Майами тарихы: ежелгі халықтардан бүгінгі күнге дейін

Кіріспе

Еуропалықтар келгенге дейін мыңдаған жылдар бұрын Флориданың оңтүстік-шығысындағы кең аумақты, соның ішінде қазіргі Майами орналасқан жерді текеста тайпасы мекендеген. Теквеста (сондай-ақ Теквеста, Тегеста, Чекеста, Вискайнос) тайпасы, еуропалықтармен алғашқы байланыс кезінде Флориданың оңтүстік-шығыс Атлантика жағалауындағы аймақты мекендеген. Олар еуропалықтармен сирек қарым-қатынас жасады және 18 ғасырдың ортасына қарай көбінесе басқа жерлерге қоныс аударды. Майами қаласы 17-18 ғасырларға дейін Окичоби көлі маңында өмір сүрген майами тайпасының құрметіне аталған. Испандықтар 1567 жылы Бискейн шығанағында текеста тайпасының арасында миссия мен шағын гарнизон құрды. Бірнеше жылдан кейін миссия мен гарнизон қайтарылып алынды. 1743 жылы Кубаның губернаторы Бискейн шығанағында тағы бір миссия мен гарнизон құрды. Алайда, бұл миссия Үндістан Кеңесінен бекітілмегендіктен, келесі жылы миссия мен гарнизон қайтадан таратылды. Испандықтар 1743 жылғы миссия орнында кейос, Карлос (калуса тайпасы деп саналады) және Бока Ратон тайпаларының қалдықтары болғанын жазды, олар Оңтүстік Каролинадағы ағылшын одақтастары – учистердің шабуылдарына жиі ұшыраған. Форт Даллас 1836 жылы салынды және Екінші Семинол соғысы кезінде әскери база ретінде пайдаланылды. Майами аймағы өзінің дамуының алғашқы жылдарында "Бискейн шығанағының елі" деп белгілі болды. Сол кездегі сирек жарияланған есептерде бұл аймақ үлкен мүмкіндіктерге толы дала ретінде сипатталған. Сонымен қатар, бұл жер "Флоридадағы ең қолайлы құрылыс алаңдарының бірі" деп есептелді. Майами 1920 жылдары гүлденді, бірақ 1925 жылы жылжымайтын мүліктің бағасы күрт төмендегеннен кейін әлсіреп қалды, одан кейін 1926 жылғы Майами даулы мен 1930 жылдардағы Ұлы депрессия орын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Майами Флориданың оңтүстік жағалауында орналасқандықтан, неміс суасты қайықтарына қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Соғыс Майами халқының жарты миллионға жуық адамға дейін өсуіне ықпал етті. 1959 жылы Фидель Кастро билікке келгеннен кейін көптеген кубалықтар Майамиге көшіп келді, бұл халық санын одан әрі арттырды. 1980 және 1990 жылдары Оңтүстік Флоридада түрлі дағдарыстар орын алды, соның ішінде Артур Макдаффиге жасалған шабуыл және одан кейінгі тәртіпсіздіктер, есірткі соғыстары, Эндрю даулы және Элиан Гонсалес ісі. Осы қиындықтарға қарамастан, Майами маңызды халықаралық, қаржы және мәдени орталық болып қала береді. Қаланың аты Майами өзенінен шыққан, ол еуропалықтар келген кезде осы аймақта тұрған майами тайпасының құрметіне аталған. Ағылшын тілінде бірдей жазылғанына қарамастан, Флоридадағы қаланың аты Солтүстік Американың мүлдем басқа бөлігінде өмір сүрген майами тайпасымен ешқандай байланысы жоқ.

none

Thousands of years before Europeans arrived, a large portion of south east Florida, including the area where Miami, Florida exists today, was inhabited by Tequestas. The Tequesta (also Tekesta, Tegesta, Chequesta, Vizcaynos) Native American tribe, at the time of first European contact, occupied an area along the southeastern Atlantic coast of Florida. They had infrequent contact with Europeans and had largely migrated by the middle of the 18th century. Miami is named after the Mayaimi, a Native American tribe that lived around Lake Okeechobee until the 17th or 18th century. The Spanish established a mission and small garrison among the Tequesta on Biscayne Bay in 1567. The mission and garrison were withdrawn a couple of years later. In 1743 the governor of Cuba established another mission and garrison on Biscayne Bay. As the mission had not been approved by the Council of the Indies, the mission and garrison were withdrawn the following year. The Spanish recorded that the inhabitants at the site of the 1743 mission were survivors of the Cayos, Carlos (presumed to be Caloosa) and Boca Raton people, who were subject to periodic raids by the Uchises (native allies of the English in South Carolina). Fort Dallas was built in 1836 and functioned as a military base during the Second Seminole War. The Miami area was better known as "Biscayne Bay Country" in the early years of its growth. The few published accounts from that period describe the area as a wilderness that held much promise. The area was also characterized as "one of the finest building sites in Florida". Miami prospered during the 1920s, but weakened when the real estate bubble burst in 1925, which was shortly followed by the 1926 Miami Hurricane and the Great Depression in the 1930s. When World War II began, Miami played an important role in the battle against German submarines due to its location on the southern coast of Florida. The war helped to increase Miami's population to almost half a million. After Fidel Castro rose to power in 1959, many Cubans emigrated to Miami, further increasing the population. In the 1980s and 1990s, various crises struck South Florida, among them the Arthur McDuffie beating and the subsequent riot, drug wars, Hurricane Andrew, and the Elián González affair. Despite these, Miami remains a major international, financial, and cultural center. The city's name is derived from the Miami River, which is ultimately derived from the Mayaimi people who lived in the area at the time of European colonization. Though spelled the same in English, the Florida city's name has nothing to do with the Miami people who lived in a completely different part of North America.

Ерте тұрақтандыру

Майами аймағындағы жергілікті американдықтардың қоныстануының ең ерте дәлелі шамамен 10 000 жыл бұрын пайда болған. Бұл аймақ қарағайлы және жапырақты орманға толы болды, сондай-ақ елік, аю және жабайы құстар да көптеп кездесетін. Осы алғашқы тұрғындар Майами өзенінің жағалауына қоныстанды, олардың негізгі ауылдары солтүстік жағалауда орналасқан. Бұл ертедегі американдықтар қабықшалардан түрлі қару-жарақ және құралдар жасады. 1500 жылдардың ортасында алғашқы еуропалықтар келген кезде Майами аймағының тұрғындары Текеста тайпасы болды, олар Флориданың оңтүстік-шығысын, соның ішінде қазіргі Майами-Дейд округі, Бровард округі және Палм-Бич округінің оңтүстік бөліктерін қамтитын аймақты бақылады. Текеста индейлері балық аулап, аң аулап, өсімдіктердің жемістері мен тамырларын жинап жеді, бірақ егін шаруашылығымен айналыспады. Олар қайтыс болғандардың кішкентай сүйектерін жерлеп, ал үлкен сүйектерін ауыл тұрғындары көруі үшін қорапқа салып қоятын. Текеста тайпасы Майами шеңберін жасаған деп есептеледі.

16-18 ғасырлар

1513 жылы Хуан Понсе де Леон Бискейн шығанағына жүзіп, Майами аймағына келген алғашқы еуропалық болды. Ол өзінің күнделігінде Майамидің алғашқы жазылған аты – Чекешаға жеткенін жазды, бірақ ол жағаға шыққан-шықпағаны немесе жергілікті тұрғындармен байланыс жасаған-жасамағаны белгісіз. Педро Менендес де Авилес және оның серіктері 1566 жылы Текеста елді мекеніне барғанда осы аймаққа алғаш рет қоныстанды, бұл Менендестің бір жыл бұрын кеме апатына ұшырап жоғалған ұлын іздеумен байланысты болды. Испан сарбаздары, әке Франсиско Виллареал басшылығымен, бір жылдан кейін Майами өзенінің сағасында иезуиттер миссиясын салды, бірақ ол ұзаққа соқпады. 1570 жылы иезуиттер Флоридадан тыс жерде іздеуге көшті. Испандықтар кеткеннен кейін Текеста тайпасы еуропалықтардың көмегінсіз, еуропалықтар әкелген шешек сияқты аурулармен күресуге қалды. Басқа тайпалармен болған соғыстар олардың халқын әлсіретті, содан кейін олар крик тайпасынан жеңіліске ұшырады. 1711 жылы Текеста тайпасы Гаванаға бірнеше басшыларын көшіп кетуге рұхсат беруді сұрап жіберді. Испания оларға көмектесу үшін екі кеме жіберді, бірақ оларды ауру шалып, халқының көп бөлігі қайтыс болды. 1743 жылы испандықтар Бискейн шығанағына тағы да миссия жіберіп, онда бекініс және шіркеу салды. Миссионерлер испан қоныс аударушылары солдаттар мен үндістерге тамақ өсіретін тұрақты елді мекен құруды ұсынды. Алайда, бұл ұсыныс тиімсіз деп танылды және миссия жыл соңына дейін тоқтатылды.

18-19 ғасырлар

1766 жылы Сэмюэл Тьючет Маями аймағында Корольдік жер грантын алды. Грант 1772 жылы Бернард Романс сарапқа салды. Грантты тұрақты ету үшін әрбір жер үшін кем дегенде бір қоныс теңгері грантта тұруы керек болды. Тьючет гратта плантация құруды жоспарлағанмен, қаржылық қиындықтарға тап болып, жоспарлары іске аспады.

Маями аймағына алғашқы тұрақты еуропалық қоныс теңгері шамамен 1800 жылы келді. Жаңа Смирна колониясының аман қалған меноркалық азаматы Педро Форнеллс, арал үшін берілген Корольдік грантының талаптарын орындау үшін Ки-Бискейнге көшіп келді. Ол алты айдан кейін отбасымен бірге Сент-Огастинге қайтса да, аралда күтуші қалдырды. 1803 жылы аралға сапар жасаған Форнеллс, Бискейн шығанағының арғы жағындағы материкте қоныстанғандардың бар екенін байқады. 1825 жылы АҚШ маршалы Уотерс Смит Флорида түбегіндегі қонысқа барып, жерді иеленгендермен келіссөздер жүргізді, олар жерге құқық алуға тырысты. Материкте Багамдық "қоныс теңгері" 1790 жылдардан бастап жағалауға қоныстанды. Джон Иган Екінші испан кезеңінде Испаниядан грант алған. Джонның ұлы Джеймс Иган, оның әйелі Ребекка Иган, оның жесірі Мэри "Полли" Льюис және Мэридің күйеу інісі Джонатан Льюис қазіргі Майамиде АҚШ-тан 640 акр жер грантын алды. Темпл Пент пен оның отбасы жер грантын алмады, бірақ бәрібір сол аймақта қалды. Багам және Килер аралдарынан қазына іздеушілер Оңтүстік Флоридаға Ұлы Флорида рифінде сүзіліп кеткен кемелерден қазына іздеу үшін келді, олардың кейбіреулері Майами өзені бойындағы испан жерлерін қабылдады. Сол кезде Семинол үндістері қашқан құлдармен бірге келді. 1825 жылы Кеп Флорида маяғы жақын маңдағы Ки-Бискейнге кемелерді қауіпті рифтерден сақтандыру үшін салынды. 1830 жылы Ричард Фитцпатрик Багамдық Джеймс Иганнан Майами өзенінің жағасындағы жерді сатып алды. Ол құлдарды жұмысқа алып, қант қамысы, банан, жүгері және тропикалық жемістер өсіретін плантация құрды. 1836 жылдың қаңтар айында Екінші Семинол соғысы басталғаннан кейін Фитцпатрик құлдарын алып, плантациясын жапты. Бұл аймақ Екінші Семинол соғысының әсеріне ұшырады, онда майор Уильям С. Харни үндістерге қарсы бірнеше шабуылдарға жетекшілік етті. Форт Даллас өзеннің солтүстік жағалауындағы Фитцпатриктің плантациясында орналасқан. Үнді емес тұрғындардың көп бөлігі Форт Далласта орналасқан әскерлерден тұрды. Семинол соғысы – Америка тарихындағы ең қыраулы үнді соғысы, Майами аймағындағы жергілікті халықтың жаппай жоғалуына әкелді. Кейп Флорида маяғы 1836 жылы Семинолдар тарапынан өртеп жіберілді және 1846 жылға дейін жөнделмеді. 1842 жылы Екінші Семинол соғысы аяқталғаннан кейін Фитцпатриктің туысы Уильям Инглиш Майамиде плантацияны қайта құрды. Ол Майами өзенінің оңтүстік жағалауындағы "Майами ауылының" жоспарын жасап, бірнеше жер участаларын сатты. 1852 жылы Калифорнияда Инглиш қайтыс болған кезде, оның плантациясы да онымен бірге жойылды. Майами өзені өсіп келе жатқан қалаға атын берді, бұл Майами үнді тайпасынан шыққан этимологияны кеңейтеді. 1844 жылы Майами округтің орталығы болды, ал алты жылдан кейін халық санағы аймақта тоқсан алты тұрғынның өмір сүргенін көрсетті. Үшінші Семинол соғысы 1855 жылдан 1858 жылға дейін созылды, бірақ бұрынғыдай қиратушылық болмады. Алайда, ол Оңтүстік-Шығыс Флориданың қоныстану қарқынын баяулатты. Соғыс аяқталғаннан кейін, бірнеше әскерлер қалды, ал Семинолдардың бір бөлігі Эверглейдсте қалды. 1858 жылдан 1896 жылға дейін Майами аймағында тек бірнеше отбасы ғана тұрды. Олар Бискейн шығанағының бойындағы шағын елді мекендерде өмір сүрді. Бұл елді мекендердің алғашқысы Майами өзенінің сағасында құрылды және оны Майами, Миамух және Форт Даллас деп атады. Майами өзенінің қоныстанушылары арасында ең танымалдары Брикеллдер болды. Уильям Брикелл бұрын Кливлендте (Огайо штаты), Калифорнияда және Австралияда тұрған, ол жерде әйелі Мэримен танысқан. 1870 жылы Брикелл өзеннің оңтүстік жағалауында жер сатып алды. Брикеллдер мен олардың балалары 19-шы ғасырдың соңына дейін өздерінің меншігінде сауда бекеті мен пошта бөлімін жүргізді. Майами қала шегіндегі басқа елді мекендер: Лимон-Сити (қазіргі Кішкентай Гаити) және Кокос-Гроув. Қала шегінен тыс елді мекендер қазіргі Майами-Шорс және қазіргі Пальметто-Бейдегі Катлер болды. Көшіп келушілердің көпшілігі АҚШ федералды үкіметі тегін жер ұсынғандықтан, осы аймаққа келді.

The first permanent European settlers in the Miami area arrived around 1800. Pedro Fornells, a Menorcan survivor of the New Smyrna colony, moved to Key Biscayne to meet the terms of his Royal Grant for the island. Although he returned with his family to St. Augustine after six months, he left a caretaker behind on the island. On a trip to the island in 1803, Fornells had noted the presence of squatters on the mainland across Biscayne Bay from the island. In 1825, U. S. Marshal Waters Smith visited the Cape Florida Settlement (which was on the mainland) and conferred with squatters who wanted to obtain title to the land they were occupying. On the mainland, the Bahamian "squatters" had settled along the coast beginning in the 1790s. John Egan had also received a grant from Spain during the Second Spanish Period. John's son James Egan, his wife Rebecca Egan, his widow Mary "Polly" Lewis, and Mary's brother in law Jonathan Lewis all received 640 acre land grants from the U. S. in present day Miami. Temple Pent and his family did not receive a land grant, but nevertheless stayed in the area. Treasure hunters from the Bahamas and the Keys came to South Florida to hunt for treasure from the ships that ran around on the treacherous Great Florida reef, some of whom accepted Spanish land offers along the Miami River. At about the same time, the Seminole Indians arrived along with a group of runaway slaves. In 1825, the Cape Florida Lighthouse was built on nearby Key Biscayne to warn passing ships of the dangerous reefs. In 1830, Richard Fitzpatrick bought land on the Miami River from Bahamian James Egan. He built a plantation with slave labor where he cultivated sugarcane, bananas, maize, and tropical fruit. In January 1836, shortly after the beginning of the Second Seminole War, Fitzpatrick removed his slaves and closed his plantation. The area was affected by the Second Seminole War, where Major William S. Harney led several raids against the Indians. Fort Dallas was located on Fitzpatrick's plantation on the north bank of the river. Most of the non Indian population consisted of soldiers stationed at Fort Dallas. The Seminole War was the most devastating Indian war in American history, causing almost a total loss of native population in the Miami area. The Cape Florida lighthouse was burned by Seminoles in 1836 and was not repaired until 1846. After the Second Seminole War ended in 1842, Fitzpatrick's nephew, William English, re established the plantation in Miami. He charted the "Village of Miami" on the south bank of the Miami River and sold several plots of land. When English died in California in 1852, his plantation died with him. The Miami River lent its name to the burgeoning town, extending an etymology that derives from the Mayaimi Indian tribe. In 1844, Miami became the county seat, and six years later, a census reported that there were ninety six residents living in the area. The Third Seminole War lasted from 1855 to 1858, but was not nearly as destructive as the previous one. However, it did slow down the rate of settlement of southeast Florida. At the end of the war, a few of the soldiers stayed and some of the Seminoles remained in the Everglades. From 1858 to 1896, only a handful of families made their homes in the Miami area. Those that did lived in small settlements along Biscayne Bay. The first of these settlements formed at the mouth of the Miami River and was variously called Miami, Miamuh, and Fort Dallas. Foremost among the Miami River settlers were the Brickells. William Brickell had previously lived in Cleveland, Ohio, California, and Australia, where he met his wife, Mary. In 1870, Brickell bought land on the south bank of the river. The Brickells and their children operated a trading post and post office on their property for the rest of the 19th century. Other settlements within Miami's city limits were Lemon City (now Little Haiti) and Coconut Grove. Settlements outside the city limits were Biscayne, in present day Miami Shores, and Cutler, in present day Palmetto Bay. Many of the settlers were homesteaders, attracted to the area by offers of of free land by the United States federal government.

1890-шы жылдар: Жедел өсу және қалыптасу

1891 жылы Кливленд қаласында тұратын Джулия Таттл күйеуі Фредерик Таттл қайтыс болғаннан кейін өмірін жаңадан бастау үшін Оңтүстік Флоридаға көшуді шешті. Ол қазіргі Майами қаласының орталығында, Майами өзенінің солтүстік жағалауында 640 акр жерді сатып алды. Ол теміржол империясының иесі Генри Флаглерден Флориданың Шығыс жағалауындағы теміржол желісін оңтүстікке қарай кеңейтуге көндіруге тырысты, бірақ ол бастапқыда бас тартты. 1894 жылдың желтоқсан айында Флорида штатын суық ұрып, штаттың солтүстік жартысындағы цитрус бақшаларының барлығы дерлік жойылды. Бірнеше айдан кейін, 1895 жылдың 7 ақпанында Флориданың солтүстік бөлігіне тағы бір суық соғып, қалған егін мен жаңа отырғызылған ағаштарды құртты. Штаттың қалған бөлігінен айырмашылығы, Майами аймағы зардап шекпеді. Таттл Флаглерге тағы да хат жазып, аймаққа келіп, өзімен көруге шақырды. Флаглер Джеймс Э. Инграхэмді тексеруге жіберді, ол оңтайлы бағалаумен және аймақтың аяздан құтылғанын көрсету үшін апельсин гүлдерімен толтырылған қораппен оралды. Флаглер өзі де сапар жасап, бірінші күнінің соңында аймақтың кеңейтуге дайын екеніне көз жеткізді. Ол теміржолын Майамиге дейін созу және курорттық қонақ үй салу туралы шешім қабылдады. 1895 жылдың 22 сәуірінде Флаглер Таттлге, теміржолын Майамиге дейін созу, қала салу және қонақ үй салу үшін жерді ұсынғанын еске түсіретін ұзақ хат жазды. Келісімшарт бойынша Таттл Флаглерге қаланың өсуі үшін жер учаскесін беруге міндеттенді. Сол кезде Флаглер Уильям мен Мэри Брикеллге де ұқсас хат жазды, олар да оның сапары кезінде жер беруге ауызша келіскен еді. 1895 жылдың көктемінде теміржолдың Майамиге дейін созылуы туралы ресми хабарлама болмаса да, осы мүмкіндік туралы әңгімелер көбейіп, Бискейн шығанағы аймағында жылжымайтын мүлікке деген қызығушылықты арттырды. Теміржолдың созылуы туралы жаңалық 1895 жылдың 21 маусымында ресми түрде жарияланды. Қыркүйектің соңында теміржол құрылысы басталды және қоныс аударушылар уәде етілген "мұзға төзімді" жерлерге ағыла бастады. 1895 жылдың 24 қазанында Флаглер мен Таттл келіскен келісімшарт бекітілді. Теміржол салынысымен Майамидегі жұмыс қарқынды дамыды. Флориданың түкпір-түкпірінен келген адамдар Флаглердің барлық білікті жұмысшыларды шақыруын күтіп Майамиге жиналды. 1895 жылдың желтоқсан айының соңында олардың жетпіс бесеуі уәде етілген қонақ үйдің орнын тазарту жұмысына кірісті. Олар көбінесе жолсыз далада, шатырларда және қарапайым үйлерде тұрды. Олардың көпшілігі суықтың құрбаны болды, ол ақша мен жұмыстың жетіспеуіне әкелді. 1896 жылдың 1 ақпанында Таттл Флаглермен келісімнің бірінші бөлігін орындады, оның қонақ үйі үшін жерді және қонақ үйдің жанындағы жерді беру туралы екі құжатқа қол қойды. Брикелл мен Таттл мүліктерінің құқықтары ерте испан жер гранттарына негізделген және Майами жерлерін сату басталғанға дейін дау-дамайсыз екеніне көз жеткізу қажет болды. 3 наурызда Флаглер Джон Сеуэллді Вест-Палм-Бичтен қала құрылысын бастау үшін жалдады, өйткені Майамиге адамдар көптеп келіп жатты. 1896 жылдың 7 сәуірінде теміржол Маямиге жетіп, 13 сәуірде алғашқы пойыз келді. Бұл арнайы, жоспарланбаған пойыз болды және Флаглер оның бортында болды. Пойыз сол түні Сент-Огастинге қайтып келді. Бірінші тұрақты пойыз 15 сәуір күні түнде келді. Пойыздың алғашқы апталарында тек жүк пойыздары ғана жүрді, ал жолаушылар тасымалы 22 сәуірде басталды. 1896 жылдың 28 шілдесінде Майамиді қала ету туралы жиналыс өтті. Дауыс беру құқығы Майами немесе Дейд округінде тұратын барлық ер адамдарға ғана берілді. Флаглердің Корольдік пальма қонақ үйінің құрылысын басқарған Жозеф А. Макдональд жиналыстың төрағасы болып сайланды. Сайлаушылардың жеткілікті саны қатысқандығына көз жеткізгеннен кейін, "Майами қаласы" деген корпоративтік атаумен қалалық үкімет құру және ұйымдастыру туралы ұсыныс жасалды. Флаглердің Форт-Даллас жер компаниясын басқарған Джон Б. Райли алғашқы сайланған мэр болды. Бастапқыда тұрғындардың көпшілігі қалаға "Флаглер" деп атауды қалаған. Алайда Генри Флаглер жаңа қалаға өзінің есімін беруге қатысты болды. Сондықтан 1896 жылдың 28 шілдесінде Майами өзенінің атымен аталған Майами қаласы 502 сайлаушымен, оның ішінде 100 тіркелген қара нәсілді сайлаушымен құрылды. Қара халық Майамиді салуға негізгі жұмыс күшін ұсынды. Жер қағаздарындағы шарттар қара нәсілділерді Майамидің солтүстік-батыс бөлігіне шектеді, ол "Colored Town" (қазіргі Овертаун) деп аталды.

In 1891, a Cleveland woman named Julia Tuttle decided to move to South Florida to make a new start in her life after the death of her husband, Frederick Tuttle. She purchased 640 acres on the north bank of the Miami River in present day downtown Miami. She tried to persuade railroad magnate Henry Flagler to expand his rail line, the Florida East Coast Railway, southward to the area, but he initially declined. In December 1894, Florida was struck by a freeze that destroyed virtually the entire citrus crop in the northern half of the state. A few months later, on the night of February 7, 1895, the northern part of Florida was hit by another freeze that wiped out the remaining crops and the new trees. Unlike most of the rest of the state, the Miami area was unaffected. Tuttle wrote to Flagler again, asking him to visit the area and to see it for himself. Flagler sent James E. Ingraham to investigate and he returned with a favorable report and a box of orange blossoms to show that the area had escaped the frost. Flagler followed up with his own visit and concluded at the end of his first day that the area was ripe for expansion. He made the decision to extend his railroad to Miami and build a resort hotel. On April 22, 1895, Flagler wrote Tuttle a long letter recapping her offer of land to him in exchange for extending his railroad to Miami, laying out a city and building a hotel. The terms provided that Tuttle would award Flagler a tract of land for the city to grow. Around the same time, Flagler wrote a similar letter to William and Mary Brickell, who had also verbally agreed to give land during his visit. While the railroad's extension to Miami remained unannounced in the spring of 1895, rumors of this possibility continued to multiply, fueling real estate activity in the Biscayne Bay area. The news of the railroad's extension was officially announced on June 21, 1895. In late September, the work on the railroad began and settlers began pouring into the promised "freeze proof" lands. On October 24, 1895, the contract agreed upon by Flagler and Tuttle was approved. With the railroad under construction, activity in Miami began to pick up. Men from throughout Florida flocked to Miami to await Flagler's call for workers of all qualifications to begin work on the promised hotel and city. By late December 1895, seventy five of them already were at work clearing the site for the hotel. They lived mostly in tents and huts in the wilderness, which had no streets and few cleared paths. Many of these men were victims of the freeze, which had left both money and work scarce. On February 1, 1896, Tuttle fulfilled the first part of her agreement with Flagler by signing two deeds to transfer land for his hotel and the of land near the hotel site to him. The titles to the Brickell and Tuttle properties were based on early Spanish land grants and had to be determined to be clear of conflict before the marketing of the Miami lots began. On March 3, Flagler hired John Sewell from West Palm Beach to begin work on the town as more people came into Miami. On April 7, 1896, the railroad tracks finally reached Miami and the first train arrived on April 13. It was a special, unscheduled train and Flagler was on board. The train returned to St. Augustine later that night. The first regularly scheduled train arrived on the night of April 15. The first week of train service provided only for freight trains; passenger service did not begin until April 22. On July 28, 1896, the incorporation meeting to make Miami a city took place. The right to vote was restricted to all men who resided in Miami or Dade County. Joseph A. McDonald, Flagler's chief of construction on the Royal Palm Hotel, was elected chairman of the meeting. After ensuring that enough voters were present, the motion was made to incorporate and organize a city government under the corporate name of "The City of Miami", with the boundaries as proposed. John B. Reilly, who headed Flagler's Fort Dallas land company, was the first elected mayor. Initially, most residents wanted to name the city "Flagler". However, Henry Flagler was adamant that the new city would not be named after him. So on July 28, 1896, the City of Miami, named after the Miami River, was incorporated with 502 voters, including 100 registered black voters. The black population provided the primary labor force for the building of Miami. Clauses in land deeds confined blacks to the northwest section of Miami, which became known as "Colored Town" (today's Overtown).

1900-жылдан 1930 жылға дейін

Майами Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін өте қарқынды өсті. 1900 жылы Майамиде 1681 адам тұрды; 1910 жылы 5471 адам болды; ал 1920 жылы 29 549 адамға жетті. ХХ ғасырдың басында мыңдаған адамдар осы аймаққа көшіп келгендіктен, жерге деген қажеттілік тез ұқсады. Оған дейін Флориданың Эверглейдс аймағы Бискейн шығанағынан бес шақырымға дейін созылған еді. 1906 жылдан бастап осы жерлерден суды шығарып тастау үшін каналдар салынды. Майами-Бич 1913 жылы Джон Коллинз салған екі шақырымдық (3 км) ағаш көпір аяқталғанда дамыды. 1920-ші жылдардың басында жаңа тұрғындардың көптеп келуі және адал емес құрылысшылар Флоридадағы жер бағамының күрт өсуіне алып келді, мұнда спекуляциялар жер бағасын жоғарылатты. Кейбір алғашқы құрылыстар үлкен ғимараттар салу үшін алғашқы құрылысынан кейін бұзылды. 1920 жылдан 1923 жылға дейін Майами халқы екі есеге өсті. Жақын орналасқан Лимон Сити, Коконат Гроув және Аллапатта аудандары 1925 жылдың күзінде Майамиге қосылып, Үлкен Майами аймағын құрады. Алайда, бұл өсім құрылыс жұмыстарының кешігуі және құрылыс материалдарының көптігінен туындаған көлік жүйесінің жүктемесінен кейін баяулады. 1926 жылдың 10 қаңтарында, жүзуші қонақ үйге айналуға дайындалып жатқан ескі даниялық әскери кемесі «Принц Вальдемар» жағаға тіреліп, Майами портын шамамен бір айға тоқтатты. Бұрыннан жүктемелі үш ірі теміржол компаниясы азық-түлік тауарларын қоспағанда, барлық тауарларға эмбарго жариялады. Өмір сүру құны күрт өсті және қолжетімді баспана табу өте қиын болды. Бұл экономикалық көпіршік 1926 жылы апатты Ұлы Майами дауылдары болғанда жарылып, өсімнің қалған бөлігін тоқтатты. 4-санаттағы дауыл ХХ ғасырда АҚШ-қа келген ең қымбат және ең қасіретті 12-ші дауыл болды. Қызыл Крест мәліметінше, 373 адам қаза тапты, бірақ «жоғалған» деп тізілген адамдардың көптігіне байланысты басқа бағалаулар әртүрлі. Майами аймағында 25 000 мен 50 000-ға жуық адам үйсіз қалды. Ұлы депрессия одан әрі уақыт өткенде Майамиде он алты мыңнан астам адам жұмыссыз қалды. Нәтижесінде, аймақта Азаматтық консервациялық корпус лагері ашылды. 1930 жылдардың ортасында Майами-Бичтің арт-деко ауданы дамыды. Сонымен қатар, осы кезеңде 1933 жылдың 15 ақпанында президенттікке сайланған Франклин Д. Рузвельтке қастандық жасауға тырысылды. Рузвельт Майамидің Бейфронт саябағында сөйлеген сөзі кезінде итальяндық анархист Джузеппе Зангара оқ атты. Рузвельтке қол беріп тұрған Чикаго мэрі Антон Сермак оққа ұшырап, екі аптадан кейін қайтыс болды. Тағы төрт адам жарақат алды, бірақ президенттікке сайланған Рузвельт зардап шекпеді. Зангара Сермакқа қастандық жасағаны үшін тез сотталып, 1933 жылдың 20 наурызында Флорида штатының Райфорд қаласында электр орындығында өлім жазасына кесілді. Сондай-ақ 1933 жылы Майами қалалық комиссиясы Майами әйелдер клубынан қала туының дизайнын жасауды сұрады. Туды олардың атынан Чарльз Л. Гмайндер жобалады және 1933 жылдың қарашасында қалалық комиссия бекітті. Тудың қызғылт сары және жасыл түстері неліктен таңдалғаны белгісіз. Бір теория бойынша, түстер апельсин ағашынан шабыттандырылған, бірақ Майами университеті 1926 жылдан бері спорт командалары үшін қызғылт сары және жасыл түстерді қолданып келеді. 1937 жылы Ку-клукс-кланның жергілікті бөлімшесі ЛГБТ түнгі клубы Ла-Паломаға шабуыл жасады. Шабуылдан кейін түнгі клуб ЛГБТ қауымының орталығына айналып, консервативті жыныстық заңдарға қарсы тұру ошағы болды.

Miami experienced a very rapid growth up to World War II. In 1900, 1,681 people lived in Miami; in 1910, there were 5,471 people; and in 1920, there were 29,549 people. As thousands of people moved to the area in the early 20th century, the need for more land quickly became apparent. Until then, the Florida Everglades extended to within three miles (5 km) of Biscayne Bay. Beginning in 1906, canals were made to remove some of the water from those lands. Miami Beach was developed in 1913 when a two mile (3 km) wooden bridge built by John Collins was completed. During the early 1920s, an influx of new residents and unscrupulous developers led to the Florida land boom, when speculation drove land prices high. Some early developments were razed after their initial construction to make way for larger buildings. The population of Miami doubled from 1920 to 1923. The nearby areas of Lemon City, Coconut Grove, and Allapattah were annexed in the fall of 1925, creating the Greater Miami area. However, this boom began to falter due to building construction delays and overload on the transport system caused by an excess of bulky building materials. On January 10, 1926, the Prinz Valdemar, an old Danish warship on its way to becoming a floating hotel, ran aground and blocked Miami Harbor for nearly a month. Already overloaded, the three major railway companies soon declared an embargo on all incoming goods except food. The cost of living had skyrocketed and finding an affordable place to live was nearly impossible. This economic bubble was already collapsing when the catastrophic Great Miami Hurricane in 1926 swept through, ending whatever was left of the boom. The Category 4 storm was the 12th most costly and 12th most deadly to strike the United States during the 20th century. According to the Red Cross, there were 373 fatalities, but other estimates vary, due to the large number of people listed as "missing". Between 25,000 and 50,000 people were left homeless in the Miami area. The Great Depression followed, causing more than sixteen thousand people in Miami to become unemployed. As a result, a Civilian Conservation Corps camp was opened in the area. During the mid 1930s, the Art Deco district of Miami Beach was developed. Also during this time, on February 15, 1933, an assassination attempt was made on President elect Franklin D. Roosevelt. While Roosevelt was giving a speech in Miami's Bayfront Park, Giuseppe Zangara, an Italian anarchist, opened fire. Mayor Anton Cermak of Chicago, who was shaking hands with Roosevelt, was shot and died two weeks later. Four other people were wounded, but President elect Roosevelt was not harmed. Zangara was quickly tried for Cermak's murder and was executed by the electric chair on March 20, 1933, in Raiford, Florida. Also in 1933, the Miami City Commission asked the Miami Women's Club to create a city flag design. The flag was designed by Charles L. Gmeinder on their behalf, and adopted by City Commission in November 1933. It is unknown why the orange and green colors were selected for the flag. One theory is that the colors were inspired by the orange tree, although the University of Miami was already using the colors of orange and green for their sports teams since 1926. In 1937, the local chapter of the Ku Klux Klan raided La Paloma, an LGBT nightclub. After the non lethal raid the nightclub became a site of a more solidified LGBT community and resistance against conservative sexual laws.

1940 жылдар

1940 жылдардың басында Майами әлі Ұлы депрессияның салдарын басып өтіп жатқан кезде Екінші дүниежүзілік соғыс басталды. Флорида штатының көптеген қалалары соғыстан ауыр зардап шегіп, қаржылық қиындыққа тап болса да, Майами салыстырмалы түрде әсерден қалды. Соғыстың басында неміс суасты қайықтары бірнеше американдық кемелерге шабуыл жасады, оның ішінде 1942 жылдың мамыр айында Майами жағажайының жанында шабуылға ұшырап, батып кеткен «Портеро дель Льяно» кемесі де болды. Суасты қайықтарынан қорғану үшін Майами екі әскери округке – Шығыс қорғаныс командованиесі мен жетінші теңіз округіне бағындырылды. 1942 жылдың ақпан айында Флорида айналасындағы суларды күзетуге көмектесу мақсатында Персика шығанағының теңіз шекарасы құрылды. Сол жылдың маусым айындағы жаңа шабуылдар Вашингтондағы әскери жетекшілерді әскери топтың кемелері мен әскерін күшейтуге мәжбүр етті. Олар штаб-пәтерді Ки-Уэсттен Майамидегі Дюпон ғимаратына көшірді, бұл АҚШ-тың оңтүстік-шығыс бұрышындағы орналасқан жерінің тиімділігін пайдаланды. Суасты қайықтарына қарсы күрес күшейген сайын Майами аймағында көбірек әскери базалар бой көтерді. АҚШ Әскери-теңіз күштері Майамидің портын бақылауға алды және Опа-Лока әуежайы мен Диннер-Кейде әуе станцияларын құрды. Әуе күштері де Майами аймағындағы жергілікті әуежайларда базаларын орналастырды. Бұған қоса, аймақта көптеген әскери училищтер, жабдықтау пункттері мен байланыс орталықтары ашылды. Соғысқа қажетті әскерді даярлау үшін ірі әскери базалар салудың орнына, Армия мен Теңіз күштері Оңтүстік Флоридаға келді және қонақүйлерді казармаларға, кинотеатрларды оқу залдарына, ал жергілікті жағажайлар мен гольф алаңдарын жаттығу полигондарына айналдырды. Барлығы Оңтүстік Флоридада бес жүз мыңнан астам сарбаз және елу мың офицер даярланды. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген әскерилер Майамиге оралып, 1950 жылға қарай халық саны жарты миллионға жуықтап, өсті.

Бірінші Куба толқыны

1959 жылғы Куба революциясынан кейін Батиста биліктен құлатылып, Фидель Кастро билікке келді. Майамиде тұратын кубалықтардың көпшілігі Кубаға оралды. Бірақ, көп ұзамай, көптеген орта және жоғары топқа жататын кубалықтар Флоридаға көшіп келді, бірақ көптеген мүліктері болған жоқ. Бұл жағдай Майами тұрғындарының кейбіреуін, әсіресе афроамерикандықтарды ренжітті, олар кубалық жұмысшылар өз жұмыстарын тартып алып жатыр деп ойлады. Сонымен қатар, мектептер испан тілінде сөйлейтін мыңдаған кубалық балаларды оқытуда қиындықтарға тап болды. Көптеген майамиліктер, "Қырық жылдық соғыс" үшінші дүниежүзілік соғысқа айналады деп қорқып, қаладан кетіп қалды, ал қалғандары бомбадан сақтануға арналған қоймалар салып, азық-түлік пен суды жинады. Майамидегі көптеген кубалық босқындар Кубаға оралуға көп уақыт кететінін алғаш рет түсінді. 1965 жылы ғана Гаванадан Майамиге күніне екі рет "бостандық рейсімен" 100 мың кубалық келді. Көптеген босқындар "Кіші Гавана" деп аталған Риверсайд ауданына қоныстанды. Бұл аймақ испан тілінде сөйлейтін қауымдастыққа айналды, ал қаланың басқа жерлерінде испан тілінде сөйлейтін адамдар күнделікті істерін ана тілінде жүргізе алды. 1960 жылдардың соңына қарай Дейд округінде 400 мыңнан астам кубалық босқын тұрды. 1960 және 1970 жылдары Бас прокурордың өкілеттігі кубалықтардың елге кіруіне шартты рұқсат беру үшін пайдаланылды. Бірақ, шартты рұқсат тек елге кіруге ғана мүмкіндік береді, тұрақты тұруға емес. Осы иммигранттардың қалуына мүмкіндік беру үшін 1966 жылы "Кубалық түзету туралы" заң қабылданды. Бұл заң бойынша 1959 жылдан бері АҚШ-қа келген және кем дегенде бір жылдан бері физикалық тұрғыда болған кез келген кубалықтың иммиграциялық мәртебесін "Бас прокурор тұрақты тұруға заңды түрде қабылданған шетелдік ретінде" (жасыл карта иесі) өзгертуге болады. Адам АҚШ-қа қабылдануы керек (яғни қылмыстық немесе басқа да себептермен жарамсыз деп танылмауы керек). Майами 1950-1960 жылдардағы Азаматтық құқық қозғалысының маңызды орталығы болмаса да, одан тыс қалған жоқ. Майами Флорида штатының оңтүстігіндегі ірі қала болды және әрқашан афроамерикандық және қара кариб халқының көп бөлігі болды. 1968 жылдың 7 және 8 тамызында, 1968 жылғы Республикалық Ұлттық конвентпен бірге, Либерти Ситидегі қара ауданда тәртіпсіздіктер болды, бұл Флорида Ұлттық гвардиясының тәртіпті қалпына келтіруін қажет етті. Мәселелердің бірі "тұрғын үйдің нашар жағдайы, экономикалық қанаушылық, жұмыссыздық, нәсілдік кемсітушілік, полициямен нашар қарым-қатынас және кубалық босқындармен экономикалық бәсекелестік" болды. Қаралар тұратын Овертаун ауданының жойылуына байланысты халықтың тығыздығы да себеп болды. 1970 жылдар Майами үшін қалыптасу кезеңі болды, өйткені онжылдық бойында бірнеше ұлттық жаңалықтарға шыққан оқиғалар болғандықтан қала жаңалықтардың алдында болды. 1972 жыл ерекше маңызды болды. Майами Дельфиндері 1972 жылы жеңіліссіз рекордтық маусымды өткізді. Демократиялық және Республикалық Ұлттық конвенттер 1972 жылғы Президент сайлауы кезінде жақын Маями Бич қаласында өтті. Флорида халықаралық университеті, аймақтың алғашқы мемлекеттік университеті 1972 жылдың қыркүйегінде ашылды. Сонымен қатар, Майамидің мәдени институттарының дамуына ықпал еткен өнер саласындағы маңызды жетістіктер болды. Бұл заңға қарсылық білдірген, бірақ оны жойған Флорида штатының апельсин шырыны өкілі Анита Брайант болды. 1979 жылдың желтоқсанында полиция қызметкерлері Артур Макдаффиді Макдаффи полиция қызметкеріне қарсы ым жасағаннан кейін жоғары жылдамдықпен қууда. Полиция қызметкерлері Макдаффидің мотоциклімен соқтығысып, қайтыс болғанда қуу аяқталды деп мәлімдеді, бірақ сот сараптамасының есебі басқаша болды. Полиция қызметкерлерінің бірі Макдаффинің велосипедінен 95-ші тас жолдың бойындағы пандуста құлап кеткенін айтты. Полиция оны ұстаған кезде ол жарақаттанған, бірақ жағдайы жақсы еді. Полицейлер оның қалқасын алып тастады, соққымен ұрып өлтірді, қалқасын қайта кигізді және мотоцикл апаты болды деп мәлімдеп, жедел жәрдем шақырды. Жәбірленушінің анасы Эула МакДаффи бірнеше күннен кейін "Майами Херальд" газетіне: "Олар менің ұлымды иттей ұрды. Ол мотоциклмен жүргені үшін және қара болғандықтан ұрды". Сотталғандар...

Following the 1959 Cuban revolution that unseated Batista and brought Fidel Castro to power, most Cubans who were living in Miami returned to Cuba. Soon after, however, many middle class and upper class Cubans moved to Florida en masse with few possessions. Some Miamians were upset about this, especially the African Americans, who believed that the Cuban workers were taking their jobs. In addition, the school systems struggled to educate the thousands of Spanish speaking Cuban children. Many Miamians, fearing that the Cold War would become World War III, left the city, while others started building bomb shelters and stocking up on food and bottled water. Many of Miami's Cuban refugees realized for the first time that it would be a long time before they would get back to Cuba. In 1965 alone, 100,000 Cubans packed into the twice daily "freedom flights" from Havana to Miami. Most of the exiles settled into the Riverside neighborhood, which began to take on the new name of "Little Havana". This area emerged as a predominantly Spanish speaking community, and Spanish speakers elsewhere in the city could conduct most of their daily business in their native tongue. By the end of the 1960s, more than four hundred thousand Cuban refugees were living in Dade County. In the 1960s and 1970s, the Attorney General's authority was used to grant parole, or special permission, to allow Cubans to enter the country. However, parole only allows an individual permission to enter the country, not to stay permanently. To allow these immigrants to stay, the Cuban Adjustment Act was passed in 1966. This act provides that the immigration status of any Cuban who arrived since 1959 who has been physically present in the United States for at least a year "may be adjusted by the Attorney General to that of an alien lawfully admitted for permanent residence" (green card holder). The individual must be admissible to the United States (i. e., not disqualified on criminal or other grounds). Although Miami is not really considered a major center of the Civil Rights Movement of the 1950s and 1960s, it did not escape the change that occurred. Miami was a major city in the southern state of Florida, and had always had a substantial African American and black Caribbean population. On August 7 and 8, 1968, coinciding with the 1968 Republican National Convention, rioting broke out in the black Liberty City neighborhood, which required the Florida National Guard to restore order. Issues were "deplorable housing conditions, economic exploitation, bleak employment prospects, racial discrimination, poor police community relations, and economic competition with Cuban refugees.". Overcrowding due to the near destruction of the black Overtown neighborhood was also a factor. The 1970s was a formative period for Miami as the city became a news leader due to several national headline making events throughout the decade. The year 1972 was particularly pivotal. The Miami Dolphins had their record breaking undefeated 1972 season. Both the Democratic and Republican National Conventions were held in nearby Miami Beach during the 1972 Presidential Election. Florida International University, the regions' first state university, opened in September 1972. There were also significant advancements in the arts that contributed to the development of Miami's cultural institutions. Opposition to this ordinance, which was repealed, was led by Florida orange juice spokeswoman, Anita Bryant. In December 1979, police officers pursued motorcyclist Arthur McDuffie in a high speed chase after McDuffie made a provocative gesture towards a police officer. The officers claimed that the chase ended when McDuffie crashed his motorcycle and died, but the coroner's report concluded otherwise. One of the officers testified that McDuffie fell off of his bike on an Interstate 95 on ramp. When the police reached him he was injured but okay. The officers removed his helmet, beat him to death with their batons, put his helmet back on, and called an ambulance, claiming there had been a motorcycle accident. Eula McDuffie, the victim's mother, said to the Miami Herald a few days later, "They beat my son like a dog. They beat him just because he was riding a motorcycle and because he was black." A jury acquitted the officers after a brief deliberation. After learning of the verdict of the McDuffie case, one of the worst riots in the history of the United States, the Liberty City Riots of 1980, broke out. By the time the rioting ceased three days later, over 850 people had been arrested and at least 18 people had died. Property damage was estimated at around one hundred million dollars. In March 1980, the first black Dade County schools superintendent, Dr. Johnny L. Jones, was convicted on grand theft charges linked to gold plated plumbing. His conviction was overturned on appeal and, on July 3, 1986, the state attorney Janet Reno announced that Jones would not be retried on these charges. However, in a separate case, he was convicted on misdemeanor charges of soliciting perjury and witness tampering and received a two year jail sentence.

Кейінгі көші-қон

1980 жылы Мариэль қайықтығы 150 000 кубалықты Майамиге әкелді, бұл азаматтық тарихтағы ең ірі көші-қон. 1960 жылдардағы бұрынғы көшпенділерден айырмашылығы, келген кубалық босқындардың көпшілігі кедей адамдар болды, ал кейбіреулері сапарға шығу үшін түрмелерден немесе психиатриялық емдеу орындарынан босатылды. Осы кезеңде қаланың орта тапқа жататын, испан тілінде сөйлейтін емес ақ тұрғындарының көп бөлігі қаладан кетіп қалды, бұл жағдай "ақтардың қашуы" деп аталды. 1960 жылы Майами халқының 90 пайызы испан тілінде сөйлейтін емес ақ адамдардан тұрды, ал 1990 жылы бұл көрсеткіш 10 пайызға дейін төмендеді. 1980 жылдары Майамиге Гаити сияқты басқа елдерден де иммигранттардың саны арта бастады. Гаитиліктердің Майамиде көбейгеніне байланысты, қазіргі "Кіші Гаити" деп аталатын аудан пайда болды, ол Солтүстік-Шығыс Екінші даңғылы мен 54-ші көшенің маңында орналасқан. 1985 жылы Ксавьер Суарес Майами қаласының мэрі болып сайланды, ол ірі қаланың алғашқы кубалық мэрі атанды. 1990 жылдары гаитиліктердің болуы қоғамдық орындарда және дауыс беру кезінде гаитилік креол тіліндегі жазбалармен мойындалды. 1994 жылы тағы бір үлкен кубалықтардың көші-қоны болды. Бұл жағдайдың тағы бір Мариэль қайықтығына айналып кетуіне жол бермеу үшін Клинтон әкімшілігі АҚШ саясатында маңызды өзгерістер жасады. Әкімшілік теңізде ұсталған кубалықтарды АҚШ-қа емес, Гуантанамодағы немесе Панамадағы әскери базаларға жеткізілетінін мәлімдеді. 1994 жылдың жазынан бастап сегіз ай ішінде 30 000-нан астам кубалық және 20 000-нан астам гаитилік ұсталды және АҚШ-тан тыс лагерьлерге жіберілді. 1994 жылдың 9 қыркүйегінде АҚШ пен Куба екі ел арасындағы көші-қонды реттеу туралы келісімге келді. Келісім Кубадан Америкаға теңіз арқылы келуге тыйым салуға қатысты Кубаның міндеттемелерін алумен бірге, Куба босқындарын АҚШ-тан тыс қауіпсіз жерлерге орналастырудың жаңа АҚШ саясатын бекітті. Сонымен қатар, АҚШ жылына кемінде 20 000 кубалық иммигрантты қабылдауға міндеттенді. Бұл көрсеткіш АҚШ азаматтарының жақын туыстарын қабылдауға қосымша берілді. 1995 жылдың 2 мамырында Кастро үкіметімен жасалған екінші келісім Гуантанамода орналасқан кубалықтардың АҚШ-қа қабылдануына жол ашты, олар Клинтон әкімшілігі міндеттенген жылдық 20 000 иммигранттың бірінші жылына есептелді. Сондай-ақ, теңізде ұсталған кубалықтарды тікелей Кубаға қайтарудың жаңа саясаты енгізілді. Келісімде Куба үкіметі елге қайтарылғандарға қарсы шаралар қолданбауға уәде берді. Куба үкіметімен жасалған бұл келісімдер "Құрғақ аяқ, сулы аяқ саясаты" деп аталатын жағдайға әкелді, яғни жағалауға жеткен кубалықтар АҚШ-та қалуға мүмкіндік алды – Кубалықтарды бейімдеу туралы заңға сәйкес тұрақты тұруға бейімделуі мүмкін. Алайда, құрлыққа жетпегендер, Кубаға қайтарылса, қудалаудан қорқуын дәлелдей алмаса, елдеріне қайтарылады. Кубалықтар саяси себептермен қашып жатыр дегенді ескере отырып, бұл саясат гаитиліктерге қолданылмады, олар үкімет экономикалық себептермен пана іздеп жатыр деп мәлімдеді. Содан бері Майамидегі латын және Кариб теңізінің достық атмосферасы оны бүкіл әлемнен келген туристер мен иммигранттар үшін танымал орынға айналдырды. Бұл Нью-Йорк пен Лос-Анджелестен кейін елдегі үшінші ірі иммиграциялық порты. Сонымен қатар, Майамиде Еуропа, Африка және Азиядан келген үлкен иммигранттар қауымдастықтары қоныстанды. Майамидегі еуропалық иммигранттар қауымдастығының көпшілігі – жақында келген иммигранттар, олардың көпшілігі қалада маусымдық тұрады және жоғары кіріс көзі бар.

The Mariel Boatlift of 1980 brought 150,000 Cubans to Miami, the largest transport in civilian history. Unlike the previous exodus of the 1960s, most of the Cuban refugees arriving were poor, some having been released from prisons or mental institutions to make the trip. During this time, many of the middle class non Hispanic whites in the community left the city, often referred to as the "white flight". In 1960, Miami was 90% non Hispanic white, but by 1990, it was only about 10% non Hispanic white. In the 1980s, Miami started to see an increase in immigrants from other nations, such as Haiti. As the Haitian population grew in Miami, the area known today as "Little Haiti" emerged, centered on Northeast Second Avenue and 54th Street. In 1985, Xavier Suarez was elected as Mayor of Miami, becoming the first Cuban mayor of a major city. In the 1990s, the presence of Haitians was acknowledged with Haitian Creole language signs in public places and ballots during voting. Another major Cuban exodus occurred in 1994. To prevent it from becoming another Mariel Boatlift, the Clinton Administration announced a significant change in U. S. policy. In a controversial action, the administration announced that Cubans interdicted at sea would not be brought to the United States but instead would be taken by the Coast Guard to U. S. military installations at Guantanamo Bay or to Panama. During an eight month period beginning in the summer of 1994, over 30,000 Cubans and more than 20,000 Haitians were interdicted and sent to live in camps outside the United States. On September 9, 1994, the United States and Cuba agreed to normalize migration between the two countries. The agreement codified the new U. S. policy of placing Cuban refugees in safe havens outside the United States, while obtaining a commitment from Cuba to discourage Cubans from sailing to America. In addition, the United States committed to admitting a minimum of 20,000 Cuban immigrants per year. That number is in addition to the admission of immediate relatives of U. S. citizens. On May 2, 1995, a second agreement with the Castro government paved the way for the admission to the United States of the Cubans housed at Guantanamo, who were counted primarily against the first year of the 20,000 annual admissions committed to by the Clinton Administration. It also established a new policy of directly repatriating Cubans interdicted at sea to Cuba. In the agreement, the Cuban government pledged not to retaliate against those who were repatriated. These agreements with the Cuban government led to what has been called the Wet Foot Dry Foot Policy, whereby Cubans who made it to shore could stay in the United States – likely becoming eligible to adjust to permanent residence under the Cuban Adjustment Act. However, those who do not make it to dry land ultimately are repatriated unless they can demonstrate a well founded fear of persecution if returned to Cuba. Because it was stated that Cubans were escaping for political reasons, this policy did not apply to Haitians, who the government claimed were seeking asylum for economic reasons. Since then, the Latin and Caribbean friendly atmosphere in Miami has made it a popular destination for tourists and immigrants from all over the world. It is the third biggest immigration port in the country after New York City and Los Angeles. In addition, large immigrant communities have settled in Miami from around the globe, including Europe, Africa, and Asia. The majority of Miami's European immigrant communities are recent immigrants, many living in the city seasonally, with a high disposable income.

1980 жылдар

1980 жылдары Майами Колумбия, Боливия және Перуден келіп түсетін кокаиннің АҚШ-тағы ең ірі транзиттік пункттерінің біріне айналды. Есірткі индустриясы Майамиге миллиардтаған доллар әкелді, ол дереу жалған ұйымдар арқылы жергілікті экономикаға бағытталды. Қаланың түкпір-түкпірінде сәнді автосалондар, бес жұлдызды қонақүйлер, кондоминиумдер, әсем түнгі клубтар, ірі коммерциялық жобалар және өркендеудің басқа да белгілері бой көтерді. Ақша келген сайын, 1990 жылдардың басына дейін жалғасқан зор қылмыс толқыны да күшейді. Маямида есірткіге қарсы күреске арналған агенттердің жұмысын көркемдеп бейнелеген «Маями Вайс» телешоуы қаланың Америкадағы ең тартымды субтропикалық жұмақтардың бірі ретіндегі бейнесін таратуға көмектесті. 1980 және 1990 жылдары Маями көптеген көрнекті тұлғалар мен дипломаттарды қабылдады. 1987 жылдың қыркүйегінде Папа Иоанн Павел II Тамиами паркінде 150 000 адамға арналған ашық ауада мисса өткізді. Елизавета II патшайымы және АҚШ-тың үш президенті де Маямиге келді. Олардың арасында Рональд Рейган да бар, оның құрметіне Кіші Гаванада көше аталды. Нельсон Манделаның 1989 жылы қалаға жасаған сапары этникалық шиеленістерге толы болды. Мандела ABC News Nightline бағдарламасында Куба басшысы Фидель Кастроны апартеидке қарсы күрестегі қолдауы үшін мақтаған еді. Осы себепті қала ресми түрде оны қарсы алмады және ешбір жоғары лауазымды шенеунік күтіп алмады. Бұл жергілікті афроамерикандық қауымның Маямидегі барлық туристік және конгресс орындарына бойкот жариялауына әкелді, ол Мандела ресми қарсы алу алғанға дейін жалғасты. Бірақ, оны шешуге жасалған барлық әрекеттер бірнеше ай бойы нәтижесіз болды, нәтижесінде 10 миллион АҚШ долларынан астам шығынға ұшырады.

1990 жылдар

1992 жылы «Эндрю» дауылы Маями-Дейд аймағының оңтүстігінде 20 миллиард доллардан астам зиян келтірді. 1980 және 1990 жылдардағы қала әкімдігі мен қалалық комиссияға қатысты бірнеше қаржылық дау-дамайлар Майамиді 1996 жылға қарай АҚШ-тың ең кедей 4-ші қаласы деп таныстырды. 68 миллион долларлық бюджет тапшылығы және Уолл-стритте «қоқыс облигация» статусын алған муниципалдық облигацияларымен 1997 жылы Майами штат тағайындаған бақылау кеңесіне ие болған Флорида штатының алғашқы қаласы болды. Сол жылы қала тұрғындары қаланы таратып, Дейд округімен біріктіру туралы ұсынысты қабылдамады. Қаланың қаржылық қиындықтары 2001 жылы Майами қаласының әкімі болып сайланған Мэнни Диазға дейін жалғасты.

21 ғасыр

2000 жылы Элиан Гонсалес ісі Майами аймағындағы иммиграциялық дау болды. Бұл дау-дамай алты жасар Элиан Гонсалесқа қатысты, ол Майами жағалауының жанындағы судан құтқарылған. АҚШ пен Куба үкіметтері, оның әкесі Хуан Мигель Гонсалес, Майамидегі туыстары және Майамидегі кубалық американдық қауымның барлығы осы іске қатысты. Осы ұзаққа созылған даудың шешімі 2000 жылдың 22 сәуірінде федералды агенттердің Элианды қамауы болды, бұл кубалық американдық қоғамнан көптеген сынға ұшырады. Дау кезінде, сол кездегі Майами-Дейд округінің мэрі Алекс Пенэлас, Билл Клинтон әкімшілігі мен федералды билік өкілдеріне алты жасар баланы Кубаға қайтаруға көмектеспейтінін уәде берді. Он мыңдаған наразылық білдірушілер, олардың көпшілігі рейдке ашуланып, Кіші Гавана көшелеріне шығып, наразылықтарын білдірді. Автомобиль гулдары естілді, наразылар белгілерді, қоқыс жәшіктерін және газет стендтерін аударды, ал кейбір жерлерде шағын өрттер шықты. Көтерілісшілер Кіші Гавананың 10 шаршы километрін басып алды. Содан кейін Майамидегі көптеген бизнес орталықтары жабылды, олардың иелері мен басшылары қалаға қарсы бір күндік бойкотқа қатысып, туризм индустриясына әсер етуге тырысты. Әуе компаниялары, круиздік компаниялар, қонақүйлер, көлік жалға беру компаниялары және ірі сауда орталықтарының қызметкерлері бойкотқа қатысты. Элиан Гонсалес 2000 жылдың 28 маусымында әкесімен бірге Кубаға оралды. 2003 жылы Американың еркін сауда аймағы туралы келіссөздер өтті. Бұл келісім сауда кедергілерін азайту және зияткерлік меншік құқықтарын арттыру мақсатын көздеді. 2003 жылы Майамиде өткен кездесуде Американың еркін сауда аймағы корпорацияларға қарсы және жаһандануға қарсы наразылықтармен күшті қарсылыққа ұшырады. 2000-2010 жылдар аралығында Майамиде «Майами Манхэттенизациясы» деп аталған биік ғимараттар құрылысының кең ауқымды өрбуі болды. Бұл Майамидегі ең биік ғимараттардың көптеген құрылыстарын қамтыды, қаладағы ең биік 25 ғимараттың шамамен 20-сы 2005 жылдан кейін аяқталды. 2008 және 2007 жылдары осы ғимараттардың көпшілігі аяқталды. Бұл өрбу Майами қаласының сыртқы келбетін өзгертті, қазір ол АҚШ-тың ең үлкен аспан сызықтарының бірі болып саналады, Нью-Йорк пен Чикагодан кейін орналасқан. 2008 жылғы әлемдік қаржы дағдарысынан кейін бұл өрбу баяулады, кейбір жобалар тоқтатылды және 2010 жылы қаланың ең биік ғимараттарының ешқайсысы салынбады. 2014 жылы ашылған, құны 700 миллион долларға бағаланған Порт-Майами туннелі Уотсон аралын Додж аралындағы Порт-Майамиге жалғастырады, Порт-Майамиді Интерстейт 395 арқылы мемлекетаралық тас жолдар жүйесіне және Майами халықаралық әуежайына тікелей қосып тұр.

In 2000, the Elián González affair was an immigration battle in the Miami area. The controversy concerned six year old Elián González who was rescued from the waters off the coast of Miami. The U. S. and the Cuban governments, his father Juan Miguel González, his Miami relatives, and the Cuban American community of Miami were all involved. The climactic stage of this prolonged battle was the April 22, 2000, seizure of Elián by federal agents, which drew the criticism of many in the Cuban American community. During the controversy, Alex Penelas, the mayor of Miami Dade County at the time, vowed that he would do nothing to assist the Bill Clinton administration and federal authorities in their bid to return the six year old boy to Cuba. Tens of thousands of protesters, many of whom were outraged at the raid, poured out into the streets of Little Havana and demonstrated. Car horns blared, demonstrators turned over signs, trash cans, and newspaper racks and some small fires were started. Rioters jammed a 10 block area of Little Havana. Shortly afterwards, many Miami businesses closed, as their owners and managers participated in a short, one day boycott against the city, attempting to affect its tourism industry. Employees of airlines, cruise lines, hotels, car rental companies, and major retailers participated in the boycott. Elián González returned to Cuba with his father on June 28, 2000. In 2003, the controversial Free Trade Area of the Americas negotiation occurred. It was a proposed agreement to reduce trade barriers while increasing intellectual property rights. During the 2003 meeting in Miami, the Free Trade Area of the Americas was met by heavy opposition from anti corporatization and anti globalization protests. In the latter half of the 2000–2010 decade, Miami saw an extensive boom of high rise architecture, dubbed a "Miami Manhattanization" wave. This included the construction of many of the tallest buildings in Miami, with nearly 20 of the cities tallest 25 buildings finished after 2005. 2008 and 2007 saw the completion of even more of these buildings. This boom transformed the look of downtown Miami, which is now considered to have one of the largest skylines in the United States, ranked behind New York City and Chicago. This boom slowed after the 2008 global financial crisis, with some projects being put on hold and none of the city’s tallest buildings being constructed in 2010. The Port Miami Tunnel connecting Watson Island to PortMiami on Dodge Island, which cost $700 million, was opened in 2014, directly connecting PortMiami to the Interstate Highway system and Miami International Airport via Interstate 395.