Кіріспе

Кристаллографиялық ақау – атомдардың кристалдық торыдағы өз орындарынан ығысуы. Кристаллографияда Френкель ақауы – кристалл денелердегі нүктелік ақаулардың бір түрі, және осы ақауды алғаш рет тапқан Яков Френкельдің есімімен аталады. Атом немесе кішкентай ион (көбінесе катион) кристалдық торындағы өз орнынан шығып, бос орын қалдырып, жақын жердегі кеңістікке орналасқанда бұл ақау пайда болады. Элементтік жүйелерде олар негізінен бөлшектік сәулелену кезінде пайда болады, себебі олардың түзілу энтальпиясы басқа нүктелік ақауларға, мысалы, бос орындарға қарағанда әлдеқайда жоғары, сондықтан олардың Болцман таралымы бойынша тепе-теңдік концентрациясы анықтау шегінен төмен болады. Иондық кристалдарда, әдетте координациялық саны төмен немесе иондардың мөлшерінің айырмасы зор болғанда, бұл ақау кішкентай ионның (көбінесе катионның) орын ауысуынан өздігінен де пайда болуы мүмкін. Шоттки ақауына ұқсас, Френкель ақауы стехиометриялық ақау болып табылады (қосылыстың жалпы стехиометриясын өзгерте алмайды). Иондық қосылыстарда бос орын және интерстициалдық ақаулар қарама-қарсы зарядталған, сондықтан электростатикалық тартылыс күшінің әсерінен олардың бір-біріне жақын орналасуы мүмкін. Алайда, нақты материалда мұндай біріккен ақаудың энтропиясы төмен болуы немесе екі ақау бір-біріне құлап кетуі мүмкін болғандықтан, мұндай жағдай сирек кездеседі. Сондай-ақ, мұндай біріккен күрделі ақаулар стехиометриялық болғандықтан, олардың концентрациясы химиялық жағдайларға тәуелді болмайды.

Тығыздыққа әсер ету

Френкель ақаулары кристалл ішінде иондардың қозғалысын ғана қамтиды, бірақ жалпы көлемді, демек тығыздықты міндетті түрде өзгертпейді: әсіресе тығыз құрылымды жүйелерде, интерстициалдық атомнан туындайтын кернеулерден болатын құрылымдық кеңею, бос орыннан туындайтын құрылымдық жиырылудан көбінесе басым болады, нәтижесінде тығыздық төмендейді.