Кіріспе
Ичимару (市丸), шын аты Гото Мацуэ (後藤 まつゑ), танымал жапон әншісі және гейшасы болған. Оның тағы бір танымал гейша әншісі Кацутаро Кутамен араздасуы жапон музыка тарихында "Кацу Ичи дәуірін" құрады.
Ichimaru (市丸), born Matsue Goto (後藤 まつゑ), was a popular Japanese recording artist and geisha. Her rivalry with another popular geisha singer, Katsutaro Kouta, created the "Katsu Ichi Era" in Japanese music history.
Ерте өмір
Ичимару Жапонияда он бір бауырымен бірге қиын жағдайда өсті. Ол 14-15 жасында отбасын тастап, гейша үйінде жұмыс істеуге кетті. Жастық шағының көп бөлігін Нагано префектурасындағы Асамадағы ыстық су курортында қарапайым гейша болып жұмыс істеумен өткізді. Бір күні клиенттерінің бірі одан ән айтуды сұрағанда, ән айта алмайтынына қатты ұялғандықтан, өнерін жетілдіруге бел буды. Он тоғыз жасында Токиоға көшіп, Ичиматсуя Окияға қосылып, гейшалық қызметін жалғастырды және Асакуса Ичимару деген жаңа есімді алды.
Жазушылық мансабы
Токиоға көшіп келгенде Ичимару әншілік шеберлігін арттыруды мақсат етті. Ол әйгілі шамизенші, әйел суретші Энчига Киёмотодан шамизен мен ән сабақтарын алды. Ол үлкен прогресс жасады, бірақ одан да жақсы бола алатынын сезінді. Содан кейін Ичимару Ұлы Бас ұстаз Енжудайю Киёмото V-тің ұлы Эйжудайюмен оқуға түсті. Оқудың нәтижесі болды, көп ұзамай ол өзінің гейша ауданында ғана емес, Янагибаши, Акасака және Шинбаши сияқты көршілес аудандарда да үлкен сұранысқа ие болды. Өте қабілетті әнші болғандықтан, Ичимару 1931 жылы The Victor Recording Company компаниясымен, танымал гейша әншісі Кацутаромен бірге келісімшартқа отырды. Ол өзінің алғашқы әнін, «Чаккири буши» (шай теру әні) жазды, ол бірден хитке айналды. Бұл әнді ақын Китахара Хакушу ойын-сауық паркін жарнамалау мақсатымен жазған. Ол дебюттік әнінен кейін тағы бір хит, «Tenryū Kudareba» (Тенрю өзенімен төмен, 1933) әнімен жетістігін жалғастырды, бұл оны жұлдызға айналдырды. Музыкалық мансабының дамуына байланысты, Ичимару гейшалықтан толығымен әншілік мансабына назар аудару үшін бас тартты. 1930 жылдардың ортасы «Катсу Ичи Джидай» немесе «Ичи Кацу Джидай» («Катсу Ичи дәуірі» немесе «Ичи Кацу дәуірі») деп аталды, ол және Кацутаро Кута ән мен кимоно үлгілері және басқа да мәселелер бойынша күшті бәсекелестер болды, бұл кейде қиындықтар тудырды. 1930 жылдары Ичимару жаңа әндерді жаздырып, жапон әскерлері үшін ел ішінде және шетелде концерттер берді. Онжылдықтың соңында оның жазу мансабы Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан тоқтап қалды. Соғыстан кейін, 1948 жылы ол соғыстан кейінгі Жапонияның рухын көтеру үшін қайтадан музыка жазды. Соғыстан кейінгі алғашқы әні «Курогами Романсу» («Қара шашты романс») болды. 1940 жылдардың соңында ол «Мицукоши әндер күнтізбесі» атты жеке радио бағдарламасын бастады, ол келесі он жыл бойы сәтті жалғасты. Соғыстан кейін Ичимару АҚШ мәдениетіне қызығушылық танытып, джаз музыкасына әуеленді. Бұл қызығушылықтың нәтижесінде джаз әнші-композиторы Рёичи Хатторимен бірлесіп жазылған «Шамисен Буги Вуги» хит-әні дүниеге келді. 1950 жылы ол Нобору Кирисима, Акико Футаба және Масао Когамен бірге екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Гавайиге концерт берген алғашқы жапон әншісі болды. Бұл қойылымнан кейін басқа да халықаралық концерттер өтті. Осы кезеңде Ичимару кабукиге ән шырқады және өзінің «Ичимару Аир» деп аталған стилінде «коута» әндерін жазды. Сондай-ақ, ол 1951 жылы түсірілген «Токио файлы 212» фильмінде шағын рөл ойнады. Теледидардың Жапонияда пайда болуы Ичимаруды музыкалық бағдарламалардың маңызды қонағына айналдырды. 1968 жылы ол 1930 жылдардың әншілерімен бірге «Natsukashi no Utagoe» («Ностальгиялық әндер») бағдарламасына тұрақты қатысты. Ол 1985 жылға дейін ән жаздырып жүрді. Соңғы әні «Шоуа Саноса Буши» («Шоуа дәуірінің Саноса әні») болды. Ол 1995 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін теледидарда көріне берді.
to record song until 1985. Her last song was " Showa Sanosa Bushi"(Sanosa Song of Showa). She continued to appeared on television until she decided to retire in 1995.
Оқытушылық мансап
1984 жылы Ичимару Эдо-коута-ичиджу қоғамын Эдо-коутаны насихаттау ниетімен құрды. Ол осы өнер түрінде студенттерді тәрбиелеуде белсенділік танытты және 80 жасқа дейін оқытумен айналысты. Сәтті әншілік карьерасы мен осы стильді қолдауының арқасында 1960 жылы Накамура мектебінің Эдо-коутасы бойынша бас шебері атағымен марапатталды.
Мұра
Ичимару 1997 жылы 90 жасында қайтыс болды, қазіргі жапон халқына дәстүрлі халық музыкасының бай мұрасын қалдырды. Өмірі бойында ол 270 хаута, зоккёку әуендері мен коута әндерін жазды. 1970 жылы Гейдзюцусай Шорэй Шо, 1972 жылы Шиджу Хосо (Императорлық Көк лента ордені) және 1981 жылы Кун Йонто Цуи хо Шо (Құдіретті қазынаның 4-дәрежелі императорлық ордені) сияқты көптеген марапаттарға ие болды. Оның мұрасы Ичимарудың досы Фуми Судзукидің Канададағы Ұлы Виктория өнер галереясына кимоно, оби және естелік заттарды сыйға беруі арқылы, сондай-ақ Наганодағы Иида мұражайына жасаған қайырымдылықтары арқылы жалғасуда. "Азия өнері" журналының 2003 жылғы мамыр-маусым санында Ичимару туралы 20 беттік мақала жарияланды, онда оның кимоноларына арналған 8 беттік бөлім де бар болды.