Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Компьютерлік перифериялық шина; USB-ның алдындағысы. ACCESS шинасы, немесе қысқаша A.b, – Philips және DEC компаниялары 1990-шы жылдардың басында Philips-тің I²C жүйесіне негізделген перифериялық компьютерлік шина. Ол USB сияқты, компьютер іске қосылған күйінде төмен жылдамдықты құрылғыларды қосуға немесе алып тастауға мүмкіндік береді. USB-ден ертерек пайда болғанмен, USB-ның танымалдылығы артып келе жатқанда, ол кеңінен қолданылмады.
Computer peripheral bus; predecessor to USB
ACCESS. bus, or A. b for short, is a peripheral interconnect computer bus developed by Philips and DEC in the early 1990s, based on Philips' I²C system. It is similar in purpose to USB, in that it allows low speed devices to be added or removed from a computer on the fly. While it was made available earlier than USB, it never became popular as USB gained in popularity.
Тарих
Apple Computer компаниясының Apple Desktop Bus (ADB) жүйесі 1980-ші жылдардың ортасында пайда болды және тышқандар мен пернетақталар сияқты төмен жылдамдықты құрылғыларды компьютердің бір портына тізбектеуге мүмкіндік берді, бұл қажетті порттардың санын және кабелдердің араласуын азайтты. 1980-ші жылдардың соңында ADB Macintosh желісінде кеңінен қолданылды және ПК-да қолданылатын көптеген стандарттарға қарағанда айқын артықшылықтар ұсынды. A. b жүйесі компьютерлер мен жұмыс станциялары нарығы үшін жаңа стандартты жасау арқылы осы мүмкіндіктерді қайта жаңғыртуға тырысты. Ол ADB-ге қарағанда екі қосымша артықшылыққа ие болды: құрылғыларды қосу кезінде автоматты анықтау (plug and play) және құрылғылардың өздеріне жеке хост контроллерлерінің болуы, бұл құрылғыларды хост компьютердің араласуынсыз тікелей қосуға мүмкіндік берді. Philips сондай-ақ, кез келген A. b құрылғысын кез келген компьютерге қосу мүмкіндігінің, мүмкіндігі шектеулі адамдар үшін арнайы жасалған тышқандар сияқты құрылғыларды пайдаланушылардың машинадан машинаға тасымалдауына мүмкіндік беретінін атап өтті. A. b жүйесі USB-ге қарағанда бірнеше техникалық артықшылықтарға ие болды, бірақ олар USB-де бірнеше жылдан кейін ғана пайда болды, сонымен қатар оны іске асыру оңай және арзан болды. Дегенмен, ол USB-ден он еседен жүз есеге дейін баяу болды. USB A. b және FireWire арасындағы өнімділік деңгейіне жақсы сәйкес келді, бұл тек USB-ні пайдаланып жүйе құруды мүмкін етті. Intel-дің қолдауы да шешуші фактор болды, өйткені компания стандартты аналық платаның басқару тізбектеріне USB контроллерлерін енгізе бастады, бұл іске асыру құнын жалғаушы құнымен шамалас етті. A. b жүйесінің кең таралған қолданылуы VESA тобының DDC2Ab интерфейсі болды. Олар мониторлар мен компьютерлер арасында құрылғылардың мүмкіндіктері мен жағдайын жеткізу үшін стандартталған шинаны қажет етті және тек екі қосқыш қажет болғандықтан I²C-ні таңдады. Стандартты VGA кабеліндегі бос қосқыштарды қайта пайдаланып, олар толық A. b шинасын (қуат көзімен қоса) іске асыра алды. Содан кейін шинаны монитор корпусына ұя қосып, сыртқы кеңейту порты ретінде ұсынуға болады. 1990-шы жылдардың ортасында A. b қосқыштары бар бірнеше мониторлар пайда бола бастады, әсіресе NEC компаниясының мониторлары, бірақ бұл USB-нің кеңінен танымал болған кезімен бірге келді және оларға қосылатын құрылғылар аз болды, көбінесе тышқандар мен пернетақталар. Шина монитордың хост графикалық картасына орнату туралы ақпаратты жеткізудің стандартты тәсілі болып қала берді.
Apple Computer's Apple Desktop Bus (ADB), introduced in the mid 1980s, allowed all sorts of low speed devices like mice and keyboards to be daisy chained into a single port on the computer, greatly reducing the number of ports needed, as well as the resulting cable clutter. ADB was universal on the Macintosh line by the late 1980s, and offered a clear advantage over the profusion of standards being used on PCs. A. b was an attempt to reproduce these qualities in a new standard for the PC and workstation market. It had two additional advantages over ADB; hot plugging (plug n play) and the ability for the devices to have their own host controllers so devices could be plugged together without the need for a host computer to control the communications. Philips also suggested that the ability to plug any A. b device into any computer meant that people with special devices, like mice designed for people with disabilities, might carry their device from machine to machine. A. b had a number of technical advantages over USB, which would not re appear on that system until years later, and it was also easier and less expensive to implement. However, it was also much slower than USB, ten to a hundred times. USB fit neatly into the performance niche between A. b and FireWire, which made it practical to design a system with USB alone. Intel's backing was another deciding factor; the company began including USB controllers in the standard motherboard control chips, making the cost of implementation roughly that of the connector. The only widespread use of the A. b system was DDC2Ab interface by the VESA group. They needed a standardized bus for communicating device abilities and status between monitors and computers, and selected I²C because it required only two pins; by re using existing reserved pins in the standard VGA cable they could implement a complete A. b bus (including power). The bus could then be offered as an external expansion port simply by adding a socket on the monitor case. A number of monitors with A. b connectors started appearing in the mid 1990s, notably those by NEC, but this was at about the same time USB was being heavily promoted and few devices were available to plug into them, mostly mice and keyboards. The bus remained the standard way for a monitor to communicate setup information to the host graphics card.