Кіріспе

Аргентиналық судья Эухенио Рауль Заффарони (1940 жылы Буэнос-Айресте туған) – аргентиналық бұрынғы саясаткер және судья. Ол 2003 жылдан 2015 жылға дейін Аргентина Жоғарғы Сотының мүшесі болып қызмет етті, жасқа байланысты шектеулерге байланысты отставкаға шықты. Содан кейін 2016 жылдан 2022 жылға дейін Адам құқықтары жөніндегі Америкааралық сотта жұмыс істеді.

Академиялық мансап

Заффарони 1964 жылы Universidad Nacional del Litoral университетінен құқық және әлеуметтік ғылымдар бойынша философия докторы (Ph.D.) дәрежесін алған. Қазір Буэнос-Айрес университетінің қылмыстық құқық кафедрасының профессоры және меңгерушісі. Ол Instituto de Políticas Públicas (Public Policy Institute) консультативтік комитетінің төрағасы және Халықаралық қылмыстық құқық қауымдастығының ғылыми комитетінің вице-президенті болып табылады. OEA және Max Planck Stiftung стипендияларын алған, сондай-ақ 2009 жылы криминология саласындағы Стокгольм сыйлығының иегері атанды. Латын Америкасы, Испания және Италия университеттерінен құрметті доктор дәрежесіне ие.

Заң мансабы

Заффарони 1975 жылдан 1990 жылға дейін Буэнос-Айрес қаласының Федералдық қылмыстық сотында екі он жылдық қызмет етті. Содан кейін ол Біріккен Ұлттар Ұйымының бөлімшесі – Латын Америкасы қылмыстың алдын алу институтының бас директоры болды. Ол 1994 жылғы Аргентина Конституциясын жазуға арналған құрылтайда «Ерлік үшін ынтымақтастық фронты» партиясынан өкіл болды. 1997 жылы Буэнос-Айрес қаласының өкілдер палатасына мүше болып сайланды, ал 2000-2001 жылдары Дискриминацияға қарсы ұлттық институттың директоры қызметін атқарды. Заффарони «гарантист» деп танылды, яғни қылмыстық құқықты жоюға бағытталған белгілі бір көзқарас ұстанатын адам. Ол 1989 жылғы «En busca de las penas perdidas» кітабында оңай көрінетін бұрынғы ашық аболиционизмі үшін сынға ұшырады, бірақ кейін бұл ұстанымнан бас тартып, қазір «редуктивті функционализм» деп аталатын, аболиционизмге бейімделген қылмыстық құқықтың ең минималды түрімен сәйкес екенін айтады. Ол «жазалаудың агностикалық теориясын» жақтайды, яғни ешқандай теория түрмелердің қажеттілігін толыққанды ақтауға жеткіліксіз. Ол сындық криминологияға жақын және есірткіге қарсы күреске қарсы шықты. 1993 жылы Заффарони «Фрепасо» партиясынан 1994 жылғы Конституциялық құрылтайға сайланды. 1997 жылы ол «Фрепасо» партиясынан Буэнос-Айрес қаласының депутаты болып сайланды. 2000 жылы сол кездегі президент Фернандо де ла Руа оны Дискриминацияға, ксенофобияға және расизмге қарсы ұлттық институттың (INADI) уәкілі етіп тағайындады. 2003 жылы президент Нестор Киршнер оны Аргентина Жоғарғы сотына кандидат ретінде ұсынды.

Жазбалар

Заффарони Аргентина (1991), Коста-Рика (1991) және Эквадор (1992) үшін қылмыстық заңнама жобасын жасады. Ол 25 кітаптың авторы, оның ішінде «Manual de Derecho Penal», бес томдық «Tratado de Derecho Penal», «En busca de las penas perdidas» және «Estructuras judiciales». Алехандро Слокар және Алехандро Алагиямен бірлесіп «Қылмыстық құқық: Жалпы бөлім» кітабын жазды. Ол көптеген ғылыми журналдарда мақалалар жариялаған. Ол Адамзатқа қарсы қылмыстар бастамасының кеңесшілер кеңесінің мүшесі болып табылады. Бұл Вашингтон университетінің құқық мектебіндегі Уитни Р. Харрис әлемдік құқық институтының адамзатқа қарсы қылмыстардың алдын алу және жазалау туралы әлемдегі алғашқы шартты құруға бағытталған жобасы.

Даулар

"La Alameda" атты қоғамдық ұйым Заффарониге қарсы, оның 6 пәтерінде заңсыз жезөкшелік қызметі жүргізілгені үшін сотқа шағым түсірді. Ол барлық айыптауларды қатыстыра жоққа шығарды, ал сот процесі судьяға ешқандай салдар келтірмей аяқталды. Ол Маурисио Макри басқаруына қатысты пікірін бірнеше рет білдіріп, "оның ең тезірек аяқталуын" тіледі.