Гилрой Ямато: Тарихи қайнар бұлақтар мен жапон бағының мұрасы
Gilroy Yamato Hot Springs
Гилрой Ямато: Калифорния тарихи саяжайы, минералдық суларымен және жапон мәдениетімен танымал. 1870 жылдан сақталған құрылыстар, банялар, буддалық киіз үйі бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гилрой Ямато Ыстық бұлақтары, Калифорния тарихи ескерткіші және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген, Гилрой, Калифорния маңында орналасқан, минералды ыстық суларымен және алғашқы қоныс салушылар мен жапон иммигранттарының тарихи дамуымен әйгілі. Ең ерте сақталған итальяндық-викториандық стильдегі құрылыстар 1870-ші жылдарға дейін жетеді, ал ең ертедегі монша 1890 жылы салынған. Сонымен қатар, мүлікте 1939 жылы салынған буддалық киіз үйі және сол жылғы жапон бағының шайханасы бар. Бұл мүлік сондай-ақ Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. Ыстық бұлақтың температурасы 99° - 111°F (37° - 44°C) аралығында өзгереді. Осы бұлақтарда өте ыстық ортада тіршілік ете алатын экстремофильді микроорганизмдер табылды.
Gilroy Yamato Hot Springs, a California Historical Landmark and on the list of National Register of Historic Places, is a property near Gilroy, California famed for its mineral hot springs and historic development by early settlers and Japanese immigrants. The earliest extant Italianate–Victorian style structures date from the 1870s, and the earliest bathhouse dates from 1890. Other early structures are a Buddhist shrine from 1939 and a Japanese garden teahouse from that same year. The property is also listed on the National Register of Historic Places. The hot spring's temperature ranges from 99° to 111 °F (37° to 44 °C). These springs are the site of occurrence of certain extremophile micro organisms, that are capable of surviving in extremely hot environments.
Орнату және ерте тарихы
Бұл орын Гилройдан солтүстік-шығысқа қарай шамамен он шақырым жерде, Койота ағысының жоғасында орналасқан, аралас емен орманының беткейінде жатыр. Аймақ Франсиско Кантуаның жаңалығымен байланысты, ал жердің негізгі бөлігі 1866 жылы алғашқы қоныс аударушылар Джордж В. Руп пен Уильям Ф. Олден сатып алған. Руп күніне 200-ге дейін қонақтарды қабылдай алатын, ал Руп құрған курорт тез арада танымал болды. Сол кезде курорт "штаттағы ең жақсы бұлақтар" деп мақталып, бағаланды (Коффин, 1873). 1874 жылғы үш қабатты ағаш каркастық қонақ үй және 1870 жылдарға қарайтын бір қабатты ағаш каркастық клуб үйі болған. 19 ғасырдың соңғы онжылдығында одан әрі даму болды: жоғарыда аталған 1890 жылғы моншахана, бірнеше 1890 жылдарғы тақта және тіреуішті қонақ үйлер және ыстық бұлақтардың бірінің үстіндегі ағаштан жасалған киоск. Виктория дәуіріндегі осы тарихи қонақ үйдің көрнекті қонақтарына Сан-Франциско мэрі Джеймс Фелан, алтын өндіруші магнаты Адольф Сатро, Клаус Спрекельс және әнші Маргарет Альверсон Блейк кірді.
The site is in a mixed oak forest sloping above Coyote Creek approximately ten miles northeast of Gilroy. The locale is associated with the discoveries of Francisco Cantua, while the core landholding of was purchased in 1866 by early settlers George W. Roop and William F. Olden. Roop could accommodate up to 200 guests per day, and the resort Roop developed achieved rapid fame. In those early times the resort was praised as "the finest springs in the state" (Coffin, 1873). A three story wood frame hotel from 1874 and a single story wood frame clubhouse also dating from the 1870s existed. In the last decade of the 19th century, further development took place: The 1890 bathhouse noted above, several 1890s board and batten guest cabins and a wooden kiosk above one of the hot springs. Notable guests to this historic destination hotel in the Victorian period included San Francisco Mayor James Phelan, gold mining magnate Adolph Sutro, Claus Spreckels and singer Margaret Alverson Blake.
1920-шы жылдардың шулы шағы
Америка тарихындағы осы дамыған кезеңде одан әрі даму орын алды. 1920 жылдардың алдында 1913 жылы секвойя ағашынан жасалған су резервуары салынды және 1917 жылы минералды суға арналған алғашқы бетонды бассейн орнатылды. 1920 жылдардың басында Уильям мен Эмили Макдональд бұл жерді Руптан сатып алды. Қонақ үйлердің саны 24-ке жетті. "Аризона" қонақ үйі 1924 жылы салынды, бірақ өкінішке орай, 1992 жылы өртенді. 1920 жылдардағы түпнұсқалық қонақ үйлердің бірнешесі әлі де сақталған, олардың әрқайсысы әртүрлі штаттың атымен аталады. Қонақ үйлердің атаулары әрбір құрылыстың алдына оңай анықтау үшін жазылған. Осы кезеңде Гилрой Жылы бұлақтарындағы әлеуметтік өмір өте қарқынды болды. Заңсыз спирттік ішімдіктер мен ойын автоматтары туған күн тойларына, бейсенбі күнгі покер ойындарына, жүзуге, сенбі күнгі билерге және жергілікті қоғамдық ұйымдардың кездесулеріне көптеген адамдарды тартты. Жазғы маусымда күніне 500-ден астам адам демалыс орнына келіп тұратын. Сан-Франциско мотоцикл клубы 1920 жылы мұнда ерекше іс-шара өткізді (Gilroy Advocate, 1920). Осы дәуірде автомобильдердің пайдалануы күрт өсті, сондықтан 1920 жылдардың басында Гилрой Жылы бұлақтары жолының бойында көбейіп келе жатқан автомобильдерге орын беру үшін ағаштарды кесудің қарқындылығы артты. Дегенмен, онжылдықтың соңында Ұлы депрессия курорттағы белсенділіктің төмендеуіне әкелді. Бұл төмендеуге Уильям Макдональдтың қазасы және Руптың ипотекалық сотының өтуі себеп болды. 1934 жылы Гилрой Жылы бұлақтарындағы почта бөлімі жабылды, ал 1935 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы курортқа автомобильмен жол ақысын тоқтатты.
Further development took place in this vibrant period in American history. Immediately before the Roaring twenties a redwood water tank was built in 1913 and the first concrete pool for mineral water was installed at this site in 1917. In the early 1920s William and Emily McDonald purchased the property from Roop. More guest cabins were added, bringing the total to 24. The guest cabin Arizona was erected in 1924, but unfortunately it was consumed by fire in 1992. A number of the original guest cabins from the 1920s are still extant, each named after a different state. The cabin names are clearly affixed to the front of each structure for easy identification. Social activity at Gilroy Hot Springs was intense in this period. Bootleg liquor and slot machines drew large crowds for birthday parties, Thursday night poker games, swimming parties, Saturday night dances and local service club socials. Over 500 registrants per day would visit the resort in the peak summer season. The San Francisco Motorcycle Club had an especially notable outing here in 1920 (Gilroy Advocate, 1920). Automobile use was rising dramatically in this era, so that a frenzy of tree cutting occurred in the early 1920s all along Gilroy Hot Springs Road to accommodate the burgeoning auto arrivals. Yet at the end of the decade, the Great Depression caused resort activity to dwindle. Accelerants to the decline were the death of William McDonald and foreclosure by Roop. By 1934, the Gilroy Hot Springs Post Office was closed, and in 1935, the Southern Pacific Railroad ended its auto stage service to the resort.
Жапон ықпалының басталуы
1938 жылдың 15 қыркүйегінде "Гилрой Адвокат" газеті "Жапон капиталисі танымал Гилрой ыстық бұлақтарын сатып алды" деген мақала жариялады. Уотсонвиллдегі сәтті жапондық салат өсіруші Кюзабуро Саката, 1939 жылы Сан-Францискодағы Қазына аралында өткен "Алтын қақпа" көрмесіндегі жапон павильонын жобалаған Император сарайының Нагао Сакурайдың қатысуымен жапон бағын салуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Гилрой ыстық бұлақтары – американдық арманға толық ие болу үшін жапон-американдықтардың табысты күресінің шағын үлгісі еді. Басқа иммигранттар дискриминацияға ұшырап, өздеріне оқшауланған аймақтар құрғаннан өзгеше, жапон қоныс аударушылары өз үлесін алу үшін жүйе ішінде күресті. Гилрой ыстық бұлақтары жапон текті американдықтар үшін маңызды символға айналды, әсіресе, бұл бұлақтар олардың туған жерлерінің ұқсас географиялық ерекшеліктерін еске түсірді (Сейдо, 1941).
On September 15, 1938, "Japanese Capitalist Buys Famed Gilroy Hot Springs Resort" read the headline in the Gilroy Advocate. Kyuzaburo Sakata, a successful local Japanese lettuce grower in Watsonville, announced he would build a Japanese garden to be designed by Nagao Sakurai, of the Imperial Palace, who was involved in the Japanese exhibit at the 1939 Golden Gate Exposition at Treasure Island in San Francisco. Gilroy Hot Springs was a microcosm of the successful struggle of Japanese Americans to attain full ownership in the American Dream. Unlike other cultures of immigrants who, encountering discrimination, withdrew into enclaves, Japanese settlers fought within the system to obtain a stake. Gilroy Hot Springs became a powerful symbol to Americans of Japanese ancestry, especially because the hot springs recalled similar physiographic features of their native land (Seido, 1941).
Екінші дүниежүзілік соғыс және оның салдары
Перл-Харборды бомбалаудан кейін Саката және Санта-Клара округінің көптеген жапон-американдықтары интернациялық лагерьлерге қамалды. Сакатаның еуропалық бизнес серіктестері соғыс кезінде курортты бұрынғыдай сәнінен айырылған күйде жалғастырды. Интернациялық лагерьден босатылғаннан кейін Саката курорттың иесі және басқарушысы ретінде қайта келді. Ол өзінің жапон-американдық достарын "емдік күшін табу үшін табиғаттың сыйлаған нәрсесіне" бірге қосылуға шақырды. Бұл орын жапон текті американдықтардың еуропалық американдықтармен араласып, демалатын жиынға айналды.
After the bombing of Pearl Harbor, Sakata and the considerable Japanese American population of Santa Clara County were imprisoned in Internment Camps. Caucasian business partners of Sakata carried on the resort operations during the war at a lessened state of grandeur. After release from the Internment Camp, Sakata returned to be an owner and manager of the resort. He invited his fellow Japanese Americans to join him "in the blessing nature created in Hot Springs in our search for the power of healing". It served as a gathering place where Americans of Japanese ancestry intermingled and relaxed with their European American counterparts.
Қазіргі заман
1946 жылы ұйықтайтын қосымша ғимарат бұзылды, ал 1964 жылы Саката кабиналарды жылыту жүйелеріне қатысты жаңа талаптар бойынша округтік құрылыс инспекторларының талаптарын орындай алмады. Сондықтан ол мүлікті Портола-Вэллиден келген ландшафт сәулетшісі Филипп С. Граймске сатты. 1980 жылы қонақ үй мен клуб үйі өртеніп кетті. 1988 жылға дейін бұл жер жеке курорт ретінде пайдаланылды, содан кейін Осака қаласында (Жапония) кеңсесі орналасқан Fukuyama International, Inc. компаниясы сатып алды. Фукуяма мүлікті жапон-американдық мәдени және демалыс орталығы ретінде қайта жаңарту жоспарларын бастады және оған Калифорния тарихи ескерткіші мәртебесі берілді. 2003 жылы мүлікті Калифорния парктер және ойын-сауық департаменті сатып алып, Генри У. Коу мемлекеттік паркінің құрамына қосты. Қазіргі уақытта басқару жоспары іске асырылғанша ол жұртшылыққа жабық, бірақ көптеген ғимараттар вандализм мен уақыттың, ауа райының әсерінен зардап шекті.
The sleeping annex was demolished in 1946, and in 1964 Sakata could not afford to meet the requirements of county building inspectors regarding new code for cabin heating systems. Thus, he sold the property to Philip S. Grimes, a landscape architect from Portola Valley. The hotel and clubhouse burned down in 1980. The property was operated as a private resort until 1988, when it was purchased by Fukuyama International, Inc., headquartered in Osaka, Japan. Fukuyama then launched plans for rehabilitation of the property as a Japanese American cultural and recreation center and secured its standing as a California Historical Landmark. In 2003, the property was purchased by the California Department of Parks and Recreation and added to the Henry W. Coe State Park. Although it is currently closed to the public until a management plan is implemented, many of the structures have fallen victim to vandalism and the ravages of time and weather.