Кіріспе
1-ші операциялық топ (1 OG) – 1-ші истребитель қанатының ұшу құрамы, АҚШ Әуе күштерінің Ұрыс басқаруына қарасты. Топ Вирджиния штатындағы Лэнгли әуе базасында дислокацияланған. 1-ші операциялық топ – АҚШ Әуе күштеріндегі ең көне ірі әуе шабуылы бөлімшесі, ол 1-ші ұрыс тобының мұрагері. 1-ші ұрыс тобы 1918 жылдың 5 мамырында Америка экспедициялық күштерінің Әуе қызметі құраған алғашқы әуе шабуылы тобы болды. Топ алғаш рет Франциядағы Туль қаласының жанындағы Крои-де-Метц әуежайында ұйымдастырылды, бұл АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуының нәтижесі болды. 1-ші ұрыс тобы ретінде ол Францияның Батыс майданында, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жерорта теңізі операциялық аймағында 1-ші истребитель тобы ретінде шайқастың қатысушысы болды. АҚШ Әуе күштері 1-ші топтың ұшқыштарын 554,33 ұшақ және 50 шарды жойғаны үшін есептейді, ал 36 ұшқыш «аса» деп танылған. 1-ші топтың қатарында Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Франциядағы ең нәтижелі американдық «асы» атанған капитан Эдди Риккенбакер де болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші FG 1942 жылдың жазында шетелге жөнелтілген алғашқы топтардың бірі болды. Топ Англияда Сегізінші әуе армиясының құрамында миссияларды орындады, содан кейін 1942 жылдың қарашасында Солтүстік Африкаға ауыстырылды. Ол Он екінші әуе армиясының құрамында айқын шайқастарға қатысты, Италияға көшті және Он бесінші әуе армиясының истребитель күштерінің бөлігіне айналды. 1-ші FG 1946 жылы АҚШ-тың алғашқы реактивті истребитель ұшағы – P-80A Shooting Star ұшағымен жабдықталды. 1961 жылы әрекеті тоқтатылып, 30 жылдан кейін топ 1-ші операциялық топ (ОТ) деп қайта аталды және 1991 жылдың 1 қазанында 1-ші истребитель қанатының АҚШ Әуе күштерінің мақсатты қанат ұйымын іске асыру нәтижесінде қайтадан әрекетке кірісті. 2005 жылы 1-ші ОТ – F-22A Raptor, жасырын технологияны қолданатын бесінші буын истребитель ұшағын алған алғашқы операциялық шабуыл бөлімшесі болды.
Шолу
1-ші ОГ екі F 22A Raptor әуеде үстемдік ететін эскадрильясының және операциялық қолдау эскадрильясының оқытылуы мен жұмысқа тартылуын басқарады. Топтың ұшқыш эскадрильялары 36 F 22 әуе үстемдігі жойғыш ұшағын күтіп ұстайды. Топ 300 адам мен 3 миллиард долларлық ресурстарға жауапты. Жергілікті оқу талаптарын орындаумен қатар, топ терроризмге қарсы жаһандық соғыстың аясында бүкіл әлем бойынша әуе экспедициялық операцияларын қолдау үшін қызметкерлер мен жабдықтарды үнемі жөнелтеді.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Францияға алғаш рет орналасқанда, Америка экспедициялық корпусының (АЭК) әуе эскадрильялары әр түрлі әскерлік бөлімдерге шашырап кетті. Бірақ бұл, әуе шабуылдарын үйлестіруді қиындатты. Сондықтан, бірыңғай басқарушы ұйым қажет болды.
Шығу тегі
94-ші және 95-ші авиаэскадрильялар 1917 жылғы 20 тамызда Техас штатының Келли-Филд әуежайында құрылғаннан бері бірге оқып, саяхаттап келді. Екі эскадрилья 1917 жылғы 20 қыркүйекте Келли-Филдтен пойызға отырып, Нью-Йорк штатының Минеола қаласына жол тартқанда, эскадрильяның жердегі қолдау тобын құрайтын қатардағы әскери құрамынан ғана тұрды. 5 қазанда Минеолаға келген эскадрильялар тікелей №2 авиациялық мобилизациялық лагерьге баяндады. Әр бөлімша үш аптадай оқуын аяқтап, №45 пирске, Хобокен, Нью-Джерсиге бет алды, онда 1917 жылғы 27 қазанда Еуропаға сапарға шығатын Cunard лайнеріне отырды. Екі эскадрилья 10 қарашада Ливерпульге жетіп, он төрт сағат демалыс лагерінде болды, Саутгемптоннан кемеге отырып, 12 қарашада Францияға жол тартты. 94-ші және 95-ші эскадрильялар келесі күні Ле-Хаврға қонды, бірақ саяхаттары осымен бітпеді. 15 қарашада 95-ші эскадрилья Иссудун әуежайындағы 3-ші авиациялық оқу орталығына көшірілді. Бөлімшеннің алғашқы міндеті – АҚШ-тан келген қызметкерлер үшін казарма салу, француздардан ангар алаңын алу және ұшақтарды алу болды. 95-ші авиаэскадрилья 19 ақпанда Иссудун әуежайындағы 3-ші оқу орталығынан келді, алайда эскадрильяның ұшақтары әлі жетпеген еді. 28 ақпанда 94-ші авиаэскадрильяның 1 наурызда Иссудуннан кететіні туралы хабарлама келіп түсті. Ауа райының нашар болуы, қатты қыздай жауын мен қардың салдарынан Nieuport 28 ұшақтары тобына кешігіп келді, ал 94-ші эскадрильяның алғашқы бөлімдері 5 наурызда жетті. Келесі күні екі Nieuport ұшағы келді, ал 8 наурызға дейін әуежайда барлығы он алты ұшақ болды, содан кейін эскадрильялар оқу және танысу ұшуларын бастады. Бірақ алынған ұшақтар американдық оқ-дәрісінің француздық оқ-дәрісінен 3 мм ұзын болғандықтан, автоматтарының жетіспеуіне байланысты қарусыз болды. Қатысқандығы үшін 1-ші эскадрилья жеті жеңіс туын алды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталған төрт ұшқыштан екеуі – 1-ші іс-қимыл тобының мүшелері болды: 2-ші лейтенант Фрэнк Люк және капитан Эдвард В. "Эдди" Риккенбеккер.
Әуе қызметі
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, АҚШ армиясының әуе күштерінде персоналды қысқарту және әуе бөлімшелерін тарату жүзеге асырылды, соның ішінде 1918 жылдың 24 желтоқсанында демобилизацияланған 1-ші қуғын тобы. 1919 жылдың 10 маусымында Мичиган штатындағы Селфридж әуежайында жаңа 1-ші қуғын тобы құрыла бастады және 1919 жылдың 22 тамызында 27-ші, 94-ші, 95-ші және 147-ші әуе эскадрильяларынан (қуғын) және 2-ші әуе паркінен (кейін 57-ші қызмет эскадрильясы) тұратын әуе күштерінің белсенді бөлігіне айналды. 1-ші қанат құрамындағы жаңа 1-ші қуғын тобы 1919 жылдың 31 тамызында Техас штатындағы Келли әуежайына, ал 1921 жылдың 30 маусымында Техас штатындағы Эллингтон әуежайына көшті. Сол жерде 94-ші әуе эскадрильясы «қуғын оқуы» мектебін жүргізді. 1-ші қуғын тобы 1922 жылдың 14 маусымында 6-шы корпус аймағының құрамында Селфриджге оралды және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін онда қалды. 1921 жылдың 15 наурызында әуе эскадрильяларының атауы «эскадрилья (қуғын)» деп өзгертілді. 147-ші әуе эскадрильясы 31 наурызда 17-ші эскадрильяға (қуғын) айналды. 1923 жылдың 25 қаңтарында олардың барлығы «қуғын эскадрильялары» деп аталды. 2-ші әуе паркі 1923 жылдың 2 қаңтарында 57-ші қызмет эскадрильясы болып қайта аталды. 1924 жылы алғашқы 1-ші қуғын тобы қайта құрылды және 1919 жылы құрылған белсенді топпен біріктірілді. 95-ші (1927) және 17-ші (1940) эскадрильялары топтан ауыстырылды, ал 1941 жылдың 1 қаңтарында 71-ші қуғын эскадрильясымен алмастырылды. 27-ші, 71-ші және 94-ші эскадрильялар топтың және қанаттың тұрақты құрамдас бөліктеріне айналды. 1939 жылдың желтоқсанында топ 1-ші қуғын тобы (ұстаушы) деп қайта аталды, ал 1941 жылдың мамырында 1-ші қуғын тобы (жауынгер) болып өзгертілді. 1920 жылдары топ қуғын жаттығуларын жүргізді, жаңа ұшақтарды сынады, маневрлерге және жұмылдыру сынақтарына қатысты, жыл сайын суық ауа райында сынақтар жүргізді, басқа бөлімшелерге демонстрациялар көрсетті, азаматтық әуежайларды ашуға қатысты және әр күзде Ұлттық әуе жарыстарына қатысты. 1922 жылы Селфридж осы іс-шараны өткізді. 27-ші қуғын эскадрильясының командирі капитан Берт Э. Скил 1924 жылдың 4 қазанында Огайо штатының Дейтон қаласындағы Райт Филдте Вервилл Сперри R 3 ұшағының апатынан қаза тапты, 1924 жылғы жарыстардың Пулитцер сыйлығын беру кезінде. Соғыстар арасында топ ұшақтарды жиі ауыстырды, өйткені жаңа түрлері жасалды және ескі үлгілері ескірді. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған Curtiss JNS, SE 5 және Fokker D. VII истребительдерімен қызметін бастады. 1922 жылдан 1925 жылға дейін ол негізінен MB 3A истребительдерін пайдаланды. 1925 жылы ол 17-ші қуғын эскадрильясы үшін Curtiss PW 8 ұшақтарын, 1926 жылы Curtiss P 1 Hawks (PW 8 туындысы) және 1929 жылы Boeing P 12 ұшақтарын сатып алды. Осы кезеңде әр эскадрилья көбінесе басқалардан өзгеше ұшақ түрін пайдаланды. Қысқы ұшулар әр ақпанда Мичиган штатының Оскода қаласындағы Скил лагерінде жүргізілді, бірақ 1927 жылдың қаңтарында топ орнына Оттаваға (Онтарио) жасақ жіберді. 1929 жылдың қаңтарында топ Петоскиде (Мичиган штаты) жоғалған адамды іздеу және құтқару бойынша ұзақ операция жүргізді; ал 1930 жылдың қаңтарында эскадрильяны Солтүстік Дакота және Монтана арқылы Споканға (Вашингтон штаты) және кері қайтарды. Петоскейді құтқару кезінде ауа температурасы жоғарылап, ұшақ қозғалтқыштарын тоқтатты. Жергілікті цемент зауыты қозғалтқыш майын және басқа да бөлшектерді еріту үшін бу шлангін ұшырды, бұл ұшақтың жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Әуе күшін көрсету және азаматтық әуежайларды ашуға қатысу арқылы әуе корпусын жариялау 1929 жылы ең жоғары деңгейге жетті, онда 1-ші қуғын тобының бөлімшелері 24 әуежайды пайдалануға беру және 8 демонстрацияға қатысты. Алайда, ол басқа жолдармен да жағымды жарнама алды, 1925 жылдың 24 ақпанында Клинтон өзеніндегі мұз тұйықталуын бұзу үшін бомбаларды қолданды және 1927 жылы Чарльз Линдбергті Канадаға сүйемелдеді. 1924 жылдың 21 қаңтарында генерал-адъютант 1-ші қуғын тобының эмблемасын бекітті, оның негізі ретінде бірліктің тарихы пайдаланылды. Жасыл және қара түстер армияның әуе күштерінің түстерін білдіреді, бес жолақ бастапқы бес ұшу эскадрильясын білдіреді, ал бес крест топқа есептелген бес ірі Бірінші дүниежүзілік соғыс науқанын көрсетеді. Қалқанның үстіндегі гербте топтың латынша ұраны «Aut Vincere Aut Mori» (аудармасы: «Жең немесе өл») жазылған. 1957 жылы эмблема қайта қаралып, герб алынып тасталды және ұран қалқанның астындағы орамаға орналастырылды, қазір 1-ші тактикалық жауынгер қанатына бекітілді.
Әскери әуе корпусының қызметі
1926 жылғы Әуе корпусы туралы заң, Әуе қызметінің бастығы Мейсон Патрик жасаған және Білли Митчелл ісіне байланысты даулар мен Морроу комиссиясының ұсынымдарының нәтижесінде, Әуе қызметін АҚШ Армиясының Әуе корпусымен алмастырды. Заң Әуе корпусын кеңейту және жаңғыртудың 5 жылдық жоспарын бекітті, ол бастапқы 6 топтан тұратын болды, ал 1-ші топ – жалғыз іс-қимыл тобы. Экономикалық себептермен Кулидж әкімшілігінің жоспарды іске асыруға қарсылығы және одан кейін Ұлы депрессияның басталуы кеңейтуді күрт шектеді. 1-ші топ оқу-жаттығуларына шектеулерді және жеке құрам жалақысын төмендетуді бастан кешті. Офицерлер әр түрлі уақыт аралығында Азаматтық консервациялық корпуспен жұмыс істеуге жіберілді. Дегенмен, Әуе корпусы алғашқы он жылдығында 6 топтан 14 топқа дейін кеңейді, олардың жартысы – жаңа іс-қимыл топтары. 1-ші іс-қимыл тобы Selfridge базасында жеке эскадрильяларды даярлады және осы топтарды құру үшін тәжірибелі кадрларды ұсынды. 1934 жылдың ақпаннан маусымға дейін 1-ші іс-қимыл тобы президент Франклин Рузвельттің жарлығымен АҚШ-тың солтүстік-орталық аймағында пошта тасыды (Әуе поштасы дауына қараңыз). Бастапқы бұйрықтар бойынша 35 ұшқыш пен 16 ұшақ пошта тасымалына бөлінуі керек еді, бірақ тағайындалған Curtiss P-6 Hawk және Boeing P-12 истребительдерінің жүк көлемі жеткіліксіз болды. Нәтижесінде, топтың тізімінде 56 ұшқыш пошта тасымалына жіберілген деп тіркелді, ал топтың 70 ұшағының шамамен жартысы жұмыс істеді. Алғашқы аптада алты ұшақ апатқа ұшырады, Огайодағы қатыгез қысқы ауа райында қиындықтарға тап болды, тіпті бірінші күні бір адам қаза тапты. Барлығы он бір апатта он екі ұшақ жоғалды, бір ұшқыш және бір сарбаз қаза тапты, ал төрт ұшқыш пен бір механик жарақат алды. 1935 жылдың 1 наурызында бұрын корпус деңгейіндегі құрлықтық басқаруларға бекітілген барлық жедел ұшу бөлімшелері «Бас штаб, Әуе күштері» деп аталатын жаңа орталықтандырылған әуе күштерінің басқаруына біріктірілді. Бас штаб Әуе күштері үш қанатқа бөлінді, ал 1-ші іс-қимыл тобы 2-ші қанаттың құрамына кірді. 1937 жылы топ алғашқы жабық кабинасы және қысқартылатын шассисі бар моноплан истребителін – Seversky P-35 ұшағын алды, ол P-26 және PB-2A ұшақтарын алмастырды. P-35 ұшағы пайдаланудың басынан-ақ ескірген болатын және 1940 жылы Republic P-43 Lancer истребителімен ауыстырыла бастады. Бұл истребитель де қазіргі заманғы ұрысқа жарамсыз болды, ал АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу мүмкіндігіне дайындық 1941 жылдың шілдесінде 1-ші іс-қимыл тобына жаңа P-38 Lightning истребителін ұсынды, ал 27-ші іс-қимыл эскадрильясы Армия Әуе күштерінің инвентаризациясындағы алғашқы жедел ұшақты алды.
1-ші қуғын-сүргін тобының қолбасшылары
Командир Датес Лейтенант-полковник Дэвенпорт Джонсон 22 тамыз 1919 – 26 сәуір 1920 Майор Рид М. Чемберс 26 сәуір 1920 – 29 маусым 1920 Капитан Артур Р. Брукс 29 маусым 1920 – 5 қазан 1920 Майор Карл Спац 5 қазан 1921 – 25 сәуір 1921 Капитан Артур Р. Брукс 25 сәуір 1921 – 21 желтоқсан 1921 Майор Карл Спац 21 желтоқсан 1921 – қыркүйек 1924 Майор Томас Г. Ланфиер, аға қыркүйек 1924 – 4 ақпан 1926 Капитан Винсент Б. Диксон 4 ақпан 1926 – 26 маусым 1926 Майор Томас Г. Ланфиер, аға 26 маусым 1926 – 25 тамыз 1928 Майор Ральф Ройс 25 тамыз 1928 – 15 мамыр 1930 Майор Джеральд Э. Брауэр 15 мамыр 1930 – 18 шілде 1932 Майор Адлай Х. Гилкерсон 18 шілде 1932 – 4 шілде 1933 Лейтенант-полковник Фрэнк М. Эндрюс 4 шілде 1933 – 4 қазан 1934 Лейтенант-полковник Ральф Ройс 4 қазан 1934 – 30 сәуір 1937 Майор Эдвин Дж. Хаус 30 сәуір 1937 Полковник Генри Б. Клэгет 1938 Полковник Лоуренс П. Хики 1939 Лейтенант-полковник Роберт С. Израиль шілде 1941 – маусым 1942
Екінші дүниежүзілік соғыстағы 1-ші ұрыс тобы
АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қадам басқан күні 94-ші ұрыс эскадрильясы Техас штатының Эль-Пасо қаласында орналасқан еді, оның 20 P-38 ұшағы Селфридж әскери базасынан Калифорния штатының Марш әскери базасына бет алды. 27-ші және 71-ші эскадрильялар бірден Марш әскери базасына 12 P-38 және 24 P-43 истребителімен жіберілді. Марш әскери базасындағы қысқа мерзімді қызметі барысында топ жаңадан жұмылдырылған ұрыс топтарына кадрлық құрамды ұсынды, тағайындалған офицерлер мен сарбаздардың жартысынан астамын жоғалтты, бірақ 1942 жылдың 25 сәуірінде Еуропаға аттануға дайындық жүргізді. Алайда, топтың кететін уақытында зейнеткер капитан Эдди Риккенбеккер соғыс кезінде топқа бірнеше рет барып, олардың алаңдаушылықтарын тыңдап, генерал "Хэп" Арнольдқа жеткізді. Риккенбеккер Арнольдпен бірге шапқырдың сақинасы эмблемасын қайта орнату үшін жұмыс істеді, бұл эмблема Риккенбеккер зейнетке шыққанда оған тиесілігін мәлімдегеннен бері жоқ еді, және оны 94-ші ұрыс эскадрильясына қайтарды. 1942 жылы АҚШ-тың соғыс саясатында Еуропадағы соғысқа бірінші кезек берілді. 1942 жылдың 25 маусымындағы VIII ұрыс командованиесінің 46-шы арнайы бұйрығымен жаңадан тағайындалған 1-ші ұрыс тобының 86 ұшағы мен ұшқыштары "Болеро" операциясы аясында Англияға аттанды, ал алғашқы ұшақтар 27 маусымда ұшып кетті. P-38 ұшақтарының рейсін 97-ші бомбалау тобының жеке B-17 ұшақтары басқарды, олар Преск-Айл, Мэн, Лабрадор, Гренландия және Исландия арасындағы бағытты ұшқанда навигациялады. Рейс барысында 27-ші ұрыс эскадрильясы шілде және тамыз айларында Исландияның Рейкьявик қаласындағы "Индиго" әуежайында әуе қорғанысы үшін бөлінді. 1942 жылдың 15 шілдесінде 94-ші ФС-тен "Tomcat Yellow" және "Tomcat Green" атты алты ұшақ және олардың екі B-17 эскорт ұшағы нашар ауа райы мен отынның жетіспеуіне байланысты Гренландиядағы мұздыққа қонуға мәжбүр болды. Ұшқыштардың барлығы аман-есен құтқарылды, бірақ ұшақтар тасталып кетті. Топ штабы мен 71-ші ұрыс эскадрильясы Кингстон-апон-Халл қаласының жанындағы RAF Goxhill әскери базасында, ал 94-ші ФС Линдсидегі Киртон қаласында орналасқан. 27-ші эскадрилья 27 тамызда Англияға ұшып кетті, ал топ оңтүстікке қарай Ибслиге көшіп, Хай Эрколл қаласында орналасты. 1942 жылдың жаз айларында 1-ші ФГ Германияның басып алған Франциясының үстінен оқу, эскорт және ұрыс ұшақтарын ұшырды. Топ өзінің алғашқы жауынгерлік жоғалтуын 1942 жылдың 2 қазанында бастан өткерді, Франциядағы Меолтеге миссияға B-17 Flying Fortress бомбалаушыларын сүйемелдеп ұшып бара жатқан P-38F ұшағы Кале маңындағы JG 26-ның неміс истребителімен атылып түсірілді, және 2-ші лейтенант Уильям Х. Янг шайқаста қаза тапты. Бастапқыда Англияға орналастырылған ұрыс және бомбалау топтары (97-ші және 301-ші бомбалау топтары, 1-ші, 14-шы, 31-ші және 52-ші ұрыс топтары) "Шаян" операциясын қолдау үшін қайта тағайындалды және Солтүстік Африкаға қайта орналастырылды. Транзит кезінде екі 94-ші ФС Lightning ұшағы механикалық бұзылуларға байланысты бейтарап Португалияға қонуға мәжбүр болды, онда ұшақтар тәркіленді, ал ұшқыштар тұтқындалды. Алайда 1-ші лейтенант Джек Ильфри қашып, топқа оралды және оның жетекші асаларының бірі болды. 1-ші лейтенант Роберт Н. Ченовет өзінің P-38 ұшағы Ұлыбританиядан Солтүстік Африкаға пароммен ұшып бара жатып, 1942 жылдың 15 қарашасында Испанияның Корунна қаласындағы Ортигейра тауына құлап қаза тапты. 1942 жылдың 13 қарашасына дейін топ Алжирге көшіп келді, онда олар Африка корпусына қарсы әуеден қолдау көрсетті. 1942 жылдың 29 қарашасында 94-ші ұрыс эскадрильясы Жерорта теңізінде алғашқы ұрысқа қатысты, неміс әуежайын бомбалады және бірнеше әуе жеңісін тіркеді. Алайда жыл аяқталар тұсында топтың рухы төмендеді. Англиядан шөлге көшу сұйық салқындатылған Allison қозғалтқыштарының қызмет ету мерзімін кейде 200-300 сағатқа ұзартса да, қосалқы бөлшектер жетіспеді және жаңа ұшақтар болған жоқ. 1-ші, 12-ші және 14-ші ұрыс топтарының техникалық қызмет көрсетуін басқарған полковник Клиффорд Р. Силлиман, ангарлардың, машина жасау цехтарының немесе қызмет көрсету орындарының болмағанын еске түсірді, бұл жердегі ұжымдарды ашық ауада жөндеу жұмыстарын жүргізуге мәжбүр етті. Ұшқыштар шабуылға ғана емес, сонымен қатар үнемі желмен шашылып жатқан құм мен шаңға да ұшырады, бұл сүзгілерді, тыныс алу құралдарын және майлау материалдарын үнемі ластады. "Күннің күші соншалықты зор болды, механиктер фюзеляждың алюминийден жасалған беттеріне, қанаттары мен капондарына ашық терімен қол тигізе алмады", - деді Силлиман. Құм қозғалтқыш бөлшектеріне және қару-жараққа ғана емес, сонымен қатар экипаждың төсек-орынына, аяқ киіміне, киіміне, шашына, көзіне және тіпті тістеріне де енді. Ұшқыштар кейбір ұшақтарды жойғанын тіркеді, бірақ әуедегі ұшақтар арасындағы шайқастағы жоғалтулар ең жақсы жағдайда тең болды. Шамамен бір жыл бойы топ Алжир мен Тунис аймақтарында қозғалып, бомбалаушыларды сүйемелдеді және жердегі әскери кампанияға әуеден қолдау көрсетті. 1943 жылдың 23 ақпанында топ Кассерин өткелінде қиын жағдайдағы одақтас әскерлерін қолдау үшін екі күн бойы төмен деңгейде бомбалау миссияларын бастады, бірнеше ұшақтарды жоғалтты. 1943 жылдың сәуір айында немістер Африка корпусын күшейту үшін Ju 52 көліктік ұшақтарын Жерорта теңізінің үстінен толқын деңгейінде ұшырып жіберді, нәтижесінде одақтас әскерлерінің ұшақтары бірнеше рет шабуыл жасады және көптеген көліктік ұшақтар жойылды. 5 сәуірде 27-ші ФС ұшқыштары 11, сондай-ақ төрт Ju 87 Stuka және екі Bf 109 эскорт ұшағын атып түсірді, екі Lightning ұшағы жойылды. 10 сәуірде 71-ші ФС 15 Macchi 200 және Fw 190 истребителімен сүйемелделген үлкен күшті ұшырып түсірді, 20 көліктік ұшақ пен олардың 8 эскорт ұшағын жойды, өзінің ешқандай ұшағы жойылмады. Солтүстік Африка кампаниясы 1943 жылдың 7 мамырында Тунис қаласының басып алынуымен аяқталды.
Белгілер мен эскадрилья кодтары
1943 жылы 1-ші истребительдер тобының эскадрильялары бірлікті жылдам анықтау үшін өздерінің құйрықтарына, қанаттарының ұштарына және винттерінің ұштарына ерекше түстерді қолдана бастады. Бұл 8-ші әуе армиясы тобына тағайындалған фюзеляж әріптік кодтарына қосымша болды, және ол 1942 жылдың қарашасында 12-ші әуе армиясына қайта тағайындалған кезде де қолданыла берді. 27-ші ФС қызыл түс қолданды (эскадрилья коды HV, радио шақыру белгісі PETDOG), 71-ші ФС ақ түс қолданды (эскадрилья коды LM, шақыру белгісі CRAGMORE), ал 94-ші ФС сары түс қолданды (эскадрилья коды UN, шақыру белгісі SPRINGCAP). 1944 жылдың көктемінде топқа боялмаған алюминийден жасалған P-38 ұшақтары келгенде, 71-ші эскадрилья өз түсін қараға өзгертті. 1944 жылы бүкіл топқа қызыл спиннерлер де енгізілді. Солтүстік Африкаға шабуыл жасау кезінде ұлттық белгі сарымен шеңберленген болса, 1943 жылдың басында ол қызылмен шеңберленген жұлдыз және жолаққа ауыстырылды. 1943 жылдың мамыр айынан бастап стандартты жұлдыз және жолақ ұлттық белгісі қолданылды.
Италиядағы операциялар
Солтүстік Африкада алты ай бойы үздіксіз шайқасқаннан кейін, Жерорта теңізі маңында барлау және сүйемелдеу миссияларымен қысқа үзіліс жасалды. Бұл демалыс 1943 жылдың 15 тамызында аяқталды, өйткені Салерноға қонуға дайындық ретінде Оңтүстік Италияға қарсы әуе шабуылдары күшейді. 25 тамызда 1-ші FG 65 P-38 ұшағын ұшырып, 85 басқа ұшақпен бірігіп, Фоггиядағы әуежай кешеніне шабуыл жасады. Жердегі нысаналарды атқылаудан басқа, 1-ші FG ұшқыштары 88 неміс ұшағын зақымдады немесе жойды, екі P-38 жоғалды. Осы миссия үшін топ алғашқы "Ерекше бірлік цитатысын" (DUC) алды. Бес күннен кейін, 30 тамызда 1-ші ұрыс тобы екінші DUC-ті алды. Топ 44 ұшақпен Италияның Аверса қаласындағы теміржол торабына B-26 бомбалаушыларын сүйемелдеді, ал оларға шамамен 75-100 неміс ұшақтары қарсылық көрсетті. Екі есе көп болған топ 40 минут бойы Люфтваффемен шайқасып, бомбалаушыларға нысананы соққы беруге және жоғалтусыз базаға оралуға мүмкіндік берді, бірақ осының салдарынан 13 ұшақтан айырылды, 10 ұшқыш қаза тапты. 1-ші ұрыс тобы 1943 жылдың желтоқсанында жаңа құрылған 15-ші әуе күшінің құрамына кірді және Италияға көшті, Salsola әуежайы 1944 жылдың 8 қаңтарында дайын болғанға дейін бірнеше әуежайларда уақытша орналасты. Авиаторлар үшін тұру және жабдықтау жағдайлары жақсарды, олар көктемде жаңа P-38J ұшақтарын алды. 1944 жылдың 16 сәуірінде топ 1000-шы жауынгерлік миссиясын орындады. 1-ші ұрыс тобы 1944 жылдың 18 мамырында сүйемелдеу миссиясы үшін үшінші DUC-ті алды. 700-ден астам B-17 және B-24 бомбалаушыларын Румынияның Плоешти қаласындағы мұнай өңдеу зауыттарына сүйемелдеуге міндеттелген топ, нашар ауа райының салдарынан бомбалаушылардың жартысына жуығы миссияны тоқтатуға мәжбүр болды. 1-ші ұрыс тобы ауыр ауа райында нысанаға жеткен B-17 бомбалаушыларын қолдауға жалғастырды. Топтың 48 P-38 ұшағы 20 ұшақты атып түсіріп, зақымдады, бір P-38 жоғалды, ал қалғандары қашып кетті. Плоешти мұнай өңдеу зауыттарына жоғары биіктіктегі бомбалау шабуылдарының тиімсіздігі 1944 жылдың 10 маусымында 15-ші әуе күшінің жоспарлаушыларын 82-ші истребитель тобының 48 P-38 және 1-ші FG-нің 45 ұшағымен төменгі деңгейдегі шабуыл жасауға итермеледі. Механикалық ақаулар күшті 21 ұшаққа кемітті, оның 9-ы 1-ші топтан болды. Нысанаға бару жолында 1-ші FG-нің көп бөлігі навигациялық қателік салдарынан негізгі күштен бөлініп қалды. 71-ші ұрыс эскадрильясының бір бөлігі 6 Dornier Do 217 бомбалаушысын байқап, шабуыл жасады, бірақ бомбалаушыларды сүйемелдеген румындық IAR 80 ұшақтарының санын бағаламады. Алты истребитель мен екі бомбалаушы атып түсірілген деп есептелді, бірақ 71-ші 9 Lightning ұшағын жоғалтты. 82-ші FG, 27-ші ұрыс эскадрильясы және 71-ші ұшақтың бір бөлігі нысанаға келген кезде, Плоешти қорғаныс күштерінің толыққанды дайын екенін және нысаналарды жасыратын түтін экранын көрді. Флак шабуыл кезінде 7 P-38 ұшағын атып түсірді, ал тағы екеуі Италияға оралғанда шабуылдан жоғалды. Шабуылдан кейін 27-ші ұрыс эскадрильясы 30-40 Bf 109 ұшағымен шайқасып, 4 ұшақты жойды, 2-сін зақымдады, бірақ ұрыста 4 P-38 ұшағын жоғалтты. Барлығы, 1-ші ұрыс тобы 14 P-38 ұшағын атып түсірді, бұл соғыстағы ең ауыр бір күндік шығын болды, ал 18 ұшақ жойылды, оның ішінде 71-ші ұшқышы, 1-ші лейтенант Герберт Хатчтың бесеуі. 82-ші FG тағы 8 Lightning ұшағын жоғалтты. 1944 жылдың 10-21 тамызы аралығында 94-ші ұрыс эскадрильясы Корсикадағы Агионеге 60 Lightning ұшағын орналастырып, Оңтүстік Францияға одақтас әскерлерінің шабуылына әуе қолдауын көрсетті. 1944 жылдың 26 қарашасында Мюнхенге барлау миссиясын сүйемелдеу кезінде топ ұшақ пен ұшқышты Me 262 реактивті ұшағына жоғалтты. Топтың соғыстағы соңғы ірі операциясы 1945 жылдың 16 қаңтары мен 19 ақпаны аралығында болды. "Аргонавт" операциясы аясында 1-ші FG Ұлыбритания мен Америка делегацияларын Ялта конференциясына сүйемелдеді, президент Франклин Д. Рузвельт, премьер-министр Уинстон Черчилль және олардың көмекшілерін Қырымға алып бара жатқан кемелер мен ұшақтарды қорғау үшін 51 P-38 ұшағын орналастырды. Топ жауынгерлік операцияларға оралғаннан кейін көп ұзамай базаларын өзгертіп, Лесинаға көшті. Онда 1-ші ұрыс тобы екі YP-80A реактивті ұшағын (сериялық нөмірлері 44-83028 және 44-83029) алды, олар операциялық сынақтар үшін театрға жіберілді ("Экстраверсия жобасы"). Ұшақтар оңай танылатын құйрық жолақтарымен және мұрындарындағы "А" және "В" әріптерімен жауынгерлік операцияларға белгіленгенімен, 94-ші ФС екі операциялық ұшуға ұшты, бірақ соғыс аяқталғанға дейін ешқайсысы да ұрысқа қатыспады. 1945 жылдың 15 сәуірінде 27-ші ұрыс эскадрильясы, 1-ші ұрыс тобының соғыстағы алғашқы жеңісін бағындырған, сонымен қатар топтың екінші дүниежүзілік соғыстағы соңғы әуе жеңісін тіркеді, неміс әуежайларын атқылаған кезде 5 Lightning ұшағы атып түсірілді, 4 ұшқыш қаза тапты. Соңғы жауынгерлік шығындары 1945 жылдың 23 сәуірінде болды, үш ұшақ атып түсірілді және капитан Кларенс И. Кнапп қаза тапты. Шамамен үш жыл бойы жауынгерлік ұшу кезінде, 1942 жылдың 31 тамызынан 1945 жылдың 6 мамырына дейін, 1-ші ұрыс тобы 1405 жауынгерлік миссияда 21 000-нан астам ұшу жасады.
Соғыстан кейінгі әуе қорғанысының рөлі
1-ші жауынгерлік топ 1945 жылдың 16 қазанында таратылды. Соғыстан кейінгі әскери әуе күштерінің қайта ұйымдастырылуында топ P-80 Shooting Star ұшақтарымен жабдықталған жауынгерлік топ ретінде қайта жандандырылды, 1946 жылдың 3 шілдесінде Калифорния штатындағы Марч әуе базасында таратылған 412-ші жауынгерлік топты алмастырып, оның құрамы мен жабдықтарын алды. Әуе күштері 1947 жылдың 18 қыркүйегінде тәуелсіз күш ретінде құрылып, 1-ші жауынгерлік топ жаңа құрылған 1-ші жауынгерлік қанаттың құрамына кірді. (Тапсырмалар бойынша 1-ші жауынгерлік қанатқа жүгінуге болады.) 1947 жылдың жазында әскери әуе күштері Хобсон жоспарын сынақ ретінде іске қосты, әрбір әуе базасында өзін-өзі қамтамасыз ететін қанат құрылды. Нәтижесінде, 1947 жылдың 15 тамызында 1-ші жауынгерлік қанат Калифорния штатындағы Марч әуе базасында құрылып, 1-ші жауынгерлік топ оның жауынгерлік тобы ретінде бекітілді. Әкімшілік, техникалық қызмет көрсету, медициналық қолдау және материалдық-техникалық жабдықтау жеке қолдау топтарының жауапкершілігінде болды. Сынақтар сәтті аяқталды және әскери әуе күштері оны барлық тактикалық қанаттарына енгізді. 1-ші жауынгерлік қанат 1949 жылы F-86 истребительдерімен қайта жабдықталды, ал топ келесі жылдың сәуір айында 1-ші жауынгерлік ұшқыш-кемеге қарсы тобы (ЖҰҚТ) болып қайта аталды. 1950 жылдың қаңтарында Калифорниядағы Джордж әуе базасында орналасқан 1-ші топ "Sabre Dancers" әуе көрсету командасын құрды. 27-ші жауынгерлік ұшқыш-кемеге қарсы эскадрильясының (ЖҰЭ) бес ұшқышынан құралған команда 1950 жылдың 22 сәуірінде Флорида штатындағы Эглин әуе базасында президент Гарри С. Трумэннің қатысуымен ең танымал көрсетілімін өткізді. Корея соғысы кезінде 1-ші топ әуе қорғанысы рөлінде қызмет етті, ал қанаттың бөлімдері екі жағалауды қорғау үшін бөлінді. 1-ші ЖҰҚТ штабы, 27-ші және 71-ші ЖҰЭ уақытша Шығыс әуе қорғанысына жіберілді, ал қанат штабы мен 94-ші жауынгерлік ұшқыш-кемеге қарсы эскадрильясы Батыс әуе қорғанысының құрамына кірді. Топ 1952 жылдың 6 ақпанында барлық ЖҚ бөлімдерінің жалпы қайта ұйымдастырылуы кезінде таратылды, бұл ЖҚ-ның қолданыстағы қанаттық базалық ұйымдық құрылымындағы қиындықтарға байланысты, жауынгерлік эскадрильяларды тиімді орналастырудағы қиындықтарға жауап ретінде жасалды. және оның эскадрильялары басқа ЖҚ штабтарына қайта бөлінді. 1955 жылдың сәуірінде топтың атауы 1-ші жауынгерлік топ (Әуе қорғанысы) болып өзгертілді және тамыз айында Әуе қорғанысы қолбасшылығының құрамында қайта жандандырылды. Ол ЖҚ-ның 575-ші әуе базасын (кейіннен Әуе қорғанысы) тобын алмастырды, ол 1952 жылдың 1 ақпанынан бастап Сельфридж әуе базасының USAF үй иесі болды және 1953 жылдың 13 ақпанынан бастап Сельфридждегі жауынгерлік эскадрильяларға қолбасшылық етті. 575-ші топты алмастыру "Арроу жобасы" бағдарламасының бөлігі болды, бұл ЖҚ бағдарламасы тарихи бөлімшелерді қайта жандандыруға бағытталған. Алдымен радармен және Mighty Mouse зымырандарымен жабдықталған Солтүстік Американың F-86D Sabre истребительдерімен жабдықталған топтың 94-ші жауынгерлік ұшқыш-кемеге қарсы эскадрильясы (ЖҰЭ) деректер байланысымен жабдықталған F-86L истребительдеріне жаңартылды. Топ 30-шы әуе дивизиясының және Детройт әуе қорғанысы секторының құрамында, Сельфридж әуе базасында орналасқан қызметін жалғастырды.