Кіріспе

Қара таулар – АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы Солтүстік Каролина штатының батысында орналасқан тау тізбегі. Олар Оңтүстік Аппалачи тауларының Блю Ридж аймағының бір бөлігі. Қара таулар – АҚШ-тың шығысындағы ең биік таулар. Бұл таулар өз атауын жоғарғы беткейлерде өсетін қара шырша мен Фрейзер шыршаларының қара түсінен алған, ол төменгі жазықтықтағы жапырақты ағаштардың қыс айларында қоңыр, ал өсу маусымында ашық жасыл түсімен сәйкес келмейді. Шығыс континенттік бөлініс, Блю Ридж жотасының шығыс бөлігімен өтеді, Қара таулар тізбегінің оңтүстік ұшымен қиылысады. Қара таулардың ең биік шыңдарын қорғайтын Митчелл тауы мемлекеттік паркі осы аймақта орналасқан. Тау тізбегінің көп бөлігі Писга ұлттық орманмен қоршалған. Блю Ридж тас жолы таулардың оңтүстік бөлігімен өтеді және Солтүстік Каролинаның 128-ші тас жолы арқылы Митчелл тауының шыңымен байланысады. Қара таулар көбінесе Янси округінде орналасқан, бірақ тау тізбегінің оңтүстік және батыс ұштары Бункомб округінің шекарасы бойымен созылады.

География

Қара таулар солтүстік-батысқа қарай ашылған J пішіндес жарты шеңбер құрайды. Таулар солтүстіктегі Кішкентай Крэбтри Крик аңғарынан басталып, оңтүстікке қарай Село Нобтың тік (6327 фут / 1928 м) шыңына дейін көтеріледі. Селодан бірнеше шақырым оңтүстікке қарай шың Deep Gap-та 5700 футқа (1737 м) төмендеп, содан кейін тау жотасының солтүстік-орталық бөлігіндегі Картоп төбесінің шыңына қайта көтеріледі. Тау жотасы оңтүстікке қарай жалғасады, оның орталық бөлігінде АҚШ-тың шығысындағы ең биік 10 шыңның 6-сы орналасқан, оның ішінде ең биігі – Митчелл тауы және екінші ең биігі – Крейг тауы. Митчелл тауының оңтүстігінде шың Степпс-Гапта 6000 футқа (1829 м) дейін төмендеп, содан кейін Гиббс тауының шыңында 6520 футқа (1987 м) дейін қайта көтеріледі. Картоп төбесінің беткейлерінде, Клинманс шыңына оңтүстікке қарай, Қара тау жотасы Блэксток төбесі арқылы солтүстік-батысқа бұрылып, содан кейін Балсам ойығында 5320 футқа (1622 м) дейін төмендейді, онда ол оңтүстік-батысқа қарай Ұлы Қатты таулармен қиылысады. Содан кейін жота солтүстікке бұрылып, Кейне өзенінің сағасына дейін төмендейді. Қара таулардың солтүстік бөлігін батыста Кейне өзені, ал шығыста Оңтүстік Тоу өзені кесіп өтеді, екеуі де жоғарғы Ноличуки өзенінің су алабының бөлігі болып табылады. Таудың оңтүстік-батыс бөлігін жоғарғы Француз кеңдігі өзені суға бөледі, ол Ноличуки сияқты Шығыс континенттік бөліністен батысқа қарай орналасқан, сондықтан оның сулары ақырында Мексика шығанағына құяды. Қиғаштың оңтүстік беті Флат-Крикке және Суаннаноа өзенінің солтүстік саласына құяды, ол да Француз кеңдігі өзеніне ағып түседі. Оңтүстік бетке ылғалды ауаның көтерілуінен туындаған мол жаңбырмен толыған Солтүстік Форк суқоймасы Ашвилл аймағының негізгі су көзі болып табылады. Таудың оңтүстік-шығыс бөлігіндегі бірнеше өзендер Катаваба өзенінің су алабының бөлігі болып табылады, сондықтан олар Шығыс континенттік бөліністің шығысында орналасқан.

Ерекше кездесулер

Қара таулар тізбегінің ұзындығы 15 миль (24 км) болса, осы он бес мильдің ішінде 18 шың бар, олар теңіз деңгейінен кем дегенде 6300 фут (1920 м) биіктікке көтеріледі. Қара таулар айналадағы төменгі жерлерден жоғары көтеріледі. Бұл әсіресе Катаваба өзені аңғарынан және 40-шы тас жолынан 4500 футтан (1372 м) асатын шығыс жағында байқалады, бұл тамаша тау пейзаждарын ұсынады.

Таудың биіктігі | Жалпы аймақ | Координаттары | Атымен аталған
---|---|---|---
Митчелл тауы | Оңтүстік-орталық Қаралар | 35.76497, −82.265152 | Элиша Митчелл (1793–1857), профессор және геодезист
Крейг тауы | Оңтүстік-орталық Қаралар | 35.777584, −82.261759 | Локк Крейг (1860–1925), Солтүстік Каролина губернаторы
Балсам конусы | Солтүстік-орталық Қаралар | 35.789705, −82.255846 | Фрейзер шыршасы, бұрын балсам шыршасы
Cattail шыңы | Солтүстік-орталық Қаралар | 35.798413, −82.256502 | Мүмкін, бір кезде шыңға жиі шыққан тау арыстандарының құрметіне аталған
Big Tom | Оңтүстік-орталық Қаралар | 35.779698, −82.259854 | Томас "Big Tom" Вильсон (1825–1909), аңызға айналған аю аулаушы және тау бағытшысы
Gibbes тауы | Оңтүстік Қаралар | 35.739124, −82.285235 | Роберт Вильсон Гиббс (1809–1866), геодезист
Clingmans шыңы | Оңтүстік Қаралар | 35.73504, −82.285986 | Томас Лэниер Клингман (1812–1897), саясаткер және геодезист
Potato Hill | Солтүстік-орталық Қаралар | 35.801537, −82.25314 | -
Potato Knob | Оңтүстік Қаралар | 35.729955, −82.291246 | Таудың пішіні, тік картопқа ұқсайды
Celo Knob | Солтүстік Қаралар | 35.852423, −82.248678 | Мүмкін, чероки тіліндегі "selu" сөзі, яғни "жусаяқ"
Hallback тауы | Оңтүстік Қаралар | 35.748951, −82.275613 | -
Blackstock Knob | Оңтүстік Қаралар | 35.738063, −82.318615 | Нехемия Блэксток (1794–1880), геодезист
Gibbs тауы | Солтүстік Қаралар | 35.840947, −82.247985 | 19-ғасырдың басында аймақты жиі аралаған методист миссионері
Winter Star тауы | Солтүстік Қаралар | 35.817668, −82.249273 | -
Big Butt | Батыс Қаралар | 35.786803, −82.346561 | Сондай-ақ, Yeates Knob деп те аталады. Оңтүстіктегі ең жақын шың Кіші Butt деп аталады.
The Pinnacle | Оңтүстік Қаралар | 35.704308, −82.275411 | -

Геология

Қара таулар негізінен миллиард жыл бұрын қалыптасқан бастапқы теңіз шөгінділерінен пайда болған кембрийге дейінгі гнейстер мен шистерден тұрады. Таулардың өзі шамамен 200-400 миллион жыл бұрын Аллегей оргенезі кезінде, екі континенттік тақтаның соқтығысуы нәтижесінде қазіргі Аппалачи таулары көтеріліп, үлкен плато құрған кезде пайда болды. Кейінгі кезеңдердегі ауа райының әсері мен геологиялық процестер тауларды қалыптастырды. Соңғы мұз дәуірінде, шамамен 20 000-16 000 жыл бұрын, мұздықтар Оңтүстік Аппалачияға жетпесе де, температураның өзгеруі аймақтағы орман жамылғысын күрт өзгертті. Қара тауларда және олардың төңірегіндегі тауларда 3500 футтан (1067 м) жоғары биіктікте ағаштар аз немесе жоқ тундра болған болуы мүмкін. Осы кезеңде төменгі биіктіктерде шырша-қарағай ормандары басым болды, ал қатты жапырақты ағаштар жағалау жазықтарындағы жылырақ жерлерге "қоныс аударды". 16 000 жыл бұрын мұздықтар шегінуді бастағаннан және температура көтеріле бастағаннан кейін, қатты жапырақты ағаштар өзен аңғарлары мен төменгі беткейлерге қайта оралды, ал шырша-қарағай орманы жоғары биіктіктерге көшті. Бүгінде Қара таулардың үстіндегі шырша-қарағай орманы – Оңтүстік Аппалачия тауларында сақталған онға жуық шырша-қарағай "аралдарының" бірі.

Өсімдіктер мен жануарлар дүниесі

Қара таулардың орманды аймақтары әдетте биіктік деңгейіне қарай үш аймаққа бөлінеді: шырша-қарағай орманы, солтүстік қатты ағаштар және Аппалачи қатты ағаштары. Оңтүстік Аппалачи шырша-қарағай орманы, кейде «бореалдық» немесе «канадтық» деп те аталатын, Оңтүстік Аппалачидің бірнеше жоғары шаңырағына ғана тән ерекше өсімдіктер қауымдастығы болып табылады. Шындығында, ол биік таулы бұлтты орманға көбірек ұқсайды. Онда қызыл қарағай және Фрейзер шыршасы басым, олар 5500 футтан (1676 м) жоғары биіктікте өседі. Негізінен бук, сары қайың және жөкеден тұратын солтүстік қатты ағаштар 3000 футтан (914 м) төменгі беткейлерде гүлдейді. Сары тополь, гиккори, емен және кленнің түрлі түрінен құралған Аппалачидің алуан түрлі қатты ағаштары төменгі беткейлер мен ағын аңғарларын жабады. Таудың құрғақ оңтүстік беткейлерінде негізінен Тау қарағайы, қарағай және Вирджиния қарағайы өседі. Солтүстік Каролинада сирек кездесетін тау қайыңы Митчелл тауының беткейлерінде шашыраңқы түрде өседі. Қара таулардағы жануарлар дүниесі Аппалачи тауларына тән. Сүтқоректілерге қара аю, аққұйрықты бұғы, егермен, өзен сусарлары, мысық, қазқанат және қорғауға алынған солтүстік ұшқыр құмырсқа жатады. Құстардың түрлеріне жабайы түйеқұс, солтүстік кіші сұрғыр және қанатты тоқыл жатады, бірақ биік жерлерде саябақ сұңқары мен түрлі соқырлардың ұялайтыны белгілі. Қара таулардың төменгі ағындарында солтүстік ендіктеріне тән бұршақ балықтары кездеседі.

Тарихқа дейінгі дәуір

Американың түпкілікті халықтары мыңдаған жылдар бойы Қара тауларда аң аулаған болуы мүмкін. Сваннаоа өткелінде, таулардың оңтүстігінде археологтар Архаикалық кезеңге (б.з.д. 8000–1000 жж.), Вудленд кезеңіне (б.з.д. 1000–1000 жж.), және Миссисипп кезеңіне (шамамен 900–1600 жж.) дейінгі тұру орындарының іздерін тапты. Миссисипп кезеңіне жататын Джоара ауылы оңтүстік-шығыстағы Моргантон қаласының жанында орналасқан. Флорида жағалауынан Тынық мұхитына қарай жол ашуға тырысқан Эрнандо де Сото экспедициясы 1540 жылдың мамыр айында Солтүстік Тоу өзенінің аңғары арқылы өткен деп саналады, осылайша Қара тауларды көрген алғашқы еуропалықтар осы экспедиция құрамында болды. Хуан Пардо басқарған экспедиция 1567 жылдың қазан айында Сваннаоа өткелінен Көк жотадан өтіп кеткен болуы мүмкін. Екі экспедиция да Жоарада көп уақыт өткізді.

Ерте тұрақтандыру

18 ғасырдың көп бөлігінде Қара таулар – чероки тайпасының аумағының шығыс шетіндегі аң ауру орны болды. Бірақ 1785 жылға қарай чероки тайпасы Қара таулардың меншігін АҚШ-қа өткізді, ал еуропалық-американдық қоныс аударушылар одан кейін көп ұзамай Кайн және Оңтүстік Тоу аңғарларына қоныстанды. Алғашқы қоныс аударушылар өзен аңғарларында егін өсіріп, жақын орналасқан Эшвиллде мал терісі, женьшен, темекі, спирттік ішімдіктер және артық өнімдерін саудалаған. Ертедегі шаруалар ірі қара мал мен шошқаларды көптеп әкелді, олар аңғарларда және таулы жерлерде жақсы өсті. 1789 жылы Франция королі Америкаға сирек кездесетін өсімдіктердің үлгілерін жинау үшін жіберген француз ботанигі Андре Мишо Оңтүстік Аппалачи тауларына алғашқы саяхатын жасады, соның ішінде Қара тауларға да қысқа сапар жасады. Мишо 1794 жылдың тамызында Қара тауларға қайта оралып, 4000 футтан (1219 м) биікке дейін өсетін бірнеше өсімдік үлгілерін жинады. 19 ғасырдың басында жарияланған Мишоның зерттеулері Оңтүстік Аппалачи аймағының өсімдік әртүрлілігі мен маңыздылығына алғашқылардың бірі болып назар аударды.

Элиша Митчелл және Томас Ланьер Клингман

XIX ғасырдың басында Нью-Гэмпширдегі Вашингтон тауы Шығыс АҚШ-тағы ең биік шың деп саналды, бірақ көптеген Солтүстік Каролина тұрғындары Мишоның зерттеулерінен кейін оған күмән келтірді (Мишо Әке таудың ең биік екенін сендірді). 1835 жылы штат Солтүстік Каролина профессоры Элиша Митчеллді (1793–1857) штаттың батыс бөлігіне, Бабам, Роан таулы жері мен Қара таулардың биіктігін өлшеу үшін жіберді. Митчелл барометрді пайдаланып Баба мен Роанның өлшемдерін оңай алды, бірақ Қара таулардың қайсысы ең биік екенін анықтауда қиындыққа тап болды. Село Нобты өлшегеннен кейін Митчелл аңғар тұрғындарынан кеңес алу үшін Кейн өзені аңғарына түсті. Екі жергілікті гид (олардың бірі Уильям Уилсон, кейін танымал тау гиді Томас "Биг Том" Уилсонның туысы) Митчеллді ең биік шыңға дейін аю жолымен алып жүрді. Олардың қай таудың шыңына шыққаны көптен бері даулы болғанымен, бұл Гиббс тауы, Клинманс шыңы немесе Митчелл тауы болуы мүмкін. Дегенмен, Митчелл 6476 фут (1974 м) өлшемін алды (кейін тым төмен екені анықталды), бұл Қара тауларды Вашингтон тауынан биік етіп, Шығыс АҚШ-тағы ең биік тауға айналдырды. Митчелл 1838 және 1844 жылдары Қара тауларға қайта оралды және әр сапарда жоғарырақ өлшемдерге қол жеткізді. Кейінгі жылдары бірнеше геодезистер Қара тауларды зерттеді, олардың ішінде 1845 жылы Нехемия Блэксток (1794–1880), 1849 жылы Арнольд Гюйот (1807–1884) және 1850-ші жылдардың басында Роберт Гиббс болды. Митчеллдің үшінші сапарынан (1844) бастап жергілікті тұрғындар қазіргі Клинманс шыңын "Митчелл тауы" деп атады, өйткені олар осы шыңды Митчелл өлшеген ең биік шың деп сенді. 1855 жылы Томас Ланье Клингман (1812–1897), саясаткер және Митчеллдің бұрынғы студенті, Степпс Гэптің солтүстігіндегі шыңға, қазіргі Митчелл тауы деп белгілі Black Dome-ға көтеріліп, оның биіктігін 6941 фут (2116 м) деп өлшеді. Клингман өз зерттеулерін Смитсондар институтының басшысы Джозеф Генриге жеткізді. Генри Гюйоттың бірнеше жыл бұрын алынған мұқият және дәл өлшемдерін пайдаланып, Клингманмен Black Dome-дың биік екеніне келісті (бірақ Гюйот Клингманның 6941 фут өлшемі 200 футқа қате екенін атап өтті) және Аппалачи тауларының ең биік тауы Клингманның есімімен аталуы керек еді. Митчелл Клингманның табысы туралы білгенде, ол 1844 жылы өлшеген таудың шын мәнінде Black Dome екенін және жергілікті тұрғындар оңтүстікке қарайғы шыңды (қазіргі Клинманс шыңы) оның есімімен атағанын мәлімдеді. Клингман Митчеллдің мәлімдемесін қабылдамады, Митчеллдің бағыты Степпс Гэптен оңтүстікке (яғни қазіргі Гиббс тауы немесе Клинманс шыңы) бағытталғанын және 1845 жылы Гиббс тауында Блэксток тапқан сынған барометрдің Митчеллге тиесілі болуы мүмкін екенін дәлелдеді. 1856 жылы екеуі жергілікті газеттерде бір-бірімен дауласып, әрқайсысы ең биік Black Dome-ға бірінші болып шыққанын мәлімдеді. Дебатты 1850-ші жылдардың саяси ахуалы күшейтті, өйткені Митчелл Уигтің жақтасы болды, ал Клингман жақында Уиг партиясынан шығып, сепаратистік демократтарға қосылды. Митчеллдің досы және виг саясаткері Зебулон Вэнс Митчеллдің 1844 жылғы саяхатына екі гидті тауып, олар бағыттарын сипаттағанда, Митчелл шынымен де Гиббс тауына шыққаны белгілі болды. Ақырында 1857 жылы Митчелл қара тауларға тағы да дәл өлшемдер алу үшін оралды. Бір күні кешке ол Кайн өзені аңғарына жетуге тырысқанда, қағылып, қазір оның есімін алған шарлауықтың жанында, Sugar Camp Fork бойындағы сағаға құлап түсті. Оның денесін 11 күннен кейін аңызға айналған тау гиді Томас "Биг Том" Уилсон (1825–1909) тауып алды. Митчеллдің өлімі Солтүстік Каролинада жұртшылықтың кең қолдауын оятты. Зебулон Вэнс Митчеллдің АҚШ-тың шығысындағы ең биік таудың шыңына алғашқы болып шыққанын растау және таудың атын оның есімімен атау үшін қозғалысты басқарды. Вэнс бірнеше тау гидтерін бұрынғы мәлімдемелерін өзгертуге және олар бағытталған жолдың Гиббс тауына емес, Black Dome-ға әкелгенін мәлімдеуге көндірді. Митчелл бұрынғы губернатор Дэвид Лоури Суэйн сыйға берген жерге, Black Dome-дың басына жерленді. Клингман Митчеллдің бірінші болып Black Dome-ды өлшегенін жоққа шығара берді, бірақ ол қоғамдық пікірдің өзгеруін жеңе алмады. 1858 жылы Black Dome "Митчеллдің биік шыңы" деп аталды. Кейінгі онжылдықтарда Митчелл тауы "Клингманс шыңы" деп аталды, ал Митчеллдің биік шыңы "Митчелл тауы" деп аталды. Клингман ақырында батысқа қарай Ұлы түтінді тауларға бет бұрды, ол олар биік деп мәлімдеді. Гюйоттың түтінді таулардағы өлшемдері Клингманның пікірін жоққа шығарды, бірақ Гюйот сол аймақтағы ең биік шың, Smoky Dome-ды Клингманс Доме деп атауға қол жеткізді.

Туризм және ағаш кесу

Қара таулардың Аппалач тауларының ең биік нүктесі екені белгілі болғаннан кейін, олар дереу туристерді қызықтыра бастады. 1850 жылдарға қарай, таудың оңтүстік бөлігінде пансион құрылды, ал Джесси Степп және Том Уилсон сияқты жергілікті тұрғындар биік тау беткейлерінде бірнеше қарапайым үйлер салып, тау гидтері ретінде табысқа жетті. Америка Азамат соғысы (1861–1865) туризмнің өркендеуіне уақытша тосқауыл қойды, бірақ 1870 жылдардың соңында бұл сала қайта жанданды. 1880 жылдары К. М. және Дэвид Мёрчисон ағайындылары Кейн өзені аңғарында Том Уилсон басқарған үлкен аң ауру қорығын құрды. 19 ғасырдың соңында ағашқа деген сұраныс артып, солтүстіктегі ормандар кесілгендіктен, ағаш өңдеу компаниялары Оңтүстік Аппалачияның табиғи ормандарына көшті. 1908 және 1912 жылдар аралығында Дики және Кэмпбелл (кейін Перли және Крокетт), Браун Бразерс, Каролина Спраус және Чемпион Файбр сияқты солтүстік ағаш өңдеу фирмалары Қара таулардың көп бөлігінде ағаш кесу құқығын сатып алып, аймақта ірі ағаш кесу жұмыстарын бастады. 1911 жылы Дики мен Кэмпбелл Сваннаоа аңғары мен Клинманс шыңын байланыстыратын тары жол темір жолын салуға қол жеткізді. Одан кейін тары жолдар да салынып жатты. 1909–1915 жылдар аралығында жоғарғы беткейлер мен жотадағы ормандардың көп бөлігі кесілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызыл шыршаға деген сұраныстың өсуі биік таулардағы шырша-қарағай ормандарының жылдам қырылуына әкелді. Ормандардың жойылуымен бірге, орман өрттері (ағаш кесушілер қалдырған құрғақ бұталар мен кеспелердің тұтанғаннан пайда болған) және эрозия ландшафттың қалған бөлігін қиратты.

Табиғатты қорғау қозғалысы

Солтүстік Каролинаның көптеген тұрғындары, оның ішінде губернатор Лок Крейг және мемлекеттік орманшы Джон Симкокс Холмс, Black Mountains тауларын жалаңаш қылып жатқан шабуылдаушы ағаш кесу тәжірибесінен алаңдады. 1913 жылы Солтүстік Каролина штатының заң шығарушы органы Митчелл тауының шыңында мемлекеттік парк құруға жасалған алғашқы әрекетті қабылдамағаннан кейін, Крейг Перли мен Крокеттпен келіссөздер жүргізе бастады (және олар Митчелл тауының басындағы орманды сақтау үшін қысым көрсеткен болуы мүмкін), ал Холмс пен ол мемлекеттік парк құру үшін лоббилеу жұмыстарын жүргізді. 1915 жылы штаттық заң шығарушы орган Stepps Gap пен қазіргі Big Tom тауының шыңы арасындағы жер учаскесін сатып алуға келісім берді, ол Митчелл тауы мемлекеттік паркінің ядросына айналды. 1916 жылы құрылған Pisgah ұлттық орманы да ағаш кесілген жерлерді сатып алып, қайта отырғыза бастады. 1922 жылы Mount Mitchell Development Company (Перли мен Крокетттің серіктесі Фред Перли құрған) Mount Mitchell тауына алғашқы автомобиль жолын салып аяқтады, ол шыңды Swannanoa аңғарымен байланыстырды. Адольф және Эварт Уилсон ("Big Tom" Уилсонның ұлы мен немересі) көп ұзамай Cane River аңғары мен Митчелл тауының шыңын байланыстыратын жолды аяқтады. Штат ақырында Уилсондардың жолын иемденіп алды, бірақ Эварт Уилсонға 1960 жылдардың басына дейін Stepps Gap-та қонақ үй істеуге рұқсат берді. Mount Mitchell және Blue Ridge Parkway-ді байланыстыратын NC 128 жолы 1948 жылы аяқталды.

Қоршаған ортаға қауіп төндіретін факторлар

Қара таулар, Аппалач тауларының көптеген басқа жоталары сияқты, қазіргі уақытта қышқыл жаңбыр мен ауаның ластануынан қоршалып отыр. Көптеген қызыл шырша және Фрейзер шырша ағаштары, бұл аймақта бұрынғыда әйгілі болған, ластанудың салдарынан құрып барады немесе өлген. Дегенмен, шырша ағаштарына одан да үлкен қауіп – бальзамдық жүнды адельгид, бұл жәндік қышқыл жаңбырдан әлсірегендіктен, оларды әдеттегіден оңай өлтіруі мүмкін. Жақында жүргізілген зерттеулерде адельгидке төзімді Фрейзер шыршалары табылды, бұл таудың ең биік жерлерінде сау, толыққанды шырша ормандарын қайта жаңартуға үміт береді. Қара таулардың төменгі бөліктерінде шығыс және Каролина гемологы ағын суларының жанындағы ылғалды беткейлерде өседі (Майт Митчелл тауының түбіндегі Тоу өзеніндегі Ұлттық орман демалыс аймағы осы себепті «Каролина гемологы» деп аталады). Бұл ағаштарға да шабуыл жасап жатқан жаңадан келген зиянкес – жүнды гемолок адельгиді бар. Соңғы бірнеше өсу маусымында пайда болған гемолоктардың денсаулығы аймақта тез нашарлап барады. Қазіргі уақытта адельгидтердің санын теңгеру үшін және гемолоктардың өсуіне мүмкіндік беру үшін жыртқыш қоңыздарды босату бойынша зерттеулер жүргізілуде. Қара таулар аймағында да халық саны тез өсуде, өйткені басқа штаттардан келген зейнеткерлер аймаққа ағылып жатыр. Аймақтық жоспарлау заңдарының болмауына байланысты, бұл таудың жоталарындағы коттедждердің, төменгі жоталардағы үлкен екінші үйлердің және аймақтың табиғи сұлулығына қауіп төндіретін орманды жоюдың қарқынды дамуына әкелді. Солтүстік Каролина штатының Бас Ассамблеясы 2002 жылы қабылдаған «Таза түтін шығаратын қондырғылар туралы» заңы (S. L. 2002–4) Қара таулар және Аппалач тауларындағы көріністерге бұрын қауіп төндірген бөлшектер мен озон ластануын азайтуға көмектескені үшін мақталады. 1998 жылы жылына 245 000 тоннан астам азот оксидінің шығарылымы 2014 жылға қарай 25 000 тоннан асты. Күкірт диоксидінің шығарылымы 64% -қа төмендеді. Аймақтағы майда бөлшектердің шығарылымы қазіргі уақытта ұлттық стандарттың 60% -дан кем. 1990 жылдардың соңындағы тұманды жағдайларға байланысты 10 мильге дейін төмендеген көрініс қазір 39 мильге дейін қалпына келтірілді және ашық күндердің саны едәуір артты.

Жалпы көздер

Уолтер С. Биггс және Джеймс Ф. Парнелл (1989). Солтүстік Каролина штатының парктері. Джон Ф. Блэр.