Басс тарихы: Уольф отбасының шежіресі мен Азамат соғысы кезеңі

Кіріспе

Бас – АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатындағы Харди округінде, Потомак өзенінің Оңтүстік саласының Оңтүстік бұтағында орналасқан, құрамына енбеген елді мекен. Бас 7-аудандық тас жол бойында жатыр. Гласпи В. Вольф, почта бастығы, жақын жердегі шағын өзенде басс балықтары болғандықтан осылай атаған.

Адам Вулф аға

1861-1865 жылдардағы үлкен қақтығыс кезінде Оңтүстік Бранч Доласының (кейінірек Харди округі) халқының көп бөлігі Конфедерацияны қолдады. Дегенмен, Батыс Вирджинияның көзқарасы көбінесе Солтүстікке жақын болды, сондай-ақ Вольф (Вульф/Вульф) отбасының үкімет пен елді қолдауға бағытталған күресі де осылай болды. Солтүстік Ішкі Қорғаушылары Оңтүстікке жататын адамдардың әскерге қатысуына кедері келтіріп, Солтүстікке өткен Оңтүстік сарбаздарының қауіпсіздігін қамтамасыз етіп, Оңтүстік тарапынан мүліктің тартылып алынуын болдырмай, қорғау шараларын жүзеге асырды. 1700 жылдардың ортасына таман Вольф отбасы округтің Оңтүстік Форк аймағында, қазіргі Вольф тауы деп белгілі болған жерге қоныстанды. Адам аға ("Пэдди") мен София Вольф ұлдары Адам кіші, Джеймс, Бенджамин, Джейкоб, Джордж және қыздары Сьюзан (Роби) мен Сараны (Раддл) екі қабатты ағаш үйінде тәрбиеледі. Үйдің жанында, алыс емес орманға қарай жететін құпия тоннель салынған. Бұл жасырын тоннель қақтығыс кезінде кеңінен қолданылды, жергілікті Конфедерация сарбаздары оған паналады, ал Ішкі Қорғаушылар Солтүстікке адал оңтүстік сарбаздарын қорғауға тырысты. "Пэдди", темірші және фермер, өзінің үйде жасалған ай арағымен кеңінен танымал болды. Ол ыстық темір, балға және кескіштің көмегімен ақ емен ағашының ортасын ойып, арақ сақтауға және тасымалдауға арналған "яг" жасады. Ағаштан жақсы бекітілетін қақпақ пішіндірді. Ұлы Адам кіші, 1819 жылы туып, 1893 жылы қайтыс болды, ал немересі Джордж, 1841 жылы туған, капитан Сэмпсон Снайдер басқаратын Ішкі Қорғаушылар ротасын құру үшін басқа жергілікті ерлермен бірікті. 1866 жылы Адам кіші Вашингтондағы заң фирмасына хат жазып, "скаут, тыңшы және күзетші" ретіндегі қызметі үшін, сондай-ақ Азаматтық соғыс кезінде отбасының келген зиян үшін өтемақы сұрады. Адам Вольф кіші және оның бірінші әйелі Ребекка Си төрт ұлдың – Джон, Джордж, Джейкоб, Андерсон және бір қыздың – Мартаның ата-анасы болды. Адам мен оның ұлы Джон ("Минк") ерекше дәнекерленген тігістермен жасалған сиыр/қошқар қоңырауларымен танымал теміршілер болды. Дөңгелек бұрыштармен жасалған қоңыраулар мыс ұнтағын сазға салып, тігістерге орналастыру арқылы дәнекерленді. Қоңыраулар қызғанда мыс балқып, тігісті бітеді. Саз алынып тасталғаннан кейін тегіс өнім қалды. Қоңыраулар жасаушының әрпімен жазылған. Джон Хармониус Вольф, 1849 жылы туып, 1926 жылы қайтыс болды, ал Кэти Энн Шерман (Кетарин Энн Ширман), 1862 жылы туып, 1955 жылы қайтыс болды, 1879 жылы үйленді. Олар 14 бала тәрбиеледі: Марта Делавер, Гласпи Валентин, Плеас Хармон, Лемуал Прайс, Роксана Юнис, Амби Кеннет, Блосси Хлоя, Уилбур Вэнс, Рамон Орвилл, Кортни Дьюи, Лоринг Дейси, Айра Рузвельт, Хейзел Леота және Мелвин Пейдж. Олар сондай-ақ анасы алты апталық шала сәби кезінде қайтыс болған қызы Бланшты тәрбиеледі. Отбасы отбасылық кездесулерде ұзақ өмір сүруімен белгілі, алғашқы кездесу 1919 жылдың 14 қыркүйегінде, ал 70-ші кездесу 1989 жылдың 3 қыркүйегінде өтті. ~ Елизавета Вольф Уитенердің авториясы.

During the great conflict from 1861 to 1865, most of the people of the South Branch Valley (later Hardy County) supported the Confederacy. However, sentiments of western Virginia were predominately for the North, as were sentiments of the Wolfe (Wolf/ Woolf) family as they struggled to support the government and their country. The Home Guard of the North worked to prevent enlistment with the South, to provider safety for soldiers of the South who chose the North, to prevent confiscation of properties by the South, and to provide protection. By the mid 1700s the Wolfe family had settled on what has come to be known as Wolfe Mountain in the South Fork area of the county. Adam Sr. ("Paddy") and Sophia Wolfe raised their sons, Adam Jr., James, Benjamin, Jacob, George, and daughters, Susan (Roby) and Sarah (Ruddle) in their two story log cabin. The house had a tunnel constructed to open into a gulley in the not too distant woods. The hidden tunnel was well used during the conflict, as local Confederate soldiers sought refuge, and as the Home Guard sought to protect southern soldiers who sided with the North. "Paddy," a blacksmith and farmer, was well known for his home brewed moonshine. With the use of a hot iron, a hammer and chisel, the center of a white oak log was hewn out to form a "yag," used for storing and transporting the brew. A slice of the log was shaped for a close fitting lid. Son, Adam Jr. b. 1819 d. 1893 and grandson George b. 1841 joined with other local men to form a Home Guard Company commanded by Captain Sampson Snyder. In 1866, Adam Jr., corresponded with a law firm in Washington, DC to recover funds for his services "as a scout, as a spy, and a guard" and for losses the family suffered during the Civil War. Adam Wolfe Jr., and his first wife Rebecca See were the parents of four sons, John, George, Jacob, Anderson, and one daughter, Martha. Adam and his son John ("Mink") became well known blacksmiths admired for their unusual cow/ sheep bells constructed with welded seams. The rounded corner bells were welded by placing pellets of brass in clay and putting this in the seams. As the bells were heated, the brass melted to seal the seam. The clay was removed leaving a smooth finished product. Bells were inscribed with the initial of the maker. John Harmonious Wolfe b. 1849 d. 1926 and Katie Ann Sherman (Catharine Ann Shireman) b. 1862 d. 1955 were married in 1879. They raised 14 children: Martha Delaware, Glaspy Valentine, Pleas Harmon, Lemual Price, Roxanna Eunice, Amby Kenneth, Blossie Chloe, Wilbur Vance, Ramon Orville, Courtney Dewey, Loring Dacy, Ira Roosevelt, Hazel Leota, and Melvin Paige. They also reared a niece, Blanch, whose mother died when she was six weeks old. The family is known for its longevity in family reunions with the first held on September 14, 1919, and the 70th held on September 3, 1989. ~ by Elizabeth Wolfe Whitener

Гласпи Вулф

Бұл - кейін Басс, Батыс Вирджинияға айналатын Саут-Форк жолынан шамамен бір шақырымдай жерде орналасқан Вулф тауы туралы тағы бір әңгіме. Гласпи Валентин Вольф – Джон Харман Вольф пен Кэти Энн Шерман Вольфтың он төрт баласының екіншісі болды. Ол 1882 жылдың 25 қаңтарында Вулф тауында дүниеге келді. Гласпи Саут-Форктегі Си (See) мектебінде оқыды. Оқуын бітірген соң Гласпи бірнеше бауырлары мен туысымен бірге Мэриленд штатының Камберленд қаласына жұмыс іздеуге барды. Олар B&O теміржол компаниясында жұмыс істеді. Гласпи Камберленд (Мэриленд) және Питтсбург (Пенсильвания) арасындағы бағытта тежегіш болып жұмыс істеді. Солардың бірінде, дабылдың сигналымен, ол кабинадан пойыздың алдындағы локомотивке, су мұнарасынан су алуға шақырылды. Сумен толтырып, вагондардың үстінен кабинаға қайтып келе жатқанда, мұз бен қардың үстінде сығалап, локомотив пен бірінші вагонның арасына құлап түсті. Барлық пойыз оның үстінен өтіп, екі аяғын қиратты. Гласпи пойызбен Маккиспорт станциясына жеткізілді, онда жедел жәрдем күтіп тұрды. Оны Маккиспорт ауруханасына алып кетті. Мұнда оның аяқтарын кесуді аяқтады. Ұзақ уақыт емделгеннен кейін оған жасанды аяқтар орнатылды. Кейін ол Кэтэрманның бизнес мектебінде оқыды. Ол кезде оның жасы шамамен 21-де болды. Содан кейін Гласпи Саут-Форкке оралды, онда Джордж Паскелден Вулф тауының етегіндегі жер учаскесін сатып алды. Ол кішкентай үй мен дүкен салды. Бұл кейін Басс пошта бөліміне айналды, ол өзендегі балықтың атымен аталады. 1909 жылдың 19 тамызында ол Авраам мен Роза Энн Саутэрлидің қызы – Жозефин Саутэрлиге үйленді. Осы некеден сегіз бала дүниеге келді: Кертис, Юджин, Омер, Хестер, Уоррен, Карл, Эрл және Ральф. Гласпи дүкен мен пошта бөлімін, сондай-ақ отбасы өскенше шағын шаруашылықты жүргізіп тұрды. Содан кейін ол 1944 жылдың 4 қазанында қайтыс болғанға дейін басқарған The Valley News Agency сатып алды. Жозефина, небәрі бірнеше ай мектепте оқыған, 75 жасқа келгенге дейін осы мекемені басқарды. Ол 1985 жылдың 17 сәуірінде қайтыс болды. Гласпи мен Жозефина екеуі де Мурфилдтегі Оливет зиратында жерленген. ~ Хестер Вулф Ньюхаус жазған.

This is another story about Wolfe Mountain located about a mile off the South Fork road near what would later be Bass, West Virginia. Glaspy Valentine Wolfe was the second of fourteen children born to John Harman Wolfe and Katie Ann Sherman Wolfe. He was born on Wolfe Mountain on January 25, 1882. He attended grade school at the See School on South Fork. After finishing school, Glaspy, several brothers and a cousin went to Cumberland, Maryland to find employment. They went to work for the B&O Railroad Company. Glaspy, as a brakeman on the line between Cumberland, MD and Pittsburgh, PA. It was on one of these runs that he was called by the blast of the whistle to come from the caboose to the engine at the front of the train, to take water at the water tower. When he finished and was making his way back over the cars to the caboose, he slipped on the ice and snow, and fell down between the engine and the first car. The complete train passed over him, mangling both legs. Glaspy was transported on the train to McKeesport Station where they were met by an ambulance. He was taken to McKeesport hospital. There they had to finish amputating his legs. After a long recuperating period he was fitted with artificial legs. He later attended Catherman's Business School. At this time he was approximately 21 years old. Glaspy then returned to South Fork where he purchased a plot of ground from George Paskel located at the foot of Wolfe Mountain. He built a small house and country store. This later became the Bass Post Office which he named after the fish in the river. August 19, 1909 he married Josephine Southerly, daughter of Abraham and Rose Ann Southerly. To this union were born eight children: Curtis, Eugene, Omer, Hester, Warren, Carl, Earl, and Ralph. Glaspy continued with the store and post office and a little farming until the family was grown. He then bought The Valley News Agency which he operated until his death on October 4, 1944. Josephine, with only a few months schooling, operated it until she retired at the age of 75 years. She died April 17, 1985. Glaspy and Josephine are both buried in Olivet Cemetery at Moorefield, WV. ~ by Hester Wolfe Newhouse