Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жылу бұру температурасы немесе жылу деформация температурасы (HDT, HDTUL немесе DTUL) – полимер немесе пластик үлгісінің белгілі бір жүктеме астында деформациялана бастайтын температурасы. Бұл қасиет нақты пластик материалды термопластикалық компоненттері бар өнімдерді жобалау, инженерлік есептеулер және өндіріс процесінде кеңінен қолданылады.
The heat deflection temperature or heat distortion temperature (HDT, HDTUL, or DTUL) is the temperature at which a polymer or plastic sample deforms under a specified load. This property of a given plastic material is applied in many aspects of product design, engineering and manufacture of products using thermoplastic components.
Тағайындау
Жылу бұрмалау температурасы ASTM D648 стандартында сипатталған келесі сынақ процедурасымен анықталады. Сынақ нұсқасы үш нүктелі иілуге, қабырға бойына бағытталған күшпен ұшыратылады. Сынақ үшін қолданылатын сыртқы талшықтың кернеуі 0,455 МПа немесе 1,82 МПа, ал температура 2 °C/мин жылдамдықпен үлгі 0,25 мм-ге иілгенше көтеріледі. Бұл ISO 75 стандартында берілген сынақ процедурасына ұқсас. Жылу бұрмалау температурасын анықтаумен байланысты шектеулер: нұсқа термиялық тұрақтылыққа ие емес, әсіресе қалың нұсқаларда температура градиенті пайда болады. Нақты материалдың жылу бұрмалау температурасы, компоненттің геометриясына байланысты, компонентке түсетін кернеуге өте сезімтал болуы мүмкін. 0,25 мм (яғни 0,2% қосымша деформация) иілуі кездейсоқ түрде таңдалады және ерекше физикалық мағынаға ие емес.
The heat distortion temperature is determined by the following test procedure outlined in ASTM D648. The test specimen is loaded in three point bending in the edgewise direction. The outer fiber stress used for testing is either 0.455 MPa or 1.82 MPa, and the temperature is increased at 2 °C/min until the specimen deflects 0.25 mm. This is similar to the test procedure defined in the ISO 75 standard. Limitations that are associated with the determination of the HDT is that the sample is not thermally isotropic and, in thick samples in particular, will contain a temperature gradient. The HDT of a particular material can also be very sensitive to stress experienced by the component which is dependent on the component’s dimensions. The selected deflection of 0.25 mm (which is 0.2% additional strain) is selected arbitrarily and has no particular physical significance.
Инъекциялық қалыптауда қолдану
Инжекциялық қалыптау арқылы жасалған пластикалық бөлшек, оның HDT-ге жақын немесе одан төмен температурада болғанда, қалыптан алып тастау үшін "қауіпсіз" деп есептеледі. Бұл бөлшектің деформациясы алынып тасталғаннан кейін қабылданатын шекте сақталады дегенді білдіреді. Пластмассаны қалыптау, сұйық күйдегі пластикалық материалдың төмен тұтқырлығына байланысты, қажеттілік бойынша жоғары температурада (әдетте 200 °C немесе одан да жоғары) жүзеге асырылады (бұл мәселені балқымаға пластификаторлар қосу арқылы белгілі бір деңгейде шешуге болады, бұл пластификатордың қосымша функциясы). Пластмасса қалыпқа салынып болғаннан кейін, оны қалыптан алғаннан кейін өлшемдерінде аз немесе еш өзгеріс болмайтын температураға дейін салқындату қажет. Жалпы, пластикалық материалдар жылуды жақсы өткізбейді, сондықтан бөлме температурасына дейін салқындауға көп уақыт кетеді. Мұны жеңілдетудің бір жолы – суық қалыпты пайдалану (соның арқасында бөлшектен жылу шығысы артады). Дегенмен, бөлшекті бөлме температурасына дейін салқындату, бөлшектердің жаппай өндірісін шектеуі мүмкін. Жылу бұрылу температурасы жоғарырақ (демек, балқу температурасына жақын) полимерді таңдау, өндірушілерге қалыптау процесін одан әлдеқайда жылдамдатуға, өлшемдік өзгерістерді белгілі бір шекте ұстап тұруға мүмкіндік береді.
An injection molded plastic part is considered "safe" to remove from its mold once it is near or below the HDT. This means that part deformation will be held within acceptable limits after removal. The molding of plastics by necessity occurs at high temperatures (routinely 200 °C or higher) due to the low viscosity of plastics in fluid form (this issue can be addressed to some extent by the addition of plasticizers to the melt, which is a secondary function of a plasticizer). Once plastic is in the mold, it must be cooled to a temperature to which little or no dimensional change will occur after removal. In general, plastics do not conduct heat well and so will take quite a while to cool to room temperature. One way to mitigate this is to use a cold mold (thereby increasing heat loss from the part). Even so, the cooling of the part to room temperature can limit the mass production of parts. Choosing a resin with a higher heat deflection temperature (and therefore closer to melting temperature) can allow manufacturers to achieve a much faster molding process than they would otherwise while maintaining dimensional changes within certain limits.