Минеаполистің табиғи жағажайы: Седар көлінің шығыс жағажайының тарихы
Cedar Lake East Beach
Миннеаполистегі Cedar Lake East Beach – қалалық жағажай. Тарихы, қауіпсіздік және отбасылық демалыс орны ретіндегі өзгерістері туралы біліңіз. Жағажай, Миннеаполис.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Минеаполис қаласындағы табиғи жағажай
Natural beach in Minneapolis
Сидар көлінің шығыс жағажайы – Миннеаполис қаласындағы, Миннесота штатындағы, АҚШ-тағы қалалық жағажай. Оны Минеаполис паркі мен демалыс басқармасы басқарады және ол Сидар көлінің шығыс жағында орналасқан. Бұрын Жасырын жағажай деп аталған бұл аймақ орманды жолмен жасырынып, 1960 және 1970 жылдары контрмәдениеттің ошағы ретінде танымал болды. Бірнеше онжылдық бойы заңсыз әрекеттер мен қауіпсіздікке қатысты мәселелерге байланысты назар аударғаннан кейін, жағажай 2010 жылдардың соңында парк басқармасының күш-жігері нәтижесінде "отбасылыққа бейім" бағытқа қарай өзгере бастады. Бұл жер бұрыннан-ақ отбасыларға өте қолайлы деп есептелді, келушілер жиі кішкентай балалары мен нәрестелерін алып келіп, жазғысымсыздық атмосферасында қауымдастыққа қатысып, әртүрлі өмірлік жолдан келген адамдармен танысты. Алайда, көрші тұрғындар Жасырын жағажайда қалыптасқан қауымдастықтың "әртүрлі өмірлік жолдан келген адамдар" есебінен құрылғандығын қабылдауға дайын болмады.
Cedar Lake East Beach is an urban beach in Minneapolis, Minnesota, United States. It is managed by the Minneapolis Park and Recreation Board and located on the east side of Cedar Lake. Formerly known as Hidden Beach, the area used to be obscured down a forested path, which contributed to its rise of prominence in the 1960s and 1970s as enclave of counter culture. After receiving attention for several decades due to illicit activities and safety concerns, the beach underwent a contentious "family friendly" shift following efforts by the park board in the late 2010s. The location was already deemed extremely family friendly, patrons often brought their small children and infants to experience a community without judgement and to meet people from all walks of life. Unfortunately, the neighboring residents were not so welcoming of the "all walks of life" aspect of the community that had grown at Hidden Beach.
Темір жол: 1860-жылдардан 1980-жылдарға дейін
1867 жылға дейін Седар көлінің пішіні мүлдем басқаша болды, ал Седар көлінің шығыс жағалауын қоршаған орманның көп бөлігі, әсіресе оңтүстік-шығысында, сулы және батпақты жерлер еді. 1867 жылы Сент-Пол және Тынық мұхиты темір жолы (BNSF темір жолының алдағысы) Седар көлінің шығыс жағындағы үлкен шығанақтың үстінен топырақтан жасалған бөгет салды. 1871 жылы Миннеаполис және Сент-Луис темір жолы Сент-Пол және Тынық мұхиты темір жолымен бірікті, бөгет бойымен параллель рельстер салды. Бірте-бірте, шлак және басқа материалдарды төгу арқылы, бөгеттің шығысындағы шығанақтың бөлігі толтырылды. Миннеаполис және Сент-Луис темір жолы (кейін Сент-Пол, Миннеаполис және Манитоба болып өзгеріп, 1883 жылы рельстерін көлдің шығыс жағынан солтүстік жағына көшірді) жаңа жерді ірі теміржол станциясын салу үшін пайдаланды. 1878 жылы көлдің солтүстік-шығыс жағалауында «Седар-Лейк-Айс» компаниясы деп аталатын мұз кесу операциясы құрылды, ол мұзды Миссури штатының Сент-Луис қаласына дейін жіберді. 1900 жылы Динглидің қайық үйі көлдің шығыс жағындағы тар жартыаралының соңында орналасқан, ол кейін кеңейіп, Седар көлінің шығыс жағалауына айналды. 1913 жылы Көлдер тізбегін және Гранд-Раундс көрікті жолын құру жұмыстарының аясында Седар көлі 5 футқа (2 метрге) төмендетіліп, Аралдар көлімен байланыстырылды. Соның салдарынан, Шығыс шығанақтың (ескі теміржол дәлізінің батысында қалған бөлігі) қалдығы толығымен құрғап қалды. Жақын маңдағы ірі теміржол операцияларына қарамастан, 1895 және 1975 жылдар аралығында Седар көлінің шығыс жағалауын қоршаған жерлер үйлер, қонақүйлер және басқа да құрылыстар салу үшін сатылды. Бүгінгі күннен айырмашылығы, үйлер Оңтүстік Аптон даңғылының екі жағында да орналасқан. 1950 жылдары бұл аймақ қалалық қоқыс полигоны ретінде пайдаланылды. Жол құрылысынан қалған қалдықтардың көп бөлігі Седар көлінің шығыс жағалауында қоқыс үйінділері түрінде жиналды. Бұл жерде тез арада мақта ағаштары өсіп, жағалаудың оңтүстік-шығысында орманды төбелер пайда болды.
Before 1867, Cedar Lake had a much different shape, and most of the woods surrounding Cedar Lake East Beach, particularly to the south east, were areas of water and wetland. In 1867, the St. Paul and Pacific Railway (a precursor to the BNSF Railway) built an earthen causeway through what was then a large bay on the east side of Cedar Lake. In 1871, the Minneapolis and St. Louis Railroad joined the St. Paul and Pacific Railway, running parallel tracks along the causeway. Slowly, by dumping cinders and other material, the part of the bay east of the causeway was filled in. The Minneapolis and St. Louis Railroad (became the St. Paul, Minneapolis, and Manitoba and moved its tracks from the east side to the north side of the lake 1883) then used the new land to create a major train yard. In 1878, a large scale ice cutting operation known as Cedar Lake Ice Company was founded on the lake's north eastern shore, which shipped ice to places as far away as St. Louis, Missouri. By 1900, Dingley's boat house occupied the end of a thin peninsula on the eastern side of the lake, which eventually widened and became the site of Cedar Lake East Beach. In 1913, as part of the effort to create the Chain of Lakes as well as the Grand Rounds Scenic Byway, Cedar Lake was lowered by 5 feet (2 m) to connect it with Lake of the Isles. As a result, what remained of the East Bay (west of the old earthen rail corridor) completely dried up. Despite the large railway operations going on nearby, the land surrounding Cedar Lake's eastern shore was sold to build houses, hotels, and other such structures between 1895 and 1975. Unlike today, houses occupied both sides of Upton Avenue South. In the 1950s, the area was used as a city dump. Much of the road construction debris from the interstate highway projects wound up as mounds of rubbish along the eastern shoreline of Cedar Lake. The area quickly overgrew with cottonwood trees, resulting in the forested hills to the southeast of the beach.
Қарсы мәдениет: 1960 жылдардан 2000 жылдардың ортасына дейін
1960 жылдары жағажай танымал бола бастады. Сол кезде жағалаудағы кішкентай шөпті алаң ғана болған, оған елендік жолмен баратын. Жергілікті жерде бұл бейресми нудистік жағажай ретінде белгілі болды. 1980 жылдардың ортасына қарай теміржол ауласының көп бөлігі жабылды, рельстер мен ғимараттар алынып тасталды. 1988 жылы айналасындағы аудандардың тұрғындары көл мен жолдың арасындағы, Уптон даңғылының оңтүстігіндегі жерді сатып алып, оны табиғат паркі құру мақсатында қалалық саябаққа айналдырды. Бірақ, орнына Миннеаполистің белсенді тұрғындарынан құралған, өркендеген қауым қалыптасты: әртүрлі нәсілдегі, ерекше және шығармашылыққа бой алған адамдар, олар күндізгі келушілерге ыстық қабақтап, күшті мәдениет пен достық атмосфера құрды, бұл дерлік коммуна сияқты еді. Адамдар онда тұрмаса да, көбі күні бойы немесе жұмыстан кейін келіп, қауымдастарымен бірге жағажай ойындары (аудандағы жергілікті ойындар, мысалы, қауымның көне мүшесі құраған "Тас Гольф" сияқты аңызға айналған спорт түрі), демалыс, музыка, ортақ тамақ-су, және барлық жастағы, әртүрлі өмір жолын ұстанған адамдардың барлығына құшақ жайылатыны және отбасы сияқты қаралатыны туралы жалпы көзқарас қалыптасқан. Қауымның ұрпақтар аралық байланысы ерекше болды және оны сақтап қалу қажет еді. 60-шы және 70-ші жылдардан бері осы жерге келіп жүрген жасөспірімдер мен жетпіс жастағы "ескілер" көбінесе терең әңгімелерге тартысып немесе жағажай ойындары мен карталар үшін бір командада ойнайтын. Алайда, "сақтаудың" керісіншесі барлық жағынан орын алды – мәдениеттің жойылуынан бастап, полицияның ұсақ қылмыс жасаған немесе ешқандай қылмыс жасамаған жағажайға келгендерге жасаған қатыгездігіне дейін, сондай-ақ бір кезде гүлденген, қазір жойылып бара жатқан немесе қорғауға алынған жануарлар мен өсімдіктердің табиғи сұлулығының жойылуына дейін. Парк полициясының үздіксіз мазалауы мен зорлық-зомбылығы, жақын жердегі бай аудандардың контрмәдениетке және "өзгеше" адамдарға деген наразылығы, бәрі де бір кезде сүйікті, жасырын жағажай деп аталған осы әдемі жердің құлдырауына әкелді.
Sometime in the 1960s, the beach came to prominence. At the time, the beach was only a small grassy clearing by the shore, led to by a deer path sized trail. It became known locally as an unofficial nude beach. Most of the railway yard closed by the mid 1980s, and the tracks and buildings were removed. In 1988, residents in the surrounding neighborhood purchased the land to the west of Upton Avenue South, between the lake and the road, and turned it into a city park with a vision of establishing a nature park. Instead, what established was a thriving community of local Minneapolis residents: many eclectic and artistic individuals of all races, who built a strong culture and welcoming group for daytime visitors that almost felt like a commune. While people did not live on site, many would spend the entire day or arrive after getting off work to join their community in beach games (some local to the area, like the legendary sport "Rock Golf" created by a longstanding elder member of the community), relaxation, music, shared food and drink, and the general attitude that all people from all ages and all walks of life were welcome and would be treated as family. The intergenerational aspect of the community was unique and something to be preserved, teens and seventy year old "old timers" who had been patrons of the area since the 60's and 70's were often found engaged in deep conversation or on the same teams for beach games and cards. Unfortunately, the polar opposite of the word "preservation" played out in every aspect imaginable from destroying and removing the culture, to police brutalizing beachgoers who had committed minor offenses or often no crime at all, and decimating the natural beauty and endangered/threatened wildlife that once flourished there. The park police's continued harassment and abuse, the nearby wealthy neighborhood citizens dislike for counterculture and people who were "different", all this led to the downfall of the once beautiful place that used to be lovingly named Hidden Beach.
Паркті қайта құру: 2010 жылдан кейін
1995 жылы жағажайдың маңындағы тұрғындар ауданды жаңарту жоспарының қаражатын пайдаланып, жағажайды жиі патрульдеу үшін бос уақытындағы полиция қызметкерлерін жалдады. Бұл ресми түрде Кенвуд аралдары аумақтық қауымдастығы арқылы іске асырылды. Мұның себебі жағажайдағы заңсыз әрекеттерге алаңдаушылық болды. Тұрғындар өз қауіпсіздігіне қатысты алаңдап, жалаңаштандыру, марихуана қолдану, кештер мен күндізгі богемдік атмосфераға қарсы күреске ұмтылғанын мәлімдеді. Кейбіреулер жағажайға ресми кіреберіс болмауы парк полициясының патрульдеуіне және еркін өтуіне үлкен кедергі келтіреді деп санайды. Жағажайдың кейбір пайдаланушылары айналасындағы бай тұрғындар жағажайды тұрғындар емес адамдардың пайдалануын азайту немесе тоқтатуды қалайды деп мәлімдеді. Полиция қылмыс жағажайда Миннеаполистегі басқа ресми жағажайларға қарағанда жоғары емес екенін хабарлады. Кенвуд аралдары аумақтық қауымдастығы Миннеаполис паркі мен демалыс басқармасынан шешім табуды талап етті. Дегенмен, басқалары басқаша себеп келтірді, яғни парктің үлкен аумақтарында тараған инвазивті бұршақ бұтасының кең таралуы. 2004 жылы парк басқармасы қауіпсіздік және экологиялық мәселелерге байланысты паркті "жаңартуға" шешім қабылдады. Сол жазда парк басқармасы жағажайға апаратын жолдарды кеңейтіп, бұршақ бұтасын жою арқылы кесілген жерлерді тазартты, сондай-ақ инвазивті емес ағаштарды, түрлерді және қорғалатын өсімдіктерді де жойды. Парк басқармасы келесі жылдары қосымша өсімдіктерді алып тастады және осы жұмысты жалғастыруда. Өсімдіктер жағажайдың көшеден көрінуін жасырып, парк полициясының итке қатысты құқық бұзушылықтарға, әйелдердің жартылай жалаңаш болуына және сыра ішушілерге айыппұл салу арқылы квоталарын орындап, мансапқа көтерілу мүмкіндігін іздеуін қиындатты. Полицияның қатыгездігі 2000-ші жылдары жиі орын алды. Жергілікті тұрғын аудандарындағы қылмыстар көбінесе жағажайға келгендерге байланысты болды, олар да жағажайдан шығып, көліктерді қоюға болатын тұрғын аудандарына кіргеннен кейін көліктерінің бұзылуына немесе тонауға ұшырады, бұл қаланың ең кедей аудандарынан басталып, осы жоғары дәрежелі бай ауданда аяқталатын қалалық автобус бағдарларының орнына болды. Жағажайда немесе оның пайдаланушылары арасында зорлық-зомбылық қылмыстар мен ұрлық туралы мәліметтер жоқ. 2007 жылы қоғамдық мүшелер жағажайдағы белсенділіктің артуына байланысты алаңдаушылықты талқылау үшін бірнеше кездесу өткізді. Көршілер үлкен тұрақ салу туралы ұсынысты қабылдамады. Алайда, олар жағажайға апаратын жолды қиыршық таспен қалауға дауыс берді, бұл қызметтік және полиция көліктерінің жағажайға жетуіне мүмкіндік беру үшін қосымша ағаштар мен қорғалатын өсімдіктерді кесуді талап етті. Сондай-ақ, пикник үстелдері, гриль, жағажайдың өзінде полицияға арналған тұрақты тұрақ және құтқарушылар тұрағы орнатылды. Бастапқы ағаш құтқарушы тұрағы өртеніп кетті, кейбір адамдар вандалдардың қасақана жасағанын күдіктенеді, ал оның орнына металл тұрақ орнатылды.
In 1995, residents in the neighborhood surrounding the beach used money from the Neighborhood Revitalization Plan funds to hire off duty police officers to patrol the beach more frequently. This was done officially through the Kenwood Isles Area Association. The reasons behind this stemmed from a concern over illegal activity at the beach. Residents claimed that they were concerned with their safety and wanted to crack down on nudity, marijuana use, parties, and the daytime commune vibe. Some believed that a lack of an official entrance to the beach represented a major obstacle for the park police to patrol and gain access freely. Some patrons of the beach claimed that the wealthy residents in the surrounding neighborhood wanted to reduce or eliminate use by non residents. The police reported that crime was not any higher at the beach than it was at many other official beaches in Minneapolis. The Kenwood Isles Area Association pushed the Minneapolis Park and Recreation Board for a solution. Yet, others used another excuse, claiming the pervasiveness of an invasive species of Buckthorn which had grown over large areas of the park. In 2004, the park board decided to "renovate" the park due to both the safety and ecologic concerns. That summer, the park board widened paths and clear cut areas leading to the beach by clearing out buckthorn; as well as all non invasive trees, species, and endangered plant life. The park board removed additional vegetation in subsequent years and continues to do so. The vegetation obscured the view of the beach from the street, which made it considerably more difficult for park police members looking for a means of promotion by meeting their quotas by handing out tickets for dog related offenses, occasional partial female nudity, and beer drinkers. Police brutality was a common occurrence in the 2000s. Crime in the local residential area was often mistakenly attributed to the beachgoers, who also suffered from car break ins or robberies after leaving the beach and entering the residential area where cars could be parked, instead of the city bus lines that began in the poorest areas of town and ended in this upscale wealthy neighborhood. Violent crime and theft were not known to occur on the beach itself or amongst its patrons. In 2007, community members held a session of meetings to address the growing concern over activity at the beach. Neighbors voted down a proposal to build a large parking lot. However, they voted in favor of graveling the path to the beach, which required clear cutting of additional trees and endangered plant life, to allow for service and police vehicles to reach the beach area. Other renovations approved included installation of picnic tables, a grill, a permanent police only parking lot on the beachside itself, and a lifeguard stand. The initial wood life guard stand burned down, which some suspect was deliberate by vandals, and was replaced with a metal stand.
Танымал мәдениетте
1985 жылы Hüsker Dü тобының New Day Rising альбомының обложкасы Hidden Beach жағажайында түсірілді.
The cover for the 1985 album New Day Rising by Hüsker Dü was shot at Hidden Beach.