Америкадағы шағын қала - Гластенбери — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Вермонт штатындағы көшіп кеткен қала, АҚШ.

Гластенбери – Вермонт штатының Беннингтон округіндегі қала. 1937 жылы штат заң шығарушы органының шешімімен қала құрылмай қалды. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 9 адамды құрайды. Сомерсетпен бірге Гластенбери – Вермонт штатында халық саны соншалықты азайғандықтан құрылмай қалған екі қаланың бірі. Қаланың жергілікті басқаруы жоқ, қаланың мәселелері штат тағайындаған қадағалаушының қарауында.

География

Гластенбери Беннингтон округінің орталық бөлігінде орналасқан және солтүстікте Сандерленд, батыста Шафтсбери, оңтүстікте Вудфорд, ал шығыста Уиндхэм округіндегі Сомерсетпен шектеседі. Қаланың көп бөлігі Грин-Маунтин ұлттық орманының құрамына кіреді. Қаланың географиялық орталығына жақын жердегі ең биік нүкте – 3748 фут (1142 м) биіктігіндегі Гластенбери тауы. Ұзақ жол және Аппалачи жолы қаланың солтүстік шекарасынан оңтүстік шекарасына дейін, Жасыл таулардың қырлы бөлігімен өтеді. АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы құрлықтан тұрады.

Тарих

Гластенбери алғаш рет 1761 жылы Нью-Гэмпшир губернаторы Беннинг Вентворттың жарғысымен құрылды, бірақ отарлаушылар осы тасты, қатал таулы аймаққа бірнеше жылдан кейін ғана келе бастады. 1791 жылы Вермонт штатының алғашқы санағында онда бар болғаны алты отбасы тұрды. Осы алғашқы қоныс аударушылар Гластенбери тауындағы өмірді қиын деп тапты, және осы қиындықтар тұрғындарды әрқашан күтіп тұрды. 1800 жылға қарай олардың орнын тоғыз басқа отбасы басты. Осы тоғыздың үшеуі ғана келесі санаққа дейін, яғни он жылдан кейін қалды, ал олардың тек біреуі кейінгі онжылдықтарда да тұрды. Гластенбериге қоныс аударушылар көптеген қиындықтарға тап болғанына қарамастан, жаңа келушілердің саны азая қоймады, халық саны 1810 жылы 76 адамға дейін баяу өсті. Бірақ 1810 жылдан кейінгі жылдар Вермонттың барлығы үшін қиын болды, және 1840 жылы Гластенбериде бар болғаны 53 адам қалды. Азамат соғысынан кейін Гластенбери ақыры жылдам өсуді бастан кешіре бастады. Жақын маңдағы Беннингтон қаласындағы кәсіпкерлер осы жердегі мол ағаш ресурстарын пайдалануға құштар болды, және 1872 жылы тауға дейін баратын темір жол (троллейбус) құрылысын бастады. Жол Болс бұрқасының бойымен өтіп, бұрқаның екі саласына дейін жетті. Бұл үлкен жетістік болды, себебі жолдың кейбір бөліктері бір мильге 250 фут (76 метр) биіктікке көтерілді. Ескі троллейбустың іздері бүгінге дейін көрініп тұр. Сол кезде халық саны 1870 жылы 199-ға, ал 1880 жылы 241-ге жетті. Бұл санақта тіркелген халық саны ғана, ал сол кезде өркендеген ағаш кесу бизнесіне жұмыс істеу үшін тауға келген көптеген уақытша жұмысшылар есепке алынбады. 1870 жылдары тағы екі ағаш кесетін завод салынды, біреуі бастапқы қоныста, Фейвиллде, ал екіншісі темір жолдың соңғы станциясында, Оңтүстік Гластенбериде. Оңтүстік Гластенбериде ағаштарды көмірге айналдыру үшін ондаған пештер салынды; сол кезде Гластенбери Вермонттағы, жақын маңдағы Шафтсбери және Нью-Йорктегі Трой қалаларындағы темір өндірісіне көмірмен қамтамасыз ететін үш ірі орталықтың бірі болды. Алайда 1880 жылдардың соңында таудың барлық ересектеген ағаштары кесіліп тасталды, және қаланың экономикасы күрт төмендеді. 1889 жылы темір жол жұмысы тоқтатылды. 1894 жылы ол Беннингтон және Вудфорд темір жолының электрлік жолаушылар троллейбусы ретінде қысқа мерзімге қайта жаңғыртылды, және Оңтүстік Гластенбериді туристік орталыққа айналдыруға алғашқыда үміт беретін әрекет жасалды. Осы аймақты тау курорты аймағына айналдыруға үлкен қаржы жұмсалды, ол 1898 жылдың жазында ашылды, бірақ сол қыста темір жол жолдарын су тасқыны шайып кетті, бұл Гластенберидің жұмыс істейтін қала ретіндегі соңғы күнінің басталуын білдірді. Халық саны жиырмасыншы ғасырдың басында азайып, 1937 жылы заң шығарушы орган қаланы таратып жіберген кезде бар болғаны жеті адам қалды.

Glastenbury was first chartered in 1761 by New Hampshire Governor Benning Wentworth, but settlers did not begin trickling into this rocky, forbidding mountainous area for some years after. At the time of Vermont's first census as a new state in 1791, only six families inhabited it. These first settlers found life on Glastenbury Mountain difficult, as would residents ever after, and by 1800 they had been replaced by eight entirely different families. Of these eight, only three would stay on until the next census ten years later, and only one of these would remain in later decades. Despite the many hardships that greeted Glastenbury settlers, newcomers continued to arrive in small numbers, and the population grew slowly to 76 in 1810. But the years following 1810 were hard ones for all of Vermont, and by 1840 there were only 53 left in Glastenbury. After the Civil War, Glastenbury finally began to experience more rapid growth. Business interests in nearby Bennington were eager to take advantage of the vast timber resources there, and by 1872 had finally begun construction on a railroad (trolley) which ran up the mountain. The line ran along Bolles Brook and terminated at the place where the brook forked. It was an improbable achievement, with some parts of the line climbing as much as 250 feet (76 m) in altitude per mile. Remains of the old trolley tracks can still be seen today. Meanwhile, the population had grown to 199 in 1870, and to 241 in 1880. This includes only the enumerated population; there were many more transient workers who were drawn to the mountain to work in the then booming logging business. Two additional sawmills were built in the 1870s, one at the original settlement, called Fayville, and one at the new settlement at the railroad terminus, which became known as South Glastenbury. Dozens of kilns were built at South Glastenbury for converting the lumber to charcoal; at this time Glastenbury was one of the three foremost sites in Vermont for producing the charcoal which was feeding iron production in nearby Shaftsbury and in Troy, New York. By the late 1880s, however, the mountain had been cleared of nearly all of its mature trees, and the town's economy dipped dramatically. In 1889 the railroad operation ceased. It was revived briefly in 1894 as an electric passenger trolley run by the Bennington & Woodford Railroad, and a brief and initially promising effort was made to convert South Glastenbury to a tourist attraction. A small fortune was spent to convert the area into a mountain resort area which opened in the summer of 1898, but a freshet wiped out the railroad tracks that winter, marking the beginning of the end of Glastenbury as a functioning town. Population dwindled in the early twentieth century, down to only seven in 1937, when the legislature unincorporated the town.

Демография

2000 жылғы санақ бойынша қалада 16 адам, 6 үй шаруашылығы және 4 отбасы тұрды. Халық тығыздығы бір шаршы мильге 0,4 адам (0,1 км2) құрады. Тұрғын үй бірліктерінің орташа тығыздығы бір шаршы мильге 0,2 болды. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамында 93,75% ақ нәсілді және 6,25% екі немесе одан көп нәсілді адамдар бар еді. 6 үй шаруашылығының ішінде 33,3% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 66,7% бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 16,7% күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 16,7% отбасы емес. Ешқандай үй шаруашылығы жеке адамдардан тұрмады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,67 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,60 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас ерекшеліктері бойынша 25,0% 18 жасқа дейінгілер, 6,3% 18-24 жас аралығындағылар, 18,8% 25-44 жас аралығындағылар және 50,0% 45-64 жас аралығындағылар. Орташа жас 46 жасқа тең. Әр 100 әйелге 77,8 еркек шақ келді. 18 жастан асқан әйелдердің әр 100-іне 71,4 еркек шақ келді. Үй шаруашылығының орташа табысы 14 583 доллар, ал отбасының орташа табысы 14 583 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 56 250 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 0 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 15 436 долларды құрады. Халықтың ешқайсысы кедейлік шегінен төмен емес еді.