Мичиган штатындағы ең көне скаут лагері

Кіріспе

Мичиган штатының Твин-Лейк қаласында орналасқан Овасипп скаут резервациясы (OSR) – Американың скауттар кеңесінің «Қайратқа жол» кеңесі (бұрынғы Чикаго аймақтық кеңесі) басқаратын тұрақты лагерь. Ол 1911 жылы White Lake сауда палатасы Кристалл көліндегі жерді сыйға тартқаннан кейін Camp White лагері ретінде құрылды. Бұл – АҚШ-тың ең көне және үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан скаут лагері.

Қазіргі кездегі рендиция

Овасипп Легендасының қазіргі нұсқасы Овасипп Штаб Ассоциациясы тізімдегендей. (Ескеріңіз, Овасипп скаут резервациясының рәсімдерінде қолданылатын нұсқа сөздерімен өзгеше болуы мүмкін.) «Бұл аймақтың жері, өзендері мен көлдері туралы көптеген аңыздар бар, бірақ лагерімізге атын берген адам туралы аңыз ең қызықтысы. Овасипп – 19 ғасырдың басында осы жерді мекендеген потаватоми тайпасының ұлы басшысы. Аңыз бойынша, оның даналығы Саломонның даналығымен теңестіріледі. Басшы басқарған ауыл Бише Гайн Данг (потаватоми тілінде «әдемі өзен») өзенінің жанындағы төбе етегіндегі жазық жерде орналасқан еді. Сол кездегі француз аңшылары бұл өзенді Блан өзені деп білген. Бүгінде біз оны Ақ өзен деп атаймыз. Бише Гайн Данг тайпаға таза сумен және каноэлерін қауіпсіз жерге тікелей қоюға мүмкіндік берді. Балық аулау мен аң аулау жақсы болды, ал оларды қоршаған орманды төбелер суық қысқы желдерден сақтады. Сонымен қатар, олар аймақтағы жауынгерлік топтардың шабуылдарынан салыстырмалы түрде қауіпсіз болды. Овасипп өмірінің соңына қарай үйленді және екі ұлға әке болғанда, қуанышы шексіз болды. Ұлдары өскен сайын, ол оларға жұлдыздар мен күннің көмегімен орманнан жол табуды үйретті. Оларға жануарлар мен құстарды, пайдалы ағаштар мен өсімдіктерді тануды үйретті, осылайша олар айналасындағы мол мүмкіндіктердің барлығын пайдалана білді. Соңында, ұлдар тайпада батыр болуға қабілеттерін дәлелдеуге жетті. Осы құқыққа ие болу үшін олар ұзақ сапарға шығу керек еді. Олар бірнеше ай бойы бейтаныс елдерде өмір сүріп, таба алатын тамақпен күн көруі керек еді. Егер олар осы сынақтарды құрмет пен батылдықпен өтсе, тайпа оларды ресми түрде батыр деп мойындар еді. Ұлдар қайықтарына жүк салып, жолға шықты. Олар Ақ өзен арқылы Ақ көлге және Мичиган көлінің қауіпті суларына кірді. Олар жағалау бойымен көп күн бойы оңтүстікке қарай барып, содан кейін солтүстікке қайта бұрылып, «Чеекахагва» деп аталатын жерге жетті, бұл «жапайы пияздың орны» дегенді білдіреді. Бүгінде біз бұл жерді Чикаго деп білеміз. Жауынгерлік топтардан қорғану үшін ақ адамдар өзеннің сағасына Дирборн бекінісін салған. Овасипптің ұлдары Дирборн бекінісіне келіп, әкесінің атынан достық сәлем айтты. Олар Дирборн бекінісінде бірнеше күн болып, оралмандармен достық қарым-қатынас жасап, сауда-саттық жүргізді. Ақыры, олар үйлеріне қайту уақыты келгенін түсінді. Олар тағы да өздерінің әдемі аңғарына апаратын қауіпті сапарға шықты. Олар көп уақыттан кейін қайтып келмегендіктен, басшы Овасипп уайымға түсті. Күн сайын ол биік төбе басына шығып, үлкен қарағайдың астында сағаттап отырып, биік шөп арасынан иіріліп өтетін көптеген арналардың бірінен олардың қайта оралуын күтетін. Бірақ олар келмеді. Олардың қайда екенін білуге де мүмкіндік болмады. Олар өзеннің қауіпті суларында батып кеткен болуы мүмкін немесе жаулары азаптап өлтірген болуы мүмкін. Қандай жағдай болмасын, екі ұл енді ешқашан көрінбеді. Ол күн сайын сол жерде отырып күтті. Бірнеше апта өтті, бірақ ол кетуге келіспеді. Оның тайпаластары мен жақын кеңесшілері оған тамақ әкелді, бірақ соңында ол тамақ ішуден бас тартты. Ақырында Овасипп күмән мен көңілсіздікке жеңіліп, қайтыс болды. Оның халқы оны қайтыс болған жерінде отыра отырып жерледі және оның қабірін үлкен үйіндімен жапты, өйткені ол оның мәртебесіне лайық еді. 1890 жылдардың басында үш бала Silver Creek сағасының жанындағы жолды соңынан жүріп бара жатқанда, жағалаудан шығып тұрған каноэдің ұшына ұқсайтын нәрсені байқады. Олар қалаға асығып барып, ауылдың маршалына хабарласып, ол жігіттермен бірге ер адамдар мен қашақтарды алып келді. Олар екі қапшық жерді қазып алды, әрқайсысында жасөспірім үндістің қаңқасы бар. Сонымен қатар, олар металлдан жасалған мылтық, шіріп қалған жамылғылар, мыс қазан және күміс әшекейлер тапты. Бұл жастардың Овасипптің жоғалған ұлдары екені анық болды. Екі жігіт, әрине, түнде қайықтарын жоғары жағалауға тартты, ал өзен үнемі жерді кесіп, жардың құлап, оларды ұйықтаған жеріне көміп тастады. Бұл жер Овасипп отырып қараған жерден бір шақырымдай жерде еді. Овасипп ұлдарының сүйектері табылғанда, Овасипп отырған үлкен қарағай әлі де тірі екен. 1911 жылы скауттар осы жерде қоныстанған кезде, тек шіріген бүркеме ғана қалды. Қазір тіпті ол да жоғалып кетті. Бұл үйінділер танымас болып қалды. Ал Овасипп бас әулетінің аңызы жоғалып кетер еді, егер Чикаго аймағының бойскауттар кеңесі оның қабірінің жанына қойған ескерткіш болмаса. Көптеген үнді атауларының қасиетті мағыналары бар, ал басшының атының дұрыс мағынасын білу үшін күш-жігер жұмсалды, бірақ Потаватоми тілі, қатаң ауызша болғандықтан, мәселені қиындатады. Салалы мамандар бұл атаудың «Awassisibi» сөзінен шыққан деп санайды, яғни «өзеннен арғы жаққа қарайтын».

Current rendition of the Owasippe Legend as listed by the Owasippe Staff Association. (Make note that the rendition used by Owasippe Scout Reservation in its ceremonies may differ in wording.) “There are many legends regarding the lands, rivers and lakes of this area, but none more interesting than the legend surrounding the man whose name we have adopted for our camp. Owasippe was the great chief of the Potawatomie Indians who occupied this land in the early part of the 19th century. Legend compares his great wisdom with that of Solomon’s. The village over which the chief presided was on the flat at the foot of a hill near the Bishe Gain Dang (beautiful river in the Potawatomie language). The French trappers of the time knew the river as River Blanc. Today, we call it the White River. The Bishe Gain Dang furnished the tribe with fresh water and a safe landing for their canoes. Both fishing and hunting were good and the wooded hills that surrounded them kept out the cold winter winds. They were also comparatively safe from attacks by hostile bands in the area. Owasippe married late in life and when he became the father of two sons, he was overjoyed. As his sons grew, he taught them to find their way through the forest with the stars and the sun to guide them. He taught them to recognize the animals and the birds, the useful trees and plants, so that they might enjoy the full abundance around them. Finally, the boys reached the age when they must prove their ability to become braves in the tribe. To earn this right, they had to undertake a great journey. They were required to spend several moons living in strange countries, surviving on what food they could find. If they could pass these tests with honor and courage, the tribe would officially recognize them as braves. The boys loaded their canoes and set out. They followed the White River into White Lake and into the dangerous waters of Lake Michigan. They followed the shoreline south for many days and then turned north again until they came to a place called “Cheekahgaw,” which means “place of wild onions.” Today, we know that place as Chicago. To gain protection from hostile bands, the white men had built Fort Dearborn at the mouth of the river. The sons of Owasippe stopped by Fort Dearborn and expressed friendly greeting in the name of their father. Here at Fort Dearborn, they remained for many days, making friends and trading with the settlers. Eventually, they knew it was time for them to return. Once again they set out on the perilous journey back to their beautiful valley. When they failed to return after a reasonable length of time, Chief Owasippe became anxious. Every day, he would climb to the top of a high hill and sit for hours beneath a great pine tree, scanning the long marsh and watching for their reappearance on one of the many streams that wound through the tall grass. But they did not appear. Nor could he learn news of their whereabouts. They might have drowned in the treacherous river or met enemies who tortured and killed them. Whatever happened, the two boys were never seen again. There he sat day after day. Several weeks passed, but he refused to leave. His fellow tribesman and closest advisors brought him food until finally he refused to eat. Eventually, Owasippe succumbed to uncertainty and disappointment. His people found him dead beneath the great pine. Owasippe’s people buried him in a sitting position on the spot where he died and covered his grave with a huge mound, as was worthy of a chief of his status. In the early 1890s, three boys were following a trail near the mouth of Silver Creek when they noticed something that resembled the end of a canoe protruding from the bank. Hurrying back to town, they notified the village Marshall, who returned with the boys bringing men and shovels. They unearthed two dugouts, each containing the skeleton of a teenage Indian. They also found the metal parts of a flintlock rifle, bits of decayed blankets, a copper kettle and a silver ornament. It was apparent from the evidence that these youth were the missing sons of Owasippe. The two boys had apparently pulled their canoes up along the high bank for the night, and the river, constantly cutting into the earth, had caused the bluff to cave in, burying them where they slept. The spot was less than a mile from where Owasippe had sat watching. When the remains of Owasippe’s sons were found, the great pine by which Owasippe sat was still standing. By 1911, when Scouts began camping on these grounds, only a rotten log remained. Now, even that has disappeared. The mounds have been settled beyond recognition and the incredible legend of Chief Owasippe would have been lost except for the marker placed near his grave by the Boy Scouts of Chicago Area Council. Many Indian names have sacred meanings, and efforts have been made to learn the correct meaning of the Chief’s name, but the Potawatomie language, being strictly oral, makes the matter difficult. Experts believe the name to be derived from the word “Awassisibi,” meaning “one who looks beyond the river.”

Овасипп ұлдарының сапарында көрсеткен батырлығы мен адалдығы скауттың Достық және Батылдық қасиеттерін көрсетеді, ал олардың дала білімі және өз дағдыларымен өмір сүру қабілеті бүгінгі заманауи скаут заңдарының оқуымен үйлеседі. Овасипп басшысының және оның екі ұлының рухтары әлі де резервацияның жолдарымен жүреді және әр жыл сайын бізге келетін көптеген скауттарға қосылады деп айтылады. Тыныш түндері, барлығы үнсіз болғанда, олардың рухтары шақырылғанда жауап береді дейді.

1885 жыл

"Уайтхолл форумы" келесі оқиғаны жариялады: "Бір-екі апта бұрын өзендегі жігіттердің бірі өзен жағасындағы, зираттың үстінен сәл жоғарыда жерден шығып тұрған каноэнің ұшын көрді. Олар сол жерді қазып, каноэдің шіріген ағашын шығарды. Көп ұзамай пышақ, мылтық трубкасы және үстіне түрлі үнді жазулары ойылған күміс қалқан тапты. Олар табысқандары туралы айтты, ал өткен жексенбіде Маршал Маккензи және серігі сол жерге барып іздеуді жаңартты. Көмір қабатын қазып шыққаннан кейін, бұл қабаттың көне өрт салдарынан пайда болғаны анық болды, олар екі ересек адамның – ер және әйел сүйектерін тапты. Сүйектерді алып тастағаннан кейін, кішкентай мыс қазан, екі кең күміс жолақпен байланған садақ сабы, үстінде көптеген жазулар мен суреттер ойылған, сондай-ақ көптеген ерекше күміс әшекейлер тапты. Барлығы уақыттың өтуімен тозығы жеткен. Әшекейлерге әлі де өте шіріген мата жабысып тұрды, ал сабының қарағаш ағашы күміс жолақтармен шектелген жерге дейін шіріп кеткен. Көмір және басқа да дәлелдерге сүйенсек, бұл заттар кем дегенде бір ғасыр бойы жерде жатыр. Әшекейлердің өзгеше пішіні бар еді – дөңгелек сақина және матадан өтіп, сақинаның екі жағынан жабысатын күміс тістік. Бұл жәдігерлер құнды естеліктер және олардың бір бөлігін Бейкердің дәріханасының терезесінде көруге болады. Жігіттерге олар үшін түрлі сомалар ұсынылды, бірақ олар әлі де біздің үнді бабаларымыздың естеліктерінен айырылған жоқ."

1898 жыл

1898 жылы Фредерик Норман «Ақ көл естеліктері» кітабы үшін «Түпкіліктің киелі жері» деген аңыз ұсынды. Оның ұсынған аңызы қазіргі қолданыстағы Оуазипп аңызына өте ұқсас. Дегенмен, Оуазипп атауы тек Скаут лагерінің аты берілгеннен кейін жазуда қолданыла бастайды. Фредерик Норманның қызы Бернис Норман кейіннен Джон Стоун есімді түпкіліктің аңызын әкесіне айтқанын қосты. Бернис Норманның айтуынша, оның әкесі азамат соғысы кезінде Джон Стоунға көмектескен, ал Стоун Фредерик Норманға аңызды сыйлаған. Ақ көлдің жағалауында бұрынғы тарихқа дейінгі халықтың мекені болған, олардың бар екендігін артында қалдырған көптеген жәдігерлер – жерге көмілген жебе ұштары, тас балталар және ерекше пішінді, керемет әшекейленген қыш ыдыстар дәлелдейтін көптеген әдемі жерлер бар. Ірі қара малдың басып өткен жолдарында немесе жағалау мен төбелерде мыс пышақ немесе әсем моншақ тізбегі табылуы мүмкін, және осы жәдігерлерді іздеген адам мұқият іздесе көбінесе көңілі толмайды. Ең жақсы және ең қызықты жерлердің бірі – Уайтхолл ауылынан үш шақырымдай қашықтықтағы Жерлеу орны. Бұл жерді неліктен осылай атаған ешкім білмейді, себебі онда адам жерленгенін көрсететін ештеңе жоқ. Адамдардың үйлері орналасқан жерлердің артындағы биік төбелердегі көптеген үйінділер олардың қайда жерленгенін анық көрсетеді. Бірақ, бұл атау ең ерте заманнан бері бүгінгі күнге дейін Жерлеу орны деп белгілі. Мұндай жерлер туралы әрқашан айтылатын аңыздар бар, мен сізге осы аймақта ерте заманда танымал болған түпкіліктің бірі айтқан аңызды айтайын. Күміс ағынының сағасында, үндістер Бишегаинданг (әдемі) деп атаған жерде, шал басшылық еткен кішкентай ауыл тұрды. Осы оқиға кезінде оның екі ұлы ересек болып өскен. Бұл жігіттер қарттың жүрегінің мақтанышы болды, себебі олар аң аулауда шебер болды және осы алғашқы халықтың білетін ойындарында ең жақсы болды: ең биік ағаштағы құс олардың жебелерінен аман қалмайтын, ал өзен мен арықтың балықтары олардың шеберлігіне құрмет көрсетіп, сыйлықтар сыйлаған. Күздің бір күні, орман мен батпақ жері үнді жазының қызыл және алтын түстерімен жарқырағанда, бұл жас жігіттер каноэлерін алып, үлкен суға (Мичиган көліне) бет алды және қарт әкесіне түннің көлеңкесі мен тұман түспей тұрып қайтып келуге уәде берді – бұл уәде ешқашан орындалмады, себебі түннің көлеңкесі құлап, күндер өтіп кетті, бірақ қарт басшының жүрегінің өмірі мен мақтанышы қайтып оралмады. Күміс ағынының жағасынан тікелей жоғары көтерілетін биік тіктеу бар, одан көп шақырымға дейін көруге болады. Күн батқанда қарт адам әр күн сайын төбенің басына шығып, саммиттың биіктігінде тұрған алып қарағайдың астына отырып, орман мен батпаққа, содан кейін ашық суларға қарайтын. Бірақ, өкінішке орай, үнемі көңілсіздікке ұшырап, тағдырының белгісіздігіне алаңдап, оның өмірі аяқталды. Оның халқы оны күнделікті бақылап отырған ағаш астында өлі күйде тапты және оны қайтыс болған жерінде жерледі, оның беті әлі де олардың келуін күткен бағытқа бұрылған. Бірнеше жыл бұрын сол жерде балық аулап жүрген бірнеше ұлдар жағалаудан шығып, сулар жұмсақ құмды бұзып, оны көріне бастаған, жарым-жартылай шіріген каноэнің басын байқады. Олар қызығушылық танытып, ауылға барып, өздерінің тапқандарын айтты. Лопатамен бір топ адам Пойнтқа барып, жағаға қазған кезде екі каноэ тапты, олардың әрқайсысында адамның қаңқасы бар. Бірнеше қарапайым құралдар мен мыс әшекейлер бұл ақ адамның қалдықтары емес екенін көрсетті. Бірақ оның есімінің құпиясы енді ашық болды, және ол ескі басшының ұлдары болды. Олар, әрине, сапар кезінде түннің көлеңкесі мен қалың тұман батпақ жерге қонғанда, одан әрі бара алмай, каноэлерін жағалаудың астына тартып, оларды түнгі жатын орын еткен, ал ұйықтағанда, үстіне құлаған қауіпті жағалау оларды тұтқындаған. Ескі диірменнің қиратылыстары маңындағы Күміс ағынындағы төбедегі үйінді әлі күнге дейін анық көрінеді. Бірақ оның жанында тұрған алып қарағай құлап, шіріп жатыр. Бірақ оның үлкен бөлігі әлі де сақталған, оның үлкен өлшемдерін көрсетуге жетеді.

In 1898, Frederick Norman submitted a legend called "An Aboriginal Spot" for the book "White Lake Reminiscences." The legend he submitted is quite similar to the currently used legend of Owasippe. However, the name Owasippe is never used in writing until after the Boy Scout Camp is named. Frederick Norman’s daughter, Bernice Norman, later added that a Native American named John Stone recited the legend to her father. Bernice Norman claimed that her father did a good deed for John Stone during the civil war and Stone recited the legend for Frederick Norman in return. “Along the banks of White Lake are many beautiful points that were once the abode of a prehistoric race whose existence is proved by the numerous relics they left behind, buried in the earth and which the plow or the shovel brings to the surface in the shape of arrow points, stone hatchets and bits of quaintly shaped pottery, ornamented in a way that is truly wonderful for a people who, taken as a whole, could have had but little opportunity or material for ornament. Sometimes a copper knife or string of beads is picked up where the cows have tramped their paths along the banks or side hills and the searcher after those relics is seldom disappointed if he looks closely for them One of the finest spots, as well as one of the most interesting, is Burying Ground Point, about three miles above the village of Whitehall. Just why it came to be called by that name, no one seemed to know as there was nothing there to indicate that it had ever been a place of burial for human beings. The numerous mounds that are found on the high grounds just back of and overlooking the places where the homes of these people were made, show plainly where their dead were buried. But nevertheless it was known to all, from the earliest settler down to the present time, as Burying Ground Point. Legends there were, as there always is, concerning such places and I will tell you one that was told to me by one of the aborigines who was a familiar figure in these parts at an early day. Near the mouth of Silver Creek which the Indians called Bishegaindang (the beautiful) stood a little village presided over and governed by an aged chief, who at the time of my story had two sons just grown to manhood. These boys were the pride of the old man’s heart for they were great in the chase, and excelled in the games that these primitive people knew: the bird in the highest tree was not safe from their arrows, while the finny tribe of the river and creeks paid tribute to their skills One morning in Autumn when the wood and marshland was all aglow with the red and gold of an Indian Summer, these young men, taking their canoes, started for the great water (Lake Michigan) and promised the old father that they would be back before the fog and shadows of night fell; a promise that was never to be fulfilled, for the shadows of night fell, and the days came and went, but the pride and life of the old chief’s heart never came. Leading straight up from the bank of Silver Creek was a high bluff from the top of which one could see for many miles, and every afternoon as the day was waning, the old man would climb to the top of the hill and seating himself under the huger pine that crowned the summit would gaze across the wood and marshland towards the open waters from whence his boys should come. But, alas, being doomed to continual disappointment and brooding over the uncertainty of their fate his life went out. His people found him dead under the tree where he had daily watched, and buried him where he died, his face still turned in the direction he had looked for their coming A few years ago some boys who were fishing at the point, noticed the partially decayed prow of a canoe projecting from the bank where the waters had undermined the soft sand and exposed it to view. Their curiosity was aroused and going down to the village told of their find. A party with shovels went to the Point and digging into the bank unearthed two canoes, each of them containing the skeleton of a man. A few simple implements and copper ornaments was all there were to tell that these were not the remains of white men. But the mystery of its name was now apparent, and it was plain what became of the old chief’s sons. They had undoubtedly got that far back from their trip when the shades of night and the thick fog settling over the marshland detained them from going farther, and so had pulled their canoes up under the projecting bank, making of them a bed for the night, and while asleep were caught by the treacherous bank caving over them. The mound at the top of the hill on Silver Creek near the ruins of the old mill, is still plainly visible. But the huge pine that stood close beside it, has fallen and lies decaying there. But enough of it and the old mound are still left to show their immense proportions”

1919 жыл

О ва сип пе ежелгі басшылардың ең қадірлісінің бірі болды, оның өмірі туралы көптеген әңгімелер айтылады. Бір соғыс жорығында О ва сип пе басшысының екі жас ұлы жауларына қарсы әскерді жетектеді, бірақ шайқас оларға қарсы айналып, олар қайтып оралмады. Бұл зор қайғы ескі басшыны соншалықты күйзелтті, ол жүрегі сыздап қайтыс болды.

1924 жыл

“Deadman's Rollway” атауы ұзақ жылдар бойы ел үшін бір құпия болып келді. Тек 1887 жылы ғана, тіпті өмірінің көп бөлігін немесе осы аймақта өткізгендерге де, осы жерді мекен еткендердің толық қанағаттануына дейін құпиясы ашылды. Осы кезде бірнеше жас жігіттер осы жерде балық аулаумен күнін өткізіп жатқанда, бұл жер балық аулауға арналған сүйікті орын болатын, олар каноэдің қаңқасын тапты. Олар Уайтхоллға оралып, халыққа өздерінің табылған нәрселерін хабарлады. Мен де сол азаматтардың бірімін. Біз өзен бойымен жол тарттық, іздеу нәтижесінде екі каноэдің қаңқасын, екі адамның сүйектерін, мыс қазанды, жебе ұштарын және мұныштарды таптық. Менде бір кезде мұныштар мен жебе ұштары болған, бірақ олар Уайтхоллдағы өрт кезінде жоғалып кетті.

Мистер Рид Овасипп пен оның екі ұлының әңгімесін айтты: “Осы жерде Овасипп IV немесе V есімді ескі үнді басшысы және оның екі ұлы тұрды, олар оның көзінің қуанышы және тайпаның сүйікті ұлдары еді. Олар Үлкен Аю және Кішкентай Аю деп аталды, себебі олардың аттары аспандағы шоқжұлдыздардан алынған. Сіздер білесіздер, үндістер жас жігіттерін ерлікке жеткенде сынақтан өткізуді әдет еткен. Сондықтан басшы Овасипп тайпасын қоштасу отына жинады. Ұлдары халық үшін би биледі, ал тайпа мүшелері өз кезегінде жас ханзадаларды құрметтеді. Ескі басшы оларға жақсы кеңес берді және оларға қауіп-қатер туралы ескертті, содан кейін жігіттер Ақ өзен бойымен, Ақ көлге және Мичиган көліне саяхатқа шықты. Олар екінші түні қайта оралуға тиіс еді.”

“Екінші күні түстен кейін елде бұрын-соңды болмаған қатты дауыл болды, ал ұлдары белгіленген уақытта қайтып келмеді. Басшы алаңдады. Әр таң мен кешке ол төбенің басына шығып, күн батып жатқан жерді бақылап отырды. Бірте-бірте ол барлық уақытын қарауылда өткізді, бір күні оның халқы оны қарағай астында, өзі билік еткен жерге қарап, өлі күйде тапты.”

“Ұлдары ешқашан қайтып келмеді, бірақ басшы барлаушылар мен елшілерді жіберді, олардың не болғаны ешқашан белгілі болмады, олар жерлеу орнында каноэлерді тапқанға дейін.”

“Соңынан ұлдары қайтып келе жатқанда, дауыл оларды нүктеге жақын жерде қоршап алды. Олар каноэлерін айналдырып, астына тығылып, ұйықтады. Түнде жер көшкіні ханзадаларды көмді, және өзен құмды шайып тастағанға дейін олар туралы ешкім естімеді. Басшы үнділердің дәстүрі бойынша екі қарағайдың арасында, қарауылдық орнына жерленді.”

"Ақ көлдің сұлулығы туралы үнді аңызы" Джон О. Рид

Бұл аңыз Мичиган штатының бір шұғылалы аймағына қоныс аударған және сауда ошағы құрған автордың әкесі туралы. Ол кісі бір күнді еске алады, онда Елік аяқ атындағы жас үнді баласымен және ескі Сашем Овасиппен бірге көздің жасы бұлақтың жанында ойнаған. Ескі басшы екі балаға осы аймақтағы барлық үндістерді басқарған, екі жауынгер тайпа арасында бейбітшілік орнатқан дана және жақсы Сачем туралы аңыз айтты. Қарт жауынгер дүниеден өткен соң, оның денесі каноэге салынып, өзенге жіберілді, ол әрі қарай көлге жеткізді. Үндістер аспанның ақ және күміс қанатты құстармен толығанын көріп, қатты таңқалды, оларды Ұлы Манитудың ақ қанатты періштелері деп түсінді, олар ескі басшыны соңғы тыныс алатын жеріне жетеледі. Каноэ қарттың шатырына жақын жағаға иек бітіріп, денесі зор құрметпен жерленді. Сол кезде бері көл "Ақ көл – Әдемі" деп атала бастады.