1960-шы жылдар Австралиялық «The Pink Finks» тобының тарихы

Кіріспе

Австралиялық поп/R&B тобы Pink Finks – 1960 жылдардың ортасында құрылған австралиялық поп/R&B тобы. Мельбурн қаласындағы топ Росс Уилсон мен Росс Ханнафорд қатысқан топтардың біріншісі болып ерекшеленеді, бұл топтардың ең сәттісі – Daddy Cool тобы болды.

Тарих

The Pink Finks құрамы 1965 жылдың басында қалыптасты, ол кезде 16 жасар R&B жанкүйері Росс Уилсон Рик Далтон мен Росс Ханнафордтың мектептік тобы – The Fauves-ке қосылды. The Fauves көбінесе The Shadows және The Ventures әндерін орындаған. Топ мүшелерінің барлығы сол кезде әлі мектепте оқығандықтан, олар толық емес жұмыспен қамтылған топ болды. Топ құрылған кезде 14 жаста болған Ханнафордты концерттерге анасы жиі апарып, оны лицензиясы бар орындарға жасы кішкентай болғандықтан жасырын кіргізіп, шығаруға тура келді. Ақша жетіспегендіктен, Ханнафорд Муди дыбыс тесігімен (реттегішсіз) және Уилсон берген Burns Tri Sonic күшейткішімен жабдықталған арзан акустикалық гитарада ойнады. The Rolling Stones, The Pretty Things және The Yardbirds сияқты ағылшын топтарының ықпалымен, жас топтың репертуары негізінен R&B және блюз каверлерінен тұрды. 1965 жылдың басында Дэвид Кэмерон алғашқы ритм-гитарист Рик Далтонның орнына келді, ал Далтон кейін Энди Андерсон мен Даг Фордтан (екеуі де бұрын The Missing Links тобында болған) және барабаншы Иан Робинсоннан тұратын Running Jumping Standing Still тобына қосылды. The Pink Finks өзінің шағын мансабында төрт сингл шығарды. Олардың Mojo лейблінде шыққан алғашқысы – The Kingsmen-нің "Louie Louie" әнінің шабыттандырған нұсқасы болды. Бұл ән 1965 жылдың маусымында Мельбурнда жергілікті хит (#16) болғаннан кейін оларға алғашқы табыс әкелді. Одан кейін The Shirelles-тің "Untie Me", Howlin' Wolf-тің "Back Door Man" және Spencer Davis Group-тың "It Hurts Me So" әндерінің каверлері жарық көрді. Франклин, Кэмерон және Ратц 1966 жылдың басында университетке оқуға кетті. Who's Who of Australian Rock журналындағы мәліметтерге сәйкес, олардың орнына Kinman (бас гитара), Lansdown (барабан) және Niven (клавишалы аспаптар) келді. Майкл Эдвардс 1966 жылдың тамызында труба мен саксофонда ойнады. Джимми Нивен кейін Captain Matchbox Whoopee Band (1973–76) және The Sports (1976–80) топтарының құрамына кірді. Ричард Франклин сәтті көркем фильм режиссеріне айналды. Оның австралиялық жұмыстарының ішінде "Эскимо Неллдің шынайы тарихы", "Фантазм", "Жол ойындары" және "Патрик" фильмдері бар. Голливудқа көшкеннен кейін ол "Psycho II", "Cloak & Dagger", "Link" және "FX2: The Deadly Art of Illusion" фильмдерін түсірді. 1990 жылдары ол Австралияға оралып, 2007 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін "Hotel Sorrento", "Brilliant Lies" және "Visitors" фильмдерін түсірді. Дэвид Кэмерон NIDA-ны бітіріп, 1969 жылы ABC телеарнасының "Bellbird" сериалындағы рөлден бастап актер болды. Одан бері ол австралиялық телесериалдарда, мини-сериалдарда және көркем фильмдерде ойнады, соның ішінде "Against the Wind", "Dawn!", "Water under the Bridge" (осы рөлі үшін ол Logie номинациясын алды), "My First Wife" және "Mad Max". 1995 жылы ол теледидар, жарнамалар мен корпоративтік деректі фильмдерді, соның ішінде "Stingers", "SeaChange", "Good Guys Bad Guys", "State Coroner", "Fergus McPhail", "The Wayne Manifesto" (осы жұмысы үшін ол AFI сыйлығын жеңіп алды), "Life" және "Dogwoman" фильмдерін түсіруге көшті. Камерон қазіргі уақытта Австралия кино және теледидар академиясының (TAFTA) оқытушысы. Уилсон мен Ханнафорд The Party Machine, Sons of the Vegetal Mother, Daddy Cool және Mighty Kong сияқты танымал топтарға өтті. Крис Кинман 1960 жылдардың соңында Брисбенге оралып, гитара жасаумен айналысты. 1996 жылы ол өзінің жеке пикап дүкенін – Kinman Guitar Electrix-ті ашты. Ли Лансдаун мен Ұлыбританиядан келген Дункан Фрай 1965 жылы "The Harris Tweed Band" жергілікті тобын құрды, ол әлі күнге дейін негізінен Мельбурнның оңтүстік аймақтарында өнер көрсетеді.

The Pink Finks formed in early 1965 when 16 year old R&B fanatic Ross Wilson joined forces with Rick Dalton and Ross Hannaford's schoolboy outfit The Fauves, which played mainly covers of The Shadows and The Ventures. They were a part time band, since the members were all still at school at the time. Hannaford, who was only 14 when the band formed, was often driven to concerts by his mother, and had to be sneaked in and out of the licensed venues they played at because he was underage. Money was short and Hannaford played on a low cost acoustic guitar fitted with a Moody sound hole pick up (without controls) through a Burns Tri Sonic amplifier provided by Wilson. Inspired by the onslaught of English groups like The Rolling Stones, The Pretty Things, and The Yardbirds, the young band's repertoire was chiefly R&B and blues covers. David Cameron replaced original rhythm guitarist Rick Dalton in early 1965, with Dalton later joining Running Jumping Standing Still, which included Andy Anderson and Doug Ford, both formerly of The Missing Links and Ian Robinson on drums. The Pink Finks released four singles during their brief career; their first, released on their own Mojo label, was a raunchy version of The Kingsmen's "Louie Louie" and it gave them an early taste of success when it became a local hit (#16) in Melbourne in June 1965. These were followed by covers of The Shirelles' "Untie Me", Howlin' Wolf's "Back Door Man" and Spencer Davis Group's "It Hurts Me So". Franklin, Cameron and Ratz left to go to university in early 1966. It appears from the information in Who's Who of Australian Rock that they were replaced, by Kinman (bass), Lansdown (drums), and Niven (keyboards). Michael Edwards was added on trumpet and sax in August 1966. Jimmy Niven was later a member of the Captain Matchbox Whoopee Band (1973–76) and The Sports (1976–80). Richard Franklin later became a successful feature film director; his Australian credits include The True Story of Eskimo Nell, Fantasm, Roadgames and Patrick. After moving to Hollywood he directed Psycho II, Cloak & Dagger, Link and FX2: The Deadly Art of Illusion. In the 1990s, he returned to Australia where he directed Hotel Sorrento, Brilliant Lies and Visitors, before he died of cancer in 2007. David Cameron graduated from NIDA and became an actor, beginning with a role in the ABC's Bellbird, in 1969 and since appeared in string of Australian TV series, miniseries and feature film appearances, including Against the Wind, Dawn!, Water under the Bridge (for which he received a Logie nomination), My First Wife and Mad Max. In 1995, he turned to directing television, commercials and corporate documentaries, including Stingers, SeaChange, Good Guys Bad Guys, State Coroner, Fergus McPhail, The Wayne Manifesto (for which he won an AFI award), Life and Dogwoman. Cameron is currently a teacher at The Australian Film & Television Academy (TAFTA). Wilson and Hannaford moved on to notable bands such as The Party Machine, Sons of the Vegetal Mother, Daddy Cool, and Mighty Kong. Chris Kinman returned to Brisbane in the late 1960s and turned to making guitars. In 1996 he founded his own pickup boutique, Kinman Guitar Electrix. Leigh Lansdown and UK arriviste Duncan Fry formed local band "The Harris Tweed Band" in 1965 which is still performing mainly in Melbourne's southern suburbs.