Кіріспе
Рэй Лоулер жазған пьесасы. "Он жетінші қуыршақтың жазы" – Рэй Лоулердің жазған және алғаш рет 1955 жылғы 28 қарашада Мельбурндағы Юнион театрында қойылған австралиялық пьеса. Бұл пьеса Австралия театр тарихындағы ең маңызды туынды және "шешімді нүкте" саналады, ол австралиялық өмір мен кейіпкерлерді ашық және шынайы бейнелейді. Бұл австралиялық театрдың алғашқы, шынайы натуралистік қойылымдарының бірі болды. Ол бастапқыда Angus & Robertson баспасынан жарық көрген, кейін Fontana Press және содан кейін Currency Press баспаларына көшкен.
Summer of the Seventeenth Doll is an Australian play written by Ray Lawler and first performed at the Union Theatre in Melbourne on 28 November 1955. The play is considered to be the most significant in Australian theatre history, and a "turning point", openly and authentically portraying distinctly Australian life and characters. It was one of the first truly naturalistic "Australian" theatre productions. It was originally published by Angus & Robertson, before moving to Fontana Press and then Currency Press.
Сюжет
Пьеса Австралияда, Мельбурн қаласының Карлтон ауданында өтеді және ол 1953 жылғы жаздың оқиғаларын, алты басты кейіпкердің өмірін көрсетеді. Пьесаның құрылымы осындай, кейіпкерлердің мінезі мен олардың жағдайы мен тарихы бірден ашылмайды, керісінше, оқиға дамыған сайын бірте-бірте анықталады. Соңында оқиғаның барлық жақтары тікелей айтылмастан түсіндіріледі. Оқиғаның жазғы мезгілі кейіпкерлердің өміріндегі жыл сайынғы дәстүрдің 17-ші жылына сәйкес келеді, онда екі еркек, қант қамысын кесетін Артур "Барни" Иббот пен Рубен "Ру" Вебер, екі қалалық әйел, Олив Лич пен Нэнсимен (Ру Оливке сыйлық ретінде Кеупи қуыршағын әкеледі, сондықтан пьесаның аты осылай аталады) бес айлық көңіл көтеру мен тойлау үшін Мельбурнға сапар шегеді. Әйелдердің бірі, Нэнси, бірнеше ай бұрын үйленген болып көрінеді және пьесада жоқ, сондықтан Олив оның орнына Пёрл Каннингхэмді дәстүрге қатысуға шақырады. Пьесада тағы бір әйел бар – 22 жастағы Кэти "Бабба" Райан, ол өмірінің көп бөлігін көрші үйден Олив пен Нэнсидің өмір салтына қызыға қараған, сондай-ақ Оливтің цинизмге бой алған, ызалы, бірақ дана анасы Эмма Лич. Пьеса дамыған сайын, көптеген себептерге байланысты осы жаздың басқаларынан ерекше екені анық болады; ол керісінше, жоғалған жастықты қайта жаңғыртуға тырысулармен және бұрынғы жылдар туралы айтылғандардан қарағанда көңіл көтерудің азырақ бөлігімен толы. Жағдай нашарлай береді; Рудің ақшасы қалмағаны анықталады және ол бояу фабрикасында жұмыс істеуге мәжбүр болады. Ол өзінің жасы мен әлсіздігіне көңілі толады, ал Барни мен оның арасындағы қарым-қатынас соңғы кездегі адалдық туралы сұрақтан кейін күмәнді болады. Пёрлдің наразылығы мен оған ұсынылған өмір салтын "дұрыс" немесе "жарасымды" деп қабылдамауы жағдайды одан әрі шиеленістіреді. Пьеса Олив пен Ру арасындағы ашулы ұрыспен аяқталады, ол оған үйленуді ұсынғаннан кейін, ол оған қарсы шығып, өзіне әдеттегіден өзгеше өмір салтының қаупін сезінеді. Соңғы сахнада екі еркек бірге кетеді, жаз мерзімі уақтылы аяқталады және кейіпкерлердің болашағы белгісіз болып қалады. "Жазғы он жетінші қуыршақ" пьесасы, әдетте "Қуыршақ" трилогиясы деп аталатын пьесалардың бір бөлігі болып табылады; "Қуыршақ" оқиғасына 1937 жылы өткен "Кішкентай үлес" (1975) преквелі бар, ол дәстүрдің бастапқы жылы мен Кеупи қуыршағының сыйлығының пайда болу тарихын баяндайды, сондай-ақ 1945 жылы өткен және көптеген осы кейіпкерлерді қамтитын "Басқа уақыт" (1976) пьесасы да бар.
Нью-Йорк
Австралия мен Ұлыбританиядағы жылы қабылдауынан жігерленген "Он жетінші қуыршақтың жазы" Америкаға сапар шекті, бірақ ондағы көрермендер мен сыншылар өндіріске аса қызығушылық танытпады, бұл, көбінесе, мәдени айырмашылықтарға байланысты болды. Пьеса 1958 жылдың 23 қаңтарында Нью-Йорк қаласында актер құрамын өзгертусіз көрсетілді. "Қуыршақ" Америкада бес апталық ғана маусым өткізді. Дегенмен, 1967 жылы толық қара түсті актерлер құрамымен "Он жетінші қуыршақтың жазы" пьесасы "The Negro Ensemble Company" компаниясының ашылу маусымындағы төрт пьесаның бірі ретінде үлкен табысқа ие болды. Бұл маусымда Воле Сойинканың "Kongi's Harvest", Питер Вайстың "Song of the Lusitanian Bogey" және америкалық драматург Ричард Райттың "Daddy Goodness" пьесалары да қойылды.
Фильмге бейімделу
Австралияда 1958 жылы гастрольді жалғастырғаннан кейін, Лесли Норман «Жазғы он жетінші қуыршақ» пьесасын Hecht Hill Lancaster Productions үшін бейімдеді – олардың алғашқы фильмі Эрнест Боргнинемен түсірілген «Марти» болған. 1959 жылы фильм United Artists компаниясы үшін түсірілді. Американдық нарық үшін фильм «Құштарлық маусымы» деп қайта аталды. Бұл шешімді пьесаның жанкүйерлері көптеп сынады, олардың шағымдары үш негізгі сынға байланысты болды: мәтіннің «америкаландырылуы», яғни американдық актер Эрнест Боргнинді американдық акцентпен ойнауы. Кейбіреулер фильмді көшіп келушілерді тарту мақсатында түсірілген деп ойлады, онда ағылшын Джон Миллс Барни, ал Алан Гарсия Дино рөлінде ойнады – ол пьесада жоқ, италияндық досы және бірге қызыл құбыр кесетін адам. Әйелдер рөлін Энн Бакстер мен Анжела Лансбери сомдады, бірақ фильмде көптеген австралиялық актерлер де болды. Оқиға Мельбурн емес, Сиднейде өрбітіп өтті. Негізгі сюжеттік желілердің күрт өзгеруі, атап айтқанда 1959 жылғы киноадаптациядағы балама «жақсы» аяқталу. Кейбіреулер бұл аяқталуды пьеса мен оның мәнін дұрыс түсінбеудің белгісі деп санады, ал басқалары фильмді кассада халықаралық табысқа жеткізуге және «Марти» фильмінің реализміне ұқсас сыншылардың мақтауын алуға жасалған әрекет деп түсіндірді. Сондай-ақ, продюсерлер Луна Парктегі шатырда жас қыздың Руды алдауға тырысқан комедиялық эпизодты қосты.
The "Americanisation" of the text, namely the casting of American actor Ernest Borgnine, who played his character (Roo) with an American accent. Others have thought the film was a recruiting film for migrants with the Englishman John Mills as Barney and Alan García as Dino, an Italian friend and fellow cane cutter who does not feature in the play. The female leads were played by Anne Baxter and Angela Lansbury, though the film featured many Australian actors. It was set in Sydney rather than Melbourne. The drastic changes to key plot points, namely the alternative, "happy" ending that the 1959 film adaptation entailed. This alternate ending was considered by some to be representative of a dire misunderstanding of the play and its message, and by others an attempt to make the film an international success at the box office and critical acclaim similar to the kitchen sink realism of Marty. The producers also added a comedy sequence where a young girl attempted to trick Roo in a tent at Luna Park.