Джордж Уилсон: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Джордж Уильям Уилсон аға (3 ақпан 1914 – 23 қараша 1978) – кәсіби футболшы және жаттықтырушы, Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Детройт Лайонс» және Америка футбол лигасының (AFL) «Майами Дельфинс» командаларының бас жаттықтырысы қызметін атқарған. Уилсон Солтүстік-Батыс университетінде оқып, футбол ойнады. 1937 жылы оны ешбір команда таңдамады, бірақ ол «Чикаго Беарс» командасымен келісімшарт жасады. Уилсон «Беарс» командасында он маусым ойнап, 111 пас қабылдады, 1342 ярдқа жетті және он бес тачдаун соқты. 1940–1943 және 1946 жылдар аралығында ол Ұлттық футбол лигасының чемпионат ойындарына қатысқан «Беарс» командасының құрамында болды. Сонымен қатар, ол 1940–1942 жылдары NFL All-Star Game-ге шақырылды. 1939–40 жылдары «Чикаго Брюинс» баскетбол командасында бір маусым кәсіби баскетболмен айналысты. Уилсон ойыншы және жаттықтырушы ретінде барлығы жеті чемпионатты жеңіп алды. Оның жаттықтырушылық мансабы 1947 жылы «Беарс» командасында Джордж Халасқа көмекші болып жұмыс істеуден басталды. Чикагода екі маусым жұмыс істегеннен кейін, 1949 жылы Уилсон «Беарс» командасының қарсыласы «Детройт Лайонс» командасының көмекші жаттықтырушысы болып тағайындалды. 1957 жылғы маусымға дейін ол Бадди Паркердің орнын басты. Бас жаттықтырушы ретіндегі алғашқы жылы Уилсон «Детройт» командасын 8–4 есебімен маусымды аяқтауға және 1957 жылғы NFL чемпионатында жеңіске жеткізді, бұл «Арыстан» командасы үшін соңғы лига чемпионаты болды. Осы жетістіктері үшін Уилсон Associated Press NFL Жыл жаттықтырушысы сыйлығымен марапатталды. Ол 1964 жылға дейін «Арыстан» командасында қалды, бірақ олар 1957 жылғы табыстарын қайталай алмады. Содан кейін Уилсон 1965 жылы «Вашингтон Редскинс» командасының көмекші жаттықтырушысы болып бір жыл жұмыс істеді. Маусым аяқталғаннан кейін, «Майами Дельфинс» командасының иесі Джо Робби Уилсонды 1966 жылы жаңа AFL франшизасының бас жаттықтырушысы етіп тағайындады. Оның ұлы Джордж Уилсон кіші команданың алғашқы маусымында негізгі квотербек болды. Уилсон аға «Майами» командасындағы төрт маусымында жеңіске жетпеді. 1970 жылдың ақпанында ол жұмыстан босатылып, оның орнына Дон Шула келді. «Майами Дельфинс» командасының бас жаттықтырушысы лауазымынан босатылғаннан кейін Уилсон футболдан зейнеткерлікке шығып, Оңтүстік Флоридада құрылыс және жылжымайтын мүлік бизнесімен айналысты. 1978 жылы ол Мичиганға қайта оралды және 23 қарашада Детройтте жүрек талмасынан қайтыс болды.

American football player and coach (1914–1978)

George William Wilson, Sr. (February 3, 1914 – November 23, 1978) was a professional football end and later a coach for the National Football League (NFL)'s Detroit Lions and the American Football League (AFL)'s Miami Dolphins. Wilson attended and played football at Northwestern University. He went undrafted in 1937, before being signed by the Chicago Bears. Wilson played for ten seasons with the Bears, compiling overall record of 111 pass receptions, 1,342 receiving yards, and fifteen touchdowns. He was a member of the Bears during their five appearances in the National Football League Championship Game from 1940–1943 and 1946. Additionally, he was selected for the NFL All Star Game from 1940–1942. He also played one season of professional basketball for the Chicago Bruins in 1939–40. Wilson won seven championships combined as a player and coach. His coaching career began with the Bears in 1947, when he became an assistant coach to George Halas. After just two seasons with Chicago, Wilson left in 1949 for another assistant coaching position with the Detroit Lions, a division rival of the Bears. Prior to the 1957 season, he succeeded Buddy Parker as head coach. In his first year as head coach, Wilson guided Detroit to an 8–4 season and victory in the 1957 NFL Championship Game, the most recent league championship for the Lions. For his efforts, Wilson was awarded the first Associated Press NFL Coach of the Year Award. He remained with the Lions until 1964, though they were unable to replicate their success of 1957. Wilson then served for one year as an assistant coach to the Washington Redskins in 1965. Shortly after the season ended, Miami Dolphins owner Joe Robbie hired Wilson as the first head coach of the new AFL franchise in 1966. His son, George Wilson Jr., was a starting quarterback during the team's first season. Wilson, Sr. was unable to obtain a winning record in his four seasons with Miami. He was fired in February 1970 and replaced by Don Shula. After being fired as head coach of the Miami Dolphins, Wilson retired from football and entered the construction and real estate business in South Florida. By 1978, he moved back to Michigan, where he died of a heart attack in Detroit on November 23, 1978.

Ойын мансабы

Ол орта мектепте оқыған кезінде Делафилдте (Висконсин штаты) Сент-Джонс Солтүстік-Батыс әскери академиясында, сондай-ақ колледжде Солтүстік-Батыс университетінде футбол ойнады. Уилсон 1936 жылы Үлкен Он Конференция чемпионатын жеңген Уайлдкэтс командасының мүшесі болды. 1937 жылы драфттан өтпегеннен кейін, сол жылы Чикаго Беарс оны қолға алды. Уилсон өзінің жаңашыл маусымның барлық он бір ойынына қатысқанмен, ол тек екі ойынға ғана қатысты. Ол 1937 жылы 20 ярдқа бір рет қана ұтып алды. Келесі маусымда Уилсон өзінің алғашқы тачдаунын соқты. 1940 жылдан 1942 жылға дейін ол NFL All-Star Game, қазіргі кезде Pro Bowl деп аталады, ал 1942 жылы бірінші команда болды. Уилсон 1940-1943 жылдар аралығында және 1946 жылы Ұлттық футбол лигасының чемпионат ойындарында бес рет қатысқан Беарс командасының мүшесі болды. 1940 жылғы NFL Чемпионатының ойындарында бастапқы оң жақ қақпашы ретінде аталған Уилсон екі Редскин қорғаушысын алып тастаған үлкен блокты жіберді, өйткені Билл Османски 73-0 есебімен Вашингтон Редскинс командасын жеңген кезде, Беарс бірінші ұпай үшін қашып кетті. 1943 жылғы маусымда Уилсон мансабындағы ең жоғары 293 ярд және 5 тачдаунды түсірді. 1944 және 1945 жылдары да осындай тұрақты маусымдық өнер көрсетті. Біріншісінде ол 265 ярдқа 24 пас ұстады, оның ішінде 4 тачдаун. 1945 жылы Уилсон 259 ярд пен 3 тачдаун үшін 28 қабылдауды тіркеді. 1946 жылғы маусымнан кейін ойыншы ретінде зейнеткерлікке шықты, жалпы рекордты құрастырды 111 қабылдау, 1342 қабылдау ярд және 15 тачдаун. Ол Чикагода екі маусым өткізді, 1949 жылы "Берз" дивизионының бәсекелесі "Детройт Лайнз" командасында көмекші жаттықтырушы лауазымына орналасты. 1957 жылғы маусым басталғанға дейін ол 12 тамызда кенеттен отставкаға кеткен Бадди Паркердің орнын басып, бас бапкер болды. Уилсон командасы үшін сағат 11-ге дейін үйге шығуға тыйым салды, ал бұзғандар үшін сағатына 50 доллар айыппұл төледі және жаттығу лагерінде төсек тексеруін жүргізді. Ол өзінің мінез-құлқын былайша сипаттады: "Мен көп әзіл-оспақ айтамын, бірақ футбол ойнаудың бір ғана жолы бар, ол - қарсыласты ұрып-соғу". Команданың маусым алдындағы ойындар ортасында қатаңдықты күшейту саясаты өзгертілді, бірақ бұл Уилсонды түн ортасында мас күйінде көлік жүргізу үшін тұтқындалған оның квотербек Боби Лейнді кепілдікке алудан тоқтатпады. Бас бапкер ретінде алғашқы жылы Уилсон Детройтті 8-4 маусымға және Кливленд Браунс командасын 59-14 жеңіске жеткізді, бұл Лайнс үшін ең соңғы лигалық титул. Өзінің еңбегі үшін Уилсон Associated Press NFL Жыл жаттықтырушысы сыйлығының алғашқы иегері болды. 1958 жылдың қаңтарында ол бірінші ұлттық теледидардағы Pro Bowl үшін Батыс конференцияның бас бапкері болды, ал Паркер, сол кездегі Питтсбург Стиллерс бас бапкері, Шығыс конференцияға басшылық етті. Батыс конференциясы Шығыс конференцияны 26-7 есебімен жеңді. 1960 жылы Уилсон Дон Шуланы қорғаныс үйлестірушісі етіп алды, кейіннен ол Майами Дельфинс бас бапкері болды. Лайнс 7-5 болды және үшінші орынды Playoff Bowl бірінші нұсқасына өтті, онда олар Браунсты 17-16 жеңді. Оның орнына "Лайнс" командасының бұрынғы ойыншысы Гарри Гилмер келді. Лайнс командасынан кеткеннен кейін Уилсон 51.0 есебімен рекорд орнатты; Детройт бас бапкері ретінде тек Уэйн Фонтес қана жеңіске жетті. 1966 жылдың 29 қаңтарында Джо Робби Уилсонды Америка футбол лигасының алғашқы кеңейту франшизасының бірінші бас бапкері етіп тағайындады. Дельфиндер алғашқы маусымды 3-11 есебімен аяқтады, 1961 жылы Миннесота Викингс пен 1966 жылы Атланта Фолконс командаларын кеңейту командасының ең жақсы рекордымен теңестірді. Дельфиндердің алғашқы жылында төрт бастапқы квотербектің бірі Уилсонның ұлы Джордж Уилсон кіші болды, ол оларды алғашқы жеңісіне 24-7 есебімен Денвер Бронкосқа қарсы жеңіс әкелді. Алайда, нашар маусымдық нәтижеден кейін, ол Бронкосқа ауыстырылды, содан кейін 1967 жылдың 15 шілдесінде босатылды. Майами 1967 және 1968 жылдары сәл жақсарды, тиісінше 4-10 және 5-8-1 болды. 1968 жылы 18 желтоқсанда Уилсон жаңа бір жылдық келісімшартқа қол қойды. 1969 жылдың ақпан айында Уилсон жаңадан шақырылғандарды құрметті түскі асқа шақырып, команданың "дамытуын жалғастыратынын" уәде етті, ал Майами қаласының әкімі Стивен П. Кларк оған "Майамиге чемпиондық футбол командасын әкелу үшін күш-жігерін аямағандығы" үшін тақтайша табыс етті. Дегенмен, Дельфиндер 3-10-1 -ге дейін төмендеді, бұл AFL-дегі ең нашар көрсеткіш; Уилсон екі айдан кейін, 1970 жылы 18 ақпанда, жұмыстан шығарылды және оның орнын Балтимор Колтсының бас бапкері Шула иеленді. Оның қызмет етуі кезінде бірнеше драфт таңдаулары мен ауысулар Дельфиндерге 1970 жылдардың басында команданың табысына үлкен үлес қосып, 1967 жылы Боб Грисе мен Ларри Сейплді, 1968 жылы Ларри Ксонка мен Джим Кик, 1969 жылы Билл Стенфилл мен Меркьюри Моррис, сондай-ақ 1969 жылы Ник Буоникенти мен Ларри Литл, 1970 жылы Пол Уорфилдтің ауысуларын жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Уилсонның бас бапкер ретіндегі карьералық рекорды 42.5 болды және плей-оффта 2-0 есебімен жеңіске жетті. Бастапқыда Уилсон бас бапкерліктен алынуына және Шуламен алмастырылуына сынды. 1970 және 1971 жылдардан кейін ол Шуланың күшті команда құрғаны туралы халықтың пікірін жоққа шығаруға тырысты, "Менің ойымша, ол дайын команданы алды" деді, содан кейін "Мен команда дайын болған кезде жұмыстан шығарылдым" деп қосты. Шулаға тікелей бағытталған сын ретінде Уилсон: "Мен оған 1963 жылы Балтимор Колтсының бас бапкерлігіне қол жеткізуге де көмектестім. Мен оның шартын жазуға көмектестім. (Колтс иесі) Кэрролл Розенблюм мені жұмысқа алуын қалады және мен онымен бұл туралы он екі рет кездестім. Бірақ мен оны Шулаға алуға көндірдім" деді. Алайда, олардың арасындағы керісіншелік Уилсон Шуланың Супер Боул VII-де жеңіске жеткенінен кейін және 1973 жылдың шілдесінде оны жаңадан сатып алған гольф алаңында гольф ойнауға шақырғаннан кейін жойылды. 1980 жылы Уилсон қайтыс болғаннан кейін Мичиган спорт залының құрметті мүшесі аталды. Басқа үш құрметті мүшелердің арасында оның бапкерлік еткен "Лайнс" командасының бұрынғы ойыншысы Алекс Каррас болды.

He attended and played football at Saint Johns Northwestern Military Academy in Delafield, WI during high school as well as Northwestern University for college. Wilson was a member of the 1936 Wildcats team, which won the Big Ten Conference championship. After going undrafted in 1937, he was signed by the Chicago Bears later that year. Although Wilson participated in all eleven games of his rookie season, he started only two games. He recorded just one reception for 20 yards in 1937. The following season, Wilson recorded his first career touchdown. From 1940 to 1942, he was selected for the NFL All Star Game, today known as the Pro Bowl, and was First team in 1942. Wilson was a member of the Bears during their five appearances in the National Football League championship Game from 1940 to 1943 and in 1946, with the team winning in all but 1942. Listed as a starting right end for the 1940 NFL Championship Game, Wilson threw a tremendous block which took out two Redskin defenders as Bill Osmanski broke away for the Bears first score during their historic 73–0 rout of the Washington Redskins. During the 1943 season, Wilson recorded a career high 293 yards receiving and 5 touchdowns. He had similar regular season performances in 1944 and 1945. In the former, he caught 24 passes for 265 yards, including 4 touchdowns. In 1945, Wilson recorded a career high 28 receptions, for 259 yards and 3 touchdowns. He retired as a player following the 1946 season, compiling an overall record of 111 pass receptions, 1,342 receiving yards, and 15 touchdowns. He spent just two seasons with Chicago, before taking an assistant coaching position in 1949 with the Detroit Lions, a division rival of the Bears. Before the 1957 season began, he succeeded Buddy Parker as head coach, who abruptly resigned on August 12. Wilson instituted an 11 p. m. curfew for his team while issuing $50 per hour fines for violators and doing bed checks at training camp. He described his manner as such: "I joke around a lot, but there's only one way to play football and that is to beat down the other guy." The crackdown policy was modified to be tougher when the team had a middling run of preseason games, but it did not stop Wilson from having to bail out his quarterback Bobby Layne from an arrest on drunk driving in the middle of the night. In his first year as head coach, Wilson guided Detroit to an 8–4 season and a 59–14 victory over the Cleveland Browns in the NFL championship game, still the most recent league title for the Lions. For his efforts, Wilson was the first recipient of the Associated Press NFL Coach of the Year Award. In January 1958, he also served as the Western Conference head coach for the first nationally televised Pro Bowl, while Parker, then head coach of the Pittsburgh Steelers, led the Eastern Conference. The Western Conference defeated the Eastern Conference by a score of 26–7. In 1960, Wilson hired Don Shula as the defensive coordinator, who later succeeded him as head coach of the Miami Dolphins. The Lions were 7–5 in and advanced to the first edition of the third place Playoff Bowl, where they defeated the Browns 17–16. and was succeeded by former Lions player Harry Gilmer. Upon his resignation from the Lions, Wilson had compiled a 51.0 record; only Wayne Fontes had more wins as head coach of Detroit. On January 29, 1966, Joe Robbie named Wilson the first head coach of the American Football League's first expansion franchise, the Miami Dolphins. The Dolphins finished their first season with a record of 3–11, tying the 1961 Minnesota Vikings and the 1966 Atlanta Falcons for the then best record for an expansion team. Of the four starting quarterbacks during the Dolphins' inaugural year, one was Wilson's son, George Wilson Jr., who led them to their first win, a 24–7 victory over the Denver Broncos. However, after a poor season performance, he was traded to the Broncos, then soon released on July 15, 1967. Miami improved slightly in 1967 and 1968, going 4–10 and 5–8–1, respectively. Wilson was signed to a new one year contract on December 18, 1968. In February 1969, Wilson promised "continued improvement" for the team at a luncheon honoring the new draftees, while Miami mayor Stephen P. Clark presented him a plaque for "untiring efforts to bring Miami a championship football team." However, the Dolphins regressed to 3–10–1, worst in the AFL; Wilson was fired two months later on February 18, 1970, and was succeeded by Baltimore Colts' head coach Shula. several draft picks and trades during his tenure allowed the Dolphins to acquire players who were instrumental in the team's success in the early 1970s, including drafting Bob Griese and Larry Seiple in 1967, Larry Csonka and Jim Kiick in 1968, and Bill Stanfill and Mercury Morris in 1969, as well as trades for Nick Buoniconti and Larry Little in 1969 and Paul Warfield in 1970. Wilson's career record as a head coach was 42.5, and was 2–0 in the postseason. Initially, Wilson was critical over his removal as head coach and replacement with Shula. Following the 1970 and 1971 seasons, he attempted to repudiate the public perception that Shula built a strong team, stating that "As far as I'm concerned, he took over a ready made team. ", before adding "I was fired when the team was ready to go." In criticism directly aimed at Shula, Wilson remarked, "I also helped him get the Baltimore Colts head coaching job (in 1963). I practically wrote his contract for him. (Colts' owner) Carroll Rosenbloom wanted me to take the job and I had twelve meetings with him about it. But I got him to take Shula." However, any tension between them faded after Wilson congratulated Shula following the Dolphins victory in Super Bowl VII and after he invited Shula for a round of golf at his newly purchased golf course in July 1973. In 1980, Wilson was posthumously inducted into the Michigan Sports Hall of Fame. Among the other three inductees was Alex Karras, a former Lions player whom he coached.

Бас бапкерлік рекорд

Команда Жыл Тұрақты маусым Плей-оффЖеңісЖеңілісТең ойынЖеңіс %ОрынЖеңісЖеңілісЖеңіс %НәтижеDET1957840.667Батыс конференциясында 1-орын201.000Батыс конференциясының плей-офф финалында Сан-Франциско 49ers командасын жеңді, NFL чемпионатында Кливленд Браунс командасын жеңдіDET1958471.364Ұлттық конференциясында 5-орын– – – –DET1959381.273Ұлттық конференциясында 5-орын– – – –DET1960750.583Ұлттық конференциясында 2-орын (тең) – – – –DET1961851.615Ұлттық конференциясында 2-орын– – – –DET19621130.786Ұлттық конференциясында 2-орын– – – –DET1963581.385Ұлттық конференциясында 4-орын (тең) – – – –DET1964752.583Ұлттық конференциясында 4-орын– – – –DETБарлығы53456.541201.000 –MIA19663110.214Шығыс дивизионында 5-орын– – – –MIA19674100.286Шығыс дивизионында 4-орын– – – –MIA1968581.385Шығыс дивизионында 3-орын– – – –MIA19693101.231Шығыс дивизионында 5-орын– – – –MIAБарлығы15392.278 –Барлығы68848.450201.00012 маусымда 1 NFL титулы

Ойын мансабы

6'1" бойлы шабуылшы Уилсон 1939–40 маусымында Ұлттық баскетбол лигасынде (NBA-ның алдастысы) ойнады. Чикаго Брюинс сапында өткізген 16 ойында орташа есеппен ойын басына 1,1 ұпай жинады.

Кино мансабы

Уилсон 1968 жылы шыққан «Қағаз Арыстан» атты спорттық комедиялық фильмде өзін-өзі сомдады. Бұл фильмде Алан Алда жазушы Джордж Плимптон рөлін ойнаған, ал сценарий Плимптонның 1966 жылы жарық көрген, сол аттас деректі кітабына негізделген. Кітапта Плимптонның «Детройт Лайонс» командасына қабылдануға жасаған әрекеттері суреттелген. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1968 жылдың 2 қазанында Детройт қаласында өтті, ал бүкіл ел бойынша 1968 жылдың 14 қазанынан бастап көрсетіле бастады.

Жеке өмір

Ол әйелі Клэрмен төрт қыз және Джордж Уилсон кіші деген бір ұлды болды. Майами Дельфинс командасының бас жаттықтырушы лауазымынан босатылғаннан кейін Уилсон құрылыс және жылжымайтын мүлік салаларында жұмыс істеді, сондай-ақ Майами маңында гольф алаңын басқарды. 1978 жылы Уилсон Мичиганға қайта оралды және ақырында Хауэлл қаласында салған үйіне көшіп тұруды жоспарлаған, бірақ оған үлкермей қайтыс болды. 1978 жылы 23 қарашада Уилсон аға жүрек талмасынан қайтыс болды, ол кезде оның жасы 64-ке толыпты. Ол Детройт қаласындағы Синай Грейс ауруханасында көз жұмды.