Джерри Р. Уильямс: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық регби футболшысы және жаттықтырушы (1923–1998)

Джерри Ральф Уильямс (1 қараша 1923 – 31 желтоқсан 1998) – американдық регби футболшысы және жаттықтырушы, екі Канада регби лигасының (CFL) командасының, сондай-ақ Ұлттық регби лигасының (NFL) «Филадельфия Иглз» командасының бас жаттықтырушысы болған.

Ерте өмір

Уильямс Вашингтон штатының Спокан қаласында дүниеге келген. Ол Солтүстік Орталық орта мектебінде оқыды, онда ол қаланың үздік жүгіршісі және 1942 жылы үш түрлі спорттан жарысқан "Жылдың Ішкі Империясының үздік спортшысы" атанды. 1942 жылы мектепті бітірген Уильямс Айдахо университетіне түсті, бірақ соғыс күшін жинағандықтан, ол үлкен ағасы Уильям Х. Уильямсқа (кейін Вашингтон штатының Жоғарғы сотының төрағасы) қосылып, АҚШ Әуе күштеріне қатысуға шешім қабылдады. Уильямс Тынық мұхиты аймағында P-38 истребительдерін ұшқан батыр ұшқыш болды. Оның ең маңызды миссияларының бірі – 1945 жылы Токио шығанағына сапарлаған жапон және американдық шенеуніктерді сүйемелдеу және Миссуридегі бейбітшілік шартына қатысушыларға ертіп бару болды. Соғыстан оралғаннан кейін Уильямс Вашингтон штаты университетіне түсті, онда 1946 жылдан 1948 жылға дейін "Кугарстар" командасы үшін шабуылда және қорғаныста жартылай қорғаушы ретінде өнер көрсетті. Ол Тынық мұхиты жағалау конференциясының қақпадан соққы рекордын жаңартты және WSU-дегі соңғы маусымында "Кугарстардың" жалпы шабуылдық көрсеткіштеріне жетекшілік етті. Ең есімде қаларлықтары – 1947 жылы Орегонға қарсы 97 ярдтық пұнт қайтаруы, сондай-ақ Монтана және Калифорнияға қарсы 88 және 87 ярдтық қақпадан соққы қайтарулары. Уильямс жоғары сыныпта (1948) 1500 ярдтық көп мақсатты көрсеткіш жинап, "Жағалаудың үздік ойыншысы" құрметіне ие болды. Ол Ұлттық футбол лигасының (NFL) "Лос-Анджелес Рамс" командасына қосылғанға дейін Шығыс-Батыс қарымта ойынына және Колледж жұлдыздарының классикалық турниріне қатысты.

Ойын мансабы

1949 жылғы НФЛ драфтының жетінші раундында «Лос-Анджелес Рамс» командасы таңдаған Уильямс командамен төрт маусым ойнады, көбінесе қорғаныс шегінде өнер көрсетті. Оның алғашқы үш маусымында «Рамс» үш рет қатарынан НФЛ титулы үшін күресіп, 1951 жылғы НФЛ чемпионатында жеңіске жетті. Бірінші маусымында Уильямс бес пас ұстады. Дегенмен, «Рамс» командасындағы ең есте қаларлық сәті 1951 жылғы 16 желтоқсанда «Грин-Бэй Пэккерс» клубымен өткен маусымның соңғы ойынында болды. «Пэккерс» командасының гол соқпауынан кейін Уильямс 99 ярдқа соққан допты қабылдап, тачдаун жасады, бұл рекорд 1971 жылғы маусымға дейін сақталды. Сол жылы Уильямс жаттықтырған Ал Нельсон 102 ярдқа гол соқпаған допты қабылдап рекордты жаңартты, себебі ереже өзгерістері гол соқпаған допты эндзонаға қайтаруға мүмкіндік берді. Уильямстың шабуылда ойнауға деген құштарлығы оның ауысу туралы өтініш білдіруіне әкелді және 1953 жылғы 12 мамырда Уильямс «Филадельфия Иглз» клубына жіберілді. Ол алғашқы маусымында «Иглз» командасының жалпы шабуылына жетекшілік етті, екі жыл ішінде 75 пас ұстап, 500-ден астам ярдқа жүгіріп, сегіз тачдаун соқты. Уильямс 1954 жылы ойыншы-жаттықтырушы ретінде қызмет еткеннен кейін ойыншылық мансабын аяқтап, жаттықтыруға көшті.

Жаттықтырушылық мансап

Келесі жылы Уильямс ресми түрде жаттықтырушылық қызметке кірісіп, Монтана университетінің бас жаттықтырушысы болды. Онда үш маусымда оның командалары бәсекеге қабілеттілігімен белгілі болды және жалпы есепте 6–21 көрсетті. Футбол ғана Уильямстың өмірін екі рет сақтап қалды, ол кішкентай ұшақтардың қауіпті қонуларынан аман қалды. 1956 жылдың 24 мамырында жеке ұшақты ұшырып бара жатқанда, Уильямс пен оның ассистенті Лаури Ниеми Айдахо/Монтана шекарасының жанындағы апатта есінен танып қалды, себебі нашар ауа райынан ауылдық таулы жолға қонуға мәжбүр болды. 1957 жылдың 3 қазанында Уильямс 14 ойыншысымен бірге Юта штатының Прово қаласына, Бригам Янг Кугарс командасымен кездесуге бара жатып, тағы бір шұғыл қонуға мәжбүр болды. 1957 жылғы маусымнан кейін Уильямс Филадельфияға оралып, бас жаттықтырушы Бак Шоудың басшылығымен Филадельфия Иглз командасында қорғаныс жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Команда 1960 жылғы NFL чемпионатында Винс Ломбардидің Грин-Бэй Пэккерстерін 17–13 есебімен жеңіп, тарихи жетістікке қол жеткізді. Осы маусымда Уильямс ойынға ең маңызды үлесін қосты, ол "никельдік" қорғаныс схемасын ойлап тапты, ол бүгінгі таңға дейін көптеген футбол бағдарламаларында қолданылады. Шоу 1960 жылғы маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты, бірақ жаңа жаттықтырушы Ник Скорич Уильямсты 1963 жылғы маусымның соңына дейін қызметте ұстады. Жаңа меншік иелері және Джо Кухаричтің жаңа бас менеджер және жаттықтырушы ретінде келуі Уильямстың Канада футбол лигасының (CFL) Калгари Стампедерс командасында көмекші жаттықтырушы лауазымына тағайындалуына әкелді. Уильямс "Иглз" командасында жұмыс істеген кезінде Темпл университетінен заң мамандығын бітірді, ал 1953 жылы Калгариге көмекші жаттықтырушы ретінде көшті. 1964 жылғы маусым аяқталғаннан кейін Уильямс бас жаттықтырушы болып тағайындалды және келесі төрт жылда 40–23–1 есебін көрсетті. 1967 жылы CFL жыл жаттықтырушысы атағын жеңіп алды. Оның командалары үш рет плей-оффқа өтті және 1968 жылғы Грей Кубогына қатысты (19 жылдан кейін алғаш рет). 1969 жылдың 9 мамырында, Филадельфияда меншік иесі ауысқаннан кейін Уильямс "Иглз" командасының жаңа бас жаттықтырушысы болып тағайындалды. Ұсақ талантқа ие болған бәсекеге қабілетті команда құрған Уильямс алғашқы екі маусымда 7–22–2 есебін көрсетті. Иесі Леонард Тоз Уильямның 3 жылдық келісімшартын орындауға уәде бергенімен, Тоз Уильямсты '71 жылғы маусымға дайындық кезеңінің алғашқы үш ойынынан кейін босатты. Тоз иесінің "батылдығы мен мінезі жоқ адам" екенін айтып, Уильямстың наразылығын тудырды, бұл сөздер NFL-де екінші бас жаттықтырушылық мүмкіндігінен айыруы мүмкін. Уильямстың орнына Эд Хаят келді, ал 1971 жылғы маусымды Кливленд Браунс командасының ассистенті ретінде аяқтады. 1972 жылдың 19 қаңтарында Уильямс CFL-ге қайта оралды, ол Гамильтон Тайгер Кэтс командасының бас жаттықтырушысы болып тағайындалды. Алғашқы маусымда Ти Кэтс Канаданың кәсіби футболдағы ең жоғары деңгейге жетті, Батыс конференциясының чемпионы Саскачеван Рафрайдерс командасын 13–10 есебімен жеңіп, Грей Кубогын жеңіп алды. Уильямс 1975 жылдың 12 желтоқсанында "Тайгер Кэтс" командасында 5–10–1 есебімен өткен төрт маусымнан кейін отставкаға кетті. Гамильтонмен төрт жылда Уильямс 30–29–1 есебін көрсетті және Грей Кубогын жеңіп алды. Аризонада қысқа уақытқа фермалық шаруашылықпен айналысқаннан кейін Уильямс футболға соңғы рет қайтып оралды, Калгари Стампедерс командасының шабуылдық үйлестірушісі болып жұмыс істеді. Кейін 1981 жылдың 5 қазанында Арделл Вигандт жұмыстан босатылғаннан кейін бас жаттықтырушы болып тағайындалды, бірақ сол маусымнан кейін тағы бір рет футболдан зейнеткерлікке шықты, 1981 жылғы маусымды 1–3 есебімен аяқтады (Стампедерс жалпы есепте 6–10 көрсетті). Ол Аризонаға оралып, рейс чартерлік қызметіндегі үлескер болып, Прескотта және кейіннен Чандлерде зейнеткерлікке шықты.

Officially entering the coaching ranks the following year Williams became the head coach at the University of Montana where in three seasons his teams, while known for their competitiveness went 6–21 overall. Football wasn't the only endeavor that led to close calls for Williams as he escaped with his life on two separate occasions during harrowing crash landings of small aircraft. While piloting a private plane on May 24, 1956, Williams and assistant Lauri Niemi were knocked unconscious in a crash near the Idaho/Montana border when they were forced, through bad weather, to attempt a landing on a rural mountain road. And again on October 3, 1957, Williams with 14 of his players, while en route to Provo, Utah to face the Brigham Young Cougars, were forced down for yet another emergency landing. After the 1957 season Williams returned to Philadelphia to serve as the Philadelphia Eagles defensive back coach under head coach Buck Shaw with the team capturing the 1960 NFL Championship in a thrilling 17–13 victory over Vince Lombardi's Green Bay Packers. It was also during this season that Williams came up with one of his most notable contributions to the game, devising the "nickel" defensive scheme, a scheme still employed by most football programs today. Shaw retired after the 1960 season but new coach Nick Skorich kept Williams on his staff until their dismissal at the conclusion of the 1963 season. New ownership and the arrival of a new coach and general manager in Joe Kuharich led to Williams accepting an assistant coaching position with the Calgary Stampeders of the Canadian Football League (CFL). Williams earned a law degree from Temple University while he was with the Eagles, before moving to Calgary as an assistant in 1953. Shortly after the conclusion of the 1964 season Williams was elevated to head coach and compiled a 40–23–1 record over the next four years. He earned CFL Coach of the Year honors in 1967. His teams reached the playoffs three times and competed in the 1968 Grey Cup (the first time in 19 years)

On May 9, 1969, after another ownership change in Philadelphia, Williams was hired as the Eagles new head coach. While building a competitive team with minimal talent Williams endured but a 7–22–2 record during his first two seasons. After promises by owner Leonard Tose to honor William's 3 year contract Tose released Williams after just the first three games of the '71 pre season. Tose was the recipient of Williams' parting disdain calling the owner "a man without courage or character", words that would likely cost Williams a second head coaching opportunity in the NFL. Williams was replaced by Ed Khayat, and finished the 1971 season as an assistant with the Cleveland Browns. On January 19, 1972, Williams returned to the CFL when he was named head coach of the Hamilton Tiger Cats. In just his first season the Ti Cats reached the pinnacle of Canadian professional football, winning the Grey Cup in a 13–10 thriller over the Western Conference champion Saskatchewan Roughriders. Williams resigned after four seasons with the Tiger Cats on December 12, 1975, following a 5–10–1 season. In his four years with Hamilton, Williams compiled a 30–29–1 record and a Grey Cup title. After briefly turning to ranching in Arizona, Williams made one last foray into football, returning as offensive coordinator with the Calgary Stampeders. He was later promoted to head coach on October 5, 1981, upon the firing of Ardell Wiegandt but once again retired from coaching football after that season, finishing out the 1981 season with a 1–3 record (the Stampeders finished 6–10 overall). He returned to Arizona to become part owner in a flight charter service and enjoy retirement in Prescott and later, Chandler.

Өлім

1990 жылы Джерриге сирек кездесетін лейкемия диагнозы қойылды және ол екі ай ауруханада жатып, толыққанды жазылып шықты. Бірақ 1998 жылға қарай денсаулығы нашарлай бастады және 31 желтоқсанда Аризона штатының Чандлер қаласында әйелі, ортаңғы ұлы және кіші қызының қасында қайтыс болды.