1892 жылғы Мемфис линче: Томас Мосс және серіктерінің қазасы
People's Grocery lynchings
1892 ж. Теннесси штатының Мемфис қаласындағы қара нәсілді кәсіпкерлердің линчеленуі. Томас Мосс пен серіктерінің трагедиясы, нәсілдік зорлық-зомбылық тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1892 жылы Мемфисте болған линчтеулер
1892 lynchings in Memphis, Tennessee
1892 жылғы 9 наурызда Мемфис, Теннесси штатында қара нәсілді азық-түлік дүкенінің иесі Томас Мосс және оның екі жұмысшысы – Уилл Стюарт пен Кальвин Макдауэлл полиция күзетінде тұрғанда ақ нәсілді халықтың ұйымдасқан тобы тарапынан линчтелді. Линчтеуге дейін ақтар мен қаралар арасында төбелес болған, содан кейін екі атыс кезінде екі ақ полицей жараланған. Дүкен Мемфистің шетінде, "Қисық" деп аталатын ауданда орналасқан. 1889 жылы ашылған "Халықтың азық-түлік дүкені" корпоративтік принциптер бойынша жұмыс істейтін кооперативтік кәсіпорын болды және оның иесінде 11 белгілі афроамерикандық азамат, соның ішінде почтальон Томас Мосс, Ида Б. Уэллстің досы болған.
The People's Grocery lynchings of 1892 occurred on March 9, 1892, in Memphis, Tennessee, when black grocery owner Thomas Moss and two of his workers, Will Stewart and Calvin McDowell, were lynched by a white mob while in police custody. The lynchings occurred in the aftermath of a fight between whites and blacks and two subsequent shooting altercations in which two white police officers were wounded. The store was located just outside Memphis in a neighborhood called the "Curve". Opened in 1889, the People's Grocery was a cooperative venture run along corporate lines and owned by 11 prominent African Americans, including postman Thomas Moss, a friend of Ida B. Wells.
2 наурыз 1892 жыл
1890 жылдары Кёрв ауданында нәсілдік шиеленіс күшейіп, сәтті қара нәсілді дүкенші Томас Мосс пен ақ нәсілді дүкенші Уильям Барретт арасында қарым-қатынас ушықты. Барреттің дүкені Мосс іскерлікке кіріспей тұрып, дерлік монополияға ие болған, Барреттің "төмен деңгейдегі құмар ойындарының ошағы" ретінде жаман танылғандығына және алкогольдің заңсыз сатылатын орны болғандығына қарамастан. 1892 жылдың 2 наурызы, сәрсенбі күні, Армур Харрис есімді қара бала мен Корнелиус Хёрст есімді ақ бала "Халық дүкенінің" сыртындағы кірпіш ойыны үшін ұрысқанда жағдай шиеленісе бастады. Ақ баланың әкесі араласып, қара баланы ұрып-соққанда, дүкендегі екі қара жұмысшы (Уилл Стюарт және Кальвин Макдауэлл) оны қорғауға келді. Көп ұзақтан соң, ақ және қара адамдар да төбелесге қосылып, бір кезде Уильям Барретке соққы берді. Ол шабуыл жасаған адам ретінде Уилл Стюартты көрсетті. 3 наурыз, бейсенбі күні Барретт полицеймен бірге "Халық дүкеніне" қайтып келді, оларды Кальвин Макдауэлл қарсы алды. Макдауэлл оларға Стюарт сипаттамасына сәйкес келетін ешкімнің дүкенде жоқ екенін айтты. Ашуланған Барретт Макдауэллге револьверімен соққы беріп, оны жерге құлатты, соның салдарынан қаруы түсіп қалды. Макдауэлл оны алып, Барретке атты, бірақ өткірлік болмады. Кейін Макдауэлл тұтқындалды, бірақ 4 наурызда кепілдікпен босатылды. Сондай-ақ, Уилл Стюарт пен Армур Харрисқа да іздеу ордерлері берілді. Бұл ордерлер аудан тұрғындарының қара нәсілді бөлігін ашуландырып, олар жиналады және ауданның "ақтардың қоқысын" тазартатындарын уәделеді, Барретт бұл ақтарға қарсы қаралардың құдалық жасағанының дәлелі ретінде билік назарына жеткізді.
By the 1890s, there were increasing racial tensions in the Curve neighborhood that spilled over between Thomas Moss, a successful black grocer, and William Barrett, a white grocer. Barrett’s grocery had a virtual monopoly prior to Moss's venture, despite Barret’s bad reputation as a "low dive gambling den" and a location where liquor could be illegally purchased. On Wednesday, March 2, 1892, trouble began when a young black boy, Armour Harris, and a young white boy, Cornelius Hurst, got into a fight over a game of marbles outside People's Grocery. When the white boy's father stepped in and began beating the black boy, two black workers from the grocery (Will Stewart and Calvin McDowell) came to his defense. More blacks and whites joined the fray, and at one point William Barrett was clubbed. He identified Will Stewart as his assailant. On Thursday, March 3, Barrett returned to the People's Grocery with a police officer and the two were met by Calvin McDowell. McDowell told them no one matching Stewart's description was within the store. The frustrated Barrett hit McDowell with his revolver and knocked him down, dropping the gun in the process. McDowell picked it up and shot at Barrett, but missed. McDowell was subsequently arrested but released on bond on March 4. Warrants were also issued for Will Stewart and Armour Harris. The warrants enraged the black residents of the neighborhood who called a meeting during which they vowed to clean out the neighborhood's "damned white trash", which Barrett brought to the authorities' attention as evidence of a black conspiracy against whites.
1892 жылдың 5 наурызы
5 наурызда, сенбі күні, бұрынғы Конфедерация армиясының офицері судья Джулиус Дюбоз "Appeal Avalanche" газетінде "Иілімдегі" ("Curve") "әрекетке құмар бұзақылардан" арылу үшін жасақ құруға ант бергені жазылды. Сол күні қара суретші Джон Мосби "Иілімдегі" тағы бір ақ дүкендегі сатушымен жанжалдасқаннан кейін қаза тапты. "Appeal Avalanche" газетінде хабарланғандай, Мосби сатушыдан сатып алуға несие сұрағанда одан бас тартылған соң қарғыс айтқан, ал сатушы оны ұрып соққан. Мосби сол кешкісін дүкенге қайтып келіп, сатушыны таяқпен ұрған, сосын сатушы оны атып өлтірген. Халықтың азық-түлік дүкенінің қызметкерлері Дюбоздың қаулысына және Мосбинің өліміне байланысты оларға шабуыл жасалуы мүмкін деп алаңдады. Олар заңгермен кеңескенде, қала шегінен тыс болғандықтан полициядан қорғануға үміттенбеу керектігін және өздерін қорғауға дайындалу керектігін естіді. 5 наурыз күні кешке алты қарулы ақ адам – округ шерифі және жақында бекітілген қара киімдегі азаматтар – Халықтың азық-түлік дүкеніне бет алды. Ақ баспасөз олардың мақсаты Уилл Стюарт туралы білу және ол болса, оны қамауға алу болғанын мәлімдеді. "St. Paul Appeal" газетінде бес қара дін қызметкері жазғандай, олар жеңіліске дайын күйде келді, себебі алдымен Уильям Барретттің үйіне барып, содан кейін бөлініп, Халықтың азық-түлік дүкенінің алдыңғы және артқы есіктеріне жасырын орналасты. Дүкен ішіндегілер, қарулы шабуылды күтіп отырған, қарулы ақ адамдармен қоршалып, олардың заң өкілдері екенін білмеді. Ақ адамдар дүкенге кіргенде оларға оқ атылып, бірнешеуі жараланды; Макдауэлл оқиға орнында ұсталды және шабуылшы ретінде танылды. Қара почтальон Нат Триггті полиция орынбасары Чарли Коул ұстады, бірақ Тригг Коулдың бетіне оқ атып, оның бір көзін жойды және қашып кетті. Жарақат алған ақ адамдар Барретт дүкеніне шегінді, ал тағы да ақ адамдар азық-түлік дүкеніне жіберілді, олар ақырында он үш қара адамды қамауға алып, қару-жарақ пен оқ-дәрілерді тәркіледі. Ақ баспасөздің хабарлауынша, оқ ату – қара нәсілділер жасаған суыққандықпен және есептелген шабуыл, және бірде-бір офицер қаза таппаса да, Коулдың және беті мен мойнына оқ тиген Боб Харольдтың жарақаты өлімге алып келеді деп болжанды. "St. Paul Appeal" газетінде бес дін қызметкері жазғандай, қара адамдар олардың заң өкілдері екенін білгеннен кейін қаруларын тастап, сотта өз жағдайларын түсіндіре алатындарына сенімділікпен ұсталды.
On Saturday, March 5, Judge Julius DuBose, a former Confederate soldier, was quoted in the Appeal Avalanche newspaper as vowing to form a posse to get rid of the "high handed rowdies" in the Curve. That same day John Mosby, a black painter, was fatally shot after an altercation with a clerk in another white grocery in the Curve; as reported in the Appeal Avalanche, Mosby cursed at the clerk after being denied credit for a purchase and the clerk responded by punching him. Mosby returned that evening and hit the clerk with a stick, whereupon the clerk shot him. The People's Grocery men were increasingly concerned about an attack upon them, based on Dubose's threat and the Mosby shooting. They consulted a lawyer but were told since they were outside the city limits they could not depend on police protection and should prepare to defend themselves. On the evening of March 5, six armed white men—including a county sheriff and recently deputized plainclothes civilians—headed toward the People's Grocery. White papers claimed their purpose was to inquire after Will Stewart and arrest him if he was there. In an account written by five black ministers in the St. Paul Appeal, the men were said to arrive with a rout in mind, for they had first gone to William Barrett's place then divided up and surreptitiously posted themselves at the front and back entrance to the People's Grocery. The men inside, already anticipating a mob attack, were being surrounded by armed whites and did not know they were officers of the law. When the whites entered the store they were shot at and several were hit; McDowell was captured at the scene and identified as an assailant. The black postman Nat Trigg was seized by deputy Charley Cole but Trigg shot Cole in the face blinding him in one eye, and Trigg managed to escape. The injured whites retreated to Barrett's store and more deputized whites were dispatched to the grocery where they eventually arrested thirteen blacks and seized a cache of weapons and ammunition. Reports in white papers described the shooting as a cold blooded, calculated ambush by the blacks and, though none of the deputies had died, they predicted the wounds of Cole and Bob Harold, who was shot in the face and neck, would prove fatal. The five ministers writing in theSt. Paul Appeal said as soon as the black men realized the intruders were law officers they dropped their weapons and submitted to arrest, confident they would be able to explain their case in court.
1892 жылдың 5 наурызы
6 наурыз жексенбі күні жүздеген ақ нәсілді азаматтар "құйрықшын жасайтын" қара нәсілді адамдарды іздеу үшін дүкеннен үй-үйге таратылды. Олар соңында қырық қара нәсілді адамды тұтқындады, олардың ішінде Армор Харрис және оның анасы Нат Тригг, сондай-ақ Томми Мосс болды. Қара баспасөздегі хабарламада Мосс оқ атылған түні дүкеннің арт жағындағы есептерімен айналысқандығы және ақ адамдар келген кезде не болғанын көрмегендігі айтылды. Ол оқ дыбысын естігенде ғимараттан шығып кетті. Бірақ көптеген ақ нәсілділер үшін Мосс пошта қызметкері және кооператив президенті ретіндегі лауазымы оны құйрықшынның жетекшісі етіп көрсетті. Сондай-ақ, ол тұтқындалған кезде ақ баспасөзде наразылық танытқаны үшін айыпталды. Тұтқындау туралы жаңалықтан кейін қарулы ақ нәсілділер Шелби округінің түрмесі сияқты бекіністің төңірегіне жиналды. Қара нәсілді Теннесси атқыштары жасағының мүшелері де түрменің сыртында күзетке тұрып, линчтен сақтануға тырысты. 7 наурызда Томмидің жүкті әйелі Бетти Мосс күйеуіне тамақ әкеліп түрмеге келді, бірақ судья Дюбоз оны кері қайтарды, үш күннен кейін қайта келуін айтты. 8 наурызда бірнеше қара нәсілді ер адамдардың адвокаттары Habeas Corpus туралы өтініш берді, бірақ Дюбоз оларды қабылдамады. Жарақат алған адамдар өлмейтіні туралы хабар тарағаннан кейін түрме сыртындағы жағдай біршама басылды және Теннесси атқыштары жасағы түрмені күзетудің қажеті жоқ деп шешті, әсіресе Шелби округінің түрмесінің өзі берілмес бекініс саналғандықтан. Бірақ Ида Б. Уэллс кейін жазғандай, адамдардың аман қалғаны туралы жаңалық, шын мәнінде, қара нәсілділердің заңды түрде өлім жазасына кесілмейтін зорлық-зомбылықтың себебі болды.
On Sunday, March 6, hundreds of white civilians were deputized and fanned out from the grocery to conduct a house to house search for blacks involved in "the conspiracy". They eventually arrested forty black people, including Armour Harris and his mother, Nat Trigg, and Tommie Moss. The story in the black paper contended that Moss was tending his books at the back of the store on the night of the shooting and couldn't have seen what happened when the whites arrived. When he heard gunshots he left the premises. In the eyes of many whites, however, Moss' position as a postman and the president of the co op made him a ringleader of the conspiracy. He was also indicted in the white press for an insolent attitude when he was arrested. Upon news of the arrest armed whites congregated around the fortress like Shelby County Jail. Members of the black Tennessee Rifles militia also posted themselves outside the jail to keep watch and guard against a lynching. On Monday, March 7, Tommie's pregnant wife Betty Moss came to jail with food for her husband, but was turned away by Judge DuBose who told her to come back again in three days. On Tuesday, March 8, lawyers for several of the black men filed writs of habeas corpus but DuBose quashed them. After news filtered out that the injured deputies were not going to die the tensions outside the jail seemed to abate and the Tennessee Rifles thought it was no longer necessary to guard the jail grounds, especially as the Shelby County Jail itself was thought to be impregnable. But, as Ida B. Wells would write in retrospect, the news that the deputies would survive was actually a catalyst for violence for the black men could not now be legally executed.
Линчтеу, 1892 жылдың 9 наурызы
9 наурыз күні сағат 2:30-да қара маска киген 75 адам Шелби округінің түрмесін қоршап алды, ал тоғыз адам ішке кірді. Олар Томми Мосс, Уилл Стюарт және Кальвин Макдауэллді камераларынан сүйреп алып, Мемфистен шамамен бір шақырым қашықтықтағы Чесапик және Огайо темір жолының ауласына жеткізді. Одан кейін болған оқиға ақ қағаздарда қатты қорқынышпен сипатталды, бұл журналистердің алдын ала линчтің куәсі болуы үшін шақырылғанын көрсетті. Темір жол ауласында Макдауэлл "қатты қарсылық көрсетті" және бір сәтте өзінің ұрлаушыларының бірінен мылтық тартып алды. Бірақ көпшілік оны тартып алғаннан кейін, оның қолы мен саусақтарына "бір-бірлеп" оқ атты, олардың бәрі жарылып, қирады. Ақшарбалардың алған жараларын қайталайтын сияқты, олар Макдауэллдің бетіне төрт тесік салды, олардың әрқайсысы жұдырық сияқты үлкен болды. Оның сол көзі атып түсірілді және "көздің шарпығы бетінен асылып тұрды". Оның жақ сүйегі оқтармен қиратылды. "Оның оң көзі болған жерде үлкен тесік пайда болды, содан миы ағып шықты". Апелляциялық Аваланш газетіндегі бес дін қызметкерінің баяндамасында оның жаралары оның "қатыгез және мойынсұнбас мінезіне" сай екені айтылды. Уилл Стюарт үштің ішіндегі ең бекем, "соңғы деміне дейін мойынсұнбас және қатты" деп сипатталды. Оған мойнының оң жағына мылтықпен, мойнына және сол көзіне тапаншамен оқ атты. Мосс та мойнына оқ атқан; газеттерде жарияланған соңғы сөздері: "Менің халқыма батысқа баруды айтыңыз, олар үшін мұнда әділдік жоқ".
On Wednesday, March 9, at about 2:30 a. m. 75 men in black masks surrounded the Shelby County Jail and nine entered. They dragged Tommie Moss, Will Stewart, and Calvin McDowell from their cells and brought them to a Chesapeake & Ohio railroad yard a mile outside of Memphis. What followed was described in such harrowing detail by white papers that it was clear reporters had been called in advance to witness the lynching. At the railroad yard McDowell "struggled mightily" and at one point managed to grab a shotgun from one of his abductors. After the mob wrested it from him they shot at his hands and fingers "inch by inch" until they were shot to pieces. Replicating the wounds the white deputies had suffered they shot four holes into McDowell's face, each large enough for a fist to enter. His left eye was shot out and the "ball hung over his cheek in shreds." His jaw was torn out by buckshot. Where "his right eye had been there was a big hole which his brains oozed out." The account by the five ministers in the Appeal Avalanche added that his injuries were in accord with his "vicious and unyielding nature." Will Stewart was described as the most stoic of the three, "obdurate and unyielding to the last." He was also shot on the right side of the neck with a shotgun, and was shot with a pistol in the neck and left eye. Moss was also shot in the neck; his dying words, reported in the papers, were: "Tell my people to go West, there is no justice for them here."
Салдары
Бұл кісі өлтірулер қара нәсілділер арасында күйзелістің күшеюіне және алаңдаушылыққа әкелді, сонымен қатар қара нәсілділердің «Халық дүкенінде» жиналып, ақ нәсілділерге кек қайтаруды жоспарлап отыр деген қауесет тарады. Сот судьясы Дюбоз шерифке Теннесси мылтық жасағына тиесілі қылыштар мен қаруларды тәркілеуге және жүз адамды «Халық дүкеніне» жіберіп, «қандай да бір дүрлік тудырып жатқан негр көзге түссе дереу атып тастауға» бұйрық берді. Қарулы ақ нәсілділердің топтары «Бұрылысқа» асығып, кездескен қара нәсілділердің тобына атыс ашты, содан кейін дүкенді тонады. Кейіннен дүкен өзінің құнынан сегізден бір бөлігіне Уильям Барретке сатылды. Бұл линчтеу 10 наурыздағы «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетіне шығып, Мемфис қаласының таныстыруға тырысқан «Жаңа Оңтүстік» имиджіне қарсы келді. Линчтеу ұлттық ашу-ызаны тудырды, ал Ида Б. Уэллстің редакциялық мақаласы Мостың өлім төсегінде айтқан сөздерін қамтыды, ол қара нәсілділерді батысқа қарай жол тартуға және «біздің өміріміз бен мүлігімізді қорғамайтын, сотта әділ сот таба алмайтын, бізді ақ нәсілділер айыптағанда суыққан қанмен өлтіретін қаладан кетуге» шақырды. Бұл эмиграциялық қозғалыстың бастауы болды, нәтижесінде 6 мың қара нәсілді адам Мемфистен Батыс аймақтарына көшіп кетті. Чикагодағы Бетел А.М.Е. шіркеуінде осы линчтеуге, сондай-ақ бұрынғы екі линчтеуге (Эд Кой, Арканзас штатының Тексаркана қаласында және Рейвилл, Луизиана штатындағы әйел) жауап ретінде өткен мың адамдық жиын кезінде, төрағалық етуші пастордың халықты сол кездегі де-факто ұлттық әнұран «Америка (Менің елім, сенің елім)» әнін орындауға шақыруы наразылықпен қабылданбады, оның орнына «Джон Браунның денесі» әні орындалды. Көптеген зорлық-зомбылықтар, әсіресе оның достарының қазасы Уэллсті линчтеулерді және олардың себептерін зерттеуге және құжаттауға итермеледі. Ол тергеуші журналистиканы кісі өлтірулерге қатысты айыптауларды қарап бастады, бұл оның линчке қарсы науқанын ресми түрде бастады.
The murders led to increasing grief and unrest among the black population, along with rumors that blacks planned to meet at the People's Grocery and take revenge against whites. Judge DuBose ordered the sheriff to take possession of the swords and guns belonging to the Tennessee Rifles and to dispatch a hundred men to the People's Grocery where they should "shoot down on sight any Negro who appears to be making trouble." Gangs of armed white men rushed to the Curve and began shooting wildly into any groups of blacks they encountered, then looted the grocery. Subsequently, the grocery was sold for one eighth its cost to William Barrett. The lynching became a front page story in the New York Times on March 10, which countered the image of the "New South" that Memphis was trying to promote. The lynching sparked national outrage, and Ida B. Wells' editorial embraced Moss' dying words, which encouraged blacks to strike out for the West and "leave a town which will neither protect our lives and property, nor give us a fair trial in the courts, but takes us out and murder us in cold blood when accused by white persons." This sparked an emigration movement that eventually saw 6,000 blacks leave Memphis for the Western Territories. At a meeting of one thousand people at Bethel A. M. E. Church in Chicago in response to this lynching as well as two earlier lynchings (Ed Coy in Texarkana, Arkansas, and a woman in Rayville, Louisiana), a call by the presiding minister for the crowd to sing the then de facto national anthem, "America (My Country, 'Tis of Thee)" was refused in protest, and the song, "John Brown's Body" was substituted. The widespread violence and particularly the murder of her friends drove Wells to research and document lynchings and their causes. She began investigative journalism by looking at the charges given for the murders, which officially started her anti lynching campaign.