Нед Харкнесс: Хоккей және лакросс жаттықтырушысының өмірі мен жетістіктері
Ned Harkness
Невин Дональд Харкнесс – жаңадан америкалық азамат, хоккей және лакросс жаттықтырушысы. RPI, Cornell, Union колледждері мен «Detroit Red Wings» командаларында жұмыс істеген. Салалық сарайларға енген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Невин Дональд Харкнесс (19 қыркүйек 1919 – 19 қыркүйек 2008) – Ренсселер политехникалық институты мен Корнелл университетінің хоккей және лакросс командаларының, сондай-ақ Юнион колледжінің хоккей командасының бас жаттықтырушысы болған. Харкнесс «Детройт Ред Уингс» командасының бас жаттықтырушысы қызметін атқарды, кейін команданың бас менеджері болды. 1993 жылы Лейк Плэсид Даңқ залына, 2001 жылы Ұлттық лакросс Даңқ залына және 2007 жылы RPI хоккей құрмет алаңына енгізілді. 1994 жылы АҚШ Хоккей Даңқ залының мүшесі атанды.
Nevin Donald Harkness (September 19, 1919 – September 19, 2008) was an NCAA head coach of ice hockey and lacrosse at Rensselaer Polytechnic Institute and Cornell University and of ice hockey at Union College. Harkness was also head coach of the Detroit Red Wings and later was the team's general manager. He was inducted into the Lake Placid Hall of Fame in 1993, the National Lacrosse Hall of Fame in 2001 and into the RPI Hockey Ring of Honor in 2007. He is also a member of the United States Hockey Hall of Fame in Eveleth, Minnesota, having been inducted in 1994.
Алғашқы жылдар
Харкнес Онтариода өскен, бірақ ересек болардан бұрын оның отбасы Олбаниден солтүстікке орналасқан Нью-Йорк штатының Гленс-Фоллз аймағына көшкен. (Харкнес 1949 жылы АҚШ азаматына натурализацияланған.) 1939 жылы Вурчестер академиясын бітірді.
Harkness grew up in Ontario, but before coming of age, his family moved to the Glens Falls, New York, region north of Albany (Harkness became a naturalized American citizen in 1949 ). He graduated from the Worcester Academy in 1939.
RPI лакросс
1941 жылы Харкнес Троядағы Ренсселер политехникалық институтының лакросс клубын құруға ниет білдірген студенттер тобының ерікті жаттықтырушысы болды. Сол жыл және келесі жыл бойы команда Харкнестің жетекшілігімен жаттықты және жаттығу ойындары ойнады, нәтижесінде төрт университет командасына қарсы ресми ойындар өткізді. Екінші дүниежүзілік соғыс команданың тарауына себеп болды, бірақ 1945 жылы мектеп лакросс командасын ресми түрде құрғанда Харкнес алғашқы жаттықтырушы болып тағайындалды. Құрылғаннан кейін бір жыл ішінде Нед Харкнес Ренсселерді елдегі үздік лакросс командаларының қатарына қосты. 1948 жылы жеңіліссіз студенттік маусымнан кейін ол команданы Лондондағы Олимпиада ойындарына алып барды, онда АҚШ құрамасы Уэмбли стадионында 60 000 көрерменнің алдында Ұлыбританияның All-Star командасымен тең ойнады және Англияда өткен тоғыз ойында 8 жеңіс, 0 жеңіліс және 1 тең нәтижеге қол жеткізді. 1952 жылы хоккей бағдарламасын дамытумен қатар, ол лакросс командасын жеңіліссіз маусымға және ұлттық лакросс чемпионатына жеткізді, NCAA лакросс титулынан бұрынғы Уингейт мемориалдық кубогын жеңіп алды. Харкнестің RPI және Корнеллдегі лакросс жаттықтырушылық рекорды 16 маусымда 147 жеңіс, 27 жеңіліс және 2 тең нәтиже, яғни 0.841 жеңіс пайызын құрады, бұл кез келген колледж лакросс жаттықтырушысының ең жақсы көрсеткіштерінің бірі. Харкнес 2001 жылы Ұлттық лакросс даңқы залына енгізілді.
In 1941, Harkness became a volunteer coach for a group of students at Rensselaer Polytechnic Institute in Troy who were interested in forming a lacrosse club. Through that year and the next, the team practiced and scrimmaged with Harkness leading the way, eventually playing games against four varsity programs. World War II led to the disbanding of the team, but when the school formally established a varsity lacrosse program in 1945, Harkness was asked to become its first coach. Within a year of its establishment, Ned Harkness had Rensselaer ranked among the best lacrosse teams in the country. In 1948, coming off an undefeated season of collegiate play, he took the team to the Olympic Games in London, England, where the team, representing the United States, would tie the British All Star team before 60,000 at Wembley Stadium while amassing an 8–0–1 record in nine games played in England. In 1952, while continuing to establish a serious hockey program, he coached the lacrosse team to an undefeated record and the national lacrosse championship, winning the Wingate Memorial Trophy, which predated the NCAA lacrosse title. Harkness' combined lacrosse coaching record, both at RPI and Cornell, was 147 wins, 27 losses and 2 ties, in 16 seasons for a .841 winning percentages, one of the best performances by any college lacrosse coach. Harkness was inducted into the National Lacrosse Hall of Fame in 2001.
РПИ хоккейін қайта жаңғырту
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін RPI президенті Ливингстон Хьюстон институттағы хоккейді қайта жандандырудың жолын іздей бастады, ал Харкнес көмектесуге дайын болды. 1949 жылдың соңында Хьюстон атындағы стадион салынғаннан кейін, команда 1950 жылдың қаңтарында Харкнес басшылығымен ойынға кірісті. Алғашқы жылы команда 4–6–0 есебін көрсеткеннен кейін, Харкнес Три-штат лигасының құрылысына көмектесті, ол шығыстағы университеттер арасындағы хоккей лигасының алғашқы ұйымдастыру әрекеті болды. Кейін сол жылы Харкнес 1951 жылдан бері жыл сайын өткізіліп келе жатқан RPI Holiday турнирін ұйымдастырды, бұл оны елдегі ең көне маусымдық турнирге айналдырды. Харкнес 1950 жылдардың көп бөлігінде Ренсселэрде хоккей және лакросс командаларын жаттықтырды және 1960 жылдарға дейін хоккеймен айналысты. Сол жылы Харкнес команданы 15–3 жалпы есеппен алғашқы Три-штат титулына жеткізді, бірақ команданың құрамында жарамсыз ойыншы бар екені анықталғаннан кейін титул жойылды. Харкнес басшылығымен команда мұзда үлкен жетістіктерге жетті. 1953 жылы команда алғашқы ресми Три-штат чемпионатын жеңіп алды және алғаш рет NCAA турниріне қатысып, үшінші орынды иеленді. Келесі маусымда Харкнес RPI командасын 18–5 жалпы есеппен, екінші Три-штат титулымен және NCAA турниріне Колорадо-Спрингске екінші рет жолдады. Күшті қарсыластар саналғандарына қарамастан, Харкнес пен оның командасы Мичиган және Миннесота командаларын жеңіп, 1954 жылғы NCAA чемпионатында жеңіске жетті. Харкнес 1949–1950 маусымынан бастап 1962–1963 маусымына дейін Ренсселэрдегі ерлер хоккей командасының бас жаттықтырушысы болды. Ол команданы 176–96–7 есебімен және 1953, 1954 және 1961 жылдары NCAA турниріне қатысуға жеткізді, 1954 жылы NCAA титулын жеңіп алды. Бүгінде баршаға мәлім және қарапайым нәрселер, мысалы, ойын арасында киім ауыстыру бөлмесінде темекі шекпеу және мұзға аз уақытқа түсу, тәжірибелі ойыншылардың наразылығына себеп болды.
Following World War II, RPI President Livingston Houston began looking for a way to re establish hockey at the Institute, and Harkness was willing to lend his assistance. After the construction of the Houston Field House was completed in late 1949, the team began play under Harkness in January 1950. After leading the team to a 4–6–0 record in its first year, Harkness helped form the Tri State League, which would become the first attempt at league organization of college hockey in the east. Later that year, Harkness devised the RPI Holiday Tournament, which has taken place every year since 1951, making it the oldest in season tournament in the nation. Harkness coached both hockey and lacrosse at Rensselaer throughout most of the 1950s and continued coaching hockey into the 1960s. That same year, Harkness led the hockey team to its first Tri State title with a 15–3 overall record, though the title was later revoked when the team was found to be using an ineligible player. The team continued to improve rapidly on the ice under Harkness' guidance. In 1953, the team won its first official Tri State championship and was invited to the NCAA Tournament for the first time, winning third place. The next season, Harkness guided RPI to an 18–5 overall record, a second straight Tri State title, and a second straight trip to Colorado Springs for the NCAA Tournament. Though heavy underdogs, Harkness and his team upset traditional powerhouses Michigan and Minnesota to win the 1954 NCAA Championship. Harkness was the head coach of the men's ice hockey team at Rensselaer beginning with the 1949–1950 season through the 1962–1963 season. He led the team to a record of 176–96–7 and NCAA tournament appearances in 1953, 1954, and 1961, winning the NCAA title in 1954. Things that are commonplace and obvious today, such as no cigar smoking in the locker room between periods and shorter ice shifts caused a mutiny by the veteran players.
Одақ колледжі
НХЛ-ден кеткен соң Харкнес тағы да колледж хоккейіне үміт артты. Ол Нью-Йорк штатына оралды, бұрын Гленс-Фолс қаласында тұрған және RPI Engineers командасын жаттықтырған еді. Юнион колледжінің 20-ғасырдың басында хоккей командасы болған, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бағдарлама жойылғаннан кейін қайта жандандыра алмады. Харкнес Юнионға барып, жаңа бағдарламаны бастапқыдан құруға көмектесті. Ахилл орталығы салынды, ал Харкнес мұз айдынының басқарушысы және команданың жаттықтырушысы болып тағайындалды. Команда NCAA III дивизионында өнер көрсетті және Харкнес басшылығымен бірден табысқа жетті. «Коньки тебуші голландтар» 1975-76 маусымында 20–4–1 есебімен аяқтады, бұл 1940 жылдан бергі алғашқы маусым болды және құрамында жаңа студенттер көптеп болды. Харкнес бұл алғашқы жетістікті 22–3–1 есебімен жалғастырды, ал жас бағдарлама II дивизионда жетекші күшке айналуға жақын болды. 1977–78 маусымы «Коньки тебуші голландтар» үшін сәтті басталды, Харкнес команданы алғашқы 6 ойында 4–1–1 есебімен жеңіске жеткізді. Алайда, желтоқсан айының соңында Харкнес күтпеген жерден командадан кетіп, ол Юнион әкімшілігімен ұзақ уақыттан бері келіспеушіліктерде болғаны туралы ақпарат тарала бастады. Харкнес NESCAC рекрутинг ережелерін бұзғаны (содан кейін Юнион колледжінің президенті Томас Боннерге турасын айтпағаны) айтылды, бірақ кампуста хоккейшілерді қабылдау стандарттарының төмендетілгеніне қатысты кең пікір болды. Команданың көптеген ойыншылары жиырма жасқа толғаннан кейін келді, бұрын Канаданың жастар А лигаларында ойнаған (мысалы, Харкнесстің Корнелл шәкірті Дик Бертранд, Торонто полицейі, Харкнесстің құрамына жиырма жасында қосылып, жеңілмейтін команданың капитаны болды, содан кейін Харкнестің орнына Корнеллдің жаттықтырушысы болып, осы қызметте 11 маусым бойы жұмыс істеді); ал кейбіреулері – НХЛ драфтындағы ойыншылар, Харкнесстің аңызға толы есіміне және команданы I дивизионға көшіру жоспарына тартылған. Бас жаттықтырушының кеткені туралы естігеннен кейін «Коньки тебуші голландтардың» барлық негізгі құрамы жаттықтырушыларына қолдау көрсету мақсатымен маусымның қалған бөлігінде ойнаудан бас тартты. Жастар құрамасы мен тәжірибесіз жаттықтырушы басқарған «Коньки тебуші голландтар» келесі ойында 19–1 есебімен жеңіліске ұшырады және кестедегі қалған барлық ойындарын ұтылды.
After his departure from the NHL, Harkness set his sights on college hockey once again. He returned to New York's Capital District, where he had lived in Glens Falls and coached the RPI Engineers. Union College had fielded a hockey team in the early 20th century but had been unable to bounce back from the loss of the program during World War II. Harkness went to Union and helped create a new program from the ground up. Achilles Center was built, and Harkness was made rink manager and the team's coach. The school began play in NCAA Division III and with Harkness behind the bench, the team was instantly successful. The Skating Dutchmen finished with a 20–4–1 record in the 1975–76 season, their first since the 1940s, with a roster full of freshmen. Harkness followed up this initial success with a 22–3–1 season, and the young program was well on its way to becoming a Division II powerhouse. The 1977–78 season started off well for the Skating Dutchmen, as Harkness guided the team to a 4–1–1 record in their first 6 games. However, in late December, Harkness abruptly quit the team, and news began to leak that he had been having disputes with Union administration for quite some time. It was alleged that Harkness had violated NESCAC recruiting rules (and then lied to Union College President Thomas Bonner about it), but there was widespread suspicion on campus that admission standards for hockey players had been compromised. Many of the Union players had come in as freshmen well into their twenties, having played in Canadian Senior A teams (much like Harkness's Cornell protégé Dick Bertrand, a Toronto cop who joined Harkness's squad in his late twenties, was a captain of the undefeated team, and then succeeded Harkness as Cornell coach, continuing in that capacity for 11 seasons); others were NHL draftees drawn by the chance to play for the legendary Harkness and his plan to jump the team to Division I. Upon hearing of their coach's decision to leave, the entire varsity roster of the Skating Dutchmen refused to play the remainder of the season in a show of solidarity with their coach. With a team made up of Junior Varsity and intramural players coached by an inexperienced coach, the Skating Dutchmen would lose their next game 19–1 and go on to lose every game remaining on their schedule.
Кейінгі жылдар
1978 жылдың көктемінде Харкнес Солтүстік Дакота штатының бас бапкері лауазымына үміткерлердің ішінде соңғы қадамға жетті, бірақ бұл лауазым ақырында Джон "Джино" Гаспариниге берілді. Кейін Харкнес Гленс-Фоллс қалалық орталығының директоры қызметін атқарды және Нью-Йорк штатының Олимпиадалық аймақтық даму басқармасының президенті болды, ол 1980 жылғы қысқы Олимпиада ойындарын қабылдаған Лейк-Плэсид қаласындағы нысандарды басқарды.
In the spring of 1978, Harkness was a finalist for the North Dakota head coach position that was ultimately given to John "Gino" Gasparini. Harkness later served as director of the Glens Falls Civic Center and president of the New York Olympic Regional Development Authority, which ran the facilities in Lake Placid, New York, which hosted the 1980 Olympic Winter Games.