Кейли Кугарз: Тарихы мен даму жолы

Кіріспе

Кэйгли Кугарлары – Англияның Батыс Йоркширдегі Кэйгли қаласынан шыққан кәсіби регби лигасы клубы. Клуб өз алаңындағы ойындарын Кугар Паркте өткізеді және Британдық регби лигасының үшінші дивизионы – Бірінші лигада бақ сынасады. Кэйгли ешқашан ірі жүлде жеңіп көрген емес. Олардың басты қарсыластары – Брэдфорд Буллз.

Алғашқы жылдар

Клуб 1876 жылғы 17 қазанда, Преподобный Марринердің төрағалығымен өткен жиналыста құрылды. Комиссия сайланды және клубқа Холмстің Локхолм-Лейндегі алаңын пайдалануға рұқсат берілді. Алғашқы ойын 21 қазан күні түстен кейін басталды, ал комитет 24 қазанда қайта жиналып, Ассоциация және Регби футбол ережелерін қабылдауға шешім қабылдады. 1876 жылғы 18 қарашада алғашқы матч Локхолм-Лейнде өтті. Қонақтар – Кросхиллс, және ойын тең аяқталса да, «тең нәтиже қонақтардың пайдасына болды» деген жазбалар сақталған. Бірінші маңызды матч 1877 жылғы 13 қаңтарда Бинглиге қарсы өтті. Сол кездегі есептеу жүйесі бойынша, қонақтар екі тачдаун және екі голмен екі тачдаунға жеңіске жетті. Кейли Бинглиге қарсы тағы екі ойында жеңіліске ұшырады. Келесі маусымның алғашқы ойындарының бірі – 1877 жылғы 13 қазанда Килдвикпен болған матч, онда Кейли бес тачдаунға бір голмен жеңіп алды. Екінші маусымда кездескен басқа командалар: Брэдфорд Зингари, Маннингэм, Клекхитон, Лидс Атлетик, Скиптон және Брэдфорд Джуниорс. 1878 жылдың сәуір айына дейін Кейли мен Бингли жеті рет кездесті, және Кейли барлық матчтарда жеңіліске ұшырады. 1878 жылы клубтың жылдық жиналысында, штаб-пәтер Далтон-Лейнге көшірілгеннен кейін, екінші құрама құрылды. Кейли Атлетик 1879 жылғы 27 қазанда құрылды. Жаңа клубты құрғандармен бәсекелестік болды, бірақ бірнеше жылдан кейін бұл даулар шешілді, және 1881 жылғы 24 наурызда екі клубтың бірігуі туралы келісімге қол жеткізілді. Кейли 1879 жылғы 8 сәуірде Регби футбол одағына ресми түрде қосылды, ал келесі жылы Бинглиде өткен матчта ерекше жағдай болды. Ойын туралы хабарламада Брэдбери гол соғуға тырысқаны, бірақ доп қақпаның астынан өтіп кеткені, ал Бэрстоу одан кейін жерге тигені айтылған. Бингли бұл голды мойындамады, ойыншы офсайдта болды деп мәлімдеді, және олардың допты алаңнан шығаруға рұқсат бермеуіне байланысты үй командасы алаңнан шығып кетті, ал ойын аяқталмады. 1880–81 маусымының соңында клуб мүшелерінің саны 80 болды: он құрметті мүше және 70 ойыншы мүше. 1882–83 жылдары «команда өте сәтті тәжірибе алды». Кассалық түсімдер 58 фунтқа жетті, ал шығындар 32 фунтты құрады. 1882 жылдың наурыз айында команда алғаш рет Йоркшир кубогына қатысты. Олар топтың бірі – Уэйкфилд Тринитимен кездесті. Сол жылы Ассоциация ережелері бойынша Хунслет Ф.К. командасымен матч өткізілді, ол тең нәтижемен аяқталды. Бұл қалалық клубтың өткізген жалғыз Ассоциация матчы болуы мүмкін. 1885 жылдың сәуір айында клуб Кейли крикет және футбол клубымен бірікті, және сол кезден бастап клуб Локхолм-Лейн алаңында ойнады. Көп ұзамай мүшелік саны 300-ге дейін өсті, және «Black Horse» қонақ үйінде киім ауыстыру бөлмелері мен штаб-пәтерлер құрылды. Локхолмдегі алғашқы матч 1885 жылғы 10 қазанда Ливерседжге қарсы өтті. Клубтың ойын кестесі жақсартылды, және 1886–87 жылдары Hipperholme and Lightcliffe, Bramley, Otley, York, Shipley, Ossett, Bingley, Pudsey, Halifax Free Wanderers, Morley, Skipton және Hunslet сияқты клубтармен ойнады. Клуб 1892–93 жылдары өзінің ең жақсы маусымдарының бірін өткізді, команда кубок турнирінің бірнеше кезеңіне қатысып, маусым ішінде кемінде 22 матчты жеңіп алды. Осы шамада лигалар құрыла бастады, және 1893–94 жылдары Кейли аралық жарысқа қатысып, он бір жеңіс және он бір жеңіліспен алтыншы орынды иеленді. Келесі маусымда клуб нашар өнер көрсетіп, оныншы орынды иеленді, бірақ 1895–96 жылдары команда қайтадан жақсы ойнап, төртінші орынды иеленді. Кейлиге 1896–97 жылдары сәттілік келді, олар Екінші жарыстың чемпионы атанды. Жарыстың соңғы матчы 1897 жылғы 3 сәуірде Митолмройдте өтті. Суық күн болғанына қарамастан, 2000 көрермен болды, олардың жартысынан астамы Кейлиден келген. Кейли 6:3 есебімен жеңіске жетті. Бұл олардың 1899–1900 жылдары Бірінші жарыстың чемпионы атанған сәттілік кезеңінің бастамасы болды, ал оған дейін екі жыл қатарынан күміс жүлдегер атанған еді.

The club was formed at a meeting held on 17 October 1876 under the presidency of the Reverend Marriner. A committee was elected and the club was allowed the use of Holmes' field in Lawkholme Lane. The first kick off took place on Saturday afternoon, 21 October and the committee met again on 24 October and decided to adopt Association and Rugby football laws. On 18 November 1876, the first game took place at Lawkholme Lane. The visitors were Crosshills and although the game ended in a draw, there are records, which say, "the draw was in the visitors' favour". The first important match appears to have been played on 13 January 1877 against Bingley. Under the scoring system of the day, the visitors won by two tries and two touchdowns to two touchdowns. Keighley also lost a further two games against Bingley. One of the earliest games of the following season was a fixture with Kildwick on 13 October 1877 when Keighley won by one goal to five touchdowns. Other teams met during that second season were Bradford Zingari, Manningham, Cleckheaton, Leeds Athletic, Skipton and Bradford Juniors. Up to April 1878, Keighley and Bingley had met seven times with Keighley losing every match. At the annual meeting of the club in 1878, shortly after the headquarters had been moved to Dalton Lane, a second XV was formed. Keighley Athletic were formed on 27 October 1879. There was some rivalry with those who had set up the new club, but a couple of years later these differences had been settled, and on 24 March 1881 a merger was agreed between the two clubs. Keighley officially joined the Rugby Football Union on Tuesday, 8 April 1879, and the following year, in a match at Bingley, there was a peculiar incident. A report of the game states that Bradbury attempted a drop goal, but the ball passed under the crossbar, and Bairstow, following up, touched down. Bingley would not concede the try, alleging that the player who obtained it was offside, and due to their refusal to allow the ball to be brought out, the home players left the field and the game was unfinished. By the end of season 1880–81, the membership of the club was 80; ten honorary members and 70 playing members. In 1882–83 "the team had a most successful experience". Gate receipts reached £58 and expenditure was £32. In March 1882, the team figured in the Yorkshire Cup for the first time. They met Wakefield Trinity, who were one of the top sides. During that year, a match with Hunslet F. C. was played under Association rules which ended in a draw. It may be the only Association game ever played by the town's club. In April 1885, the club merged with Keighley Cricket and Football Club, and from that time the club played on the Lawkholme Lane ground. Soon membership had risen to 300 and dressing rooms and headquarters were established at the Black Horse Hotel. The first game at Lawkholme took place on 10 October 1885, against Liversedge. The club's fixture list was improved and in 1886–87 played clubs such as Hipperholme and Lightcliffe, Bramley, Otley, York, Shipley, Ossett, Bingley, Pudsey, Halifax Free Wanderers, Morley, Skipton and Hunslet. The club reached one of its best seasons in 1892–93 when the team figured in several rounds of the cup and won no less than 22 matches during the season. Leagues were being formed about this time and in 1893–94 Keighley had a try at the Intermediate Competition and finished sixth with a record of eleven wins and eleven defeats. The following season the club did badly and finished tenth, but in 1895–96, the side came into its own again and finished fourth. The sweet taste of success came Keighley's way in 1896–97 when they won the Second Competition championship. The final match of the competition took place at Mytholmroyd on 3 April 1897, and despite a bitterly cold day there was a gate of 2,000 of which over half had travelled from Keighley. Keighley won 6–3. This heralded a run of success which saw them win the First Competition championship in 1899–1900 after having been runners up the two preceding years.

Солтүстік одақ

1900 жылдың 12 сәуірінде Кейгли регби одағы клубы Солтүстік одаққа мүшелікке түсу үшін өтініш беруді шешті. Кейгли 1900 жылдың 14 шілдесінде Йоркширдің екінші лигасына қабылданды. Регби лигасына өтуді шешкеннен кейін екі күн өткен соң, Кейгли Лаукхолм-Лейндегі алғашқы регби лигасы матчында Маннингхэммен ойнады; Маннингхэм 5–2 есебімен жеңіске жетті. Олар екінші орынды иеленді, ал келесі маусымда екі округтік лигадан бөлініп, жаңа Солтүстік регби лигасы құрылғандықтан, "Yorkshire Senior Competition" лигасына "көтерілді". 1901 жылдың наурыз айында Кейгли алғаш рет Солтүстік Одақ кубогына (қазіргі Челлендж кубогы) қатысты. Олар Йоркпен кездесу алдында Кинслиді жеңді. Кейгли теңдікті сақтау үшін 120 фунт стерлинг ұсыныстан бас тартты және 5,293 көрерменнің алдында 5–5 есебімен тең түсті. Қайта матчта Йорк ойыншысы алаңнан қуылды, бірақ 12–0 есебімен жеңіске жетті. 1902–03 жылдары Ланкашир және Йоркшир лигалары біріктіріліп, екінші дивизион құрылды. Кейгли жаңа құрылған екінші дивизионға қосылған клубтардың бірі болды, олар 34 ойынның 27-сінде жеңіске жетіп, жоғары дивизионға көтерілді. Кейгли сол кезге дейін кубок бойынша ең табысты маусымын өткізді. Олар Каслфорд, Эгремонт, Халл Ф.К. және Федерстон Роверсті жеңіп, Челлендж кубогының жартылай финалына алғаш рет ілікті, бірақ Уоррингтондағы жартылай финалда Салфордтан жеңілді. Ескі газеттен алынған мәліметтерге сәйкес, "ойыншылардың төлемдерге қанағаттанбауы осы жеңіліске себеп болды, және егер осы жағымсыз жағдай болмағанда, Кейгли финалда Брэдфордқа қарсы ойнар еді". 1906 жылдың 19 желтоқсанында клуб үшін трагедия орын алды, Гарри Майерс ойын алаңындағы апат салдарынан қайтыс болды. Сол кезде Кейгли Челлендж кубогындағы жетекші командалардың бірі болды, және 1907–08 маусымдарында Брукленд Роверс және Уайтхейвенді жеңіп, үшінші кезеңге өтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс жылдарында клуб матчтарды ұйымдастырмады және 1918–19 маусымына қатыспады. Ойын қалыпқа келгеннен кейін команданы қайта құру жұмыстары қарқынды жүрді, және 1921 жылы өткен өте жаман маусымнан кейін Фурнесс аймағынан алты жаңа ойыншы шақырылды. 1925–26 маусымында Брэдфорд Нортернмен өткен Челлендж кубогының бірінші кезеңі ерекше есті болды, оны екі рет қайта ойнауға тура келді. Бұл үш матчқа барлығы 47 000-ға жуық көрермен келді, ал билеттерден түскен 3,043 фунт стерлинг сомасы бірінші кезеңдегі матчтар үшін рекордтық көрсеткішті құрады. Клуб 1929 жылы акционерлік қоғамға айналды, бірақ бірден жақсара алмады. 1930 жылдары Кейгли дамуын бастады. Клубтың хатшысы-менеджері майор Норман Харрисон үлкен жетістіктерге жететін команданы құруға жауапты болды.

On 12 April 1900, Keighley Rugby Union Club decided to apply for membership of the Northern Union. Keighley were elected into the Yorkshire Second Competition on 14 July 1900. Two days after deciding to change to rugby league, Keighley played Manningham, in the first ever rugby league match at Lawkholme Lane; Manningham won 5–2. They finished in second place and the following season they were "promoted" to the Yorkshire Senior Competition as fourteen of the leading clubs broke away from the two County Leagues, to form a new Northern Rugby League. In March 1901, Keighley entered the Northern Union Cup (now known as the Challenge Cup) for the first time. They beat Kinsley before meeting York. Keighley refused £120 to transfer the tie, and despite a sending off, earned a 5–5 draw in front of a crowd of 5,293. In the replay York had a player sent off but won 12–0. In 1902–03, the Lancashire and Yorkshire leagues were combined to form a second division. Keighley was one of the new clubs to join the second division, which they topped with 27 wins out of 34 games and were duly promoted. Keighley had their greatest cup season up to that time. They reached the semi final of the Challenge Cup for the first time by beating Castleford, Egremont, Hull F. C. and Featherstone Rovers before falling to Salford in the semi final at Warrington. An old newspaper clipping says that "dissatisfaction among the players with regard to terms of payment was the reason for this defeat, and but for this very discreditable piece of business Keighley would have opposed Bradford in the final". On 19 December 1906, tragedy overtook the club when Harry Myers died as a result of an accident on the field of play. About that time Keighley were one of the leading teams in the Challenge Cup and again in 1907–08 they advanced to the third round by virtue of wins over Brookland Rovers and Whitehaven. During the years of the First World War the club arranged no fixtures and did not take part in the 1918–19 season. When the game returned to normal there was a hectic period of team rebuilding, and following a really bad season in 1921, six new players were signed from the Furness district. The 1925–26 season was memorable for a first round Challenge Cup tie with Bradford Northern which had to be replayed twice. The aggregate attendance for those three games was nearly 47,000 and the total gate receipts of £3,043 constituted a record for a first round tie. The club became a limited company in 1929, but failed to make any immediate improvement. During the 1930s, Keighley began to make progress. Major Norman Harrison, the club secretary/manager, was responsible for signing a side that was to reach great heights.

1930 және 1940 жылдар

1932 жылы жаңа зеландиялық жартылай қорғаушы Тед Спиллейн командаға келгенде үлкен жетістік болды. Сол маусымда жүздеген жанкүйерлер қайта оралды, ал билет сатылымы бұрынғыдан да жоғары болды. Осының нәтижесінде директорлар стадионды жақсартудың ірі жобасын бастады. Жаңа трибуна мен жақсартулар 1933 жылдың 9 қыркүйегінде Лидс командасы Локхолмге келгенде ашылды. Сол матчта жеңіліске ұшырағанына қарамастан, маусым сәтті өтті. Уиганнан келген Гарольд "Хал" Джонс пен Джордж Диксон, сондай-ақ Лидстен келген Джимми Гилл сияқты мықты шабуылшыларымен, Кейлидің қайта жандану кезеңінде 1930 жылдардың соңында маңызды ойыншылар қосылды. Кейли 1937 жылы алғашқы және жалғыз Челлендж Кубогы финалында ойнады. Алдыңғы кезеңдерде Хунслет, Браутон Рейнджерс және Ливерпуль Стенли командаларын жеңгеннен кейін, олар жартылай финалда Уэйкфилд Тринитимен кездесті. Бірінші жартылай финал Лидсте 3 сәуірде 0:0 есебімен аяқталды, бірақ төрт күннен кейін Хаддерсфилдте Кейли Уэйкфилд Тринитиді 5:3 есебімен жеңді. Дегенмен, Виднес 18:5 есебімен жеңіске жетті. Уэмблидегі ойыннан кейін Кейли қайтадан құлдырады. 1938 жылдың қарашасында олар үш апта бойы Регби лигасының турнир кестесінде көшбасшы болды, бірақ бұл жетістікті ұстап тұра алмады және 17 жеңіс, 17 жеңіліс және 2 тең түспен 16-шы орында аяқтады. Клубтың құлдырауының басты себебі – тәжірибелі ойыншыларды уақтылы алмастырмауы және болашағы зор жас ойыншы Реджи Ллойдтың 1938 жылы Каслфордқа ауысуы болды. Уэмблиден кейінгі маусымда Кейли лига кестесінде 13-ші орынды иеленді. Бұл Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі бейбіт уақыттағы регбидің соңғы маусымы болды. Соғыс жылдарында көптеген жас ойыншылар қарулы күштерге шақырылды. Регби лигасы 1939-40 маусымының басында Ланкашир және Йоркширдің төтенше лигаларын құруға шешім қабылдады. Келесі маусымда "қонақ" ойыншылар жүйесі енгізілді, Кейли үшін ойнаған Джим Салливан, Лес "Каубой" Джонс және Мелвилл Де Ллойд сияқты ойыншылар болды. Кейли мен Брэдфорд Нортерн соғыс жылдарында жиі кубок турнирінде кездесетін командаларға айналды. 1941-42 маусымында Кейли Челлендж Кубогының бірінші раундында екі ойында да жеңіліске ұшырады, бірақ бір жылдан кейін сол турнирдің екінші раундында үйде және сыртта жеңіске жетіп, кек алды. 1943 жылдың 13 қарашасында Кейли Йоркшир кубогының жартылай финалының бірінші ойынында Локхолм Лейнде Хаддерсфилдті 21:0 есебімен жеңді. Кейли екінші ойында Фартаунда 13:4 есебімен жеңіліске ұшырағанына қарамастан, жалпы есеп бойынша финалға өтті. Кейли финалда Брэдфорд Нортернмен ойнады. Бұл да екі ойыннан тұратын турнир болды, онда Нортерн жалпы есеп бойынша басымдық танытты. Олар Одсал стадионында өткен бірінші ойында 5:2 есебімен жеңіске жетті және бір аптадан кейін Локхолм Лейндегі қайта кездесуде Кейлиді 5:5 есебімен тең түстірді. Бұл екінші ойынға 9,487 жанкүйер келді (£694 түсім болды), бұл Кейлидің соғыс жылдарындағы ең көп көрермен жинаған ойыны болды. Кейли сол маусымда Челлендж Кубогының екінші раундында тағы да Нортернмен кездесті. Олар үйде де, сыртта да жеңіліске ұшырады. 1944-45 маусымында командалар Челлендж Кубогының үшінші раундында кездесті, онда Нортерн жалпы есеп бойынша (35:8) жеңіске жетті, Кейли Локхолм Лейнде өткен бірінші ойында 5:0 есебімен басымдық танытқан болатын.

The big coup in 1932, when Ted Spillane, the New Zealand halfback signed for the side. That season saw hundreds of lost supporters return and gates reached unprecedented heights. The result was that the directors launched a big scheme of ground improvements. The new stand and improvements were opened on 9 September 1933 when Leeds were the visitors to Lawkholme, and though that particular match was lost the season was to be a notable one. With such fine forwards as Harold "Hal" Jones and George Dixon from Wigan, and Jimmy Gill from Leeds, already having joined Keighley during their period of revival, there came more important signings in the latter part of the 1930s. Keighley played in their first and so far only Challenge Cup final in 1937. Having beaten Hunslet, Broughton Rangers, Liverpool Stanley in earlier rounds they played Wakefield Trinity in the semi final. The first semi final, held in Leeds on the third of April, was a scoreless draw, but four days later at Huddersfield, Keighley beat Wakefield Trinity 5–3. However, Widnes won the final 18–5. After their Wembley appearance, Keighley again suffered a decline. In November 1938, they were at the top of the Rugby League table, for the first time ever, for a spell of three weeks, but this form was not maintained and they finished 16th with 17 wins, 17 defeats and two draws. The main reason for the club's decline was that veterans were not replaced quickly enough, and the one promising young player, Reggie Lloyd, was transferred to Castleford in 1938. In the season after Wembley, Keighley were 13th in the league table. This was to be the last season of competitive peacetime rugby before the Second World War. During the war years many young players were naturally called into the armed forces. The Rugby League decided to form the Lancashire and Yorkshire Emergency Leagues at the beginning of the 1939–40 season. A system of "guest" players was introduced the following season, some players who guested for Keighley include Jim Sullivan, Les "Cowboy" Jones, and Melville De Lloyd. Keighley and Bradford Northern became regular cup tie opponents during the war years. In season 1941–42 Keighley lost both legs in the first round of the Challenge Cup, but got their revenge a year later when they triumphed home and away in the second round of the same competition. On 13 November 1943, Keighley won the first leg of the Yorkshire Cup semi final at Lawkholme Lane against Huddersfield 21–0. Although Keighley lost the second leg at Fartown 13–4 and they qualified for the final on aggregate. Keighley played Bradford Northern in the final. This as well, was a two legged affair with Northern just coming out the better overall. They achieved a slender 5–2 advantage in the first leg at Odsal Stadium, and held Keighley to a 5–5 draw in the return encounter at Lawkholme Lane a week later. That second leg attracted Keighley's biggest wartime 'gate' of 9,487 (£694). Keighley again met Northern in the second round of the Challenge Cup later the same season. They lost both home and away. And in the 1944–45 season the sides met in the third round of the Challenge Cup when Northern comfortably won on aggregate (35–8) after Keighley had established a 5–0 advantage in the first leg at Lawkholme Lane.

Соғыстан кейінгі кезең

Соғыс жылдарында «Кейли» сапында ойнаған қонақ ойыншылар 1945 жылы жарыс қайта басталғанда өз клубтарына оралды. Соғыс жылдарында клубқа қосылған бірқатар жергілікті ойыншылар да болды, олар аға команданың көрнекті мүшелеріне айналды. «Кейли» лига кестесінде төменнен алтыншы орынды иеленді. 1948 жылдың 14 ақпанында «Кейли» «Райзхоу» және «Гиллхед» (Кумбрияның кіші клубы) командасынан 2:10 есебімен жеңіліп, «Челлендж Кап» турниріндегі ең ірі сенсациялардың біріне ұшырады. Бірақ «Кейли» бірінші турдың алғашқы ойынында 11:0 есебімен көш бастағандықтан, олардың бақытына орай, жалпы есеп бойынша үш ұпай айырмасымен жеңіске жетті. 1948 жылдың 15 маусымында Крис Бреретон ойыншы-жаттықтырушы болды. «Кейли» командасының ең көп көрермен жинаған матчы 1951 жылдың 3 наурызында «Халифаксқа» қарсы өткен «Челлендж Кап» ойыны болды, онда 14 500 жанкүйер болды. 1951 жылы «Кейли» тарихында екінші рет Йоркшир кубогының финалына өтті. Финалға жолда олар «Каслфорд», «Халифакс» және «Ханслет» командаларын жеңді. Бірінші таймда «Кейли» қарсыластарына – «Уэйкфилд Тринити» командасына қарсы жақсы орналасты. Бірақ екінші таймда «Тринити» тамаша регби ойын көрсетіп, 17:3 есебімен жеңіске жетті. Йоркшир кубогындағы жеңіліс «Кейли» командасына кері әсер етті, олар 1951-52 маусымның соңына дейін өткізген 20 ойынның тек біреуінде ғана жеңіске жетті және лигада төменнен үшінші орынды иеленді. 1952-53 маусым 6 қыркүйекте басталды. Австралияның сегізінші тур командасы өз кампаниясын алғаш рет телекамералар алдында «Локхолм-Лейн» стадионындағы ойынмен ашты. «Кейли» командасының ойыншылары аустралиялықтардан ойсырап жеңілді, олар жартылай ғасырлық көрсеткішті тіркеп, ашылу матчында туристік команда үшін бұрынғы ең жақсы нәтижені жаңартты. Берт Кук 1953 жылдың 21 қыркүйегінде «Лидс» командасынан «Кейли» командасына ойыншы-жаттықтырушы ретінде қосылды. Үлкен қаржылық дағдарыстан кейін, желтоқсан айында жаңа директорлар кеңесі билікке келді. 9 желтоқсан күні, сәрсенбіде, ірі қаржылық дағдарыстан кейін, басқарманың қазіргі мүшелері орнынан кетіп, жаңа басқарма құрылды. Акционерлік капитал 3 000 фунт стерлингтен 10 000 фунт стерлингке дейін 1 фунт стерлингтік қосымша 7 000 акция шығару арқылы арттырылды. Көк және ақ түстерден бас тартып, қазіргі қызыл, ақ және жасыл түстер таңдалды. 1957 жылы басқарма «Локхолм-Лейн» регби алаңы, крикет алаңы, боулинг алаңы және коттедждерді 10 000 фунтқа сатып алды. 1950 жылдардың соңында «Кейли» командасында бірнеше көрнекті арқалық ойыншылар болды, 1957-58 маусымда фулбек Джо Филлипс, үш тоқсандық ойыншылар Дейв Смит, Терри Холлиндрейк, Дерек Халлас және Рой Блессби барлығы 89-дан астам ұпай жинады.

Guest players who had played for Keighley during the war years returned to their own clubs when regular competition was resumed in 1945. There were also a number of local players who had joined the club during the war years who blossomed into notable members of the senior side. Keighley finished sixth from the bottom of the league table. On 14 February 1948, Keighley were the victims of one of the biggest Challenge Cup upsets when they were defeated 2–10 by Cumbrian junior club, Risehow and Gillhead. Fortunately for Keighley they had established an 11–0 lead in the first leg of first round at Lawkholme Lane, though they only scraped home on aggregate by a matter of three points. Prop forward Chris Brereton became player coach on 15 June 1948. Keighley's highest attendance was set at 14,500 for the Challenge Cup clash against Halifax on 3 March 1951. For the second time in their history, Keighley reached the final of the Yorkshire Cup in 1951. On their way to the final held at Fartown, they defeated Castleford, Halifax and Hunslet. Until half time Keighley were well placed against their opponents – Wakefield Trinity. But in the second period Trinity played some fine rugby and went on to win 17–3. The Yorkshire Cup defeat seemed to have an adverse effect on Keighley who won only one of their 20 remaining games up to the end of the 1951–52 season and they finished third from the bottom of the league. The 1952–53 season opened on 6 September. The eighth Australian touring side opened their campaign with a game at Lawkholme Lane – for the first time in front of the television cameras. Keighley were on the wrong end of a thrashing as the Aussies scored a half century and beat the previous best score for a touring side in an opening match. Bert Cook joined Keighley from Leeds on September 21 1953, as player coach. After a major financial crisis, when an entirely new board of directors took over in December 1953. On Wednesday, 9 December, following a major financial crisis, the existing members of the board resigned and were replaced by an entirely new board. Share capital was increased from £3,000 to £10,000 through the issuing of an additional 7,000 £1 shares. The traditional playing colours of blue and white were discarded in favour of the present colours of red, white and green. In 1957 the board bought the Lawkholme Lane rugby ground, cricket ground, bowling green and cottages for £10,000. In the late 1950s, Keighley had some notable backs, in the 1957–58 season fullback Joe Phillips, and three quarters Dave Smith, Terry Hollindrake, Derek Hallas and Roy Bleasby, between them scored no less than 89 tries.

Алпыс және жетпіс жылдар

Регби лигасы барлық дерлік екі онжылдыққа созылған құлдырау кезеңінен өтті, ол 1960 жылдары басталды, көрермендер саны азайды, сондай-ақ Кигли командасының көрсеткіштері де нашарлады. Кигли 1962 жылдың 12 қаңтарында Галифакс клубынан Гарфилд Оуэнды ойыншы-жаттықтырушы ретінде шартқа алды.

1980 жылдар

1980–81 жылғы маусым нашар басталды, бірақ соңғы 17 ойынның 11-інде жеңіске жетіп, біреуін тең түйістіргені кейбір құрметті әкелді. Альберт Фэрнли денсаулығының нашарлауына байланысты бапкер лауазымынан кетті, оның орнына Бак Диабира тағайындалды. Оның алғашқы матчы 1981 жылғы 15 наурызда Донкастерге қарсы өткен үй матчы болды; «Кейли» 6–5 есебімен жеңіске жетті және соңғы жеті ойынды аяқтады. Команда маусымды 7-орында аяқтады, 28 ойынның 14-інде жеңіске жетіп, біреуін тең түйістірді. «Кейли» 1981–82 жылғы маусымды өткен маусымдағыдай жалғастырды, алғашқы 14 лига матчының 10-ында жеңіске жетті. Апталар бойы қар мен аяздың соққан қысқы ауа райының салдарынан 6 желтоқсан мен 3 қаңтар аралығында матчтар өткізілмеді. Бұл үзіліс «Кейлидің» формасын бұзды және олар қалған 18 ойынның тек 8-ін ғана жеңді. «Кейли» тағы да 7-орында қалды. «Йоркшир кубогының» жартылай финалына жеткеніне қарамастан, олар «Халлдан» 3–23 есебімен жеңілді, 1982–83 жылғы лига кампаниясы нашар басталды. «Кейли» алғашқы үш ойында жеңіліске ұшырады және Бак Диабира бапкер лауазымынан кетті. «А» командасының бапкері Ли Гринвуд команданы қабылдап, сегіз ойындық жеңіліссіз серияны бастады. Алайда, бұл үрдіс сақталмады және жарақаттардың көбеюі, әсіресе үйден тыс жерлерде, тұрақсыздыққа әкелді. «Кейли» маусымды лигада тоғызыншы орында аяқтады, 15 жеңіске жетіп, 5 тең түйістірді және 12 ойында жеңілді. 1983–84 жылғы маусымда Екінші дүниежүзілік соғыстан бері ең нашар нәтижелер тіркелді. Ли Гринвуд 1983 жылғы 24 тамызда «Донкастерден» 30–0 есебімен жеңілгеннен кейін босатылды. Оның орнына келген Джефф Пеггс сынақтан өтуге ниет білдірген ойыншыларға сүйенуге мәжбүр болды; осы науқанда барлығы 54 ойыншы, оның ішінде 31 жаңадан келген пайдаланылды. Бұл қадамсыз, матчтар тізімін орындау қаупі туар еді. «Кейли» екінші дивизиондағы соңғы орыннан екінші орынды иеленді, 34 ойынның тек 7-інде жеңіске жетіп, 3 тең түйістірді. Клуб үлкен қарызда екенін және алаңның бір бөлігін сатуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 1984–85 жылғы маусымда 53 ойыншы қолданылды, оның ішінде 31 жаңадан келген болды. Осыған қарамастан, «Кейлидің» нәтижелері жақсарды және олар лигада 15-орынды иеленді, 11 ойында жеңіске жетті. 1985–86 жылғы маусымда Локхолм-Лейнде регбидің 100 жылдығы тойланды. Тейлордың есебіне сәйкес, қарыздар көбейіп, инвестиция қажет болған жерде, 1985 жылдың қазан айында «Кейлиге» ішкі кірістер органы тарату туралы бұйрық берді, бұл крикет алаңын 30 000 фунт стерлингке және жаттығу алаңын 65 000 фунт стерлингке сату арқылы болдырмалды. «Кейли» үш жылдың ішінде екінші рет екінші дивизиондағы соңғы орыннан екінші орынды иеленді және жолында ауыр жеңілістерге ұшырады. Бұл Лиге қарсы 2–92 есебімен ең жаман жеңіліс болды. Бұл нашар нәтижелер келушілер санына әсер етті және «Кейлидің» ең төменгі қақпа рекорды екі рет бұзылды. Біріншісі 23 сәуірде «Уоркингтон Таунға» қарсы өткен матчта, көрермендер саны 386 адамды құрады, ал екіншісі 7 мамырда «Уайтхейвенге» қарсы өткен матчта, 0–16 есебімен жеңіліске куә болу үшін 355 адам келді. Джефф Пеггстің кенеттен қайтыс болғаннан кейін Питер Роу маусымның ортасында бапкер болды және нәтижелер уақытша жақсарды. Ро келесі жылы кетіп қалды. 1987–88 жылғы маусымда тәжірибелі ойыншылар Тревор Скерретт, Гэри Мурби және Бренден Уайтпен келісімшартқа қол қою арқасында алаңда жақсару байқалды. Лигадағы келушілер саны 951 адамға дейін өсті, ал «Челлендж кубогының» екінші турында «Виднеске» қарсы өткен 2–16 есебімен жеңілген матчты 4 358 адам тамашалады. «Кейли» сегізінші орында аяқтады, 28 ойынның 15-інде жеңіске жетті және маусым соңындағы плей-оффта лига лидерлері «Олдхэмге» 24–34 есебімен жеңілді. 1988–89 жылғы маусым тағы бір консолидациялық жыл болды. «Кейли» маусымды 28 ойынның 16-сында жеңіске жетіп, сегізінші орынды иеленді. Орташа келушілер саны тағы 135-тен 1,193-ке дейін өсті, бұл 1981–82 жылдан бері ең жақсы көрсеткіш. 1989–90 жылғы маусымда Колин Диксон директорлар кеңесіне өтті, ал Лес Коултер бас бапкер болды. Бұл маусымда он бір матч өткізіліп, тек екі жеңіске қол жеткізілді. «Кейли» 21 клубтың арасында маусымды 19-шы орында аяқтады және 28 ойынның тек 6-сында жеңіске жетті.

The 1980–81 season started badly but 11 wins and one draw from the last 17 games brought some respectability. Albert Fearnley resigned as coach due to poor health and was replaced by Bak Diabira. His first match was a home game against Doncaster on 15 March 1981; Keighley winning 6–5, and completed the last seven games. The team finished the season in 7th position, winning 14 and drawing one from 28 games. Keighley continued the 1981–82 season where they had left off the previous season by winning 10 of their first 14 league games. Terrible winter weather with weeks of snow and frost hit and no matches were played between 6 December and 3 January. This break upset Keighley's form and they won only 8 out of the remaining 18 games. Keighley finished in 7th position once again. Despite reaching the Yorkshire Cup semi–final which they lost 3–23 to Hull, the 1982–83 league campaign started badly. Keighley lost their opening three games and Bak Diabira quit as coach. Lee Greenwood, the A team coach, took over and this immediately led to an eight game unbeaten streak. However this could not be kept up and a spate of injuries helped to create inconsistency, especially away from home. Keighley finished the season in ninth place in the league, winning 15, drawing 5 and losing 12. The 1983–84 season saw the worst results, since World War Two. Lee Greenwood was released after a 30–0 defeat by bottom club, Doncaster on 24 August 1983. His replacement, Geoff Peggs, was forced to rely on trialists; a total of 54 players were used including 31 debutantes during this campaign. Without this step, there would have been a danger of being unable to fulfil the fixture list. Keighley finished second from bottom of the second division with only seven wins and three draws from 34 games. The club announced massive debts and planned to sell part of the ground. 53 players were used in the 1984–85 season, which again included 31 debutantes. Despite this, Keighley's results improved and they finished 15th in the league, winning 11 games. 100 years of rugby at Lawkholme Lane was celebrated during the 1985–86 season. With mounting debts and a ground in need of investment in light of the Taylor Report. In October 1985 Keighley were served a winding up order by Inland Revenue, which was avoided only by selling the cricket field for a reported £30,000 and the training pitch for £65,000. Keighley for the second time in three years finished the season in the second from bottom position of the second division and had taken some heavy defeats along their way. These included the worst ever defeat 2–92 away to Leigh. These poor results affected attendances and Keighley's record for the lowest gate was broken twice. First against Workington Town on 23 April when the crowd was just 386 and again on 7 May against Whitehaven when only 355 turned up to witness the 0–16 defeat. Peter Roe took over as coach mid way through the season following the sudden death of Geoff Peggs and the results improved temporarily. Roe left the following year. The 1987–88 season saw a recovery on the field, attributed to the signing of experienced players Trevor Skerrett, Gary Moorby and Brenden White. Attendances increased, averaging 951 in the league and a 2–16 defeat to Widnes in the second round of the Challenge Cup drew a crowd of 4,358 watched Keighley lose 2–16. Keighley finished in eighth position, winning 15 from 28 games and eventually lost to league leaders Oldham, 24–34 in the end of season play offs. The 1988–89 season was another year of consolidation. Keighley again completed the season in eighth position, winning 16 from 28 games. The average attendance again increased by 135 to 1,193, the best since the 1981–82 season. For the 1989–90 season Colin Dixon moved up onto the board of directors and Les Coulter took over as head coach. The season featured a run of eleven matches with only two victories. Keighley finished the season 19th out of 21 clubs and winning only 6 games out of 28.

1990-1995: Кугармания

Тони Фишер 1990–91 маусымда Лес Коултерді ауыстырды, маусым сегіз ойынның біреуінде ғана жеңіспен басталды, бірақ 14 ойынның 11-ін жеңіп алып, жағдай өзгерді. Кеңеске екі жаңа директор қосылды – Мик О'Нилл және Майк Смит. Олар клубты қайта брендтеуге кірісті; алғашқы қадам – клубты «Keighley Cougars» деп қайта брендтеу және «Lawkholme Lane» стадионының атын «Cougar Park» деп өзгерту болды.

1996-2000: Жазғы кезең

Кейли жаңа Суперлига турнирінен шеттетілді және Екінші дивизионда ойнауын жалғастырды. Маркетингтік шешімдерге байланысты екінші рет көтерілуден айырылу көңілін қалдырды, бұл оларға жанкүйерлер мен демеушілерді жоғалтты. Кейли жаңа турнирдің басталуын тоқтату үшін сотқа шағымданып, төменгі дивизион клубтарына көбірек қаржы ұсынылса және жоғарылау мен құлау мүмкіндігі болса ғана талаптарын қайтарды. Келесі жылы Суперлигаға бір ғана орын болды. Ірі клубтардың құлауына қарсы күрескен «Кугарс» лигада екінші орынды иеленді. «Солфорд» командасы Олд Траффордта өткен плей-офф финалында «Кейлиді» жеңді. Клубты Карл Меткалф басып алды, ол команда мен стадионға 3 миллион фунт стерлинг инвестициялауға уәде берді. О'Нил және директорлар Нил Спенсер мен Морис Баркер жаңа басшылыққа жол ашты. 1995 жылдың сәуір айында төлем алмағандықтан Фил Лардер қызметтен кетіп, оның орнына ойыншы-жаттықтырушы Дэрил Пауэлл келді. Клуб Суперлигаға тез кіру үшін «Пеннин Кугарс» деп атауын өзгертуге және «Бернли Ф.К.» клубымен «Терф Мур» стадионында бірлесіп пайдалануға ұсыныс жасады. Меткалфтың уәде берген миллиондары іске аспады. Бірнеше айдан кейін Меткалф Пауэллді қоса алғанда, аға құрамын «Лидс» клубына шамамен 10 000 фунтқа сатты және клубты басқаруға берді. Кейін ол жалған есірткі заттарын таратқаны үшін тұтқындалып, сотталды. Карл Харрисон 2000 жылғы мерейтойлық маусымға бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Көмекші жаттықтырушы Стив Дикин тамыз айында «Рочдейл Хорнетс» клубының бас жаттықтырушысы болды, ал Харрисон «Брэдфорд Буллс» клубының көмекші жаттықтырушысы болып кеткеннен кейін 2000 жылдың қыркүйегінде «Кейлиге» бас жаттықтырушы ретінде қайта келді.

2001-2017 жж. төменгі лигалар мен әкімшіліктер

Ликвидациядан кейін клуб бұрынғы директорлар Нил Спенсер мен Колин Фаррер тарапынан 2001 жылы Keighley Cougars болып қайта құрылды. 2002 жылдың қаңтар айында Кейгли Гари Мурбиді бапкер етіп тағайындады, ол Стив Дикиннің орнын басты, ол Лондон Бронкос клубына көмекші бапкер болып кетті. Кейгли 2003 жылы Ұлттық Лиганың екінші дивизионынан жоғары көтерілді, лигада үшінші орын алғаннан кейін дивизиондық финалда жеңіске жетіп, финалда Шеффилд Иглз клубын жеңіп, Ұлттық Лиганың бірінші дивизионына өтті. Бірақ келесі маусымда олар бірден Ұлттық Лиганың екінші дивизионына қайта түсті, себебі маусымды өте нашар өткізіп, лигада тек бір ойында жеңіске жетті және әуесқой команда Дадли Хиллден Шара Кубогынан шығарылды. Питер Роу 2005 жылдың соңында Гари Мурбидің орнын басып, Локхолм Лейнде үшінші рет бас бапкерлікке оралды. 2007 жылы ол бұл қызметтен шаршағанын мойындағаннан кейін кетіп қалды, ал ойыншы-бапкер Барри Итон басқаруды өз қолына алды. 2004 жылы клуб Лига 1-де 2009 жылға дейін қалды. 2009 жылдың 4 қазанында Йорк клубын жеңіп, плей-оффта, ал содан кейін «Халливелл Джонс» стадионында өткен матхта «Олдхэм» клубын 28:26 есебімен жеңіп, 2010 жылғы Чемпиондыққа жолдама алды. 2009 жылдың қараша айында клуб иелеріне қарсы төленбеген салықтар үшін HM Revenue and Customs (HMRC) таратылу туралы өтініш берді. Өтініш бойынша сот отырысы 2010 жылдың қаңтарына дейін кейінге шегерілді, бірақ осы уақыт аралығында Keighley Cougars (2001) Ltd компаниясы 2009 жылдың 18 желтоқсанында Лидстегі Жоғарғы сотта өткен отырыстан кейін басқаруға жіберілді. Басқарушылар тағайындалды және Keighley Cougars (2001) Ltd активтері бірден жаңа компанияға – Keighley Cougars (2010) Ltd компаниясына сатылды. RFL ережелеріне сәйкес клуб келесі маусымда 9 ұпайдан айырылды және тағы да лиганың екінші деңгейіне көтерілгеннен кейін, Кейгли бірден төмен дивизионға түсті. 2010 және 2011 жылдар аралығында ойыншы-бапкер Барри Итонды бұрынғы Суперлига жұлдызы Джейсон Деметриу алмастырды. 2011 жылы Деметриудің бапкерліктегі алғашқы маусымы болды және Кугарс лигада екінші орын алғаннан кейін, плей-офф финалында Уоркингтон Таун клубын 32:12 есебімен жеңіп, Чемпиондыққа жолдама алды. Деметриу 2012 жылғы маусым соңында Чемпионнатта жайлы орналасқаннан кейін Пол Марчпен алмастырылды. Марч басшылығымен Кугарс 2014 жылға дейін Чемпионнатта ойнады, ол кезде олардың төмен дивизионға түсуіне себеп болған даулы жағдайлар клубты RFL-ге қарсы заңдық шаралар қолдануды қарастыруға итермеледі. Кейгли 44 ұпаймен лигада 10-шы орынды иеленді. Бэтли Булдогс командасы бұрынғы ойында жарамсыз ойыншыны алаңға шығарғаны үшін үш ұпайдан айырылып, 42 ұпаймен аяқтады. Бұл айыппұл Бэтли тарапынан сәтті шағымданылып, олар 45 ұпаймен, Кейглиден бір ұпай артық таба алды. RFL тәртіптік жүйені қарауға келіскеннен кейін ешқандай заңдық шаралар қолданылмады. 2015 жылғы маусымда, осы маусымда Дэнни Джонс клуб сапында ойнап жүріп қайтыс болды, және 2016 жылғы маусымда Пол Марч басшылығымен Чемпиондық 1 лигасында өтті. Марч клубты 2016 жылғы iPro Sport Кубогында Йорк Сити Найтс клубын 22:18 есебімен жеңіп, жеңіске жеткізді, бірақ жоғары дивизионға көтеріле алмағаны үшін Марч жұмысынан босатылды және 2016 жылғы маусым соңында Крейг Лингард оны алмастырды.

After dissolving in liquidation, the club was reformed as Keighley Cougars 2001 by former directors Neil Spencer and Colin Farrer. In January 2002, Keighley appointed Gary Moorby as their coach in succession to Steve Deakin who left to join London Broncos as their assistant coach. Keighley won promotion from National League Two in 2003 by winning the divisional final after only finishing third in the League and were promoted to National League One, having defeated Sheffield Eagles in the final. However the following season they were immediately relegated back to National League Two after a dismal season in which they only won one league game and were eliminated from the Challenge Cup by amateur side, Dudley Hill. Peter Roe returned for his third spell in charge at Lawkholme Lane at the end of 2005, succeeding Gary Moorby. but left in 2007 after admitting he had become bored with the role and player coach Barry Eaton took over control. Since relegation in 2004 the club had remained in League 1 until 2009 when after beating York in the play offs, they beat Oldham in the League 1 Grand Final on 4 October 2009, winning 28–26 to gain promotion to the Championship for 2010 in a game staged at the Halliwell Jones Stadium, Warrington. In November 2009 a winding up petition against the owners of the club was issued by HM Revenue and Customs (HMRC) for unpaid taxes. The petition hearing was adjourned until January 2010 but in the interim Keighley Cougars (2001) Ltd went into administration on 18 December 2009 following a hearing at the High Court in Leeds. Administrators were appointed and the assets of Keighley Cougars (2001) Ltd were immediately sold to a new company Keighley Cougars (2010) Ltd. In line with RFL rules the club had a 9 point deduction applied to the following season and once again having gained promotion to the league's second tier, Keighley were immediately relegated. Between the 2010 and 2011 season player coach Barry Eaton left to be replaced by former Super League star Jason Demetriou as player coach. 2011 was Demetriou's first season as a coach and the Cougars, having finished second in the league, won promotion to the Championship beating Workington Town 32–12 in the play off final. Demetriou left at the end of the 2012 season with his side comfortably ensconced in the Championship and was succeeded by Paul March. Under March the Cougars played in the Championship until 2014 when they were relegated in controversial circumstances that led the club to consider taking legal action against the RFL. Keighley finished 10th in the league on 44 points. Batley Bulldogs finished with 42 points after being penalised three points for fielding an ineligible player in an earlier game. The deduction was appealed successfully by Batley leaving them on 45 points, one ahead of Keighley. No legal action was taken after the RFL agreed to review the disciplinary system. The 2015 season, during which Danny Jones died whilst playing for the club, and 2016 season were played in Championship 1 with Paul March in charge. March led the club to victory in the 2016 iPro Sport Cup with a 22–18 win over York City Knights at Blackpool, however the failure to gain promotion cost March his job and he was replaced by Craig Lingard at the end of the 2016 season.

2018 жылдан қазіргі уақытқа дейін: сатып алулар

2018 жылдың шілдесінде төраға Гэри Фосетт қызметтен босатылды және клубты Austria Holdings сатып алды. Келесі күні Каслфорд Тайгерс клубының бұрынғы бас директоры Стив Гилл клубтың бас менеджері болып тағайындалды. 2018 жылдың қарашасында ойыншылар еңбекақы төленбегендігіне байланысты клуб иелерімен дауласты. 2018 жылдың желтоқсанында Austria Holdings клубты басқару құқығын өткізді және Стив Гилл клубты тастап кетті. 2019 жылдың қаңтарында клубты бұрынғы иесі Мик О'Нилл бастаған консорциум сатып алды. О'Ниллдің сатып алуы, Cougarmania серіктесі Майк Смит, О'Ниллдің ұлы Райан және оның күйеуі Кауэ Гарсия клубты ерекше бақылаудан шығарып, 2019 жылғы 1-лигадағы бәсекеге қатысуға мүмкіндік берді, бірақ 12 ұпай айырылды. Cougars 2019 жылғы маусымның ортасында бас жаттықтырушы Крейг Лингардпен жол айырды, оның орнына Рис Лавгровты тағайындады, ал бұрынғы бас жаттықтырушы Фил Лардер оған көмектесті. Лардердің оралуы ұзаққа соқпады, ол «жеке себептермен» клубтан оралғаннан кейін бірнеше апта ішінде кетіп қалды. Маусым ішінде Cougars регби лигасы тарихындағы алғашқы Гей-прайд іс-шарасын өткізді. RFL-дің әртүрлілік және теңдік жөніндегі жетекшісі Дэвид Коннор клубты мақтап былай деді: «Регби лигасы жүз жылдан бері әлеуметтік кедергілерді жойып келеді және бұл тағы бір маңызды қадам. Біз шынымен барлығына арналған спорт екендігімізді мақтан тұтамыз және Килиге біздің ойынымыздың кіріктірілуін белсенді түрде көрсеткені үшін құттықтаулар айтамыз». Cougars 2019 жылғы маусымды бес ұпаймен 10-шы орында аяқтады. Осы төмен нәтижеге қарамастан, клуб 2019 жылдың қыркүйегінде өткен RFL жылдық марапаттау кешінде RFL 1-ші лигасының жылдың клубы деп танылды. Клуб төрағасы Мик О'Нилл 2021 жылғы Жаңа жылдық құрметте «Регби лигасының футболына, Батыс Йоркширдегі Кили қауымдастығына және COVID-19 пандемиясы кезінде қайырымдылық қызметіне қосқан үлесі үшін» MBE орденімен марапатталды. 2021 жылғы маусымда команда жақсарды, плей-оффқа өтті, бірақ алдын ала финалда Донкастерге жеңіліп қалды. 2022 жылы Кили бірінші лигада жеңіліссіз жеңіп, екі ойын қалғанда чемпиондық атақты жеңіп алды. 2023 жылғы RFL Чемпионатында Кили 13-ші орында аяқтады және 1-ші лигаға қайта түсті.

In July 2018 chairman Gary Fawcett stood down and the club was acquired by Austria Holdings. The next day Steve Gill, former chief executive of Castleford Tigers, was appointed as general manager of the club. In November 2018 the players were in dispute with the owners regarding unpaid wages. Austria Holdings ceded control of the club in December 2018 and Steve Gill left the club. In January 2019 the club was purchased a consortium led by former owner Mick O'Neill. The purchase by O'Neill, Cougarmania partner Mike Smith, O'Neill's son Ryan and his husband Kaue Garcia enabled the club to be taken out of special measures and to compete in the 2019 League 1 season but with a 12 point penalty deduction. The Cougars decided to part company with head coach Craig Lingard midway through the 2019 season, replacing Craig shortly after with Rhys Lovegrove supported by returning ex head coach Phil Larder. Larder's return was short lived as he left the club within a few weeks of his return for 'personal reasons'. During the season the Cougars hosted what is believed to be the first Gay Pride event in rugby league. David Connor, the RFL lead for diversity and equality, praised the club stating: "Rugby League has been breaking down social barriers for more than a hundred years and this is another important milestone. We pride ourselves on genuinely being a sport for all and Keighley are to be congratulated for actively demonstrating the inclusivity of our game". The Cougars finished the 2019 season in 10th place with five points; despite this lowly finish the club was named RFL League 1 club of the year at the RFL annual awards ceremony in September 2019. Club chairman, Mick O'Neill, was awarded the MBE for 'services to Rugby League Football, the community in Keighley, West Yorkshire and to Charity during the Covid 19 Pandemic' in the 2021 New Year Honours. The 2021 season saw an improvement with the team reaching the play offs, losing in the preliminary final to Doncaster. 2022 saw Keighley win League One going undefeated in the league season to clinch the title with two game left. In the 2023 RFL Championship season, Keighley finished in 13th position and were relegated back to League 1.

Жарыстық

Кейлидің басты қарсыластары жақын маңдағы Брэдфорд Буллз клубы. Клубтар маусым алдындағы дайындық кезеңінде екі клубтың бұрынғы ойыншысының құрметіне аталған Джо Филлипс еске алу кубогі үшін достық матч өткізеді. "Кугармания" дәуірінде клубтың Хаддерсфилдпен күшті бәсекелестігі болды, нәтижесінде көптеген жанкүйерлер, оның ішінде алыстан келгендер де ойындарға қатысты. Бұл бәсекелестік "Гиганттар" Суперлигаға қабылданғаннан кейін аяқталды.