requires recursion of the ray tracing algorithm (and random access to the scene graph) to complete their analysis, since reflected, refracted, and scattered rays require that various parts of the scene be re accessed in a way not easily predicted. But it can easily compute various kinds of physically correct effects, providing much more realistic impression than rasterization. The complexity of a well implemented ray tracing algorithm scales logarithmically; this is due to objects (triangles and collections of triangles) being placed into BSP trees or similar structures, and only being analyzed if a ray intersects with the bounding volume of the binary space partition.