Кіріспе
Канаданың Камерон таушындары – Канада армиясының бірінші резервтік жаяу әскер полкі. Ол 3-ші канадалық дивизияның 38-ші канадалық бригада тобының құрамында болып, штаб-пәтері Манитоба штатының Виннипег қаласындағы Минто қарулану арсеналда орналасқан. Бұл Батыс Канададағы ең көне таулы полк.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың 1 қыркүйегінде Канаданың Камерон таушылары, CASF полкі белсенді қызметке шақырылды. 1940 жылдың 7 қарашасында 1-ші батальон, Канаданың Камерон таушылары, CASF болып қайта аталды. 1940 жылдың 12 желтоқсанында Ұлыбританияға аттанды. Батальон 1942 жылдың 19 тамызында "Юбилей" операциясының – "Диепп" шабуылына қатысты. 1944 жылдың 7 шілдесінде 6-шы канадалық жаяу әскер бригадасының, 2-ші канадалық жаяу әскер дивизиясының құрамында Францияға оралды және соғыс аяқталғанға дейін Солтүстік-Батыс Еуропасында күресін жалғастырды. Теңіз арты батальоны 1945 жылдың 30 қарашасында таратылды.
Ауғанстан
Полк 2002-2014 жылдар аралығында Ауғанстандағы түрлі міндеттік топтарға штаттық санының 20 пайызынан астам бөлігін жұмылдырды.
Құрылу
1905 жылы Виннипегтегі жергілікті шотланд қауымы, Виннипегтің Сент-Эндрю қоғамының жетекшілігімен, үкіметке жоғарғы таулы полк құруға лоббилік жұмыс бастады. Шотланд лоббистерінің күшейген қысымынан үкімет мойынсұнып, Батыс Канаданың алғашқы жоғарғы таулы полкін құру үшін алғашқы қадамдар жасады. 1909 жылдың 29 қыркүйегінде болашақ офицерлер жиналды және қаржы, форма және әскери оркестр мәселелерімен айналысатын комитеттер құрылды. Үкіметтік грант формалар мен жабдықтардың толық құнын жаппағандықтан, шотланд қоғамдары мен офицерлер бастапқы $25,000.00 сомасын жинауға міндеттенді. Түпнұсқа жабдықтардың көбі Шотландияда, Уильям Андерсон & Sons Ltd компаниясынан алынды. 1910 жылдың 1 ақпанында Канаданың 79-шы Камерон жоғарғы таулы полкі ресми түрде жарияланды, штаб-пәтері бұрынғы Доминион жерлері кеңсесінде, 202 Main Street мекенжайында орналасқан. 1910 жылдың 9 қазанында полк өзінің алғашқы туын алды, оны құрметті лейтенант-полковниктің әйелі Д. Кэмерон табыс етті. "79" санының болуы сәйкес келіп, жаңа канадалық полкке Шотландиядағы танымал полктің – 1793 жылы 79-шы (Камерон жоғарғы таулы полкі) атпен құрылған Королеваның Камерон жоғарғы таулы полкінің полк нөмірін қабылдауға мүмкіндік берді. Полк нөмірімен қатар, жаңа канадалық полк Императорлық Камерон полкінің формасын да сақтауды шешті. Бұл Королеваның Камерон жоғарғы таулы полкімен байланыс 1911 жылдың 31 қаңтарында ресми мәртебе алды, сол күні оның мәжәрттілігі король Георг V екі жоғарғы таулы полк арасындағы одақты бекітті. 1911 жылдың 22 маусымында 61 Камероннан тұратын отряд одақтас полкімен бірге шеруге қатысып, король Георг V-нің тәж кию рәсіміне қатысты.
Ұлы соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Канада армиясы қолданыстағы құрылымы бойынша жұмылдырылмады. Оның орнына, милиция министрі сэр Сэм Хьюз географиялық принцип бойынша сандармен белгіленген батальондардан тұратын жаңа ұйымдастыру кестесін жасады. Көбінесе бірнеше отаршыл полкі бір жаңа Канада экспедициялық корпусы (CEF) батальонына адамдармен қосылған. Бұл жұмылдыру жоспарына сәйкес, отаршыл полктері Канадада тек адам жинау бөлімдері ретінде жұмыс істеуі керек еді. Бастапқыда Камерон полкіне рота құру міндеті жүктелді. Бірінші еріктілер теңіз ротасы 7 офицер мен 250 қатарлы әскерді капитан Джон Геддестің басшылығымен жұмылдырды. Бұл рота Валькартье лагерінде жиналып, үш басқа канадалық таулы полкінің – 16-шы батальонның (Канадалық шотландтықтар), CEF роталарымен бірге батальонға біріктірілді. Кейін Камерон екінші еріктілер теңіз ротасын жұмылдырды, ол командирдің орынбасары майор Д.С. Маккейді, ротаны (10 офицер, 250 қатарлы әскер) және 27-ші (Виннипег қаласы) батальоны (Корольдік Виннипег мылтықшылары) болатын байланыс бөлімін қамтамасыз етті. 1914 жылдың желтоқсанына дейін полкке толық батальонды шетелге жұмылдыруға рұқсат берілмеді. 1914 жылдың 18 желтоқсанында Камеронға шетелде қызмет ету үшін толық батальонды құруға өкілеттік берілді және «Еріктілер теңіз батальоны» ресми жарияланды, жұмылдыру подполковник Роберт М. Томсонның басшылығымен басталды. Батальон Виннипегтегі Минто қарулану арсеналында жаттығуды бастады және көп ұзамай 43-ші батальон (Канаданың Камерон таушылары), CEF болып қайта аталды. 1915 жылдың 29 мамырында батальон Монреальге пойызбен жол тартты және теңізге шықты. 9 маусымда «Грампиан» кемесіне 39 офицер мен 1020 қатарлы әскермен бірге мінген 43-ші батальон 8 маусымда Англияға келді, Дэвенпорттан шығып, пойызбен Төменгі Сент-Мартин жазығына, Шорнклифке барды. Лагерьге келгенде, олар үшін ештеңе дайын болмады, Камерон шатырларды тігіп, лагерьді құруға кірісті. Батальон лагерьті өте шеберлікпен құрды, сондықтан оларға жаңа келген бөлімдерге лагерь дайындау тапсырылды. 22 шілдеде 43-ші батальон 16-шы (Канадалық шотландтықтар) батальонына 386 қатарлы әскерден тұратын күшейту тобын жіберді, бұл бірнеше топтың біріншісі болды. Бұл 43-ші полктің толығымен таратылып, күштерге қосылу қаупін тудырды. 28 қыркүйекте 43-ші батальон шатырлы лагерден Шығыс Сэндлингтегі барақтарға көшіп барды. 23 қарашада батальон резервтік батальонға айналдырылды және 15-ші және 16-шы батальондардан зардап шеккендерді қабылдай бастады. 79-шы Камерон Хайлендгерлерінің Канадалық Уинипегке оралған жұмылдыру жасағынан келген бірнеше топтардың келуіне байланысты 43-ші батальон қайта толықтырылды және таратылу қаупінен құтылды, 1916 жылдың 24 қаңтарында резервтік батальон болуын тоқтатты. Оның құрамындағы зардап шеккендер 17-ші резервтік батальонға ауыстырылды, ал 29 қаңтарда 43-ші батальон Липхук, Брамшот лагеріне 3-ші канадалық дивизияға қосылу үшін пойызбен жол тартты. 1916 жылы Санкьюар Вудтағы әрекеттері үшін сержант ретінде «Еңбегі үшін» медалімен марапатталған Роберт Шенкленд майданға тағайындалды және 43-ші батальонның офицері ретінде қызметін жалғастырды. 26 қазан күні таңертең ол взводымен төбенің басына қарай соңғы офицер болды. Беллвью таблеткалар қорабында тұрған кезде ол сержант Дональд Моват басқаратын «B» ротасының қалдықтарын және «D» ротасының қосымша адамдарын Пасшендейлді қорғаған негізгі траншеялық сызық – Беллвью Спердегі төбені басып алғанын көре алды. Қаланың қираған жерлерін басып алу үшін оны басып алу және ұстап тұру өте маңызды болды. Екі жағы да соңы аяқсыз қалмағанымен, олар өз позицияларын сақтап қалды, үнемі артиллериялық оқ ату, неміс қарсы шабуылдары мен қорқынышты зардаптарға төтеп берді. Шенкленд маңызды позицияны жоғалтып, өз командасын басқа офицерге тапсырып, батальон штабына оралды, онда ол жағдай туралы бірінші қолдан есеп берді. Сонымен қатар ол күшейтілген күшпен қарсы шабуыл жасаудың ең жақсы жолын ұсынды. Содан кейін ол 43-ші батальонның элементтері 52-ші және 58-ші батальонның роталарымен нығайтылып, екі жақтағы күшті нүктелерді басып алды. Беллвью фермасы басып алынғаннан кейін, «D» ротасының командирі капитан Галт Шенклендтен орын алды, ал Шенкленд жараларын емдеу үшін оралды. Сол күні жасаған іс-әрекеті үшін Роберт Шенкленд Виктория крестімен марапатталды. Капитанға әскери айқыш берілді. Дональд А. Галт Беллвью фермасына шабуыл жасағаны және кейіннен Сперді екі күн ұстағаны үшін; «A» ротасының лейтенанты Эдмунд Смарт қорғаныс жағын құрғаны және күшті нүктені (төрт адаммен) басып алғаны және сексен тұтқынға алғаны үшін; «B» ротасының сержанты Джеймс Хайнсток Сперді басып алуға қатысқаны, снайперлік қорғанысты ұйымдастырғаны, қарсы шабуылға дайындалып жатқан жауға ауыр зиян келтіргені және осы позицияны екі күн бойы ұстап тұрғаны үшін «Еңбегі үшін» медалімен марапатталды; «A» ротасының басты сержанты Дональд Моват, бірақ «B» ротасына қосылған, Спердің төбесіндегі таблеткалардың бірін басып алуға үш адаммен жетекшілік еткені және атыс астында жаралыларды емдегені үшін. 1916 жылдың 12 қаңтарында 174-ші (Канаданың Камерон таушылары) батальоны, CEF құрылуына және ресми жариялануына рұқсат берілді. Полк 179-шы батальонды құруға бағытталғандықтан, 174-ші батальонды құру 30 мамырға дейін тоқтап тұрды, сол күні батальон подполковник Джеймс А. Кантли басшылығымен ұйымдастырылды. 174-ші батальон 1917 жылғы жаз айларында Хьюз лагерінде жаттықты және 20 тамызда подполковник Кантли басшылықты подполковник Хью Ф. Ослерге тапсырды, ол Франциядағы 43-ші батальонмен қызметтен оралған. 22 сәуірде батальон теңізге шығу үшін Виннипегтен пойызбен жол тартты және жеті күннен кейін Атлант мұхитынан өту үшін Галифакстағы «Олимпик» кемесіне мінгізді. 174-ші батальон 7 мамырда Ливерпульге келді, онда батальон демалды және пойызбен Үстіңгі Дибгейт лагеріне бағытталды. Келгеннен кейін 174-ші батальон 14-ші резервтік батальонға (бұрынғы 179-шы батальон) сіңірілді, ал адамдар Франциядағы Канада корпусымен қызмет ететін 16-шы және 43-ші батальондарға күшейту тобы ретінде жіберілді. 1916 жылдың 12 қаңтарында 179-шы (Канаданың Камерон таушылары) батальоны, CEF құрылуына және ресми жариялануына подполковник Джеймс А. Кантли басшылығымен рұқсат берілді. 179-шы батальонның ядросы 1 ақпанда 79-шы Камерон Хайлендгерлерінің Канадалық жұмылдыру жасағын сіңіруден құралды. 30 мамырда денсаулығы нашар болғандықтан шетелге жұмылдыруға қабілетсіз подполковник Кантли басшылықты подполковник Дж.И. Рейдке тапсырды, ал батальон пойызбен Хьюз лагеріне көшті. 1916 жылғы жаз айларында Хьюз лагерінде жаттығудан кейін 179-шы батальон 26 қыркүйекте теңізге шығу үшін пойызбен жол тартты. Галифаксқа келген батальон 4 қазан күні «Саксония» кемесіне мінгізіліп, Англияға бет бұрды. 179-шы батальон 13 қазан күні Ливерпульге келді, онда батальон демалды және Шығыс Сэндлинг лагеріне бағытталды. 1917 жылдың 4 қаңтарында 179-шы батальон 14-ші резервтік батальон болып қайта аталды және Үстіңгі Дибгейт лагеріне көшті.
Соғыс аралығы
1920 жылы Канада милициясының бөлімшелері кең ауқымда қайта ұйымдастырылды. Кейбір бөлімшелер таратылды, ал басқалары қайта құрылды немесе біріктірілді, және полк атауларынан дерлік барлық сандық белгілер алынып тасталды (ең басты ерекшеліктер – Канаданың 48-ші Хайлендерлері және Корольдік 22-ші полк). Осылайша, Канаданың 79-шы Камерон Хайлендерлері жай ғана Камерон Хайлендерлері болып өзгерді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы полктің жетістіктерін сақтап қалу мақсатында, полк үш батальонға қайта ұйымдастырылды: 1-ші батальон «43-ші батальон CEF», 2-ші (резервтік) батальон (174-ші батальон CEF) және 3-ші (резервтік) батальон (179-шы батальон CEF). Іс жүзінде, 1-ші батальон ғана белсенді милиция бөлімі болды. 2-ші және 3-ші батальондар резервтік бөлімшелер болып табылды, онда белсенді емес қызметкерлер уақытша немесе зейнеткерлікке шыққаннан кейін ауыса алатын, сондай-ақ болашақта қайта шақыруға жататын. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Канадада Хайлендер полктерінің танымалдылығы ең жоғары деңгейге жетті, және көптеген желілік жаяу әскер бөлімдері Хайлендер киімдерін және салт-дәстүрлерін қабылдауды жөн санады. 1920 жылы Оттава полкі (Корнуолл герцогының жеке полкі) Хайлендер полкіне айналып, Камеронның киім үлгісін қабылдап, Оттава Хайлендерлері атауын алды. Оттавадағы жаңа Камерон полкімен одақ құру үшін қадамдар жасалды, және одақ 1923 жылы ресми түрде бекітілді. Кейіннен, 1933 жылы Оттава Хайлендерлері өз атауын Оттаваның Камерон Хайлендерлері деп өзгертті. 1923 жылдың 24 қазанында Ұлыбритания Королі Георг V Бірінші дүниежүзілік соғыстағы полктің үлгілі қызметін ескере отырып, полкке Канаданың Корольдік Камерон Хайлендерлері деген атау беруге «ықылас білдірді». «Корольдік» атағын берумен бірге, полк британдық армияның Корольдік Камерон Хайлендерлері киетін үлгіге ұқсас белгілерді қабылдауға шешім қабылдады. Жаңа бас киім белгісінде тұздықты (Святого Андрея кресті) қолында ұстаған Святой Андрейдің бейнесі бейнеленген, ол киіз гүлдермен оралған, ал гүлдердің төменгі бөлігінде «QUEEN'S OWN CAMERON HIGHLANDERS OF CANADA» деген жазуы бар ленталар орналасқан. Императорлық Камеронға ұқсас жаға және споран белгілері де таңдалды. Жаңа үлгідегі белгілер 1925 жылдың 31 тамызында Соғыс министрлігімен бекітілді, ал полкке бас киім және жаға белгілері 1927 жылдың 24 ақпанында жеткізілді. Жаңа споран белгісін сатып алуға дейін жаңа үлгідегі белгілер дүкендерде сақталды. Споран белгілері әлі жеткізілмегендіктен, жаға белгілері 1930 жылдың қаңтарында, ал бас киім белгілері жыл соңында шығарылды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың 1 қыркүйегінде Камерон полкіне соғыстың басталуы туралы ресми хабарланды. Мобилизацияға шақыру бұйрығынан кейін 17 күн ішінде батальон толық күшке жетіп, құрамында 807 сарбаз болды. Бұл жолы Камерон полкі 25 жыл бұрынғыдай килт кимей шайқасады. 1940 жылдың сәуір айындағы Соғыс министрлігінің директивасы барлық бөлімшелер үшін стандартты форма киім деп белгіленді, ал Таулы полктер өздерінің килттерін шалбарға алмастыруға мәжбүр болды. Полк екі батальонға дейін үлкейтілді, 1-ші батальон 2-ші канадтық дивизия құрамында шетелдегі қызметке жіберілді, ал 2-ші батальон Виннипегте қалып, қосымша сарбаздарды іздеуге және оларды даярлауға кірісті. 1940 жылдың 16 желтоқсанында 1-ші батальон SS Louis Pasteur кемесімен теңізге шығып, Рождество қарсаңында Шотландияның Гоурок қаласына жетті. 1942 жылдың 19 тамызында Камерон полкі Дипп портына шабуыл жасаған «Юбилей» операциясы аясында оккупацияланған Еуропаға қонды. Оңтүстік Саскачеван полкі операцияның оң жақ қанатын – Пурвиль жағалауын бақылау үшін Грин Бичке шабуылдың бірінші толқынында қонуға тиіс болды. Содан кейін Канаданың Камерон таушылары екінші толқында қонып, Скай өзенінің шығыс жағалауымен ішкі жерге қарай жылжуы керек еді. Олар Дипптен келген Калгари полкінің танктерімен кездесіп, Сент-Обен-сюр-Сидегі әуежайды басып алуы керек еді. Содан кейін Камерон және Калгари танктері Гитлер батареясын тазартып, Аркс-ла-Батайльдегі неміс дивизиясының штабына шабуыл жасауы керек еді. Шабуыл уақытылы (04:50) басталды, бірақ Оңтүстік Саскачеван полкі өзен жағасында емес, өзеннің батысына қонды. Бұл ауылды тазартып, батыстағы жартастарға шабуыл жасауды жоспарлаған күш үшін қиындық тудырмады, бірақ екінші күш өзен арқылы өтіп, шығыстағы биік жерге шығуға тырысудан бұрын ауылдан өтуі керек болды. Бұл кешігу немістерге әрекет етуге және орналасуға уақыт берді. Оңтүстік Саскачеван полкінің «А» және «D» роталары барлық мақсаттарына жетті, соның ішінде батыс жағалаудағы үлкен ақ үйге, ол офицерлердің пәтері болып шықты. Қалған екі рота көпірге қарсы тұрған неміс бекіністерінен от ашылып, канадтықтардың қаза болуына байланысты шабуыл тоқтап қалды. Камерон полкі Грин Бичке шабуылдың екінші толқыны болғандықтан, олар неміс қорғанысына тап болды. Камерон полкі фанерадан жасалған десанттық кемелерде болды. Грин Бичке жақындағанда кемелер бір қатарға тұрып, жағажайға қарай жылжыды. Неміс жағалау батареялары, пулеметтері мен минометтері атыс ашты. Соғыс шуы мен жылдам қозғалған қозғалтқыштардың дауысынан гөрі, АҚШ рейнджері, сержант Марселл Г. Суанктің назарын аударған дыбыс естілді. Суанктің оң жағындағы десанттық кеменің алдыңғы палубасында майор Алекс Грэм «Жүздеген домбырашы» әнін батыл шырқап тұрды. «Ол сол жерде тұрды, – деп еске алады Суанк, – Камерон полкі келе жатқанын әлемге батыл жеткізді. Құдай қандай ұлылық!» Өздерінің флейташысынан шабыт алған Камерон полкі батылдықпен Грин Бичке қонды және алға жылжыды. Бұл канадтық әскерлерінің соғысқа домбырамен кіргені туралы соңғы жазба. Камерон полкі Оңтүстік Саскачеван полкінен 30 минутқа кешігіп, Грин Бичке қонды, өйткені командир Оңтүстік Саскачеван полкі белгіленген уақытта жағажай мен ауылды тазалай алмайды деп сенді. Олар қонған кезде командир, подполковник Альфред Гостлинг снайпердің қолынан қаза тауып, бөлімді екінші қолбасшы майор А.Т. Лоу басқарды. Көптеген әскерлер қателікпен өзеннің батыс жағына қонды, сондықтан Лоу жоспарды өзгертуге шешім қабылдады. Шығыс жаққа қоныс аударғандарға Оңтүстік Саскачеван полкіне қосылуды бұйрық берді, ал батыстағы көпшілігі майор Лоумен бірге аңғарға қарай өрлеп кетті. Олар жол жүрісі кезінде Quatre Vents фермасынан отқа түсті, сондықтан орманға баспана іздеуге шешім қабылдады, содан кейін олар Бас-д’Отоның үстіндегі биік жерге жетті. Олар Пети Аппевильдегі көпірдің жаудың күшімен қамтылғанын көрді (571-ші жаяу әскер полкінің күшейтілген танкіге қарсы ротасымен). Лоу тобы енді көпірді алуға немесе оны айналып өтуге мүмкіндік таппады, өйткені Оувилльден келетін жол жаудың күшейткіштеріне толы болды. Осы уақытта Камерон полкінің қалған бөлігі Оңтүстік Саскачеван полкіне қосылды, бірақ Quatre Vents фермасына және радар станциясына жақындағандарына қарамастан, жаудың отына тоқтады. Камерон полкі күніне ең терең енуді жасаса да, Дипптегі негізгі қону сәтсіз аяқталды. Сағат 09:30-да шешім қабылдануы керек еді. Танктердің келмеуі Камерон полкінің өз мақсаттарына жетуіне кедергі келтірді және басты жағажайларда да жағдай жоспарланғандай болмайтындығын көрсетті. Неміс қарсылығының күшеюіне және жоғары штабпен байланыс жоқтығына байланысты Камерон полкі Пурвильге қайта жолға шықты, жаралыларын алып жүрді. Алдыңғы қатардағы топпен бастап, «А» ротасы қанатты қорғады, ал «С» ротасы арттық сақшы болды, батальон Беронвиль орманға жетіп, Оңтүстік Саскачеван полкімен қайта байланысты. Содан ғана олар десанттық кемелер сағат 11:00-ге дейін қайтадан кемеге мінбеуге келмейтінін білді. Майор Лоу және подполковник Мерритт (Оңтүстік Саскачеван полкінің командирі) Grand Central Hotel-де бірігіп штаб құрып, өз батальондарын жаудың күшеюіне қарсы бір сағатқа тұрып шайқасуға дайындады, өйткені олардың шегіну жолы (жағажай) көптеген қарулардан отқа түсірілді. Камерон полкі батыстағы биік жердегі басымдықтарын сақтап қалу үшін күшпен шайқасты, ал Оңтүстік Саскачеван полкі шығыстағы биік жердегі басымдықтарын қатаң сақтады. Немістер ақырында басымдықтарды кішірейте берді, жағажайды және Пурвильдің шығысындағы беткейлерді басып алды. Осы кезде Камерон және Оңтүстік Саскачеван полкінің көптеген сарбаздары жараланбаған жоқ. Сағат 11:00-де десанттық кемелер келе бастады, жағажайға жақындағанда ауыр шығынға ұшырады. Жаудың аяусыз оты астында кемеге мінуге тырысқанда тағы да көп сарбаздар қаза тауып, жараланды. Бірнеше десанттық кемелер мен бір танк десанттық кемесі керемет түрде судан сарбаздарды құтқарып, толық жүкпен жағажайдан шықты. Сағат 11:30-да жағдай мүмкін болмай қалды және басқа эвакуацияларға тырысылмады. Рейдке 503 Камерон сарбазы қатысты, олардың 346-сы зардап шекті: 60-ы шайқаста қаза болды; 8-і эвакуациядан кейін жараларынан қайтыс болды; 167-сі соғыс тұтқыны болды (олардың 8-і жараларынан қайтыс болды). Англияға оралған 268 сарбаздан 103-і жараланды. 25 Камерон сарбазы Дипптегі іс-қимылдары үшін марапатталды. Полк екі «Қызмет көрсеткендер орденін» (Виктория кресінен кейін офицерлерге берілетін екінші жоғары награда), екі «Әскери кресті», үш «Ерен еңбегі үшін орденін» (Виктория кресінен кейін қатардағы сарбаздарға берілетін екінші жоғары награда), төрт «Әскери медаль», он үш «Атаулы мақтау қағазы» және қола жапырақтары бар «Соғыс кресін» алды. «Қызмет көрсеткендер орденінің» иегерлерінің бірі – полктің міндетін орындаған командирі майор Лоу болды. 1944 жылдың 7 шілдесінде батальон Францияға оралып, 6-шы канадтық жаяу әскер бригадасының, 2-ші канадтық жаяу әскер дивизиясының құрамында Кальвадос облысындағы Грай-сюр-Мерге қонды. 11 шілде күні кешке бөлім Ротс маңына көшіп, келесі күні Карпикедегі Канада королевасының атқыштар полкінен ауысты. Келесі алты күн батальон жаудың оқ жаудырынан сақтану үшін ор қазып, жаудың снайперлерін және қалдықтарын тауып жою үшін патрульдеумен айналысты. 19 шілдеде батальон Карпикеттен Орн өзенінен өтетін жиын алаңына кетіп, келесі күні «Атлантика» операциясының басталуына дайындалды. Бастапқы сызыққа бара жатқанда бат...
g. Patrols from Scout Platoon netted 28 prisoners overnight mostly from the 6th Fallschirmjäger Battalion. On the afternoon of 10 March the unit moved again, this time to relieve le Régiment de Maisonneuve at Birten. 11 March, was spent resting and reorganizing and the next day the unit was pulled out of the line to a Division rest area at Rindern. The next five days were spent training and performing much needed maintenance on the unit's vehicles and equipment. On 18 March, the unit executed Operation Loot aimed at clearing an enemy salient in the Rindern area. All companies crossed their start lines at 0700 hours and finding the area almost completely vacated, completed clearing their respective objectives by noon. "C" and "D" Companies were tasked with clearing the remainder of the salient and final success was reported at 1800 hours. Nine evacuees were gathered up in the operation and sent back for screening. 19 March, found the unit moving into the Reichswald Forest where it would spend the next eight days refitting and training for crossing the Rhine. On 28 March, with the Camerons in the lead, the 6th Canadian Infantry Brigade moved to "Blackfriars Bridge" and crossed the Rhine to begin the drive to the North Sea. The battalion set up east of Praest, in the vicinity of Schriek, overnight and began establishing its presence through aggressive patrolling. "A" Company patrols brought in 8 prisoners and "B" Company patrols netted 64 prisoners overnight. That night "D" Company was tasked to probe forward to the town of Netterden. Finding the town held by a company of German paratroopers, Major D. D. Sweeting, Officer Commanding "D" Company, decided to launch a dawn attack to clear the town. Upon receiving Sweeting's update, the CO tasked "C" Company under Captain F. R. Sutton to move around to the northeast of the town to cut off the enemy when "D" Company attacked. "D" Company's attack went in as planned at 0400 hours on 30 March. Finding their line of retreat cut off the German paratroopers decided to stand and fight. After seven hours of bitter street fighting a truce was called to evacuate the wounded on both sides. Making use of the truce, Sweeting issued the German commander an ultimatum, surrender within the next half an hour or be totally destroyed. Realizing his position hopeless, the German commander surrendered. Of the original company from the 17th Fallschirmjäger Regiment of the 6th Fallschirmjäger Division garrisoning Netterden, only 2 officers and 22 soldiers survived to go into captivity as prisoners of war. During their two days in the area the battalion captured a total of 2 enemy officers and 128 other ranks at a cost of 4 Camerons killed and 10 wounded. For his successful company attack on Netterden Major Sweeting received the Distinguished Service Order. Consolidating in Netterden, the unit continued the attack towards nl on 31 March. Supported by an intense artillery barrage "A" Company under Captain J. Free captured their objective without incurring a single casualty, taking 30 prisoners in the process. "B" and "D" Companies were less fortunate. Having pushed past "A" Company for phase 2 of the attack, both "B" and "D" Companies were met by withering machine gun fire past their start lines. The condition of the ground made it impossible to employ tanks, so the Carrier Platoon was tasked to assist "D" Company. Engaged by a German self propelled gun while attempting to move up, Carrier Platoon was unable to reach the forward companies. With no way forward, both companies were withdrawn, "D" Company with considerable difficulty, to reorganize for a renewed attack the next day. For his actions during the battle Corporal Abbot Fraser was awarded the Bronze Lion, a Dutch decoration. While this was happening "C" Company was fulfilling a task of its own, securing a road junction to provide a maintenance route for 6th Canadian Infantry Brigade. Encountering stiff enemy resistance, "C" Company managed to secure their objective by executing a hasty flanking attack. For his actions during the attack, Sergeant Robert Pearcey was awarded the Military Medal. The battalion renewed their attack on 1 April, to find that the bulk of the enemy had withdrawn leaving only scattered pockets of resistance to be overcome. By noon all companies had consolidated on their objectives. The unit spent the night in Ziek and moved to Keienburg the next day to relieve the Royal Hamilton Light Infantry. On 3 April, "C" Company and the Carrier Platoon captured Steenderen without opposition, taking three prisoners of war from the 951st Grenadier Regiment of the 361st Volksgrenadier Division southwest of the town. That night the battalion moved to relieve the Royal Hamilton Light Infantry at Almen. The 4 April was a relatively quiet day. A lone German self propelled gun that was being a nuisance was located and knocked out and patrols probed forward to determine the location of the enemy's forward defensive line. The majority of the unit spent the day resting and preparing to continue the advance. The next night the battalion moved across the canal and on 6 April, Oolden was seized without opposition with a number of prisoners from the 1409th Fortress Battalion taken. Moving to a concentration in the vicinity of Bathmensche Veen, "A" and "B" Companies forced a quick crossing of the Schipbeek canal with "C" Company following close behind. Surprise was achieved and no opposition was experienced until the companies were consolidating on the far side when the Germans started to shell the company positions and the crossing points heavily. Two Company Commanders were put out of action by the enemy mortar fire. Major H. P. Falloon, Officer Commanding "B" Company was seriously wounded and Major W. S. Watt, Officer Commanding "C" Company was knocked unconscious. That night "D" Company crossed the canal and moved past "A" Company to clear the woods while the remainder of the battalion, still under intermittent shellfire, extended and consolidated their positions in the vicinity of De Lurkens. On 7 April, "B" Company cleared the woods east of its positions taking thirty six prisoners. The next day "A" and "C" Companies successfully extended the left flank of the battalion against slight opposition from the Germans. On 9 April, the battalion moved to a concentration area to be picked up by troop carrying vehicles for a move to Spoorweg Bosch to relieve the Essex Scottish on 10 April. That night the Camerons were on the move again moving to Gramsbergen. On 11 April the unit continued on to Balkbrug and then swung north through Kirkenbosch to Hoogeveen finally stopping at Terhost for the night. The next day "D" Company and two sections from Carrier Platoon made a bridgehead across the canal, and the battalion continued north to take up positions around Hijken. 13 April was spent at Hijken resting and maintaining equipment with "C" Company and Carrier Platoon patrolling to the north and west to mop up enemy stragglers. On 14 April, the battalion launched an attack on Haren. "A" and "B" Companies were tasked with clearing the northern half of the town and "C" and "D" Companies the southern half. Scout Platoon under Lieutenant R. A. King cleared out the factory in the town, capturing 60 enemy prisoners. By 2300 hours all companies reported their areas completely cleared. "A" and "B" Companies consolidated in Haren while "C" and "D" Companies passed through them to establish positions on the outskirts of Groningen. The next day battalion headquarters moved up to Groningen followed by "A" Company, which took over a position from the Essex Scottish dominating the bridge over the Ems Canal. The remainder of the day was spent mopping up enemy stragglers throughout the Battalion's area. The Camerons captured a total of one hundred and forty German prisoners on 15 April. The following day the unit passed through Les Fusiliers Mont Royal to clear the northeast sector of the town up to the Van Starkenborgh Canal. "B" Company arrived at the canal to find the bridge over it held by the Germans who had raised the centre span making it impassable. Aided by two Dutch civilians Lieutenant W. C. McNeill crossed a narrow catwalk, which was being swept with automatic weapons fire, to the bridge mechanism and lowered the bridge. "B" Company quickly attacked across the bridge and the German resistance collapsed. Establishing a bridgehead on the east bank of the canal, "B" Company rounded up twenty six prisoners in the process. McNeill and one of the Dutch civilians were wounded in lowering the bridge but their heroic actions had enabled the company's success. That evening the battalion was ordered to occupy the town of Ten Boer. Through a series of company infiltrations the unit occupied the objective overnight and by 0720 hours of 17 April, all elements were firmly ensconced in the town. The remainder of 17 and 18 April, were spent resting, reorganizing and preparing to resume the advance. On the night of 18 April "C" Company set up outposts at Ten Post and along the road to Stedum. On 19 April the commanding officer, Lieutenant Colonel A. A. Kennedy, showing signs of combat fatigue accumulated from his exemplary service in the Italian Campaign, was relieved of command and granted 48 hours leave of absence. Ultimately he would never return to the Camerons. Major R. H. Lane took over the battalion as temporary commanding officer. That afternoon "A" Company, supported by a section of flamethrowers, was sent to probe enemy positions in the towns of Stedum, Loppersum and Wirten. Encountering the enemy on the outskirts of Loppersum, "A" Company broke contact after a brief engagement returning with the information that between 100 and 200 Germans were holding Loppersum. A planned move the next day was postponed and on 21 April, the unit moved back into Germany to occupy billets in Wilderhausen. The battalion resumed the advance on 22 April, as the depth battalion of the brigade. Taking over the lead from Les Fusiliers Mont Royal that evening, the unit encountered stiffening resistance as they closed on Kirchhatten. "A" Company overcame a roadblock with the assistance of Wasp flamethrower carriers and the request was sent back to bring up tank support to assist gaining lodgement in the town. On 23 April "B" Company started off the attack on Kirchhatten, clearing the woods on the left of the axis of advance south of the town and taking 24 prisoners. Company Sergeant Major Earl Ovens, who had already been Mentioned in Dispatches for his actions at Dieppe as a private, was awarded the Military Medal for his part in "B" Company's attack. "C" Company then passed through "B" to carry the attack into Kirchhatten. The Battalion Tactical Headquarters, "C" and "D" Companies were counter attacked with one of the "D" Company Platoon being forced back by the onslaught. The Unit launched an immediate counter counterattack supported by artillery and tanks, regaining their positions and driving the enemy back into the woods. After a relatively quiet night with patrols sent out to pinpoint the enemy, the attack resumed the next day. "D" Company led off with "B" Company following. Running into resistance, "D" Company requested "A" Company move up on the left to provide support. Bolstered by a section of Wasps, a troop of tanks and a section of assault pioneers, "A" Company moved to assist. That night the enemy launched a small counterattack against "B" Company. Easily repulsed, the Germans launched a second, much larger attack, which "B" Company only managed to fight off by calling artillery down on their own positions. The unit conducted a busy patrol program overnight. On the morning of 25 April "D" Company succeeded in securing their objectives, and "A" Company was ordered to send a contact patrol to link up with "D". Kirchhatten was finally secured and Lieutenant Colonel R. L. Rutherford, returned to the regiment from his position as brigade major of 6th Brigade to take command of the battalion. On 26 April, the unit was still under intermittent shellfire particularly in the "A" and "D" Company areas, and spent the day reorganizing and preparing for the next phase of 6 Brigade's advance. Five prisoners of war from the 358th Marine Battalion were taken by "B" Company. A patrol that night returned with one prisoner who provided information that two companies from the Panzer Lehr Division with a combined strength of about 100 was opposing the battalion. Throughout 27 April, the unit continued to exchange mortar and artillery fire with the enemy and "A" Company fought a brief skirmish with a small party of Germans, taking one prisoner. That evening all companies reported increased enemy vehicle traffic along the front. The artillery duel continued on 28 April, but other enemy activity dropped off significantly. With the exception of the detonation of several road cratering charges, no other enemy activity was observed. 29 April, was even quieter and "B" Company pushed forward along the road to the northwest of the town to establish new positions at the road junction. The advance resumed the morning of 30 April, with "C" Company moving through "B" Company's positions to lead off. "D" and "B" Company advanced along their axis with "A" following behind "B" as the battalion reserve. All companies made good progress, and a dozen prisoners were gathered up as the Camerons moved forward. The advance continued unopposed until early evening when "C" Company ran into a well defended road block and crater. The battalion deployed to cover the main crossroads and dug in for the night. Patrols were sent out that night to recce the road block and potential routes. On the morning of 1 May, the advance resumed. The road block was destroyed with an anti tank gun and "A" Company passed through "C" Company with "B" and "D" Companies continuing the advance along their own axis. "A" Company encountered resistance from a small group of determined defenders but overcame the enemy with tank and artillery support, taking 11 prisoners from the 1st Battalion of the 22nd Grenadier Regiment of the 490th Infantry Division and the 16th Reinforcement Battalion. By early afternoon the companies were consolidating their positions in the vicinity of Hatter Wuss. A probe by Scout Platoon was strongly repulsed and "B" Company, occupying the houses vacated by the scouts beat off two small counter attacks, dispersing the enemy with mortar and artillery fire. The day's advance netted the battalion a total of twenty nine enemy prisoners. Patrols forward of the battalion position the morning of 2 May met no enemy, and the commanding officer continued the push forward. Consolidating in Twee Ibake, the battalion received orders to move to a concentration area at Bummerstede in preparation for moving to enlarge a bridgehead the South Saskatchewan Regiment had established over the Küsten canal. The battalion crossed the Küsten canal on 3 May and moved through the South Saskatchewan Regiment and Les Fusiliers Mont Royal to establish positions in Oldenburg. Later that afternoon the battalion advanced further north and established new positions for the night. The next day was spent regrouping and at 2000 hours that night the BBC announced that all German forces in northwest Europe would surrender the next morning. A phone call from 6th Brigade Headquarters at 0150 hours confirmed the surrender. Hostilities were over. The victory was celebrated with church parades on 6 May, and a victory parade in Oldenburg on the 9th. Garrison duty kept the battalion in Germany and the Netherlands until the end of September, when they returned to England. Docking at Dover on 30 September, the battalion moved by train to a camp at Farnborough. The Camerons left the U. K. from Southampton on board the RMS Queen Elizabeth on 13 November. Arriving in Halifax, the unit carried on to Montreal, where they boarded the train for the final leg of their journey home to Winnipeg. The Camerons arrived home on 22 November, in the midst of a winter blizzard to be met by a welcoming party of officials, jubilant citizens and tearful relatives. Upon the demobilization of the 1st Battalion, The Queen's Own Cameron Highlanders of Canada, the Reserve Army component, the 2nd Battalion, was officially re designated the Queen's Own Cameron Highlanders of Canada effective 1 April 1946.
Жауынгерлік марапаттар
Төмендегі тізімде үлкен әріптермен жазылған ұрыс құрметтері ірі операциялар мен науқандарға қатысқандығы үшін берілсе, кіші әріптермен жазылғандары нақты шайқастар үшін берілген құрметтерді көрсетеді. Ерекше қалың әріптермен жазылған ұрыс құрметтері полк туына бейнеленеді.