Кіріспе
52-Пенсильвания жұмыскерлік әскері - Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясындағы ерікті жаяу әскер полкі.
Тарих
1861 жылдың көктемі мен жазында президент Авраам Линкольннің әскери қызметке еріктілерді шақыруына жауап ретінде құрылған 52-полк Пенсильвания ерікті жаяу әскері негізінен Пенсильванияның Брэдфорд, Клинтон, Колумбия, Лузерн, Юнион және Вайоминг округтерінен шыққан ер адамдардан құралған. Полкке ерлерді қабылдау өкілеттігін Пенсильвания губернаторы Эндрю Кертин 1861 жылдың 1 тамызында Лайкинг округінің тұрғыны Джон К. Додж кішіге берді, ол Американдық Азамат соғысының алғашқы айларында үш айлық қызметін өтеген еді. Дауфин округіне қарасты Харрисбургтегі Куртин лагерінде жиналғаннан кейін, осы полк мүшелері 1861 жылдың 8 қарашасына дейін осы Одақ армиясының лагерінде негізгі дайындықпен айналысты. Бұл жерде орналасқан кезінде Джон К. Додж кіші, Генри М. Хойт және Джон Б. Конингем 7 қазанда далалық және штабтық офицерлер болып тағайындалды және оларға полковник, подполковник және майор шендері берілді. 52-ші Пенсильванияның бастапқыда өзінің жеке полк тобы болды, 16 адамнан тұратын ансамбль, профессор Фред Вагнердің жетекшілігімен Уилкс Баррден Вайоминг Корнет тобының мүшелері құрады. 52-ші полк кетуге дайындалғанда губернатор Кертин полк басшыларына мемлекеттік және ұлттық туларды, полктің ту ұстаушы бөлімі тасымалдау үшін тапсырды. 1861 жылдың 8 қарашасында полк Харрисбургтегі теміржол станциясына қарай марш жасады, содан кейін Йорк, Пенсильвания, Балтимор және Релей Джанкшн, Мэриленд арқылы Вашингтонға жеткізілді. Вашингтонға келгеннен кейін 52-ші Пенсильвания еріктілері Джорджтаундағы Калорама биіктігіне марш жасады, онда олар "Калорама лагерінде" лагерь құрып, қосымша дайындық алды.
1862 жыл
Бейтстің жазуынша, 52-ші Пенсильвания еріктілері қысқы тұраққа жіберілді. Олар "Меридиан төбесінде, 14-ші көшеде, Колумбия колледжінің артында" орналасқан казармаларда жайғасты. Осы жерде олар үздіксіз жаттығуларының бөлігі ретінде киім парадтарын өткізіп тұрды. Қызметтің осы кезеңінде полкте аурулар тарады, 52-ші Пенсильванияның бірнеше адамы тиф немесе шешекке (қанқазыққа) шалдықты; бірнешеуі қайтыс болды. Полк қатары 10 адамның қайық қызметіне ерікті түрде қатысуымен одан да азайды (олардың көпшілігі 1862 жылдың маусымында Арканзас штатындағы Сент-Чарльз шайқасында "Моунд-Сити" пароходында қызмет етіп жүргенде қаза тапты). 1862 жылдың наурыз айында полк Потомак армиясының 1-ші бригадасына, 3-ші дивизиясына, IV корпусына қосылды және сол айдың 28-і күні өз бригадасымен бірге жолға шықты. Александрияға (Виргиния) қарай жол тартқан полк "USS Constitution" пароходына отырды, ол қаланың портынан шыққаннан кейін екі рет жерге отырды. Хэмптон Роудсқа келгеннен кейін полк кішірек пароходқа, "USS Hero"-ға ауысты, ол оларды Ньюпорт Ньюсқа жеткізді. Сапар барысында 52-ші Пенсильваниялықтарға Крэни аралында орналасқан Конфедерация артиллериясы оқ атты, бірақ кемеге ешқандай зақым келтірмей, адамдарына да зиян тигізбеді. Бейтстің айтуынша, 17 сәуірде 52-ші Пенсильвания және оның бригадасы "жетілді және Ли Миллстегі жаудың қатарының алдына шығып, оң жақта Смит дивизиясы, сол жақта Куч" орналасты, ал "қоршаудың негізгі операциялары Йорктаундағы бекіністеріне қарсы бағытталды". Енді жарты арал науқанының бір бөлігі болған 52-ші Пенсильвания 1862 жылдың 5 мамырында Вильямсбург шайқасында алғашқы маңызды шайқасқа қатысты. Форт-Мэгрудерге қарай аттанған Одақ армиясының колоннасының басына бағытталған полктің бір бөлігі қолдан жасалған жарылғыш құрылғының (ЖЖҚ) жарылысына тап болды. Бейтстің сөзіне сүйенсек, генерал Генри М. Нагли, оның штабы және 52-ші А ротасының әскерилері форттың қабырғасынан өтіп бара жатқанда "жолға шеберлікпен орнатылған торпеда F ротасының астында жарылып, F ротасының әскериі Джон Пруйнды бірден өлтірді және тағы алты (немесе тоғыз) әскериін қорқынышты түрде жарақаттады". 20 мамырда генерал Нагли 52-ші Пенсильваниядан жүз әскериді таңдап, оларды мергендер деп тағайындады және 52-ші полктің Е ротасының командирі капитан Гринлиф Дэвистің басқаруына берді. Бұл бөлім Боттомс көпірі мен көрші теміржолдарды барлауға тағайындалғанда, қатты мылтық пен артиллерия атысына тап болды, бірақ өз аймағын бақылауда ұстап, Одақ күштеріне Чикахомини өзенін Ричмондтан 14 шақырымдай қашықтықта кесіп өтуге мүмкіндік берді. 23 мамыр күні кешке генерал Джордж Б. Макклеллан генерал Наглиге әскерін Севен Пайнсқа қарай жылжытуды бұйырды: "Бүгінгі барлау тапсырмаларыңыз мынадай: Егер мүмкін болса, сіз Ричмондқа тікелей жолдың бұрылыстарынан және оңға бұрылатын жолдан Севен Пайнсқа қарай жылжисыз және мүмкін болса, сол нүктеде ұстаныңыз. Жауға тым көп қауіп тудырмастан, Ричмондқа қарай барлауды мүмкіндігінше жалғастырыңыз". Жауап ретінде полковник Додж басқаратын 52-ші Пенсильвания еріктілері келесі күні таңертең ерте жолға шықты. Оларды полковник Дэвис басқаратын 104-ші Пенсильвания полкі ертіп жүрді. Таңғы сағат 8-де оларға 1-ші Нью-Йорк артиллериясының 2-ші батареясы және Реганның 7-ші тәуелсіз Нью-Йорк батареясы қосылды. Жаңа колонна құрылғаннан кейін әскерилер таңғы сағат 9-да Уильямсбург жолына қарай жылжыды. Боттомс көпірінен 1,5 шақырымдай қашықтықтағы Крик Ранда олар конфедерациялық пикеттер тобын кездестіріп, қуып шықты. Олар одан әрі алға жылжыған сайын, CSA пикеттерімен және Хэттон бригадасының құрамына кіретін Теннессидің бес полкімен, сондай-ақ генерал Дж. Е. Б. Стюарт басқаратын жаяу әскерлермен және артиллериямен кездесті. Нагли 104-ші Пенсильванияға Уильямсбург жолының сол жағына, ал 52-ші Пенсильванияға жолдың оң жағына көшуді, сонымен қатар теміржолға дейін созылуды бұйырды. Олар Савидж стансасынан кейін орманды аймаққа жетіп, онда жаудың көптігін кездестірді. Содан кейін Нагли Реганның батареясын орманның алдыңғы жиегінен оңға жылжытты, ол жолдың сол жағындағы ормандарды атқылады. 52-ші Пенсильвания, сонымен қатар оң жақта, жақын жердегі ферма мен жеміс бақшасына жылжуға бұйрық берілді, онда оның әскерилері ғимараттардың ішінде және артында, сондай-ақ меншіктегі қоршаудың арасында баспана таба алатын болды. Бейтстің айтуынша, снарядтар мен әскерлердің қозғалысы "сол жақтағы жаудың отын әлсіретті", бұл 104-ші ...
Your instructions for the reconnaissance today, are as follows: You will, if possible, advance to the Seven Pines, on the forks of the direct road to Richmond, and the road turning to the right into the road leading from New Bridge to Richmond, and hold that point if practicable You will push the reconnaissance as far towards Richmond as practicable, without incurring too much danger. In response, the 52nd Pennsylvania Volunteers, under the command of Colonel Dodge, departed early the next morning. They were accompanied by the 104th Pennsylvania, which was commanded by Colonel Davis. Joining up with them at 8 a. m. were the 1st New York Artillery's 2nd battery and Regan's 7th Independent New York battery. With the new column formed, the men moved out onto the Williamsburg road at 9 a. m. At Creek Run, roughly 1.5 miles from Bottom's Bridge, they encountered and chased off a group of Confederate pickets. As they progressed further, more CSA pickets were encountered, as were five regiments of Tennessee infantrymen who were part of Hatton's Brigade, and infantrymen and artillerymen under the command of General J. E. B. Stuart. Naglee ordered the 104th Pennsylvania to move to the left of the Williamsburg road and the 52nd Pennsylvania to the right of the road while also extending itself across the railroad. Advancing, they made it as far as a forested area just past Savage Station, where they encountered a much heavier enemy presence. Naglee then moved Regan's battery to the right at the front edge of the forest, from which it shelled the woods on the road's left side. The 52nd Pennsylvania, also on the right, was ordered to move forward to a farm and orchard nearby, where its men could take shelter in and behind the buildings and fence on the property. The shelling and troop movements "lessened materially the fire of the enemy on the left," according to Bates, enabling the 104th Pennsylvania to then also move forward. At 1 p. m., Gregg's Cavalry joined the Union force with Mink's artillery battery connecting with the group later that afternoon. Roughly a half mile outside of Seven Pines Corner, both regiments were subjected to withering fire from the enemy. The wood in front of the 52nd Pennsylvania was particularly thick with CSA skirmishers. In response, Naglee ordered the 104th Pennsylvania to fire obliquely on the enemy while the 52nd Pennsylvania continued its direct fire on CSA troops. Directing the 85th Pennsylvania to move forward to a position behind the railroad, he then ordered the 52nd Pennsylvania to "advance from the fence and buildings directly into the wood in front of it," which "forced the enemy to leave precipitately the wood on the right." At 4 p. m., Naglee directed the sharpshooters of the 52nd Pennsylvania to target enemy artillerymen; within 30 minutes, the fire from CSA batteries was significantly reduced, prompting CSA forces to retreat. Naglee then moved Gregg's Cavalry, part of Mink's Battery, the 85th New York, 104th Pennsylvania, and 52nd Pennsylvania forward, further scattering CSA troops. Naglee was then ordered by General Keyes to have his men stand down in order to prevent a larger scale engagement with the enemy. Ordering the sharpshooters from the 52nd Pennsylvania to advance during the early afternoon of May 25, Naglee then moved the 11th Maine, 104th Pennsylvania, two sections of Bailey's Artillery, and remainder of the 52 Pennsylvania forward in support of the sharpshooters who had advanced to a forested area 500 yards beyond Seven Pines in a "line extended perpendicular to the Williamsburg road, and across to the neighborhood of the Fair Oak Station," according to a report made later by Naglee, who added that he then "ordered the artillery to open upon the enemy," who were "forming in the open fields beyond the wood pile." Advancing his pickets toward the sharpshooters, Naglee then also moved the 11th Maine and 104th Pennsylvania forward, which prompted another CSA retreat. The next day, he continued his advance, moving his troops within five miles of Richmond. On May 27, he then ordered the sharpshooters of the 52nd Pennsylvania to advance yet again, which they did, reaching Garnett's field along the Chickahomony River. The 52nd Pennsylvania was then ordered to make camp "on the Nine Mile road, a half mile beyond Fair Oaks, as a support to the pickets along Garnett's field." Sometime during the opening days of the aforementioned engagement, Private Dilton "Sid" Taylor of the 52nd Pennsylvania's G Company was wounded seriously enough to require medical treatment and a period of convalescence after which he was honorably discharged on a surgeon's certificate of disability on September 16, 1862. The next major interaction with the enemy by the 52nd Pennsylvania came during the Battle of Seven Pines (also known as the Battle of Fair Oaks) from May 30 to June 1, 1862. Stationed a half mile in front of and to the right of Seven Pines, this location brought the 52nd "into action on a different part of the field from the other regiments of the brigade, and at a somewhat later hour," according to Bates, who noted that by the time the 52nd Pennsylvania was involved, CSA troops had already "turned the left flank" of the other Union troops at Fair Oaks, "broken through on the Williamsburg road," and opened up a "destructive cross fire" on Naglee's main force. In response, the 23rd Pennsylvania arrived, freeing up part of the 52nd Pennsylvania to advance. As it did, that detachment sustained a significant number of casualties; the 23rd Pennsylvania and remainder of the 52nd Pennsylvania were then forced to retreat. As the 52nd Pennsylvanians regrouped at sheltering structures along the Nine Mile road, they were then able to render "most effective service." Crossing to the left of Couch's Union troops, they advanced again, and made their way through a forest near Seven Pines, "where they remained actively employed until dark." At that point, CSA troops advanced "rapidly in masses to the rear of Nine Mile road," forcing Union troops to retreat, but the 52nd Pennsylvania, "having their line of retreat cut off," were forced to find another route of retreat. Escaping "by passing through the woods to the left and rear of the saw mill at the White Oak Swamp" and then on to another Union line, they were finally able to reconnect with the 1st Brigade. McClellan later commended the brigade for gallantry. According to Bates, "Of the two hundred and forty nine officers and men who went into the conflict, one hundred and twenty five were killed or wounded. Of the latter were Captains Davis, who lost an arm, Lennard, Chamberlain, Weidensaul, and Carskaden." As records were updated, the names of four more 52nd Pennsylvania Volunteers were added to the list, bringing the regiment's total number of casualties to 129. On June 2, details were sent to recover the wounded and bury the dead. Among the dead was a member of F Company, whose body was found near a house at Seven Pines by his brother, a fellow 52nd Pennsylvanian, according to Mott, who added that wounded men who had been located by Captain Pickering and his detail were loaded onto an ambulance and returned to the regiment's encampment. When he reached the former camp of the 104th Pennsylvania near a house at Fair Oaks, Mott found more members of the 52nd who had been killed in action. In total of the 125 casualties, 26 had been killed in action, or died shortly after being mortally wounded. Among the wounded later identified by name by Mott in his history of the regiment were: Captain James Chamberlain and Lieutenants Samuel Cuskaden and J. P. S. Weidensaul of D Company, and Captains G. R. Lennard and Greenleaf P. Davis of Companies A and E.
The surviving members of the 52nd Pennsylvania were then assigned to fatigue duty, during which they strengthened built new rifle pits and redoubts in and around the Chickahominy while also strengthening existing defenses. Ordered by McClellan to hold Bottom's Bridge and its neighboring railroad at all costs, or to destroy the two bridges there if his troops could not do so, Naglee once again turned to the sharpshooters of the 52nd Pennsylvania. Directing them, on June 26, to line the railroad along the Chickahominy River for a mile "above and below" the bridges, he then moved the remainder of the 52nd Pennsylvania under Lieutenant Colonel Hoyt into "redoubts, rifle pits, and on picket duty," along with men from the 56th and 100th New York infantry. The situation remained relatively quiet until June 28 when a CSA force composed of two infantry regiments and an artillery battery with cavalry support "crossed the railroad, and under cover of the wood, took position on the high ground facing the Chickahominy, and about one thousand yards from the bridges." In response, Naglee directed the artillery batteries of Brady, Miller and Morgan" to test their respective ranges against the enemy and, when he spotted movement, directed the Union batteries to open fire, forcing those CSA troops to retreat. By 7 p. m., Naglee's troops had successfully destroyed the railroad bridge, enabling his army to withdraw and bivouac on high ground near the White Oak Swamp Bridge." In response to orders from McClellan to Naglee to move his troops into position to support Brigadier General W. F. Smith's army, Naglee's men were next "in line of battle perpendicular to" those troops by 11 a. m. on June 30 with the "right resting on the main road leading from the White Oak Bridge [and] the left on the swamp, about three fourths of a mile from the bridge – a portion of the Fifty second being deployed in the swamp, extending from the brigade to the bridge." As a result, they were able to successfully repulse all enemy attempts to cross the river. Ordered to move with Smith's men at 10 p. m. that night, Naglee's men (including the 52nd Pennsylvania) then marched 17 miles to reach "Haxall's, on the James River," arriving at 6 a. m., July 1. Withdrawing further to Harrison's Landing on July 2, they were then transferred to the command of General William H. Emory, under whom they provided support for General John Pope's army at Yorktown and received heavy artillery training, beginning August 20. The 52nd Pennsylvania was then ordered south for duty in the Carolinas. Packing up their equipment at Yorktown, the 52nd Pennsylvanians boarded the USS Georgia on December 29. Departing aboard that steamer, they then slowed to pick up officers from the 52nd who were traveling aboard the mailboat Thomas Morgan and a tug. Realizing that their steamer was not suitable for an ocean trip, the regiment's commanding officer then directed the boat to stop at Fort Monroe, where he telegraphed Baltimore to secure a more seaworthy vessel. Boarding the USS Expounder (formerly known as the Daniel Webster), the regiment then departed for the Carolinas on New Year's Eve, and reached Beaufort Harbor, North Carolina on January 2, 1863.
1863 жыл
АҚШ армиясының Оңтүстік департаментіне қосылған 52-Пенсильвания полкі келесі бұйрық бойынша Порт-Рояльге, Оңтүстік Каролинаға аттанды және 1863 жылдың 29 қаңтарында сол қалаға жол тартты. 10 ақпанда Сент-Хелена аралына қонған полк 4 сәуірге дейін онда тұрды, содан кейін Милтон барқына отырып, Эдисто өзеніне қарай оңтүстікке баруға бұйырылды. Бірақ екі кемемен соқтығысқаннан кейін және Оңтүстік Каролинадағы Бофорттағы одақтық әскерлерге қолдау қажеттігі туралы хабар алғаннан кейін, полк кері бұрылып, сәуірдің ортасында Бофортқа жетті. Бұл сапар Чарльстонға жасалған сәтсіз шабуылдың бір бөлігі болып шықты. 52-ші Пенсильвания еріктілері сәуірдің ортасынан 5 шілдеге дейін Бофортта (Оңтүстік Каролина) тұрды, содан кейін Фолли аралына жіберілді. Одақ армиясының Моррис аралын бомбалауға дайындық ретінде 52-ші Пенсильвания полкі 104-ші Пенсильвания полкінің әскерлерімен бірге Стоно өзеніне жіберілді. "Нантакет" кемесінің көмегімен олар Джеймс аралына қонды, бірақ көп ұзамай жол бойында жау әскерлерінің шабуылына ұшырады. Таң атқанға дейін марш тоқтатылып, CSA постындағы сақшылары мен олардың атты әскерлері Сецессионвиллге кері шегіндірілді. Диверсиялық тактика сәтті болды, одақтық күштер Моррис аралындағы жерді Форт Вагнерге дейін бақылауға алды. 52-ші және 104-ші Пенсильвания полкінің Джеймс аралындағы күштерін нығайту үшін қосымша одақтық жаяу әскерлер мен артиллериялық батарея жіберілді. Одақтық канонерлік қайық "Пауни" мен Джеймс аралының бомбалауына жауап ретінде Джеймс аралындағы сарбаздар, жаңадан келген Коннектикут батареясының қолдауымен, қарсылас CSA күштерін шегіндіруге қол жеткізді. Бірақ одақтық басшылар Джеймс аралындағы әскерлерінің ұстауға болмайтын жағдайда екенін анықтағаннан кейін, одақтық әскерлерге кері шегінуге бұйрық берілді. Олар 52-ші Пенсильвания полкінің қорғауында қауіпсіз түрде шегінді. Фолли аралына жеткен 52-ші Пенсильвания полкі 1863 жылдың 16 шілдесінде 54-ші Массачусетс полкінің Форт Вагнерге батыл шабуыл жасағанын көрді, бұл шабуыл кейіннен 1989 жылы Оскар сыйлығын алған "Glory" фильмінде көрсетілді. Содан кейін олар шілде айының ортасынан қыркүйек айының басына дейін фортты қоршауға алған басқа одақтық әскерлермен бірге фортты қоршауға қатысты, одан кейін CSA әскерлері фортты тастап кетті. 1863 жылдың 5 қарашасында капитан Джон Додж кіші өкілеттігінен бас тартты. 1863 жылдың желтоқсанында полк мүшелерінің көп бөлігі қайтадан әскерге шақырылып, әрқайсысына 400 доллар сыйлық және 30 күндік ардагерлік демалыс берілді, сондай-ақ туыстары мен достарына көру үшін Пенсильванияға қайтуға рұқсат етілді. Хилтон-Хедке әскер тасымалымен жеткізілгеннен кейін олар USS Arago кемесімен Нью-Йоркке жүзіп кетті, ал келгеннен кейін Скрантонға (Пенсильвания) пойызға отырды. Осы уақыт ішінде полк басшылары қатарынан қаза тапқандарды алмастыру үшін жаңа әскерлерді тартты және Оңтүстік Каролинадағы қызметтерін жалғастыруға дайындық ретінде әскерлерін Спрингфилд мылтықтарымен қайта жарақтандыруды ұйымдастырды.
1864 жыл
Жаңа жыл басталғанда, 1864 жылдың 9 қаңтарында 52-ші Пенсильвания полкінің лейтенант-полковнигі Генри М. Хойт және майор Джон Б. Конингем тиісінше полковник және лейтенант-полковник шеніне көтерілді. 52-ші полктің B ротасының командирі капитан Томас Б. Джейн де жоғары шенге ие болды. Ол полк штабына ауыстырылып, майор болып тағайындалды. Содан кейін, 1864 жылдың ақпан айының басында Оңтүстік Каролинадағы Моррис аралына қайтып келгеннен кейін, 52-ші Пенсильвания жаяу әскері генерал Куинси А. Гилмор басқаратын АҚШ армиясының X (10-шы) корпусына қосылды. Бастапқыда Вирджиния штатындағы Бермуда жүзінде жиналған одақтық күштерге қосылуға бұйрық берілгенімен, АҚШ Оңтүстік департаментінің басшылығы оларды Оңтүстік Каролина штатындағы Хилтон-Хедте қалдыруға шешім қабылдады. Осыдан кейін 52-ші Пенсильвания полкіне Оңтүстік Каролинаның теңіз аралдарына үнемі шабуылдар жасауға бұйрық берілді, оның ішінде Джон, Киова және Булл аралдарына жасалған шабуылдар да болды. 22 сәуірде 52-ші Пенсильвания Хилтон-Хедке баруға бұйрық берілді, онда 13 маусымда Фолли аралына қайтаруға бұйрық берілгенге дейін қалды. 1864 жылдың 3 шілдесінде полковник Генри М. Хойт басқаратын 52-ші Пенсильвания полкінен 125 сарбаз Джеймс аралындағы Форт Джонсонға шабуыл жасады, бірақ басқа одақтық әскерлердің стратегиялық жоспарды нашар орындауы салдарынан шабуыл сәтсіз аяқталды, ал жоспардың өзі де жоғары шенді одақтық басшылардың қателігінен туындаған. Күтілген қолдаусыз және шегіну мүмкіншілігінен айырылған Хойт және оның 52-ші Пенсильвания жасағы форттың қабырғасын басып өтіп, ішке енгеннен кейін Конфедерация армиясының әскерлеріне тұтқынға түсті. Тұтқынға түскен офицерлер Макон қаласында ұсталып, кейін Чарльстонға ауыстырылды, онда Моррис аралында орналасқан одақтық әскерлердің кездейсоқ атысынан қауіп төнді. Тұтқынға түскен сарбаздар Оңтүстік Каролинадағы Колумбия және Флоренс қалаларындағы, сондай-ақ Грузиядағы Андерсонвиллдегі Конфедерация түрмелеріне жіберілді; 50-ден астам адам босатылмас бұрын қайтыс болды. Бұдан өзге, шабуыл кезінде полк 23 адамнан зардап шекті, оның ішінде жеті адам қаза тапты немесе ауыр жарақат алды (қараңыз, төмендегі «Зардап шеккендер» бөлімі). 1864 жылдың жазы мен күзінде Моррис аралында орналасқан 52-ші Пенсильвания полкіне ауыр артиллерия міндеттері жүктелді, оларға Шарлстонды Parrott зеңбіректерімен атқылауға бұйрық берілді.
18651866 жыл
Бейтстің мәлімдемесіне сәйкес, 1864 жылдың соңы мен 1865 жылдың басында "кемедегі жаяу әскеріне" бекітілген 52-ші Пенсильвания еріктілері үшін бұл міндет "өте қиын және ауыр" болды және, негізінен, "жағалау күзетіне" тең келді. Ұзақ, дауылды, қыстық түндер бойы сарбаздар мылтықтарымен, гаубицаларымен және Рекуа батареяларымен темірге толы жағалауды бақылап отырды; жау күзетімен қақтығысу жиі болды. 1865 жылдың 5 ақпанында 52-ші Пенсильванияның Джон А. Хеннесси майор Джон Конингемнің тұтқынға алынуынан туған басшылықтың бос орнын толтыру үшін шен бойынша жоғарылатылды. Жаңадан тағайындалған майор Хеннесси 18 ақпанда Форт Самтерге экспедиция ұйымдастырды, бірақ ол тастап кетілгенін көрді. Полктің туын қираған қамалдың үстіне көтергеннен кейін (қамал үстінде шамамен төрт жылдан бері көтерілген алғашқы АҚШ туы), топ Чарльстонға бет бұрды, Конфедераттар эвакуацияны аяқтамай тұрып қалаға кірді. Қаланы басып алғаннан кейін 52-ші Пенсильвания генерал Уильям Текумсе Шерманның армиясына қосылып, Оңтүстік аймағындағы түрлі операцияларға қатысты. Осы полктің мүшелері Солтүстік Каролина штатының Рали қаласының жанындағы Беннет Плейс жерінде генерал Джозеф Джонстонның капитуляциясына куә болды. Темірде Джон Б. Конингем өз полкіне оралды. Тұтқын ретінде тірі қалған ол толық полковник болып тағайындалды және 1865 жылдың 3 маусымында 52-ші Пенсильванияның командирі болды. Соңында, Америка Азамат соғысының көп бөлігінде қызмет еткеннен кейін 52-ші Пенсильвания ветеран еріктілеріне Пенсильванияға қайтуға рұқсат берілді, онда олар 1865 жылдың 12 шілдесінде құрметпен демобилизацияланды. 1866 жылы полковник Генри М. Хойт президент Эндрю Джонсонтың ұсынысы және АҚШ Сенатының бекітуімен "1865 жылдың 12 наурызынан бастап ерлік және еңбегі үшін" бригадалық генерал шеніне ие болды.
Командирлер
Лейтенант-полковник Х. М. Хойт
52-Пенсильвания еріктілерінің соғыстан кейінгі денсаулық тәжірибесі
Азамат соғысында қаза болғандардың қатарына жатпаса да, соғыстан аман қалған көптеген ер адамдар әскери қызметіне байланысты өмір бойы денсаулық проблемаларымен күресті. Соғыстан кейін денсаулығына шағымданған 52-ші Пенсильвания полкінің бұрынғы сарбаздарының бірі – Дж. Дж. Миллер 1896 жылы «Уилкс Барр Таймс» газетіне өз симптомдарын былай сипаттады:
Мен 30 жылдан астам бүйректерімнен зардап шегіп келемін. Соғыс кезіндегі ауыр жағдайлар менің бұл ауруымды одан әрі ушықтырып, қанағаттандырылмас дертке айналдырды. Дәрігерлер ұсынған және тағайындаған түрлі емдерді санауға келмейді, арқамды күйдіріп, түрлі жазалаулармен мазаламады, бірақ ешқандай жеңілдік болған жоқ. Түнде он екі ретке дейін зәр шығару үшін тұрып, қызыл түсті, көп мөлшерде шөгіндісі бар зәр шығардым, ол зәр шығарғанда күйдіріп жіберді. Мен иіліп немесе еңкейе алмай, төсекте бұрылғанда да ауырып мазалады. Арқамда қатты қыстыру сезімі мен қатысты бас аурулары мазалады.
Жиналыстар және басқа да мерекелік іс-шаралар
52-ші Пенсильвания полкінің екінші жылдық кездесуі, 1889 жылдың 25 қыркүйегінде Скрантон қаласында, Лаккавана округінде өтті, онда полктің аман қалғандарына «Самтер қайта жараланды: Елу екінші полкке арналған» атты туындымен таныстырылды. Полктің үшінші жылдық кездесуі 1890 жылдың 25 қыркүйегінде Вайоминг округінің Тунканнок қаласында өткізілді. 1904 жылы 17-ші жылдық жиын қайтадан Скрантонда өтті, бірақ бұл жолы 21 қыркүйекте. 1910 жылдың 13 қыркүйегінде өткен 23-ші жылдық кездесуде бұрынғы Азамат соғысының серіктері Смит Б. Моттты, 52-ші Пенсильвания еріктілерінің бұрынғы полк квартирмейстерін полк тарихшысы етіп тағайындады және сол күні ұйымның тарихын жинауға рұқсат берді. «Пенсильвания ерікті жаяу әскерінің елу екінші полкінің жорықтары», бұл полк алғаш рет «Лузерн полкі» деп аталды, 1861 жылдың 7 қазанынан 1865 жылдың 12 шілдесіне дейінгі шамамен төрт жылдық үздіксіз қызметтің тізімі. Бұл еңбек 1911 жылы J. B. Lippincott & Co. баспасынан жарық көрді.