АҚШ-тағы алғашқы реактивті қозғалтқыштың сериялық өндірісі
General Electric J31
АҚШ-тағы алғашқы реактивті қозғалтқыш – General Electric J31. 1941 ж. ағылшын үлгісі негізінде жасалған, өндіріс көлемі артып, авиацияға жаңа серпіліс берді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-та жаппай өндірілген алғашқы реактивтік қозғалтқыш – General Electric J31 болды.
First jet engine mass produced in the US
The General Electric J31 was the first jet engine to be mass produced in the United States.
Жобалау және әзірлеу
1941 жылдың ортасында Англияға сапар жасағаннан кейін генерал Генри Х. Арнольд Глостер E.28/39 реактивті ұшағының ұшу көрсетулеріне қатты әсерленді. Ол Power Jets W.1X турбореактивті қозғалтқышын әуе арқылы АҚШ-қа жеткізуді ұйымдастырды, сонымен қатар АҚШ-тың өз реактивті қозғалтқышын жасауы үшін қуатты W.2B/23 қозғалтқышының суреттерін қоса жеткізді. General Electric компаниясының турбокомпрессор өндірісіндегі мол тәжірибесі оларды мұндай қозғалтқыш жасауға ең қолайлы кандидат етті. Алғашқы прототип, General Electric I A, негізінен W.2B/23 негізінде құрастырылды. Ол алғаш рет 1942 жылдың 18 сәуірінде іске қосылып, 1250 фунт-күштік статикалық итеру күшін дамытты. I A-ның ауа қабылдағышы екі шеткі ойықтан тұрды, олар екі жақты центрифугалық компрессорға бағытталды. Бірнеше қанаттар ауаны компрессордың кіреберіс бөлігіне бағыттады. Радиалды қысымнан кейін ауа таралып, 90 градусқа бұрылып, содан кейін он кері ағынды жану камераларына (яғни, «дозаларға») енді. Ықшам шахта қысым жүйесін бір сатылы осьтік турбинамен байланыстырды. Турбина арқылы кеңейгеннен кейін, жану өнімдері қарапайым конустық сопло арқылы, газ шығару құбығы арқылы қозғалтқыштан шықты. Турбиналық бөлім үшін GE өздерінің турбокомпрессорлары үшін жасаған Hastelloy B деген арнайы металды пайдаланды. General Electric компаниясы турбокомпрессорлар саласындағы тәжірибесін пайдаланып, қысқа мерзім ішінде I 14 деп аталған итеру нұсқасын жасады. Кейін олар итеру күшін арттырып, оны I 16 деп атады. Бірақ, АҚШ Әскери-әуе күштері кейіннен барлық реактивті қозғалтқыштардың атауларын біртектеуге шешім қабылдады, сол кезде I 16, J31 болып өзгертілді. J31-дің өндірісі 1943 жылы P 59 Airacomet үшін басталды, ал 1945 жылы өндіріс тоқтаған кезде барлығы 241 данасы жасалды. GE сондай-ақ негізгі конструкцияны 4000 фунт-күштік I 40 өндіру үшін де пайдаланды, бірақ бұл конструкция Allison компаниясына J33 ретінде берілді. J31-дің тағы бір түрі, әскери тағайындамасы J39 болған General Electric I 20, тапсырыс берілді, бірақ кейіннен жойылды. Осы уақытта британдық W.2B/23 турбореактивті қозғалтқышы 1943 жылдың қазан айында 1600 фунт-күштік Rolls Royce Welland 1 ретінде өндіріске түсті. 1944 жылдың шілдесінде RAF қызметіне енген Gloster Meteor I истребителі Welland 1 қозғалтқышымен жабдықталған.
After a visit to England mid 1941, General Henry H. Arnold was so impressed by flight demonstrations of the Gloster E.28/39 jet aircraft he had witnessed that he arranged for the Power Jets W.1X turbojet engine to be shipped by air to the U. S, along with drawings for the more powerful W.2B/23 engine, so that the US could develop its own jet engine. General Electric's extensive experience in turbocharger production made them the natural choice for producing such an engine. The initial prototype, the General Electric I A, was essentially based on the W.2B/23. It first ran on 18 April 1942 and developed a static thrust of 1250lbf. The I A air intake consisted of two peripheral slots which led to a double sided, centrifugal compressor. A series of vanes guided the air into the impeller eyes. After radial compression, the air was diffused and turned 90 degrees rearwards, before entering a set of ten reverse flow combustion chambers (i. e. cans). A relatively short shaft connected the compression system to the single stage axial turbine. After expansion through the turbine, the combustion products exhausted the engine through the simple conical propelling nozzle, via the jet pipe. For the turbine section, GE used a proprietary metal developed for their turbochargers, Hastelloy B. Using their turbocharger expertise, General Electric were able to, in a short space of time, develop a thrust version, known as the I 14. Later they increased the thrust to This version was referred to internally as the I 16 However, the United States Army Air Forces later decided to standardize all their jet engine naming, at which point the I 16 became the J31. Production of the J31 started for the P 59 Airacomet in 1943, and by the time the lines shut down in 1945, a total of 241 had been built. GE also used the basic design to produce the much larger I 40 with 4,000 lbf, but this design was passed on to Allison as the J33. Another derivative of the J31, the General Electric I 20, given the military designation J39, was ordered but later cancelled. Meanwhile, the British version of the W.2B/23 turbojet entered production as the 1,600lbf thrust Rolls Royce Welland 1 in October, 1943. The Gloster Meteor I fighter, which entered RAF service in July, 1944, was powered by the Welland I.