Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер Натаниел Питчер Таллмадж (8 ақпан 1795 – 2 қараша 1864) – американдық заңгер және саясаткер. Ол Нью-Йорк штатынан АҚШ сенаторы ретінде екі мерзім (1833–1844) қызмет етті және Висконсин территориясының 3-ші губернаторы болды (1844–1845).
American politician
Nathaniel Pitcher Tallmadge (February 8, 1795November 2, 1864) was an American lawyer and politician. He served two terms as United States Senator from New York (1833–1844) and was the 3rd Governor of the Wisconsin Territory (1844–1845).
Ерте өмір
Таллмадж 1795 жылдың 8 ақпанында Нью-Йорк штатының Чатем қаласында Джоэл Таллмадж (1756–1834) мен Фиби (Поттер; 1779–1842) отбасында дүниеге келді. Джоэл Таллмадж Америка революциясының қатысушысы және темір ұстасы болған, кейін Нью-Йорк штатының Бартон қаласындағы Таллмадж төбесіндегі үйінде шаруа және ағаш саудагері ретінде жетістікке жеткен. Натаниел Таллмадж алдымен Уильямс колледжінде оқыды, содан кейін Юнион колледжіне ауысып, 1815 жылы бітірді. Одан кейін ол Поукипсиге көшіп, бірінші туысы Джеймс Таллмадж кішімен бірге заңды оқыды. 1818 жылы ол адвокаттыққа қабылданды және туысы Джеймспен серіктестікте заңгерлік тәжірибе бастады. Бұл серіктестік 1825 жылға дейін жалғасты, осы жылы Джеймс Таллмадж Нью-Йорк штатының вице-губернаторы болып сайланды, содан кейін Натаниел Таллмадж өздігінен тәжірибесін жалғастырды.
Tallmadge was born in Chatham, New York, on February 8, 1795, the son of Joel Tallmadge (1756–1834) and Phoebe ( Potter; 1779–1842). Joel Tallmadge was a veteran of the American Revolution and a blacksmith before attaining success as a farmer and lumber merchant at his home on Tallmadge Hill in Barton, New York. Nathaniel Tallmadge attended Williams College before transferring to Union College, from which he graduated in 1815. He then moved to Poughkeepsie to study law with his first cousin, James Tallmadge, Jr. He attained admission to the bar in 1818, and entered into a legal practice in partnership with his cousin, James. The partnership continued until James Tallmadge's election as Lieutenant Governor of New York in 1825, after which Nathaniel Tallmadge continued to practice on his own.
Мансап
Таллмадж Джексондық саясаткер ретінде саяси аренаға белсенді түрде қатысты. Ол 1828 жылы Нью-Йорк штатының Ассамблеясына (Dutchess Co.) сайланды, ал 1830 жылдан 1833 жылға дейін Нью-Йорк штатының Сенатында (2-ші округ) қызмет етті, 53-ші, 54-ші, 55-ші және 56-шы Нью-Йорк штатының заң шығару жиналыстарында жұмыс істеді.
Tallmadge became active in politics as a Jacksonian. He was a member of the New York State Assembly (Dutchess Co.) in 1828, and he served in the New York State Senate (2nd D.) from 1830 to 1833, sitting in the 53rd, 54th, 55th and 56th New York State Legislatures.
АҚШ сенаторы
1833 жылы ол Джексон демократы ретінде АҚШ Сенатына сайланды, оның мерзімі 1833 жылдың 4 наурызынан басталды. 1838 жылы ол «консерваторлар» тобының мүшесі болды, бұл Эндрю Джексонның ізбасары Мартин Ван Бюреннің саясатына наразы болған және Олбани регенті саяси машинасының басшысы ретінде Ван Бюреннің Нью-Йорк саясатындағы ықпалына қарсы болған бұрынғы демократтардың фракциясы еді. Консерваторлар губернаторлыққа және вице-губернаторлыққа Уильям Х. Сьюард пен Лютер Брэдиштің вигтік кандидаттарын қолдады, олар бұрынғы лауазымдағы Уильям Л. Марси мен Джон Трейсиден шамалы артық дауыспен жеңіске жетті. Консерваторлардың бас тартуы 1840 жылғы президенттік сайлаудың белгісі саналды, онда Ван Бюрен Уильям Генри Харрисоннан жеңілді. Нью-Йорктегі 1839 жылғы АҚШ Сенаторы сайлауына дейін Таллмадж вигтермен байланысты болды, олар оны қайта сайлауға ұсынды. Демократтар штат Сенатын бақылап, Таллмадждің Ван Бюреннен бас тартқанына қарсы болды. Дауыс беруден бас тартқан демократтар штат Сенатында ешбір кандидаттың көпшілік дауысын алуына кедергі келтірді. Заң шығарушы органның таңдау жасамауы салдарынан Таллмадждің орны 1839 жылдың 4 наурызында бос қалды. 1840 жылы вигтер заң шығарушы органның екі палатасын да бақылады. 1840 жылдың 13 қаңтарында олар Таллмаджді Сенатқа қайта сайлады және бекітілген қаулыларында күші 1839 жылдың 4 наурызынан басталатынын көрсетті. Ол 1840 жылдың 27 қаңтарында орнын алды және 1844 жылдың 17 маусымына дейін қызмет етті, ол аумақтық губернатор болып тағайындалу үшін отставкаға кетті. 1840 жылы Таллмаджге вигтік партияның вице-президенттік лауазымы ұсынылды. Ол бас тартты, ал Джон Тайлер Харрисонмен бірге вигтік билет бойынша сайланды. 1841 жылы жарияланған мәліметтерге сәйкес, Таллмадж кабинеттік лауазымнан және елшіліктен де бас тартты, себебі ол Сенатта қалуды жөн көрді.
In 1833, he was elected as a Jacksonian Democrat to the United States Senate for the term beginning on March 4, 1833. In 1838, he was a member of the "Conservatives," a faction of former Democrats unhappy with the policies of Andrew Jackson's successor, Martin Van Buren and Van Buren's grip on New York politics as head of the Albany Regency political machine. The conservatives endorsed the Whig candidates for Governor and Lieutenant Governor, William H. Seward and Luther Bradish, who were narrowly elected over incumbents William L. Marcy and John Tracy. The defection of the conservatives was considered a harbinger for the 1840 presidential election, at which Van Buren was defeated by William Henry Harrison. By the time of New York's 1839 election for U. S. Senator, Tallmadge had become identified with the Whigs, who nominated him for reelection. Democrats controlled the State Senate, and they objected to Tallmadge because of his decision to abandon Van Buren. By refusing to vote, the Democrats in the State Senate prevented any candidate from obtaining a majority. As a result of the legislature's failure to make a choice, Tallmadge's seat became vacant on March 4, 1839. By 1840, the Whigs controlled both houses of the legislature. On January 13, 1840, they reelected Tallmadge to the Senate, and indicated in their approved resolutions that the effective date was as of March 4, 1839. He took his seat on January 27, 1840, and served until June 17, 1844, when he resigned to accept appointment as a territorial governor. In 1840, Tallmadge was offered the Whig nomination for vice president. He declined, and John Tyler was nominated and elected on the Whig ticket with Harrison. According to published accounts in 1841, Tallmadge also declined a cabinet post and an ambassadorship, because he preferred to remain in the Senate.
Висконсин территориясының губернаторы
1840-шы жылдардың басында Таллмадж зейнеткерлікке шыққанда тұру үшін үй салмаққа ниеттеніп, Висконсин штатындағы Фонд-дю-Лак болашақ қаласында үлкен жер учаскесін сатып алды. 1844 жылы Харрисонның қайтысынан кейін президент болған Джон Тайлер, Таллмаджге Висконсин аумағының губернаторы қызметін ұсынды. Ол келісіп, Фонд-дю-Лакқа көшіп келді. Сенат маусым айында тағайындауды бекітті, ал Таллмадж тамыз айында Висконсинге жетті. 1841 жылдан бері губернатор болып келген Джеймс Дюэн Дотидің аумақтық заң шығарушы жиналысымен келіспеушіліктері болған. Заң шығарушылар бастапқыда Таллмаджге күдікпен қарады, өйткені ол тағайындалғанға дейін Висконсинде тұрмаған еді, бірақ ол алғашқы хабарында келісімшілдік танытып, оларды өз жағына тартты. Ол тым жақтық көзқарас білдірмеймін деп уәде беріп, мемлекеттік заң шығарушы және АҚШ сенаторы ретінде алған ұстанымына сәйкес келіп, теміржол желісін кеңейтуді қолдады. Сондай-ақ, Висконсин азаматтығына қабылдану мерзімін 21 жылға ұзартуға қарсы болды және тәжірибелік шаруашылықтар мен ауыл шаруашылығы қоғамдарын жақтады. Заң шығарушы жиналыс оның хабарларын басып, таратуға рұқсат берді, оның ішінде 750 данасын неміс тілінде шығарды – Висконсин заң шығарушыларының мұндай қадамға алғаш рет баруы еді. 1844 жылғы президенттік сайлауда демократ Джеймс К. Полк жеңіске жетті. 1845 жылдың сәуір айында Полк Генри Доджді аумақтық губернаторлыққа ұсынды. Висконсин территориясының алғашқы губернаторы болған Додж АҚШ Сенатымен оңай бекітіліп, 1845 жылдың 8 сәуірінде жаңа лауазымына кірісті.
In the early 1840s, Tallmadge purchased a large tract of land in what became Fond du Lac, Wisconsin, in anticipation of constructing a home for his retirement. In 1844, John Tyler, who had become president following Harrison's death, offered Tallmadge the governorship of Wisconsin Territory. He accepted, and moved to Fond du Lac. The Senate confirmed the appointment in June, and Tallmadge arrived in Wisconsin in August. James Duane Doty, who had been governor since 1841, had a contentious relationship with the territorial legislature. Although legislators were initially suspicious of Tallmadge, who had not lived in Wisconsin prior to his appointment, he won them over by taking a conciliatory approach in his initial message. Promising not to take an overly partisan approach, he advocated for the expansion of railroads, in keeping with the position he had taken as a state legislator and a U. S. Senator. He also argued against extending the naturalization period for Wisconsin citizenship to 21 years, and promoted experimental farms and agricultural societies. The legislature authorized printing and distribution of his message, including 750 copies in German, the first time Wisconsin legislators had ever taken such an action. The 1844 presidential election was won by Democrat James K. Polk. In April 1845, Polk nominated Henry Dodge to serve as territorial governor. Dodge, who had also been Wisconsin Territory's first governor, was easily confirmed by the U. S. Senate, and assumed his new post on April 8, 1845.
Кейінгі жылдар
Таллмадж Висконсинде қалуға шешім қабылдады және жоспарланған тұрғын үйін Фонд-дю-Лак қаласында салдырды, онда ол жартылай зейнеткерлікте заңгерлікпен айналысты. Ол сондай-ақ Вашингтон қаласында үй ұстады, онда Висконсиннің федералды үкімет алдындағы бейресми елшісі ретінде және оның мүдделерін лоббилеу үшін жиі саяхаттайтын. Өмірінің соңына қарай Таллмедж спиритуалист болып, өлімнен кейінгі өмірдің бар екеніне сенді. Бұрын ол болжамдарға сенген және USS Принстон кемесінде зеңбірек жарылып, бес адамның қаза болғанда, өлімнен мүжілгенін айтқан. 1840 жылдары ол рухтардың өзіне келіп жатқанын мәлімдеді және Чарльз Линтонның «Халықтарды емдеу» кітабына кіріспе жазды, Линтонның айтуынша, бұл кітап оған әруақтардан диктантталған. Ол сондай-ақ Джон В. Эдмондс пен Джордж Т. Декстердің «Спиритуализм» атты бірінші томына қосымша жазды. Джон Кэлхунның қайтысынан кейін Таллмедж оның рухымен байланысқа түскенін және оның өзімен сөйлей алатынын айтты. Таллмедж сеанстар кезінде кездесетін еден мен үстелге соққылар сияқты, басқа да рухтармен байланысқа сенгені хабарланды.
Tallmadge decided to stay in Wisconsin, and built his planned residence in Fond du Lac, where he practiced law while living in semi retirement. He also maintained a home in Washington, D. C., where he frequently traveled to serve as an unofficial ambassador for Wisconsin to the federal government and lobbyist for its interests. Later in his life Tallmadge became a spiritualist, and was convinced of the existence of the afterlife. He had previously been a believer in premonitions, and claimed he had one that resulted in him narrowly escaped death aboard the USS Princeton when a cannon exploded and took the lives of five people. In the 1840s, he began to claim that he was visited by spirits, and he authored introduction to Charles Linton's The Healing of the Nations, a book which Linton claimed had been dictated to him by ghosts. He also wrote an Appendix to the first volume of Spiritualism by John W. Edmonds and George T. Dexter. After the death of John C. Calhoun, Tallmadge claimed to be visited by his spirit, and said that it could communicate with him. Tallmadge was also reported to be a believer in other supposed spirit communications, including the floor and table rappings that typically accompanied séances.
Ұрпақтар
Қызы Мэри Луиза Таллмадж (Наполеон Бордманның әйелі) арқылы ол Висконсин штатының генерал-адъютанты Чарльз Рагглс Бордманның әкесі болды.
Through his daughter Mary Louisa Tallmadge (wife of Napoleon Boardman), he was a grandfather of Charles Ruggles Boardman, an adjutant general of Wisconsin.