Вилен Пингвен: Франкофония және қазақстандық музыка сахнасы

Кіріспе

Vilain Pingouin — Канаданың Квебек штатынан шыққан рок-тобы.

Өмірбаян

Бірнеше жыл бойы түрлі ағылшын тілді рок топтарында ойнағаннан кейін, Руди Кайя мен Мишель Вайланкур 1982 жылдан 1986 жылға дейін Les Taches тобымен бірге ойнап, франкофондық музыкалық кеңістікке енуді шешті. Франкофильдік тәжірибесін одан әрі дамытуға ниеттенген олар өз тобын құрды. Vilain Pingouin 1986 жылы Монреальде франкофондық рок музыкасының өркендеу кезеңінде дүниеге келді. Әнші-әндер авторы Руди Кайя мен барабаншы Мишель Вейланкурмен бірге топ құрамына гитарист Родольф Фортье, гармоникашы Клод Самсон және басист Фредерик Боникард кірді. Топ құрылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Vilain Pingouin 1987 жылғы көктемде Rock en Vol байқауында және Монреальдегі бірінші Халықаралық рок фестивалінде (FIRM) өнер көрсетті. Топтың құштар, жаңа және, ең бастысы, ерекше музыкасына көрермендер жақсы жауап берді, нәтижесінде келесі жылы Vilain Pingouin L'Empire des Futures Stars байқауының финалына ілікті. 1989 жылы Vilain Pingouin Audiogram лейблі аясында "François" атты алғашқы синглын жазды, және осы лейбльге бүкіл карьерасы бойы адал болды. "François" хитке айналып, MusiquePlus телеарнасында он екі апта бойы эфирде болды. Сол жылы тағы бір сингл, "Salut Salaud", Vilain Pingouin-ді Radio Activity чарттарының жоғарғы сатысына көтерді. Квебек провинциясы бойынша алғашқы гастрольдік сапарынан кейін, топ 1990 жылдың 12 қыркүйегінде "Vilain Pingouin" атты дебюттік альбомын шығарды. АҚШ кантри музыкасынан 60-шы жылдардағы поп музыкасына дейінгі әртүрлі дыбыстарды қамтитын тректермен "Vilain Pingouin" Квебек музыкалық аренасын өзгертіп, 1991 жылы алтын статусқа ие болды. "Sous la Pluie", "Les Belles Années" және "Marche Seul" сияқты бірнеше тректер хиттерге айналды. 1991 жылы ADISQ марапаттау салтанатында Vilain Pingouin "Жыл тобы" атағын жеңіп алды. Сол жылы олар MusiquePlus Gala-да "Marche Seul" үшін "Жылдың бейнебаяны" және "Ең жақсы монтаж" сыйлықтарын иеленді. Олардың аттас альбомы көбінесе олардың ең танымал және құрметті альбомы саналады. Көрермендердің ықыласына бөленген Vilain Pingouin Квебек, Онтарио және Нью-Брансуик аймақтарында екі жүзден астам концерттен тұратын ірі гастрольдік сапарға шықты. Тығыз кестесіне қарамастан, олар 1992 жылдың күзінде "Roche et Roule" атты екінші альбомын жазып, шығара алды. "Roche et Roule" бұрынғы жұмыстарына қарағанда көбірек әртүрлі және "шынайы" деп бағаланды. Оның әндері "Passe Moi le Celt" және "Chu tu Seul à Soir" сияқты халықтық стильдегі шығармалардан бастап, джаз әсерімен жазылған "Festin de Pingouins" және "Le Bleu de Papier Blanc", сондай-ақ Каджун акцентімен орындалған "P'tite Vie, P'tite Misère" әндеріне дейін жетеді. Альбом Vilain Pingouin-ге көптеген жаңа жанкүйерлерді сыйлап, топтың танымалдығын нығайтты. 1993 жылдың көктемінде топ Жан Лелуп пен Франс Д'Амурмен бірге Rock Le Lait гастроліне қатысып, ADISQ гала-концертінде "Жылдың рок альбомы" Félix сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы Vilain Pingouin танымалдығы Атлант мұхитын кесіп өтті, өйткені "Roche et Roule" Boucherie Production лейблі арқылы Францияда жарық көрді. 1994 жылдың көктемінде топ Францияның "алты бұрышында" тарап орналасқан 15 концерттік өнер көрсетулерді ұйымдастырды. "Тур де Франс" сәтті өтті, нәтижесінде Vilain Pingouin елде танымал және сыншылардың мақтауына ие болды. Vilain Pingouin өркендеген кезеңінде топ мүшелері демалып, жеке жобаларымен айналысу қажеттігін сезінді. 1994 жылдың қараша айында олар 1994 жылдың желтоқсанында Snatches Electric клубында өтетін "Pingouins sur Glace" атты қоштасу концертінен кейін үзіліс жасайтынын хабарлады. Руди Кайя осы үзілісті пайдаланып, 1995 жылы "Mourir de Rire" атты жеке альбомын жазды, оған сол аттас сингл кірді. Клод Самсонмен бірге жазылған альбом топ жетекшісінің шығармашылық қуатын көрсетті. Бірақ, сол жылы Vilain Pingouin-нің "Roche et Roule" альбомы алтын статусқа ие болғаннан кейін, Кайя топты бастапқы құрамындағы мүшелердің бәрін жинады, тек басист Фред Боникардты Мишель Бертранмен ауыстырды. Топ 1998 жылдың көктемінде "Y'é Quelle Heure?" атты үшінші альбомын шығарды, ол "ауыр" дыбыспен ерекшеленді. Топ Rock Le Lait гастролі аясында бір жарым жыл бойы гастрольдік сапарда болды. Жаз, хип-хоп, регги және альтернативті музыкадан әсер алған топтың эклектикалық дыбысы үлкен көрермендерді және жанкүйерлерді тағы да қызықтырды. Гастроль кезінде гитарист Родольф Фортье мен басист Мишель Бертран тиісінше Ален Годмер мен Мишель Туркоттпен ауыстырылды.

After having played for a few years with various English speaking rock groups, Rudy Caya and Michel Vaillancourt decided to plunge into more Francophone waters by playing with Les Taches from 1982 to 1986. Determined to push this Francophile experience even further, they started their own band. Vilain Pingouin was born in Montreal in 1986 during a boom in Francophone rock music. Along with singer songwriter Rudy Caya and drummer Michel Vaillancourt, the group included guitarist Rodolphe Fortier, harmonica player Claude Samson and bassist Frédéric Bonicard. A few months after its formation, Vilain Pingouin performed in the spring 1987 Rock en Vol contest and at the first International Rock Festival in Montreal (FIRM). Audiences responded well to the band's enthusiastic, raw, and—above all—original music, which brought Vilain Pingouin to the finals of the L'Empire des Futures Stars contest the following year. In 1989, Vilain Pingouin recorded their first single, "François," under the Audiogram label, to which the band has remained faithful throughout its career. "François" was a hit, remaining on MusiquePlus' rotation for twelve weeks. The same year another single, "Salut Salaud", propelled Vilain Pingouin to the top of the Radio Activity charts. After completing its first provincial tour of Quebec, the group released its refreshing debut album, "Vilain Pingouin" on September 12, 1990. With tracks whose sounds evoked everything from U. S. country music to 60s pop, "Vilain Pingouin" transformed the Quebec music scene and achieved gold status in 1991. Several tracks, including "Sous la Pluie", "Les Belles Années" and "Marche Seul" became hits. Vilain Pingouin was named "Group of the Year" at ADISQ in 1991. The same year they also took home the awards for video of the year and best editing for "Marche Seul" at the first MusiquePlus Gala. Their self titled album is often considered to be their most acclaimed and well known. Riding a wave of popularity, Vilain Pingouin embarked on a major tour of over two hundred shows in Quebec, Ontario, and New Brunswick. Despite their hectic schedule, they still managed to record and release their second album, "Roche et Roule", in the fall of 1992. "Roche et Roule" was acclaimed as both more varied and more "authentic" than their previous work. Its songs ranged from the folksy "Passe Moi le Celt" and "Chu tu Seul à Soir", to jazz influenced "Festin de Pingouins" and "Le Bleu de Papier Blanc", to the Cajun accented "P'tite Vie, P'tite Misère". The album won Vilain Pingouin many new fans and consolidated the band's popularity. In spring 1993, the group participated in the Rock Le Lait tour alongside Jean Leloup and France D'Amour and won the Félix "Album of the Year rock" award at the ADISQ Gala. The same year, Vilain Pingouin's popularity crossed the Atlantic when "Roche et Roule" was released in France under the Boucherie Production label. In spring 1994, the band performed 15 concerts spread across "the six corners" of France. The "Tour de France" was a success, winning Vilain Pingouin both popular and critical acclaim in the country. With Vilain Pingouin at its peak, its members felt the need to relax and work on some personal projects. In November 1994, they announced that they would take a hiatus after a farewell show titled "Pingouins sur Glace" at Snatches Electric in December 1994. Rudy Caya took advantage of this pause to record a solo album, "Mourir de Rire," in 1995, which included the single of the same name. Recorded with Claude Samson, the album demonstrated the creative energy of the band's leader. But when Vilain Pingouin's "Roche et Roule" went gold that same year, Caya gathered the band back together with all the original members except bassist Fred Bonicard, who was replaced by Michel Bertrand. The group released its third album "Y'é Quelle Heure?" in spring 1998, featuring a more "heavy" sound. The band toured for a year and a half as part of the Rock Le Lait tour. The band's eclectic sound, influenced by jazz, hip hop, reggae, and alternative music, once again attracted large crowds and frenzied fans. During the tour, guitarist Rodolphe Fortier and bassist Michel Bertrand were replaced by Alain Godmer and Michel Turcotte, respectively.