1866 жылғы Окс шахтасындағы апат

Кіріспе

1866 жылғы британдық кен апаты

1866 жылдың 12 желтоқсанында Йоркширдің Батыс Ридингіндегі көмір шахтасында болған Окс жарылысы Англиядағы ең ірі кен апаты болып қалады. Окс кенішінің Хойл Миллдегі, Барнсли қаласының жанындағы Стайрфут маңындағы жер астындағы қазбаларында газдың жануынан бірнеше жарылыс болды, нәтижесінде 361 кенші мен құтқарушы қаза тапты. Бұл 1913 жылы Уэльсте болған Сенгенід жарылысына дейін Ұлыбританиядағы ең ауыр кен апаты еді.

Окс кен орны

Окс кенішінің алғашқы шахтасы 1830-шы жылдардың басында салынып бітті. 1845 жылы кеніште екі жеке жарылыс болды. Екі жағдайда да жер астында аз адам болды және үш-төрттен аспайтын жұмысшы қаза тапты. Екі жылдан кейін, ескі ішкі жұмыстарда жиналған газ тұтанды да, одан да ауыр оқиға орын алды. Жер астында болған 73 адам қаза тауып, 26-сы құтқарылды. Содан кейін кеніштің желдету жүйесіне өзгерістер енгізілді. Төмен түсетін шахта пеші бар жоғары көтерілетін шахтаға айналдырылды. Екі тасталған шахта төменгі қабаттарға дейін тереңдетіліп, су сору және тасымалдау шахталары ретінде пайдалануға берілді. Жоғары көтерілетін шахта Дирн мен Доув каналына жақын, ал төмен түсетін шахталар теміржолға жақын орналасқан. Кеніштің ауданы шамамен , оның үштен екісі игерілген. Ол қабырғалық жүйе бойынша жұмыс істеді, 1866 жылғы жарылыс кезінде қабырғаның ұзындығы шамамен болды. Барнсли қабатының қалыңдығы шамамен . Ол шұңқырдың түбінде жер бетінен төмен орналасқан, бірақ айтарлықтай төмендейді, сондықтан ол . Барнсли қабатында газдың күрт шығуы жиі кездесетін, ал кейде олар сол кезде қолданылатын «Георди» шамдарын сөндіруге жеткілікті күшті болатын. Бір рет барлық шамдар сөндірілді. Газ тегіс емес деңгейлерде жиналды, ал тау-кеншілердің жұмыс істеген орындары газға толы болды. Ауа айналымының ұзындығы ең болмағанда . Тартылыс күші жоғары көтерілетін шахтадағы екі пештен алынды. Жарылыстан кейін өткізілген тергеуде кенішті бірнеше жылдан бері үкіметтік инспекторлар тексермегені анықталды. Окс кенішінің ішкі жұмыстары 1929 мен 1966 жылдар аралығында бірнеше рет жабылып, қайта ашылған Барнсли Басты Кенішінің бір бөлігіне айналды. Барроу кенішімен жер астында байланысқан №2 шахта 1970-ші жылдары адам тасымалдау үшін пайдаланылды. Барнсли Басты Кенішіндегі өндіріс 1991 жылы тоқтатылды. Кеніштің лифт машиналарын орналастырған ғимараты мен шұңқырдың бас құрылыстары II санаттағы ескертулер тізіміне енгізілген. Олар 1950-ші жылдары Ұлттық Көмір Кеңесімен жаңғыртылған лифт шахталарының сирек сақталған нысандары болып табылады және олардың болуы өткен оқиғалармен тарихи байланысты сақтайды.

The first shaft at the Oaks Colliery was sunk in the early 1830s. In 1845 two separate explosions occurred at the colliery. On both occasions few men were below ground and no more than three or four workers died. Two years later a more serious incident occurred after firedamp, which had accumulated in old workings, was ignited and exploded. Of the men underground, 73 were killed and 26 were rescued. Changes were then made to the colliery's ventilation. The downcast shaft was converted to upcast with a furnace at its foot. Two abandoned shafts were deepened to the lower seams and brought into use as the downcast and drawing shafts. The upcast shaft was close to the Dearne and Dove Canal and the downcast shafts were adjacent to the railway. The colliery covered about , of which two thirds had been worked out. It was worked on the longwall principle, there being about of wall at the time of the 1866 explosion. The Barnsley seam is about thick. It is below the surface at the pit bottom, but dips significantly, so that it reaches The Barnsley seam tended to experience outbursts of firedamp, and they were sometimes powerful enough to extinguish the Geordie lamps that were used at the time. On one occasion all the lamps for were extinguished. Gas built up in the uneven levels, and the goaves were full of firedamp. The air circuit was more than long. The induced draught was obtained from a pair of furnaces from the upcast shaft. At the inquiry after the explosion, it was pointed out that the colliery had not been visited by government inspectors for some years. The Oaks Colliery workings became part of Barnsley Main Colliery, which closed and re opened several times between 1929 and 1966. Linked underground to Barrow Colliery, the No.2 shaft was used for man riding in the 1970s. Production at Barnsley Main ceased in 1991. The colliery's winding engine house and pit head structures are Grade II listed buildings. They are a rare survival of winding shaft structures modernised in the 1950s by the National Coal Board, and their presence preserves a historical connection to past disasters.

Контекст

Окс Оңтүстік Йоркширдегі ең қауіпті шахталардың бірі саналды және жұмысшылар өз қауіпсіздігі үшін алаңдады. Метеңнің көп мөлшерде шығуы жиі кездесетін жағдай еді. Он жыл бұрын 400-ден астам жұмысшы басқарудың нашарлығына байланысты он апта бойы ереуілге шықты, бірақ аштыққа тап болатыны сезілген соң жұмысты қайта бастауға мәжбүр болды. 1864 жылы өткен қатал дау кезінде «қара жұмысшылар» пайдаланылды, ереуілдегі кеншілер мен олардың отбасылары үйлерінен қуылды. Газ адамдарды басы ауыртып, есінен айырды. Кеншілер үңгірлерге қауіпсіз шамдарды алып жүрмейтін. Томлинсонның сөзінше, кеншілердің тексерушілері кейбір жерлерге «От» дегенді әкпен жазған. Жарылыстан кейін келген кен инженері Паркин Джефкок өрт сөндірушінің «От» деп жазғанын растады, бірақ мұндай жағдайдың сирек екенін айтты. Желтоқсан айының басында басшылықпен болған кездесуде жұмысшылар шахтаның желдету жүйесінің жеткіліксіздігіне шағымданып айтты. Желдетуді жақсарту және тесіктен шығатын газ мәселесін шешу үшін шахтаның түбінен алыс жатқан қазбаларға қарай таста ағын жасалды. Ағын сол күні аяқталуы күтілді. Метеңнің жарылысынан кейін пайда болатын газдардың қоспасы – «кейінгі газ» – одан да қауіпті болуы мүмкін.

Жарылыс

1866 жылғы 12 желтоқсанда 340 ер адам мен бала жер астында болды, оның ішінде 131 адам көмірді кесіп, көмірді шахтаның түбіне таситын, аттарды айдайтын, техникалық қызметкерлер мен тұмсықтар – вагондардың өтуі үшін желдеткіш есіктерін ашып, жабатын жігіттер бар еді. Сағат 1:20-да, сменаның соңына бір сағаттан азырақ уақыт қалғанда, жер астында жарылыс болды. 5 километрдей радиустағы аймақ жер сілкінісі секілді дірілдеді, ал оған ілесіп, күннің күркірегеніне ұқсас қатты дауыс естілді. Шахталардан екі тығыз түтін және қирандылардың жоғары көтерілген бағаналары пайда болды. No.1 шахтада жарылыс көтергіш қозғалтқышын зақымдап, қақпақты сындырып, оны арқаннан ажыратты. No.2 шахтада қақпақ шахта басында жарылып, байланыстырғыштар бұзылды. Шамамен бес минуттан кейін желдету қайта іске қосылды және таза ауа төменгі шахталарға сорылды.

Құтқару әрекеттері, бірінші күн

No 1 шахтаға тағы бір қақпақ ілінді. 1-ұңғымада кен иесі Томас Даймонд, жер асты басқарушысы Дэвид Тьюарт (Towart немесе Tewert деп те жазылады) және оның орынбасары Кристофер Сиддонс (Seddons деп те жазылады) батылдықпен бірінші болып түсті. Олар 20 адамды қатты күйген күйде тапты, олар тез жоғары көтерілді, бірақ 14-і кейін жарақаттарынан қайтыс болды. Тағы бір арқан ілінген соң, құтқарушылар еріктілері, оның ішінде П. Купер, Джон Браун, Уильям Портер Мэддисон, Уильям Аубоне Поттер, Келл, Джон Платтс, Джордж Минто, Маунт Осборн кенішінің бақылаушысы (және бұрынғы Оукс кенішінің бақылаушысы), сондай-ақ айналасындағы кеніштерден келген басқа да инженерлер мен орынбасарлар, және жетпіс немесе сексенге жуық қосымша адам төмен түсті. Сағат 16:00-ге қарай барлығы 80-ге жуық жұмысшы шығарылды, бірақ олардың 19-ы ғана тым қиын жағдайда болды. Осы 19 адамның тек 6-ы аман қалды, ал біреуі, Уильям Харт, кейін басқа кеніште болған апатта қайтыс болды. Алғашқы жарылыстан аман қалғандар шахтаның түбіне, ауа бар жерге жетті; ал қашықтау жерлерде қалғандар көмірқышқыл газынан уланып қайтыс болды. Мәйіттер үйлеріне жеткізілді. Жарылыс кезінде құтқару жұмысын көрші кеніштерден келген еріктілер мен қызметкерлер жүргізді, олар кезегімен жұмыс істеді. Лас ауадан шығуға мәжбүр болған 16 адамды жиналған халық батырлықсыздықпен айыптады. Бар болған полиция халықты тоқтатып, қазба басына кіргендерін және жұмыстың барысына кедергі келтіргендерін бақылай алмады. Бас комиссарға жіберілген телеграммадан күштер келді және аймақ тазартылды. Осы уақытта Блэкберн (оның көмекшісімен), сондай-ақ Смит аға мен кішісі жарақат алғандарға медициналық көмек көрсету үшін келді. Дербиге жақын Даффилдтегі кеніш инженері Томас Вудхаузға хабар жіберілді. Хабарда: "Оукс кеніші өртеніп жатыр. Дереу келіңіз." Вудхауз Лондонда болды, бірақ оның серігі Паркин Джефкок жауап берді және сағат 22:00-ге дейін пойызбен келді. Құтқарушылардың жолы шатырдың құлауы мен көмірқышқыл газынан улануынан қиын болды. Шахтаның ішіне енуге мүмкіндік болған жерлерде жарылыстан зақымдалған денелер табылды. Күндіз No 1 шахтаға арналған арқан мен қақпақ жөнделіп, тоқтауларды жөндеу үшін штанга жіберілді. Джефкок сағат 22:00-де шахтаға түсіп, Минто, Браун, Поттер, Купер және Платспен кездесті, олар демалуға келген еді. Джефкок кенішті қауіпсіз ету және желдетуді қалпына келтіру жұмысын қолға алды. Операцияны бақылап отырған Даймонд пен Браун күнінің соңына қарай жер астында қалған барлық адамдардың қайтыс болғанын түсінді және түн ортасынан бастап жер асты жұмыстарын тоқтатты. Сағат 01:30-да көптеген адамдар жалған дабылдан кейін жерге көтерілді, ал Минто Джон Смитпен (Лундхилл кенішінің кен инженері) бірге зерттеуге барды. Минто мен Смит Тевартты тауып, олар Джефкок орналасқан тас жолдың соңына бағыт берді. Джефкок, Минто және Смит қозғалтқыш деңгейін тексерді. Жоғары көтерілгенде, олар күшті ауа ағынына тап болды, ол көбінесе көмірқышқыл газы мен азоттан тұратын, лас ауаның көп бөлігіне себеп болды. Минто, Джефкок және басқа бірнеше адам кеніште қалды және түннен кейін таңға дейін жұмыс істеді.

Another cage was attached to the rope in the No. 1 pit. Thomas Dymond, the colliery owner, David Tewart (alternately spelled Towart or Tewert), the underground steward, and Christopher Siddons (alternately spelled Seddons), a deputy, bravely descended first. They found 20 badly burned casualties who were quickly sent up but 14 subsequently died of their injuries. After another rope was attached, rescue volunteers including P. Cooper, John Brown, William Porter Maddison, William Auboné Potter, Kell, John Platts, George Minto, the under viewer from Mount Osborne Colliery (and previous under viewer at the Oaks), and other engineers and deputies from surrounding collieries, along with seventy or eighty additional men, went down. By 4:00 pm a total of about 80 workers had been recovered, but only 19 of them barely alive. Of these 19, only 6 survived and one, William Hart, later died in a different colliery accident. The few survivors of the initial blast had made their way to the shaft bottom where there was some air; those in more distant areas succumbed to the afterdamp, principally carbon monoxide. The dead were taken to their homes. At the time of the explosion the only rescuers were volunteers and officials who came from neighbouring collieries who worked in relays. Sixteen men forced to the surface because of the foul air were accused of cowardice by bystanders. The few police present could not control the crowd, which invaded the pithead and interfered with operations. A telegram to the chief constable brought reinforcements and the area was cleared. Meanwhile, Blackburn (with his assistant), as well as Smith Sr. and Jr. had arrived to give medical aid to the injured. A message was sent to colliery engineer Thomas Woodhouse of Duffield near Derby. It said, "The Oaks Pit is on fire. Come directly." Woodhouse was in London but his partner, Parkin Jeffcock, responded and arrived by train before 10:00 pm. The rescuers' progress was restricted because of roof falls and afterdamp. Where it was possible to penetrate further into the workings bodies were found damaged by the blast. During the day the rope and cage for the No. 1 shaft were repaired and brattice was sent down to repair the stoppings. Jeffcock descended into the pit at 10:00 pm and met Minto, Brown, Potter, Cooper, and Platts who were finally coming up for rest. Jeffcock took charge of the operation to make the pit safe and worked to restore ventilation. Dymond and Brown, who were supervising operations, realised before the end of the first day that all the remaining men underground must be dead and from midnight underground operations were run down. At 1.30 am most of the men below ground came up due to a false alarm and Minto went with John Smith (the mining engineer from Lundhill Colliery) below to investigate. Minto and Smith found Tewart who gave them directions to Jeffcock's location at the end of the stone drift. Jeffcock, Minto, and Smith walked up the engine level checking stoppings. Part way up they encountered a strong blower of chokedamp (mainly carbon dioxide and nitrogen) which accounted for much of the foul air. Minto, Jeffcock, and several others remained in the mine and worked through the night into the next morning.

Қалпына келтіру әрекеті, екінші күн

Таңғы сағат 5:00-ден кейін Минто шамамен жүз адамдық құтқару тобын іріктеу және ұйымдастыру үшін жоғары көтерілді. Джефкок төмен қалып, тиімді желдетуді қайта жандандыруға тырысты. Шамамен жеті жүз адамнан тұратын құтқару тобын Смит, Тьюарт, Уильям Сугден, стюардтың орынбасары Сиддонс және екі өрт сөндіруші Томас Мадин мен Уильям Стивенсон басқарды. Бірінші жарылыс таңғы сағат 8:30 шамасында болды. Мэттью Хейг (немесе Хайг), түнгі орынбасар, Сугденмен бірге шахтаның ең төменгі бөлігінен шыққан топты басқарды. Ауа ағыны күрт бағытын өзгертті, жарылыстың анық белгісі, және шахтерлер шахтаның төменгі бөлігіне көтерілуге асықты, бірақ Сугден өзінің міндеті деп санағандықтан қалып қойды. Сотта Хейг оқиғаны былай сипаттады: «Ауа бізге қарсы бұрылды, біз қайтадан ‘қарсы соққыға’ ұшырадық. Яғни, жарылыстың салдарынан алға-артқа тербелдік. Мен мұны білемін, себебі мен жиырма жыл бұрынғы жарылыстан аман қалғандардың бірімін». Бірінші шахталық лифтте он алты адам тығылып кірді (әдетте ол алты адамға арналған). Шахтаның төменгі бөлігінде күтіп тұрғандар панаға тығылды және тіпті бір-бірімен қоштасып, лифт қайта оралуын үмітпен күтті. Осы оқиғаның ортасында Минто не болып жатқанын білу үшін төмен түсті. Ол Тьюарттан Джефкок пен Смиттың (Лундхиллден) қайда екенін сұрады және қысқа ізденістен кейін Тьюартпен, Баркермен және Сиддонспен бес минут сөйлесті. Ол инженерлермен кеңесу үшін сағат тоғызға он минут қалғанда жер бетіне қайта көтерілді. Джефкок бұрын шахта қызып бара жатқанын хабарлаған және шахта температурасын бақылауды ұсынған. Екінші жарылыс сағат тоғызға беске жеткенде қандай екенін тексеру үшін термометр төмен түсірілді. Дэймонд, Минто, Браун, Поттер және Смит (Монквермуттан) пеш шахтасының маңына жиналып, ауаның жағдайын тексерді де, жерге құлап кетті. №1 шахталық лифт бас киімге жарылып, тығыз түтін бұлттары шықты, ал үлкен жанып жатқан ағаштар ауаға лақтырылды. Бұл жарылыс біріншісінен де күшті болды. Бір лифт төмен түсіріліп, жақын арада қайта көтерілді, бірақ бос қайтып келді. Жер астында қалған 28 құтқарушының (оның ішінде Джефкок, Тьюарт, Сиддонс, Сугден, Смит (Лундхилл), Баркер және тағы жиырма екі адам) қаза тапқаны және денелерді табу мүмкіншілігі шектеулі екені анық болды. Сағат 19:40-та үшінші жарылыс болды, нәтижесінде №2 шахтадан қара түтін мұңалды. Шахта басы қауіпсіз емес деп танылды және көрермендер қауіпсіз қашықтыққа көшірілді. Осы уақытта Виндзор қаласындағы Виктория патшайымынан жарылыс және қаза болғандар туралы сұраныспен жеделхат келді. Оқиға кең насихатталды.

Just after 5:00 am Minto ascended to select and organise a party of about a hundred men to recover bodies. Jeffcock remained below trying to re establish effective ventilation. The rescue recovery party of about seventy men were led by Smith, Tewart, William Sugden, deputy steward, Siddons, and two firemen Thomas Madin and William Stevenson. The first explosion occurred around 8:30 am. Matthew Hague (alternately Haigh), a night deputy, was underground with Sugden in charge of a party of men about from the pit bottom. The air stream rapidly changed direction, a sure sign of an explosion and the men rushed to the pit bottom to be lifted out, though Sugden remained behind as he felt it his duty. At the inquest Hague described it: "I found the air turned upon us, and we 'revolted' again. That is, we were sucked backwards and forwards in consequence of the explosion. I knew this, for I am one of the survivors of the explosion twenty years ago." The first cage came up with sixteen men crammed in it (the cage was normally meant to carry six). Those waiting at the pit bottom took shelter and even bid each other farewell as they anxiously waited for the cage to return. In the midst of this, Minto descended to see what was going on. He asked Tewart where Jeffcock and Smith (of Lundhill) were and, after a brief search, spent five minutes talking with Tewart, Barker, and Siddons. He regained the surface at ten to nine to confer with the engineers. Jeffcock had earlier sent word that he thought the mine was heating up and advised that the shaft temperature be monitored. A thermometer was lowered to check when the second explosion occurred at five to nine. Dymond, Minto, Brown, Potter, and Smith (of Monkwearmouth) had gathered around the furnace shaft to check on the air state and were thrown to the ground. No. 1 cage was blasted into the headgear, dense clouds of smoke were emitted, and large burning timbers were hurled into the air. This was a larger explosion than the first. A cage was lowered and shortly after raised but returned empty. It was apparent that the 28 rescuers still below ground (including Jeffcock, Tewart, Siddons, Sugden, Smith (of Lundhill), Barker, and twenty two others) were dead and little could be done to recover the bodies. At 7.40 pm, a third explosion sent black smoke bellowing from No. 2 pit, the downcast shaft. The pit head was considered to be unsafe and spectators were moved to a safe distance. Meanwhile, a telegram from Queen Victoria at Windsor Castle arrived enquiring about the explosion and loss of life. The disaster attracted massive publicity.

Соңғы аман қалған адам, үшінші күн

14 желтоқсанда сағат 4:00-ден 5:00-ге дейін No 1 шахтаның сигналды қоңырауы естілді. Кен инженерлері шақырылды және коньяк пен суы бар бөтелке арқанмен төмен жіберілді; арқанды қайта көтергенде, бөтелкенің алынып қойылғаны анықталды. Лифт қолдануға жарамсыз болғандықтан, уақытша шкив орнатылып, кішкентай кесек (шелек) бекітілді. Бас инженер Джон Э. Мамат өз еркімен шахтаға түсуге келісті. Тағы бір ерікті іздестірілді және Томас У. Эмблтон-кіші, әкесінің (Т. У. Эмблтон-үлкен) рұқсатымен, онымен бірге төмен түсті. Мамат пен Эмблтон-кіші әрқайсысы бір аяғын кесекке қойып, арқанды ұстап, төмен түсті. Арқанның тұрақсыздығынан, төмен түскенде ол бұралып, оларды қозғалтып, айналдырды, сондықтан еркін қолымен қабырғаларға соқтығыспауға тырысып, бас айнудан сақтану қиын болды. Бұған қоса, олар судан қорғалған төрт қауіпсіздік шамдарын киімдерінің астында алып жүрді. Төмен түскенде оларды су ағындары шайып, судың шуы салдарынан байланыс жасау қиын болды. Олар жарты сағаттан кейін төменгі жағына жетіп, бір күн бұрын шахтаға кіріп, шамамен 24 сағаттан бері қамауда отырған Сэмюэл Браунды тапты. Браун күткізу тобымен бірге кеше сағат 7-де төмен түскен және Хойланд, Баркер және Янгпен бірге болған. Екінші, күшті жарылыс болғанда олар шамның жанында паналаған, ал Браун есінен айырылған. Оянғанда, ол жолдастарының қайтыс болғанын көрді [бірақ қызығы, қаза болғандар тізімінде Янг жоқ] және No. 2 шахтаға бет түзеді. Ешнәрсе таба алмағаннан кейін, ол No. 1 шахтаға қайтып, қоңырау шалды. Ол жарылыстан кейін басқа ешкімнен тірілік белгісі көрмегенін және естімегенін хабарлады. Мамат пен Эмблтон-кіші жұмыс істеу аймағына сәл кіріп, басқа тірі адамды таппады және жұмыс істеу аймағының әлі де өртеніп жатқанын көрді. Олар Браунды арқанға байлап, жолға шығуға дайындалып тұрғанда, Мамат тепе-теңдігін жойып, төмендегі суға құлап кетті. Ол батып кетпеу үшін кесекке ілініп алды, ал үшеуі де бетке шығарғанда, кесек үстінде қиын жағдайда тұрды.

Between 4 5:00 am on Friday 14 December, the No. 1 pit signal bell rang. The mining engineers were sent for and a bottle of brandy and water was lowered by rope; when the rope was raised again, they found the bottle had been removed. As the cage was not usable, a makeshift pulley was set up and a small kibble (bucket) was attached. John E Mammatt, the engineer in charge, volunteered to descend the shaft. Another volunteer was sought and Thomas W Embleton Jr, with the permission of his father (T W Embleton Sr), also went down. Mammatt and Embleton Jr each placed one foot in the kibble and held onto the rope as they descended. Due to its inherent lack of stability, the rope twisted and swung them round as they were lowered so it was with difficulty that they kept from being overcome by dizziness while fending off collisions with the walls using their free arm. In addition to all this, they carried four fragile safety lamps sheltered from the water under their clothes. The men were deluged by streams of water as they descended and the roar from the water made communication nearly impossible. After a quarter of an hour, they reached the bottom and found Samuel Brown, who had entered the previous morning and had been in the pit for nearly 24 hours. Brown had descended with the rescue party at 7 am the previous day and had been with Hoyland, Barker, and Young. They had taken shelter in a lamphole when the second larger explosion hit and Brown was knocked unconscious. When he awakened, he found his comrades were dead [though, strangely, there is no Young among the lists of casualties] and wandered to the base of No. 2 shaft. Finding nothing, he made his way to the No. 1 shaft and rang the bell. He reported he neither saw nor heard any signs of life from anyone else after the explosions Mammatt and Embleton Jr ventured a little distance into the workings but found no other living person and saw the workings were still on fire. They bound Brown to the rope and were about to set off when Mammatt was thrown off balance and into the water below. He was able to grab onto the bucket to keep from drowning and the three balanced precariously on the kibble as they were raised to the surface.

Салдары

15 желтоқсанда тағы алты жарылыс болды. Кеншілерді тексерушілер мен үкіметтік инспектордың өткізген кеңесінде, төменде қалғандар үшін қосымша шара қолдану мүмкін емес екені, ал шахта өртеніп жатқандықтан, өртті сөндіру үшін оны жабу – жалғыз шешім екені анықталды. Келесі дүйсенбіде, 17 желтоқсанда үш шахтаның жабылу жұмыстары басталды. Жарылыстар тағы шамамен бір аптаға созылды. 1867 жылдың 30 қаңтарынан 5 қарашасына дейін шахталардың қауіпсіздігі анықталғанша, сағат сайын тексерулер жүргізілді. Томлинсон осы кезеңде шахта басына жасаған сапарын былай сипаттайды:

Шахталар қайта ашылып, желдету жүйесі орнатылғаннан кейін денелерді іздеу жұмысы басталды. Джефкоктің денесі 1869 жылдың 2 қазанында табылып, келесі дүйсенбіде жерленді. Кен орны 1870 жылдың желтоқсанында қайта ашылды. Жер астында қалған 150 дене табылды. Замандас баяндамаларында, кейбір денелердің жағдайы оларды тануға мүмкіндік беретіндей жақсы сақталғаны айтылған.

Көрмешілер мен жерлеу рәсімі

Жексенбі күні 16 желтоқсанда, Барнслиге көрермендерді тасымалдаған арнайы пойыздар Лидс, Уэйкфилд, Шеффилд және Манчестерден келді. Кенге баратын жолдар көрермендер мен көлік құралдарына толы болды. Барнсли шіркеулерінде арнайы қызметтер өтті, онда Рипон епископы уағыз айтты. Қайтыс болғандардың денелері Ардсли шіркеуінің зиратына жерленді, онда 35 адам жаппай қабірге, ал қалғандары Моник Бретон және жаңа қалалық зиратта жерленді.

Отбасылар

Үлкен апаттар жергілікті қауымдарға зор қайғы келтірді, Хойл Милл және жақын маңдағы елді мекендер жас және ересек еркектерінің басым бөлігін жоғалтып, көптеген жесірлер мен одан да көп тәуелді балаларды қалдырды. Окс апаты көмір шахталарында бірнеше апаттар тіркелген кезде орын алды. Барнсли маңында бірнеше ірі апаттар болды, соның ішінде Оукста 1847 жылы 73 адам, Ворсбородағы Дарли-Мейнде 1849 жылы 75 адам, ал Лундхиллде 1857 жылы 198 адам қаза тапты. 1866 жылы Хойл Миллдегі еркектердің көбі қаза болды, кейбір отбасылар асыраушысы ғана емес, үш немесе төрт ұлынан айырылды. Апат салдарынан 167 жесір және 366 он екі жасқа дейінгі бала қалды. Бұл ұлттық апат болды және отбасыларға көмек көрсету үшін дереу қаржы жиналды. Виктория патшайымы 200 фунт стерлинг көмектесті, ал Лондонның Лорд-мэрі қайырымдылық қорын ашты. Еліміздің түкпір-түкпірінен ақша жиналды, жеке адамдар да шамасы келгенше қаржыларын ұсынды. Барнслиде Оукс кенішінің жәрдемқоры құрылды, барлығы 48 747 фунт стерлинг жиналды, оның 11 695 фунты Лорд-мэрдің резиденциясынан түсті. Барлығы 690 адам жәрдем алуға құқылы болды, бірақ 1908 жылы қорда 27 000 фунт стерлинг қалғанмен, отбасыларға жеткілікті көмек көрсетілмеді. Кейбір кеншілер апаттан сақтандыру клубтарына мүше болған, бірақ олар мұндай кенеттен туған үлкен шығындарды көтере алмады. Кейбір жергілікті дос қоғамдары өз мүшелеріне жерлеу шығындарына жәрдем төледі, ал кеніш иелері уақытша көмек көрсетіп, отбасыларға шахта үйлерінде тегін тұруға рұқсат берді. Одақ, әлі де жас кезеңінде болғандықтан, жерлеуге 8 фунт стерлинг, жесірлерге аптасына 5 шиллинг, ал он екі жасқа дейінгі балаларға 1 шиллинг төледі. 1886 жылы бес шиллинг 0,5 фунт стерлингке тең, бұл қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> бағаланады, ал он үш жасқа дейінгі әрбір балаға екі шиллинг алты пенс мемлекеттік жәрдемқорынан төленді. Егер жесір қайта тұрмысқа шықса, ол 20 фунт стерлинг (1886 жылы 20,0 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> бағаланады) алатын, бірақ одан әрі жәрдем тоқтатылатын еді.

Сұрау салу

Тергеу 14 желтоқсанда Хойл Миллдегі «Ескі ақ аю» тавернасында басталды. Коронер майор Томас Тейлор (1823-1900) болды. 15 қазылар алқасы ант берді және 16 дене табылды. Іс 20 желтоқсанда Барнсли сотының ғимаратына көшті. Тергеу 13 күнге созылды, бірақ бірнеше кеншінің және жарылыстан екі апта бұрын газ туралы басшылыққа шағымданған комиссия мүшелерінің куәліктеріне қарамастан, нақты қорытындыға келмеді. Аудандық кен инспекторы Чарльз Мортон денсаулығына байланысты тергеу барысында отставкаға кетті, ал оның орнына Ланкаширден Джозеф Дикинсон келді. Уильям Гибсон куәлік берді, ол кеншілер мен басшылықтың кездесуінен бір күн бұрын газ оның жұмыс иесі Эндрю Баркердің лампасын тұтатқан, үш жарым сағат жұмыс істегеннен кейін ол «есінен айрылған». Гибсон жарылысқа дейін болған жексенбіде төрт-бес жыл жұмыс істегеннен кейін кеніштегі жұмысын тастады. Түнгі қадағалаушы Хейг тергеу кезінде 16 дене тапқан: «Олар мүлдем күйген жоқ, тіпті қыздырылмаған, ұйықтап жатқандай көрінді». Ворсброддейлден келген кенші Джеймс Марш Хейгтің басынан өтуге тырысты, бірақ «ауа тым нашар болғандықтан» кері қайтуға мәжбүр болды. Тергеу жарылыстың себебін және алғашқы тұтану ошағын анықтай алмады. Көптеген аман қалғандар басты жарылыстан бұрын өте күшті жарылыс болғанын айтты. Бұл Барнсли қабатына жақын дрейфті жарғаннан туындаған болуы мүмкін, ол газдың қалталарын тұтатқан. Бастапқы жарылыс тізбекті реакцияны тудырып, газ бен көмір шаңын жарылтып, кеніштің қалған бөлігін қиратқан болуы мүмкін. Себебі анықталмаса да, Окс кенішінде 17 жарылыс тіркелді. Нәтиже шығарылғаннан кейін баспасөз қатты айыптап, сынады. 1867 жылдың сәуір айының соңында Джозеф Дикинсон Тау-кен инспекциясы атынан парламентке есеп берді. Апатты және жалпы көмір шахталарының қауіпсіз емес жағдайын зерттеу үшін ресми тергеу жүргізуді сұрап, Ішкі істер министрлігіне петициялар жіберілді. Дикинсон және кеніш иелерінің өкілі Төменгі палатаның комиссиясымен сұхбаттасты, бірақ үкімет дереу жауап бермеді және 1872 жылғы Көмір шахталары заңы күшіне енгенге дейін тағы он екі жарылыс болды.

The inquest opened on 14 December at the Old White Bear public house in Hoyle Mill. The Coroner was Major Thomas Taylor (1823 1900) 15 jurors were sworn in and 16 bodies were identified. The proceedings moved to Barnsley Court House on 20 December. The inquest lasted for 13 days, but despite the evidence given by several miners and the evidence from the deputation who had complained about the presence of gas to the management two weeks before the explosions, no definite conclusion could be reached. The district mines' inspector, Charles Morton, resigned during the inquest with ill health and his place was taken by Joseph Dickinson from Lancashire. William Gibson gave evidence that the night before the meeting of the men and the management, gas had fired at his master, Andrew Barker's lamp and he was "knocked up" after three and a half hours work. Gibson left his job at the colliery the Sunday before the explosion after four or five years employment. Hague, a night deputy, told the inquest of finding 16 bodies between and : "They were not burnt or scorched in the least, but appeared as if asleep." James Marsh, a miner from Worsbro'dale tried to push on past Hague, but had to turn back "as the air was so bad". The inquest could not conclusively ascertain what had caused the explosion or what was the source of the first ignition. Some survivors mentioned an exceptionally violent blast just before the main explosion. This may have been caused by blasting the drift near the Barnsley seam which ignited pockets of firedamp. The initial blast may have caused a chain reaction triggering a firedamp and coal dust explosion that devastated the rest of the pit. Although the cause was never properly discovered, 17 explosions were recorded at the Oaks Colliery. After the inconclusive verdict was delivered the reactions in the press included a barrage of condemnation and criticism. On behalf of the Mines Inspectorate, Joseph Dickinson submitted his report to parliament at the end of April 1867. Petitions were sent to the Home Office asking for an official inquiry into the disaster and the unsafe state of coal mines generally. Dickinson and a representative of the colliery owners were interviewed by a select committee of the House of Commons but the government responded with no urgency and twelve more explosions had occurred before the 1872 Coal Mines Act was operational.

Мұра

Апатта қаза тапқандарға ескерткіш 1879 жылы Барнслидегі Ардслидегі Христос шіркеуінде орнатылды. 1913 жылы Паркин Джефкок пен қаза тапқан ерікті құтқарушыларға тағы бір ескерткіш қойылды. Парламент 1868 жылы шахтадағы апаттар мәселесін қарастырды. 1865-1866 жылдары 2468 жұмысшының қаза болуы осы сияқты оқиғалардың алдын алу үшін қосымша шаралар қабылдауға алып келді. Инспекторлар апат болғаннан кейін келді, бірақ олардың алдын алу үшін ешқандай шара қолданылмады. Шахта жұмысшыларының инспекторларға берген шағымдары көбінесе негізді болды. Инспекторлардың санын арттыру мәселесі қарастырылды, бірақ жағдай жақсаруы үшін шахталардың тиімді басқарылуы қажет еді. Тәжірибесіз менеджерлер мен олардың төменгі лауазымдағы қызметкерлері, жер астындағы қараушылар білім алуы керек болды. Апаттар шахта иелерін инспекциялауға көбірек бейімдеді, себебі егер төменгі инспекторлар шахталарды жақсы басқару және жұмысшылар үшін қауіпсіздікті арттыру бойынша ұсыныстар жасаса, апаттар мен шығындар азаяды. Көптеген адамдардың қаза болуына байланысты, Корольдік комиссия құрылды.

Өлім-жітім

Парламентке ұсынылған екі командалық есепте және ант беру арқылы, жарылыстарда 361 ер адам мен баланың қаза болғаны айтылды, оның ішінде бірінші жарылыста жер астында жұмыс істеген 340 адам (алты адам аман қалған) және 13 желтоқсанда қаза тапқан 27 құтқарушы болды. Бұл апат 1913 жылы Оңтүстік Уэльстегі Сенгендд кенішінде 439 адамның өмірін қиған апатқа дейін британдық тау-кен тарихындағы ең ірі апат еді. Окс апаты ағылшын көмір кеніштеріндегі ең ірі апат болып қала береді. 2016 жылы Dearne Valley Landscape Partnership ұйымы жүргізген ерікті зерттеу жобасы 383 адамның тізімін жасады, бірақ олардың барлығы апатта қаза тапқандығы расталмады. Қаза тапқандардың жасы 10-нан 67-ге дейін болды.