Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Уильям "Темір" Хейг (6 қараша 1885 – 18 тамыз 1951) – Йоркширдің Батыс Ридингі, Мексборо қаласында туған боксшы. 1909 және 1911 жылдар аралығында Ұлыбританияның ауыр салмақтағы чемпионы атанды. Бокстан зейнетке шыққаннан кейін Хейг Бірінші дүниежүзілік соғыста корольдің ақысын алып, Гренадерлік гвардияға қосылды. Оның бұрынғы боксшы екенін білген соң, оны полк атынан бір рет тағы боксқа түсірді. Ол Сомма және Пасшендейл сияқты бірнеше шайқаста әскери қимылдарға қатысты. "Темір" Хейг 1951 жылғы 18 тамызда Мексборо қаласында 65 жасында қызының құшағында қайтыс болды. Ол Мексборо зиратында жерленген.
James William "Iron" Hague (6 November 1885 – 18 August 1951) was a boxer born in Mexborough, West Riding of Yorkshire. He was the British heavyweight champion between 1909 and 1911. After retiring from boxing, Hague took the King's shilling in the First World War and joined the Grenadier Guards. On discovering his former boxing glory they had him box once more on behalf of the regiment. He saw military action in several battles such as the Somme and Passchendaele. "Iron" Hague died in his daughter's arms in Mexborough aged 65 on 18 August 1951. He is buried in Mexborough Cemetery.
Отбасы және ерте өмір
Джеймс Уильям "Темір" Хейг, Джон Хейг пен Энн (Энни) Беннет Хейгтің 1885 жылғы 30 тамызда үйленген алты баласының ең үлкені болды. Джон көмір шахтасында жұмыс істеді, ал Энн барменнің қызы еді. Энннің әкесі Уильям Беннет крикет ортасында белгілі болды, ал Энннің ағасы Уильям 'Микки' Беннет Шеффилд командасының орталық шабуылшысы болды. Джеймс 1886 жылғы 20 маусымда крещение рәсімінен өтті. Джеймс алдымен көмір шахтасында, содан кейін 1904 жылы байқаушылардың назарына ілігенге дейін шыны зауытында жұмыс істеді. Ол бұрын 1899 жылдан бастап жәрмеңкелерде өткен кездейсоқ жекпе-жектерде бірнеше рет жеңіске жеткен. Джеймс Люси Лоумен 1909 жылғы 27 қазанда Йоркширде (Батыс Райдинг), Англияда үйленді. Ол көптеген ағылшын ауыр салмақтарын, көбінесе нокаутпен жеңіп шықты. Ол 1908 жылғы қаңтарда Лондондағы Ұлттық спорт клубында өткен ауыр салмақтағы жаңадан бастаушылар турниріне қатысуға шақырылды. Бұл тек үш раундтан тұратын жекпе-жектер сериясы болды. Ол нокауттар сериясымен осы турнирде жеңіске жетті. Тағы бірнеше жеңістен кейін ол 1909 жылғы 19 сәуірде ағылшын ауыр салмақ атағы үшін пулеметші Джим Моирмен күресуге шақырылды. Ол бірінші раундта 2 минут 47 секундта нокаутпен жеңіске жетіп, титул үшін ең жылдам жеңіс бойынша жаңа бокс рекордын жасады. Лэнгфордтың барлық уақыттағы ең үздік 10 боксшының қатарында екені айтылады. Хейг сол кезде бокс үшін "түсқабырға" (Colour Bar) дегенге қарсы болды. Ол: "Егер барлық адамдарға еркін бәсекелесуге рұқсат етілмесе, нағыз чемпионды қалай табуға болады?" деді. Хейгтің салмағы шамамен 196 фунт, ал Лэнгфордтың салмағы шамамен 158 фунт болды. Жекпе-жек төрт раундқа созылды, Лэнгфорд төртінші раундта Хейгті бір минут қырық тоғыз секундта нокаутқа жіберді. Хейгтен келген күшті сол жақ соққы Лэнгфордты құлатты, ол тек қана қайта жиналды. Хейг соққыдан қолының сүйегін сындырып алды, бұл оның кейінгі өнеріне кері әсер етті.
James William "Iron" Hague was the oldest of six children of John Hague and Ann (Annie) Bennet Hague who were married on 30 August 1885. John was a coal miner, and Ann was the daughter of a barman. Ann's father, William Bennet, was known in cricket circles, and Ann's brother William 'Mickey' Bennet, was center forward for Sheffield. James was baptized on 20 June 1886. James first worked at a colliery, and then at a glassworks before being scouted in 1904. He had previously won several pickup fights at fair days beginning in 1899. James married Lucy Law (11 September 1886 16 May 1946) on 27 October 1909 in Mexborough, Yorkshire (West Riding), England. He then went on to beat a steady stream of English heavyweights, many by knockouts. He was invited to enter the Heavyweight Novice competition held at the National Sporting Club, London in January 1908. This was a series of fights of three rounds only. He won this with a series of knockouts. After a few more wins he was invited to fight Gunner Jim Moir for the English Heavyweight title on 19 April 1909. He won this in the first round with a knockout in 2 minutes and 47 seconds, creating a new boxing record for the fastest victory of a title. Langford is rated as being in the top 10 fighters of all time. Hague, controversially at the time, did not believe in a 'Colour Bar' for boxing. He was quoted as saying that "unless all men are allowed to freely compete, how can you ever find the true champion?". Hague weighed in at about 196 pounds, while Langford weighted about 158 pounds. The match lasted four rounds, with Langford knocking Hague out one minute and forty nine seconds into the fourth round. This huge left from Hague knocked Langford down and he only just managed to rally. Hague had broken his hand with the punch, which marred his performance thereafter.
Чемпионатты қорғаушы
Ол Билл Чейске қарсы титулды бір рет қорғады, оны алтыншы раундта нокаутқа жіберіп. 1911 жылдың 24 сәуірінде Хейг өзінің титулын жаңағы Бомбардиер Билли Уэллске ұтырып қалды.
He defended the title once against Bill Chase, knocking him out in the sixth round. Hague lost his title on 24 April 1911 to the up and coming Bombardier Billy Wells
Чемпионаттан кейінгі кезең
1912 жылдан 1915 жылға дейін Гааг үзір-кесір бокспен айналысты. 1914 жылы ол Гренадерлік гвардияға қосылды және әскери қызметте болғанда бокспен қайтадан шұғылдана бастады. 1915 жылы Челси футбол алаңында Генри Керзонмен болған жекпе-жектердің бірі. Оның соңғы жекпе-жегі 1915 жылдың соңында Харфлердегі артиллериялық депода Джо Миллспен (Джо Тамплинг) өтті. Бұл жекпе-жек нәтижесінде Миллс ауруханада ми шатысуынан қайтыс болды. Ол 65 жасында өз үйінде дүниеден өтті және қызы Джейнмен бірге Мексборо зиратында жерленді.
Hague boxed irregularly from 1912 through 1915. Hague joined the Grenadier Guards in 1914, and began boxing again during his time in the military. One was against Henry Curzon at the Chelsea Football Fields in 1915. His last match was against Joe Mills (Joe Tampling) at the Artillery Depot, Harfleur, at the end of 1915, the match ended with Mills dying in hospital from concussion. He died at home at the age of 65, and is buried at Mexborough Cemetery alongside his daughter Jane.