Милуоки Роуд EP3 локомотивтері: «Қаламқау» аталымы және мәселелері
Milwaukee Road class EP-3
Милуоки Роуд EP-3 локомотивтері: тарихы, конструкциялық кемшіліктері, «Quill» лақап аты. 1919 ж. жасалған, бірақ ерте зейнеткерлікке шықты. Электр локомотивтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Милуоки жолының EP 3 классында 1919 жылы Болдуин және Вестингхаус компанияларында жасалған он электр локомотиві болды. Олар қалам тәрізді жетегін пайдаланғандықтан "Quills" деп аталды. Олар жақсы жүк тасып, инженерлерге ұнағанмен, нашар конструкциясы мен үнемі туындайтын механикалық ақаулар өмір бойы қиындық туғызды және Милуоки жолының электр локомотивтерінің ең бірінші зейнеткерлікке шығарылғандарының қатарына кірді.
The Milwaukee Road's class EP 3 comprised ten electric locomotives built in 1919 by Baldwin and Westinghouse. They were nicknamed Quills because of their use of a quill drive. Although they were good haulers and well liked by engineers, poor design and constant mechanical problems plagued them for their entire lives and they were among the first of the Milwaukee Road's electric locomotives to be retired.
Дизайн
1917 жылы Милуоки Роуд Жағалау бөлімін электрлендіруге шешім қабылдағанда, General Electric компаниясынан сатып алынған жабдықтармен қайта жабдықтауға тырысты. Алайда, АҚШ Теміржол басқармасы электр жабдықтарына берілген тапсырысты GE және Westinghouse компаниялары арасында бөлуді талап етті. Бұл, қажетті 15 электр локомотивтің бесеуінің (EP 2 немесе екі полярлы) GE-ден, ал 10-ының (EP 3) Westinghouse-тен келуін білдірді. EP 3 локомотивтері екі полярлы локомотивтерінің сипаттамаларына сай жасалғанмен, GE-мен салыстырғанда мүлдем басқаша конструкцияға ие болды. Олардың сыртқы түрі әдемі әрі айқын емес, барлық электр жабдықтары орналасқан бір ұзын қорап тәрізді корпуспен жабдықталған. Олардың доңғалақтары 4-6-2 "Тынық мұхиты" бу локомотивтерінің доңғалақтарымен бірдей орналасқан, жоғары доңғалақтармен толықтырылған. Локомотивтер екі бағытта жүре алатын және жоғары жылдамдықты жолаушылар тасымалына арналған. Олардың ең ерекше ерекшелігі – қозғалтқышты орнату жүйесі болды. Локомотивтің 566 ат күшіне ие алты қос тарту қозғалтқышы тікелей рамаға, әр жетекші доңғалақтың үстіне орнатылған. Олар диаметрі 15 дюйм болатын болат түтік – "осаға" орнатылған. Осаның әр екі жағында жеті қолға ұстайтын "торлар" жетекші доңғалақтардың спицалары арасынан шығып, серіппелер арқылы доңғалақтарға жалғанған. Бұл жүйе кейіннен танымал GG1 локомотивінде өте тиімді қолданылды, себебі тарту қозғалтқыштары тікелей локомотив рамасына бекітілгендіктен, доңғалақтарға тікелей ілінген салмақ азайтылды.
When the Milwaukee Road decided to electrify the Coast Division in 1917, it attempted to re equip with equipment bought from General Electric. The United States Railroad Administration, however, dictated that the order for electrical equipment be split between GE and Westinghouse. This meant that of the 15 electric locomotives needed, five (the EP 2s, or bi polars) came from GE and 10 the EP 3s came from Westinghouse. The EP 3s, while designed to meet the same specifications as the bi polars, were a completely different design from their GE counterparts. Their appearance was sleeker, albeit less distinctive, with a single long boxcab style carbody containing all of the electric equipment. Their wheel arrangement was the same as a back to back pair of 4 6 2 "Pacific" steam engines, complete with high drivers. They were double ended and designed for high speed passenger service. The most noteworthy aspect of their design was the motor mounting system. The locomotive's six 566 hp double traction motors were mounted directly to the frame, one above each driving axle. They were geared to a "quill," a steel tube 15 inches in diameter that was mounted around the axle. At each end of the quill, seven armed "spiders" stuck out between the spokes of the driving wheels, and were connected to the drivers by coil springs. This system, which was later used very effectively on the famous GG1 locomotive, minimized weight suspended directly from the axles, as the traction motors were bolted directly to the locomotive frame.
Құрылыс кемшіліктері мен қайта құру
"Квилл" локомотивтері 1919 жылдың соңы мен 1921 жылдың басында пайдалануға түсті және оларға 10300-ден 10309-ға дейінгі нөмірлер тағайындалды. Көбінесе Тау дивизиясына бекітілген, олар экипаждар арасында бірден танымал болды. Олар жобалық ерекшеліктерден асып, сағатына 70-80 миль жылдамдықпен пойызды оңай тарта алатын. Олар GE кабиналары сияқты сырғақтап кетпеді және екі полюсті локомотивтерге қарағанда әлдеқайда тегіс жүрді. Бірақ, пайдалануға берілгеннен кейін бір жыл өткен соң, күрделі конструкциялық ақаулар байқала бастады. EP 3 локомотивтері Нью-Хейвеннің EP 2 класындағы локомотивтеріне дерлік ұқсас болды, бірақ салмағы ауыррақ және рамасы әлдеқайда жеңіл болды. Milwaukee Road-тың жаңа EP 3 локомотивтері, ұқсас конструкциядағы, ақаусыз New Haven кабиналарынан өзгеше, бірден осьтердің, рама элементтерінің сынуына, доңғалақтар мен спицалардың жарылуына және серіппелердің деформациялануына тап болды. Бұл, локомотивтерді тым жеңіл және қатаң етіп жасаған Westinghouse үшін үлкен ұят болды. Жүргіш дөңгелектердің бүйірлік ойнауы жеткіліксіз болды, бұл дөңгелектердің тез тозуына себеп болды, ал рамалар жоғары жылдамдықпен қисайған тау жолдарындағы жүктемеден жарылды. 1922 жылы локомотивтердің конструкциясын өзгерту үшін бірнеше мәжіліс өтті. Westinghouse компаниясымен бірлесіп локомотивтерді жасаған Baldwin, локомотив корпусын екіге бөлуді ұсынды, нәтижесінде тұрақты түрде біріктірілген екі бөліктен тұратын кабина пайда болар еді. Milwaukee Road-тың электрлендіру бөлімі, Рейньер Беуукс басшылығымен, ең дұрыс шешім туралы басқаша пікірде болды және Baldwin-нің барлық он "Квилл" локомотивін екіге бөлу туралы ұсынысына қарсылық көрсетті. Оның орнына, тек 10301 нөміріндегі бір локомотивке ғана бұл өзгеріс енгізілді. Бірақ бұл өзгеріс мәселені шешпеді, содан кейін ол бір корпустық конфигурацияға қайта жаңартылды. Екінші "Квилл" локомотиві Milwaukee Road-тың талаптарына сәйкес модификацияланды және бұл жолы сәтті болды. Бүкіл серия бір жақты жүріс режиміне көшірілді және локомотивтерді бұрылыстарға дұрыс бағыттауға көмектесетін, түпнұсқаларынан жақсырақ Commonwealth Delta бос жүргінші шассилерімен жабдықталды. Сондай-ақ, рамалар ауыр болаттан толығымен қайта жасалды.
The "Quills" entered service between late 1919 and early 1921 and were assigned numbers 10300 10309. Assigned mainly to the Mountain Division, they were immediately popular with crews. They could easily pull trains exceeding design specifications at 70 80 mph. They didn't slip like the GE boxcabs and they were much smoother riding than the bi polars. Within a year of entering service, however, severe design flaws began to become apparent. The EP 3s were virtually identical to the New Haven's class EP 2 locomotives, but were heavier in weight and had a much more lightly built frame. The Milwaukee Road's new EP 3s, unlike the trouble free New Haven boxcabs of similar design, immediately started experiencing broken axles and frame members, cracked wheels and spokes, and deformed suspension springs. It was an embarrassment for Westinghouse, which had designed the locomotives far too lightly and rigidly. There was too little lateral play in the drivers, causing excessive wheel wear, and the frames were breaking under the stress of high speed operation through twisting mountain rights of way. During 1922 a series of meetings was held to work on design changes for the locomotives. Baldwin, which had built the locomotives in conjunction with Westinghouse, recommended splitting the body of the locomotive in two, effectively creating a permanently coupled two unit boxcab. The Milwaukee Road's Electrification Department under Reinier Beeuwkes had come to differing conclusions about the best course of action to take, and resisted Baldwin's recommendation that all ten "Quills" be cut in two. Instead only one, number 10301, was given this modification. The alteration was not found to help the problems, and it was eventually converted back to single body configuration. A second "Quill" was modified to the Milwaukee Road's specifications, and with more success. The entire series was effectively converted to single end operation and were fitted with Commonwealth Delta idler trucks of better design than the originals to help guide the locomotives into curves. The frames were also completely rebuilt with heavier steel.
Қызметте
"Quills" локомотивтері GE компаниясымен жобаланған өзінің әріптестерінің белгілеген стандарттарына толыққанды сай келмеді. Олар Милуоки жолының механикалық бөлімі үшін үнемі қиындық тудырып, қызмет ету кезеңінде бес рет қайта жаңартылды. Өте ауыр болғандықтан, үлкен доңғалақтары локомотив рамасының сынуына себеп болуы мүмкін деп күдіктелді. Олар жолдан шығуға бейімді және олардың салмағы мұндай жағдайлардағы апаттың ауырлығын арттыратын. E13 локомотиві ("Quills" 1939 жылы E10–E19 болып қайта нөмірленді) 1947 жылы Монтана штатының Судан қаласы маңында жолдан шығып, қирады. 1940 жылдардың соңында Little Joes локомотивтері пайдалануға берілгеннен кейін және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қарқынды пайдаланылған ескі электр локомотивтері тозығы жеткенде, Электрлендіру бөлімі Милуоки жолының электр локомотивтерін қайта жаңарту бағдарламасын бастады, осылайша олардың қызмет ету мерзімін ұзартуға тырысты. "Quills" локомотивтері бұл бағдарламаға енгізілмеді. Олардың орнына, қалған жеті локомотив (үшеуі апаттарға байланысты бұрын зейнеткерлікке шығарылған) 1952 және 1957 жылдар аралығында біртіндеп қызметтен алынып, металлға тапсырылды.
The "Quills" never really met the standards set by their GE designed counterparts. They were constant headaches for the Milwaukee Road mechanical department and were rebuilt five times during their service lives. They were very heavy and the large drivers were suspected of contributing to frame breakage. They were prone to derailing and their weight tended to increase the severity of such derailments. Locomotive E13 (the "Quills" were renumbered E10–E19 in 1939) was destroyed in a derailment at Soudan, Montana in 1947. In the late 1940s, with the Little Joes entering service and the older electric locomotives worn out from heavy use during World War II, the Electrification Department initiated a program to rebuild the Milwaukee Road's electric locomotives for continued service. The "Quills" were not included in the program. Instead, the seven remaining locomotives (three had already been retired due to wrecks) were gradually retired and scrapped between 1952 and 1957.