Редкий прибор радионуклидной диагностики: ректилинейный сканер. Устаревший метод визуализации, замененный гамма-камерой с 1960-х. История и принцип работы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ескірген радиофармацевтикалық бейнелеу құрылғысы
Obsolete radiopharmaceutical imaging device
Тігінді сканер – ядролық медицинада радиофармацевтикалық препараттардан шығатын сәулеленуді тіркеуге қолданылатын бейнелеу құрылғысы. Бейне радиоактивті науқастың денесінің үстінде сәулелену детекторын физикалық түрде жылжыту арқылы жасалады. Бұл құрылғы медициналық бейнелеуде қолданылмайды, 1960 жылдардың соңынан бері көбінесе гамма-камерамен алмастырылған.
A rectilinear scanner is an imaging device, used to capture emission from radiopharmaceuticals in nuclear medicine. The image is created by physically moving a radiation detector over the surface of a radioactive patient. It has become obsolete in medical imaging, largely replaced by the gamma camera since the late 1960s.
Тарих
Алғашқы тік сызықты сканерлердің бірі 1950 жылы Бенедикт Кассен жасаған. Оған дейін науқастардағы радиоактивті материалдарды табу үшін қолмен ұсталатын детекторлар қолданылып келген, бірақ Кассен жүйесі (йод-131 үшін арналған) мотормен қоздырылатын фотокөбейтуші түтік пен басып шығару механизмін біріктірді. Кейінгі дамулар анықтау жүйелерін, қозғалысын, бейнелеуін және суреттерді басып шығаруды жақсартты.
One of the first rectilinear scanners was developed by Benedict Cassen in 1950. Before then hand held detectors had been used to locate radioactive materials in patients, but the Cassen system (designed for Iodine 131) combined a motor driven photomultiplier tube and printing mechanism. Subsequent developments improved the detection systems, movement, display and printing of images.
Құралымдары
Кассеннің түпнұсқалық тік сканнерінде радиацияны анықтау үшін кальций вольфрам (CaWo4) кристалдары қолданылған. Кейінгі жүйелерде гамма-камерадағыдай натрий йодиді (NaI) сцинтилляторы пайдаланылды. Детектор шығыс жүйесімен механикалық немесе электрондық түрде байланыстырылуы керек. Бұл қарапайым жарық көзі, фотопленка, нүктелік матрицалы принтер, осциллоскоп немесе теледидар экраны болуы мүмкін.
Cassen's original rectilinear scanner used calcium tungstate (CaWo4) crystal as the radiation detector. Later systems used a Sodium iodide (NaI) scintillator, as in a gamma camera. The detector must be connected by mechanical or electronic means to an output system. This could be a simple light source over photographic film, dot matrix printer, oscilloscope or television screen.
Механизм
Пациентке радиоактивті фармацевтикалық зат, мысалы, радиоиод енгізіледі, ол табиғи түрде қалқанша безінде жиналады. Детектор пациенттің зерттелген аймағы бойынша растрлық схемамен қозғалады, тұрақты санау деңгейін қамтамасыз етеді. Коллиматор анықтауды өзінің орналасқан жерінен тікелей төмендегі шағын аймақпен шектейді, сондықтан сканерлеу аяқталған кезде зерттелген аймақтың барлық бөлігінен шыққан эмиссия анықталады. Шығару әдісі позициялық және анықтау туралы ақпаратты сақтайтындай етіп жасалған. Мысалы, жарық көзі мен пленка қолданғанда, жарық детектормен синхронды түрде қозғалады, ал жарықтың қарқындылығы белсенділік артуымен бірге артады, нәтижесінде пленкада қараңғы аймақтар пайда болады. Кемшіліктеріне өте ұзақ бейнелеу уақыты (бірнеше минут) жатады, себебі әрбір мақсатты аймақты жеке қамту қажет, гамма-камерадан өзгеше, оның көру бұрышы әлдеқайда кең, және бұл қозғалыс артефактілеріне алып келуі мүмкін.
The patient is administered with a radioactive pharmaceutical agent, such as radio iodine which will naturally collect in the thyroid. The detector moves in a raster pattern over studied area of the patient, making a constant count rate. A collimator restricts detection to a small area directly below its position so that by the end of the scan emission from the whole study area has been detected. The output method is designed such that positional and detection information is maintained. For example, when using a light source and film the light is moved in tandem with the detector, and the intensity of light produced increases with an increase in activity, producing dark areas on the film. Disadvantages include the very long imaging time (several minutes) due to the need to separately cover each target area, unlike a gamma camera which has a much larger field of view, and the motion artefacts this can result in.