Онтарионың жас хоккей командалары тарихы

Кіріспе

Онтариодағы жасөспірімдер хоккей командаларының сериясы

Оуэн Саунд Грейс – Канаданың Онтарио штатындағы Оуэн Саунд қаласындағы жасөспірімдер хоккей командаларының сериясы. Олар Үлкен Онтарионың Жасөспірімдер хоккей лигасының Орта Батыс дивизионында ойнады. Алғашқы Грейс командасы өз тарихының алғашқы жылдарында 1924 және 1927 жылдары Доминионның жасөспірімдер хоккей чемпионы атанды және Мемориал кубогын жеңіп алды. Грейс командасы 2012 жылдың жазында қаржылық қиындықтарға байланысты даулы түрде Брэмптон қаласына көшірілді. Грейс командасы жылдар бойы үш түрлі құрамда сақталды. Алғашқы Грейс 1913 жылдан 1977 жылға дейін өмір сүрді, екі Мемориал кубогын жеңіп, Оңтүстік Онтарионың А сыныптық хоккей лигасы тарағаннан кейін құлап кетті. Intermediate (аралық) Грейс 1978 жылдан 1982 жылға дейін Харди кубогын жеңу үшін ойнады, бірақ Major Intermediate A хоккей лигасы тарағаннан кейін таратылды. Соңғы команда – Modern Greys, 1973 жылы Junior D клубы ретінде құрылып, 1987 жылы Онтарионың Junior A хоккей лигасының чемпионатында жеңіске жетті. 1987 жылдан 2012 жылға дейін Грейс командасы OHA Junior B лигасының Орта Батыс лигасы/конференциясында ойнады, содан кейін Брэмптонға көшіріліп, 2012 жылы Оуэн Саундта Грейс хоккейінің 99 жылдық тарихы аяқталды.

Шаруашылық тобы (1973-1983)

Salvagemen командасы 1973 жылы Junior C деңгейінде құрылған. Бастапқыда олар Солтүстік Junior D хоккей лигасының мүшелері болды, бірақ плей-офф кезінде бұл лигадан бөлініп шықты. Оуэн Саунд тұрақты маусым аяқталғаннан кейін және «Супер C» плей-оффы деп аталатын кезең басталар арасында бес аптадай күшін жинады. «Супер C» чемпионына Джордж С. Дадли кубогы табысталды. Salvagemen командасы соңында Вудсток Navy Vets командасымен кездесті, бірақ 4:0 есебімен жеңіліске ұшырады. Келесі маусымда Salvagemen нағыз Junior C лигасында, Орталық Junior C хоккей лигасында өнер көрсетті. Олар тұрақты маусымды алтыншы және соңғы орында аяқтады, содан кейін Super C плей-оффына қатысты, бұл ірі халық санына ие командалар үшін арналған болатын. Оуэн Саунд Лондон және Брантфорд Gunners командаларымен сегіз командадан тұратын турнирде бақ сынасты; Salvagemen және Gunners командалары келесі сатыға өтті. Оуэн Саунд финалда тағы да Вудстокпен кездесті, бірақ бұрынғыдан да жақсы нәтижеге қол жеткізе алмады, төрт ойынның төртеуінде де жеңіліске ұшырады. Junior B Greys командасы Junior A лигасына көтерілген соң, Salvagemen олардың орнын Mid Ontario Junior B лигасында алды, бірақ Greys тоқтаған жерден жалғастыра алмады. 1975-76 жылдары команда алтыншы орынды иеленді және плей-оффтың бірінші турында Ориллиядан жеңілді. Келесі жылы олар бесінші орынға таяп, плей-оффқа ілікпеді. Команда атауын «Kings» деп өзгерту де көмектеспеді, олар 1977-78 жылдары тағы да бесінші орынды алып, жарыстан шығып қалды. Орталық Онтарио лигасы осы кезде таратылды және Kings командасы Орталық-Батыс Junior B хоккей лигасына қосылды. Қалған төрт команда (Ориллия, Барри, Oak Ridges Dynes және Thornhill Thunderbirds) жаңа Орталық лигасына өтті. Оуэн Саунд Kings 1980 жылы тағы да атауын өзгертіп, Оуэн Саунд Rutherford Mercurys атанды, олар жай ғана Mercurys деп те аталатын. Бұл 1983 жылға дейін сақталды.

"Сұрлар" оралды (1983-1987)

Меркури ұйымы 1983 жылы Грейспен бірікті, Оуэн Саундта 15 жылдан кейін алғаш рет бір жоғары деңгейдегі хоккей командасы қалды (Owen Sound Crescents қараңыз). Жаңа ұйым "Грейс" атауын сақтап, Орта батыс лигасында тағы екі маусым ойнады. Грейс 1985 жылы Онтарионың жастар хоккей лигасына көтеріліп, Junior B деңгейінен тағы бір қадам жасады. Олар Онтарио хоккей лигасының Гвельф Плетерс командасымен байланыс жасады және жаңа ортада өте жақсы өнер көрсетті, алғашқы маусымда үшінші орынға ие болды және екінші маусымда турнир кестесінде көшбасшы болды. 1986-87 жылдары плей-оффта жеңіске жетіп, Фрэнк Л. Бакланд кубогын ұтып алды, бұл 1974-75 жылдардан бергі алғашқы титулы болды, сондай-ақ Солтүстік Онтарионың жастар хоккей лигасының Никель Орталық Повер Трейнс командасына қарсы барлық Онтарио чемпионатына жолдама алды. OHA және NOJHL 1978 жылдан бері жыл сайын кездесіп, Дадли Хьюит кубогының жеңімпазын және Centennial Cup ұлттық II деңгейлі жастар хоккей чемпионатының провинциялық өкілін анықтап келеді. Бұрынғы жылдары әрқашан OHA чемпионы жеңіске жеткен. Бірақ "Никель Орталық" "Грейс" командасын 7 матчтық серияда 4:2 есебімен ұтып, бұл тізбекті үзді. OJHL маусымнан кейін таратылды; он жылдың ішінде екінші рет Оуэн Саунд өзінің II деңгейлі жастар хоккей лигасының құлдырауынан қиын жағдайда қалды. Бірақ бұл жолы "Грейс" Junior B деңгейіне қайта оралды.

"Б" сериясына қайта оралу (19872012)

Команда сол кезден бері Орталық лигада қалды, бұл кез-келген бірегей лигадағы ең ұзақ үздіксіз кезең, бірақ орташа жетістіктерге ғана қол жеткізді. Ең көңіл көншітпейтін маусымдардың бірі 1992-93 жылдары болды, онда «Сұрлар» күшті құрам құрастырып, турнир кестесінде екінші орынды иеленді, бұл Орталық аймақта олардың ең жоғары көрсеткіші болды. Команданы лиганың үздік мергені Боб МакАскилл бастады, ол 36 гол, 69 нәтижелі пас және 105 ұпай жинады, бірақ жартылай финалдық плей-офф кезеңінен өте алмады. «Сұрлар» 1995-96 жылдары ғана финалдық серияға өтті. Олар төртінші орынды иеленді, бірақ жартылай финалдық серияның шешуші ойынында Китченер «Датчмендерін» қосымша уақытта жеңіп шықты. Финалда олар күшті «Стратфорд Каллитонс» командасымен кездесіп, 4:1 есебімен жеңілді. Оуэн Саунд бұл жетістікті дамыта алмады және «Сұрлар» 1999-2000 жылдары ғана плей-офф финалына оралды. Бұл ойын Оуэн Саунд ойыншысының лигадағы мергендер тізімінде көшбасшылыққа қайта оралуын да белгіледі, өйткені Райан Даджон 59 гол мен 104 ұпай жинап, Кембридж «Уинтерхокс» командасының Майк Картермен теңесті. «Сұрлар» Китченер және Стратфорд командаларын жеңіп, «Каллитонс» командасының 1983 жылдан бері плей-оффтан шығарылғанын алғаш рет көрсететін нәтижелерге қол жеткізді, бірақ Кембриджке қарсы 4:2 есебімен жеңілді. «Уинтерхокс» сол жылы жеңіліссіз болды және алғашқы Сазерленд кубогының чемпионы атанды. Бұл жолы «Сұрлар» финалға қатысуын жаңа жетістіктерге жол ашу үшін пайдалана алды. 2000-01 жылдары олар 1987 жылдан бері алғаш рет бірінші орынды иеленді және ширек финалда Гвельф «Доминаторларын» жеңіп, Кембриджбен қайта кездесуге мүмкіндік алды. «Уинтерхокс» «Сұрлар» командасынан төрт орынға және 17 ұпайға артта қалды. Бұл Оуэн Саундтың 4:2 есебімен жеңілуіне кедергі болмады, бұл сүйікті «Сұрлар» үшін үлкен көңіл көншітпеушілік болды. Олар келесі финалға қатысу үшін бес жыл күтуге мәжбүр болды, олар 2004-05 жылдары 10 командалық лигада бесінші орынды иеленді. Таңқаларлығы, олар финалда фаворит саналды, өйткені олардың қарсыластары Листоуэл «Циклондары» Оуэн Саундтан 12 ұпайға артта қалды және тек жетінші орында ғана аяқтады. Бұл да маңызды емес, өйткені Листоуэлл 4:2 есебімен жеңіске жетіп, Сазерленд кубогының финалына жолдама алды. Өкінішке орай, алтыншы және соңғы ойын 2005 жылдың 28 наурызында – «Сұрлар» командасының екі Мемориал кубогын жеңген күнінде өтті. Содан бері «Сұрлар» жанкүйерлері қуантарлық жаңалық естіген жоқ. Команда 2005-06 жылдары 10 команданың ішінде тоғызыншы орынды иеленді және 1978-79 жылдардан бері алғаш рет Junior B плей-оффына қатыса алмады. Оуэн Саунд осы көктемде де алаңда болмайды, өйткені клуб тоғызыншы және соңғы орынға табан тіреп тұр. 2007 жылдың 11 қаңтарындағы көрсеткіштері 3-27-2-1 болды. 2007 жылдың 11 қаңтарында «Оуэн Саунд Сан Таймс» газеті жетекші мерген Грег Виргоның Кембриджге ауыстырылғанын, ал команда мүшесі Марк Инглендтің Стратфордқа жіберілгенін хабарлады. Бас менеджер Кевин Эмке екі ойыншының да плей-оффқа қатысатын клубтарға ауысуды сұрағанын, бұл өтініштер команда ішінде шиеленіс тудырғанын айтты. Команда капитаны Шон Динсмор да «Коллингвуд Блюз» клубына бара жатыр деп хабарланды.

The team has remained in the Midwestern league ever since, by far its longest continuous stretch in any one circuit, but have only had middling success. One of the most disappointing seasons was 1992 93 when the Greys put together a powerful lineup that finished second in the standings, the first time they had ever placed so high in the Midwest. They were led by league scoring champion Bob McAskill, who had 36 goals, 69 assists and 105 points, but failed to advance beyond the semifinal playoff round. It wasn't until 1995 96 that the Greys finally advanced to a final series. They finished a lowly sixth but eliminated the Kitchener Dutchmen in overtime of the seventh and deciding game of their semifinal series. They met the powerful Stratford Cullitons in the final and lost 4 1. Owen Sound could not build on that success and it wasn't until 1999 2000 that the Greys returned to the playoff final. Coincidentally, it also marked the return of an Owen Sound player to the top of the league scoring parade, as Ryan Dudgeon put up 59 goals and 104 points to tie Mike Carter of the Cambridge Winterhawks. The Greys reeled off series wins over Kitchener and Stratford—marking the first time the Cullitons had been swept from the playoffs since 1983—but fell short against Cambridge, losing 4 2. The Winterhawks did not lose again that year, rolling to their first Sutherland Cup championship. This time the Greys were able to use a final appearance as a bit of a stepping stone. In 2000 01 they earned a first place finish for the first time since 1987 and blew past the Guelph Dominators in the quarter finals, earning a rematch with Cambridge. The Winterhawks had finished four places and 17 points behind the Greys. That didn't stop them from dumping Owen Sound 4 2, a bitter disappointment for the favoured Greys. They had to wait five years for their next final appearance, which they earned in 2004 05 despite finishing fifth in the 10 team league. Surprisingly, they were considered the favourite in the final as their opponents, the Listowel Cyclones, had only finished seventh, 12 points behind Owen Sound. Again, that didn't matter as Listowel rolled to a 4 2 series win and a berth in the Sutherland Cup final. In a sad coincidence, the sixth and final game had been played on March 28, 2005—the anniversary of the Greys' two Memorial Cup wins. Since then, there's been little for Greys fans to cheer about. The team finished ninth out of 10 teams in 2005 06 and missed the Junior B playoffs for the first time since 1978 79. It appears Owen Sound will be on the sidelines again this spring as the club is headed for a finish of ninth and last. Its record as of January 11, 2007, was 3 27 2 1. The Owen Sound Sun Times newspaper reported on January 11, 2007, that leading scorer Greg Virgo has been traded to Cambridge and teammate Mark England has been sent to Stratford. General manager Kevin Emke said both players had reportedly asked to be dealt to playoff bound clubs, requests that had caused friction in the dressing room. Team captain Sean Dinsmore was also on the way out, reportedly bound for the Collingwood Blues.

Порт-Эльгин қаласында жарты күн жұмыс істеу (20002006)

Порт-Элгин аймағынан келген көптеген ойыншылары бар "Сұрлар" командасы 1999-2000 маусымында сол қаладағы жаңа Сауген Шорс қоғамдық кешенінде бірнеше үй ойынын өткізуге шешім қабылдады. Ойынға келушілердің саны өте жоғары болды, орташа есеппен 800-ге жуық адам келіп, бұл Оуэн Саундтағы Бейшоу қоғамдық орталығындағы ойындарға қарағанда әлдеқайда көп еді. 2000-01 маусымынан бастап "Сұрлар" үй ойындарының жартысын "Плекс" деп аталған ғимаратта өткізді. Команданың аты да өзгертілді, алдымен 2000 жылы "Оуэн Саунд Сауджин Грейс", содан кейін 2001 жылы "Оуэн Саунд Сауджин Шорс Грейс" деп өзгертілді. Порт-Элгиннен келген ойыншылардың саны азайған сайын, көрермендер саны да азайды. 2006 жылы "Сұрлар" Порт-Элгиннен бас тартып, Оуэн Саундқа толыққанды қайта оралуға шешім қабылдады. Команданың аты да дәстүрлі "Оуэн Саунд Грейс" атауына қайта өзгертілді. Өткен маусымдарда қиындықтарға тап болғандықтан, "Сұрлар" 2009-2010 маусымында бір жылға үзіліс жасауға шешім қабылдады.

2009/10 маусым

The Greys командасы 2009-2010 жылғы маусымды қаржылық қайта құру себептерімен аяқтады.

2010-11 маусым

Бір жылдық үзілістен кейін "Сұрлар" командасы аз санды құраммен оралып, қайта құру процесін бастады. Оуэн-Саундқа бәсекеге қабілетті маусымның үміті шамалы болды. Бірақ оралудың сәттілігі маусымдық көрсеткіште емес – Рождество демалысынан кейін ойыншылардың жаппай кетіп қалмауында. Ойыншылар қайта құру процесіне сенім артты және одан мойын бұрған жоқ, бұл оларға лигада үлкен құрмет әкелді және "Сұрлар" командасын келесі маусымға дайын, мықты ядросы бар жағдайда қалдырды.

2011-12 жылғы маусым

Маусымдық көрсеткіштер жақсырақ болғаннан кейін, команданың қоғамдық меншікте болғанына қарамастан, OHA команданың негізгі демеушісі Дэвид Арсеноға франшизаны беру туралы хабарлады. 2012 жылдың 25 сәуірінде OHA Арсеноның команданы Брэмптон, Онтариоға көшіру жоспарын мақұлдады. Осылайша, Оуэн-Саундтағы OHA жастар хоккейінің ұзақ жылдарға созылған дәстүрі, оның жүз жылдығына бір маусым жетпей аяқталды.

Тарих

Грейлер құрылғаннан бері шамамен 100 жыл ішінде көптеген құралымдар мен лигалар ауыстырды, бірақ олардың алғашқы тарихы Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан тоқтатылды. Соғыс аяқталғаннан кейін команда қайта құрылып, бірден көзге түсті, 1920 жылы жергілікті плей-оффта жеңіске жетіп, Торонто чемпионын 14:0 есебімен ұтты. Бір жыл өткен соң, Грейлер Солтүстік хоккей лигасының плей-офф финалына өтті. Команданың көптеген алғашқы ойыншылары Оуэн-Саунд қаласындағы Виктория мемлекеттік мектебінде оқыған, онда директор Генри Келсо (қаланың Келсо жағажайы оның атымен аталған) өте күшті мектеп хоккей бағдарламасын құрған еді. Осы Виктория мектебінің екі түлегі – кейін Ұлттық хоккей лигасының «Нью-Йорк Рейнджерс» командасында жарқын өнер көрсеткен шабуылшы Мелвилл «Бутч» Килинг және қақпашы Хедли Смит еді. 1923 жылдың күзінде олар Грейлер командасының құрамына ілікті; көп ұзамай олар да, олардың командасы да Канада хоккейі тарихында мәңгілік орын алды.

Мемориал кубогының ұлылығы

Килинг пен Смитқа тағы төрт Оуэн-Саунд жігіті қосылды, оның ішінде Эдвард "Тедди" Грэм деген болашақ NHL ойыншысы болды. Кейіннен НХЛ-ге шыққан екі ойыншы, команда капитаны Ларри "Дач" Кейн және болашақ Хоккей даңқы залының мүшесі Ральф "Куни" Уайланд, тоғыз ойыншыдан құралған құрамадағы үш импорттың арасында болды. 1923–24 маусым желтоқсанда басталды және төрт айдан кейін "Грейс" командасы "Доминионның жастар хоккей чемпионы" атанды, сол кездегі OHA Мемориал кубогының иегері болды. Оуэн-Саунд алғаш рет Ontario Hockey Association титулын жеңіп, J. Ross Robertson кубогын Китченер Гринширтс командасын екі ойынның қорытындысы бойынша 12:7 есебімен жеңіп алды. Бұған дейін "Грейс" командасы "Коллингвуд", "Мидленд" және "Торонто" командаларымен плей-офф кезеңдерінде жеңіске жеткен болатын, онда олар күшті қарсылық көрмеді. Оуэн-Саундтың келесі қарсыластары Солтүстік Онтарио хоккей қауымдастығының "Норт-Бей" және "Монреаль Вестмаунт" командаларымен бір ойындық плей-офф болды. Содан кейін клуб Шығыс Канада финалында "Кенора Тистлз" командасымен кездесті, екі ойынның қорытындысы бойынша 15:12 есебімен жеңіске жетті. "Грейс" командасы алғашқы ойынға "Тистлз" командасына қарсы Виннипегке (екінші ойын Кенорада өтті) барды, ал екі ойынның қорытындысы бойынша ұлттық финалда Калгари Канадианс командасымен бетпе-бет кездесу үшін Манитоба астанасына оралды. Килинг пен Уайланд әрқайсысы екі гол соқты, ал Фред Эллиот бірінші ойында бір гол соқты, нәтижесінде Оуэн-Саунд 5:3 есебімен жеңіске жетті. Уайланд пен Эллиот екі күннен кейін, 1924 жылдың 28 наурызында тағы да гол соқты, бірақ нағыз батыр 16 жасар қақпашы Хедли Смит болды. Калгари үшінші кезеңде 23 соққы жасады, бірақ ол олардың барлығын тойтарды және Калгариді 2:2 есебімен тең ұстады. "Грейс" командасы серияны 7:5 есебімен жеңіп, Доминион титулын жеңіп алды. Сол кезде сым арқылы хабар тарату жүйесі нәтижелерді Оуэн-Саундқа жеткізудің жалғыз тәсілі болды. Хабарламалар қалалық газет кеңсесінің сыртында ілінді, соңғы ойын кезінде 5000-нан астам жанкүйер болды деп есептелді. Оқиғадан төрт күн өткен соң чемпиондарды қарсы алуға шамамен 8000 адам келді, Оуэн-Саундтың сол кездегі халқы шамамен 12000 адамды құрастырған екенін ескерсек, бұл өте үлкен сан. "Грейс" командасы сол керемет маусымда 22 жеңіс, 2 тең және 2 жеңіліс көрсетті, 204 гол соғып, тек 69 гол жіберді. Уайланд 26 ойында 68 гол соғып, команданың үздік мергені атанды, ал Килинг 15 плей-офф ойынында 37 гол мен 46 ұпай жинады, бұл Канаданың жастар хокейдегі рекорды болуы мүмкін. 1925 жылы ОХА финалында Оуэн-Саунд "Торонто Аура Ли" командасына есебімен ұтылып, бұрынғы жетістігін қайталай алмады. 1924 жылғы чемпионатқа қатысты артефакттар соңғы жылдары табылған. Куни Уайландқа сыйға тартылған манжеткалар Торонтодағы Хоккей даңқы залындағы жастар хокеюі көрмесінің бөлігі болып табылады. "Грейс" командасының капитаны Дач Кейнге команда Оуэн-Саундқа оралған кезде сыйға тартылған алтын сағат қазір онлайн аукционда сатылуда. Сағаттың уақыты әлі де дәл көрсетіп тұр, оған "1924 жылдың 2 сәуірінде Оуэн-Саунд қаласының сыйы, Л.Дж. Кейн" деп жазылған. Сыртқы жағында хоккей таяқтары мен шайба бейнеленген, жоғары жағында "Доминион чемпиондары", ал төменгі жағында "Жастар хокеюі" деп жазылған.

Keeling and Smith were joined by four other Owen Sound boys, including another soon to be NHLer named Edward "Teddy" Graham. Two others who later made the NHL, team captain Larry "Dutch" Cain and future Hockey Hall of Famer Ralph "Cooney" Weiland, were among the three imports on the nine player squad. The 1923 24 season began in December and would end less than four months later with the Greys crowned "Dominion Junior Hockey Champions," winners of what was then called the OHA Memorial Cup. Owen Sound first captured the J. Ross Robertson Cup as Ontario Hockey Association titlists by defeating the Kitchener Greenshirts 12 7 in a two game, total goals series. That followed earlier playoff series wins over Collingwood, Midland and Toronto Varsity in which the Greys were not seriously challenged. Owen Sound's next hurdles were single game playoffs against North Bay of the Northern Ontario Hockey Association and Montreal Westmount. The club was then pitted against the Kenora Thistles in the Eastern Canadian final, a two game, total goals series won 15 12 by the Greys. The Greys had journeyed to Winnipeg for the first game against the Thistles (Game 2 was in Kenora) and they returned to the Manitoba capital to face the Calgary Canadians in the two game, total goals national final. Keeling and Weiland each scored twice and Fred Elliott scored once in the first game, won 5 3 by Owen Sound. Weiland and Elliott both scored again two days later, on March 28, 1924, but the real hero was 16 year old netminder Hedley Smith. Calgary peppered him with 23 third period shots but he stopped every one of them and held Calgary to a 2–2 tie. The Greys won the series 7 5 and, with it, the Dominion title. At the time, the wire service provided the only method of transmitting the results back to Owen Sound. Bulletins were posted outside the office of the city's newspaper, which estimated that more than 5,000 fans were there during the last game. It's believed that about 8,000 people turned out to welcome the champions home four days later, a remarkable number considering Owen Sound's population was only about 12,000 at the time. The Greys went 22 2 2 during that magical season, scoring 204 goals and allowing only 69. Weiland led the club with a whopping 68 goals in 26 games while Keeling added an incredible 37 goals and 46 points in 15 playoff games, which may very well be a Canadian junior hockey record. A repeat was not to be, as Owen Sound fell to Toronto Aura Lee in the 1925 OHA final. Artifacts from the 1924 championship have surfaced in recent years. Cufflinks presented to Cooney Weiland are part of a junior hockey exhibit at the Hockey Hall of Fame in Toronto. A gold watch given to Greys captain Dutch Cain on the team's return to Owen Sound is currently being auctioned online. The watch, which reportedly still keeps perfect time, is inscribed "Presented to L. J. Cain By The City of Owen Sound April 2nd 1924." The outer case has crossed hockey sticks and a puck, with "Dominion Champions" inscribed above and "Junior Hockey" below.

Junior B жылдары (1933-1975)

Грейлер Оуэн Саунд Трапперс клубының жас командасы ретінде қызмет етті, ол 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында OHA-ның Intermediate A лигасында өнер көрсетті. Бұл команданың келесі маңызды жеңісімен бірге болды, ол 1940 жылы OHA Junior B Sutherland Cup финалына дейін жетті. Оуэн Саундтың қарсыласы – Ватерлоо Сискинс клубы, ол бес ойынның ішіндегі ең жақсысын 3:1 есебімен жеңіп, 11 OHA титулының біріншісін иеленді. 21 жыл өткен соң, «Сұрлар» тағы да плей-оффқа қатысты. 1960-61 жылдары олар Орталық жас В хоккей лигасының бірінші орынына ие болды және 1940 жылғы жеңілістің кекін қайтарды, Гамильтон Биз және Сискинс клубтарын жеңіп, чемпионатқа жолдама алды. Оуэн Саунд кейін жартылай финалдық серияда Сент-Мэрис Линкольнс клубын жеңіп алды, бірақ Сазерленд кубогының финалында Сент-Майкл Бузерс клубына қарсы төрт ойынды қатарынан ұтылып, күші таусылды. Осы күнге дейін «Сұрлар» Сазерленд кубогының финалына ешқашан қатыспаған. «Сұрлар» 1960-шы жылдары Орталық жас B лигасының құрамында болды. Олар 1966 және 1968 жылдар аралығында плей-оффқа қатыса алмады, бірақ жағдайды өзгертіп, 1969 жылы бірінші орынды иеленді. Олар жартылай финалдық плей-офф сериясын Коллингвуд Блюз клубынан жеңіп алды, ол финалда Гвельф КМК клубын жеңіп, 1980-ші жылдарға дейін жалғасқан және төрт түрлі лиганы қамтыған үлкен хоккейлік бәсекелестіктің бастауы болды. Оуэн Саунд пен Коллингвуд 1971 жылы Орталық лиганың финалында қайта кездесті және Блюз, жартылай финалдық серияда Престон Рейдерс клубын жеңгеннен кейін, қайтадан басымдық танытты. «Сұрлар» екінші жыл қатарынан бірінші орынға ие болды және екінші жартылай финалда Китченер Рейнджерс B клубын 4:3 есебімен жеңіп, бес ойыннан кейін Коллингвудқа ұтылды. 1971-72 жылдары «Сұрлар» мен «Блюз» командалары «Ориллия Травелвейз», «Барри Колтс», «Ньюмаркет Редменс» және «Болтон Бруинс» командаларымен бірге жаңа «Онтарионың ортасындағы» жас B хоккей лигасына қосылды. Орилья кестедегі ойынды бірінші орында аяқтады, бірақ тағы да Оуэн Саунд пен Коллингвуд чемпионат раундында кездесті және тағы да «Блюз» 4:3 есебімен жеңіске жетті. 1972-1973 жылдардағы маусымда «Сұрлар» екінші орынға ие болды, бірақ олар лига плей-офын жеңіп, төрт ойын ішінде «Мидленд Флайерс» клубын жеңіп, ақырында, кем дегенде төрт ойында Коллингвудтан өтті. Бұл командада болашақ НХЛ ойыншысы Джим Робертс болды. Оуэн Саунд содан кейін Орталық лиганың Берлингтон Мохокс клубын 4:2 есебімен жеңіп, Торонто Ұлттық клубына қарсы OHA жартылай финалына өтті. Метро жас B хоккей лигасының чемпионы қатты күресте 4:3 есебімен жеңіске жетті. Оуэн Саундтың ең үздік маусымы 1973-74 жылдар болды. Команда бірінші орынға ие болды, бірақ қарсыластар арасындағы бесінші плей-офф кездесуі жоспарланған жоқ. Оның орнына, «Сұрлар» Барриді 4:1 және Мидлендті 4:1 есебімен жеңіп, екінші рет үздіксіз Мид Онтарио лигасының чемпионы атанды, содан кейін Оңтүстік-Батыс жас B хоккей лигасының Эльмира Сахар Корольдерін басып өту үшін алты ойын қажет болды. Оуэн Саунд Сазерленд кубогының жартылай финалына Метро лигасының чемпиондарына қарсы қайта оралды, бірақ осы жолы Брамалеа Блюз клубына жетінші және шешуші ойында тағы да жеңілді. Алайда Оуэн Саундтың суреттен тыс қалғанының қажеті жоқ еді. Брамалеа мен Ниагара округінің Гамильтон Ред Уингс командалары Онтарио чемпионаты үшін кездесті, ал «Блюз» бірінші ойынды жеңді, бірақ ойыншылар, шенеуніктер мен жанкүйерлерді қамтыған және 14 полиция қызметкерін аренаға шақырған қақтығыс болды. «Блюз» сериядан бірден бас тартты және OHA президенті Клифф Филлипс «Сұрларға» әрекетке оралуға және Гамильтонға қарсы финалда Брамалеаның орнын алуға рұқсат берді. Филипс көп ұзамай өзінің идеясы танымал емес екенін анықтады және оны бірден тастады; «Сұрлар» 13 жыл болмағаннан кейін OHA финалына жолдама алмады, ал Сазерленд кубогы Онтарио чемпионы ретінде Ред Уингс клубына берілді. «Сұрлар» 1974-1975 жылдары үшінші рет үздіксіз Мид Онтарионың тажын жеңіп алды, финалда бірінші орынды алған Коллингвудты 4:1 есебімен жеңді. Бірақ жол OHA ширек финалында аяқталды, онда Ватерлоо Сискинс Оуэн Саундты жағына алып тастады. Брамалеа, жеңіске ұшырағаннан кейін бір жылдан кейін, Сазерленд кубогын жеңіп алды. 30 жылдан кейін «Сұрлар» әлі де келесі жас B лигасының чемпионы болуды аңсайды.

The Greys served as the farm team for the Owen Sound Trappers, who competed in the OHA's Intermediate A league in the late 1930s and early 1940s. This coincided with the team's next notable championship run, which went all the way to the OHA Junior B Sutherland Cup final in 1940. Owen Sound's opponent was the Waterloo Siskins, who won the best of five series 3 1 and claimed the first of their 11 OHA titles. It was 21 years before the Greys again made it as far in the playoffs. In 1960 61, they finished first in the Central Junior B Hockey League and rolled to the championship by defeating the Hamilton Bees and the Siskins, avenging the 1940 loss. Owen Sound then eliminated the St. Marys Lincolns in a semifinal series but ran out of gas in the Sutherland Cup final against the St. Michael's Buzzers, losing in four straight games. To this day, the Greys have never made it back to the Sutherland Cup final. The Greys were part of the Central Junior B league throughout the 1960s. They failed to make the playoffs between 1966 and 1968 but turned things around and finished first in 1969 70. They lost a semifinal playoff series to the Collingwood Blues, who went on to win the final over the Guelph CMC's, and thus began a great hockey rivalry that lasted into the 1980s and spanned four different leagues. Owen Sound and Collingwood met up again in the Central league final in 1971 and the Blues, having already disposed of the Preston Raiders in a semifinal series, again prevailed. The Greys finished first for the second straight year and beat the Kitchener Ranger B's 4 3 in the other semifinal before falling to Collingwood in five games. In 1971 72, the Greys and Blues were placed in the new Mid Ontario Junior B Hockey League, along with the Orillia Travelways, the Barrie Colts, the Newmarket Redmen and the Bolton Bruins. Orillia finished first in schedule play but once again Owen Sound and Collingwood met in the championship round and once again the Blues came out on top, winning 4 3. The 1972 73 season saw the Greys finish in second place but they swept the league playoffs, knocking off the Midland Flyers in four straight games and finally getting past Collingwood, also in the minimum four games. This Greys team featured future NHLer Jim Roberts. Owen Sound then beat the Burlington Mohawks of the Central league 4 2 and advanced to the OHA semifinals against the Toronto Nationals. The Metro Junior B Hockey League champions won a hard fought series 4 3. Owen Sound's best season in this stretch was 1973 74. The team finished first, just ahead of Collingwood, but a fifth straight playoff meeting between the rivals was not in store. The Greys instead dumped Barrie 4 1 and Midland 4 1 to claim their second straight Mid Ontario league title, then needed six games to get past the Elmira Sugar Kings of the Southwestern Junior B Hockey League. Owen Sound was back in the Sutherland Cup semifinals against the Metro league champs but once again lost out in the seventh and deciding game, falling this time to the Bramalea Blues. That didn't mean Owen Sound was necessarily out of the picture, though. Bramalea and the Hamilton Red Wings of the Niagara District faced off for the Ontario championship and the Blues won the first game, but the contest was marred by a donnybrook that involved players, officials and fans and resulted in 14 police officers being called to the arena. The Blues immediately forfeited the series and incoming OHA president Cliffe Phillips decided to allow the Greys to return to action and take Bramalea's place in the final against Hamilton. Phillips soon found that his notion was not a popular one and he dropped it at once; the Greys missed out on a trip to the OHA final after a 13 year absence and the Sutherland Cup was awarded to the Red Wings as Ontario champs. The Greys wrapped up their third straight Mid Ontario crown in 1974 75, beating first place Collingwood 4 1 in the final. But the road ended in the OHA quarter finals, where the Waterloo Siskins swept Owen Sound to the side. Bramalea, back in the mix a year after its forfeit, went on to win the Sutherland Cup. More than 30 years later, the Greys are still searching for their next Junior B league championship.

II деңгей және аралық деңгей (1975-1982)

Клуб келесі екі жылды Оңтүстік Онтарионың Юниорлық хоккей лигасында өткізді, бірақ бұл көңіл көтермейтін маусымдар болды. Оуэн Саунд 1975-76 жылдары плей-оффқа шыға алмады, бесінші орын алды, ал 1976-77 жылдары төртінші және соңғы орынға түсті. Сол жылы барлық төрт команда да плей-оффқа іліккенімен, "Сұрлар" көпке соқпады, "Гюльф Плейтерс" командасы оларды төрт ойында жеңіп шықты. 1977 жылы SOJAHL таратылғаннан кейін, "Сұрлар" қиын жағдайда қалды. Олар Mid Ontario Junior B лигасына орала алмады, себебі оларды Оуэн Саундтың тағы бір командасы алмастырды, ол Оуэн Саунд Грей Брюс Сальваж деп аталды, бұл команда Salvagemen деп кеңінен танымал болды. Олар бір жылға тоқтап, 1978-79 жылдары жаңа Грузин шығанағының аралық A хоккей лигасының негізін қалаушы мүшесі ретінде мұзға қайта оралды. Олар бұрынғы жарқынын қайтаруға тағы да жетпеді, ешқашан үшінші орыннан жоғары көтерілмеді және плей-офф финалына бір рет қана өтті. "Сұрлар" 1982 жылы тағы бір үзіліске шықты, лиганың өзі жойылғанға дейін бір жыл бұрын.

Маусымдық нәтижелер

Маусым Ойын Ж Жқ Т ҚЖ Гол Дар Ұ Нәтижелер Плей-офф
1953 54 30 9 18 3 121 178 21 7-ші OHA тобы.
1954 55 30 12 15 3 155 116 27 4-ші CJBHL
1955 56 27 18 9 0 178 113 36 2-ші CJBHL
1956 57 27 19 7 1 193 101 39 2-ші CJBHL
1957 58 29 15 13 1 160 134 31 4-ші CJBHL
1958 59 30 20 9 1 203 124 41 2-ші CJBHL
1959 60 30 21 9 0 244 1-ші CJBHL
1960 61 29 22 5 2 186 117 48 1-ші CJBHL Жеңіс (лига)
1961 62 29 11 18 0 137 154 24 3-ші CJBHL
1962 63 36 22 12 2 216 162 46 1-ші CJBHL
1963 64 36 19 17 0 196 168 38 3-ші CJBHL
1964 65 42 18 23 1 188 183 37 5-ші CJBHL
1965 66 39 6 33 0 143 304 12 6-шы CJBHL
1966 67 32 3 28 1 120 279 7 5-ші CJBHL
1967 68 39 7 26 6 158 251 20 6-шы CJBHL
1968 69 36 16 14 6 157 161 38 4-ші CJBHL
1969 70 40 30 6 4 270 158 64 1-ші CJBHL
1970 71 41 28 11 2 171 108 58 1-ші CJBHL Жеңіліс (финал)
1971 72 40 26 12 2 255 177 54 2-ші CJBHL Жеңіліс (финал)
1972 73 40 24 13 3 222 157 51 2-ші MOJBHL Жеңіс (лига)
1973 74 40 30 6 4 274 147 64 1-ші MOJBHL Жеңіс (лига)
1974 75 40 23 11 6 229 157 52 2-ші MOJBHL Жеңіс (лига)
1975 76 60 23 32 5 272 339 51 5-ші SOJAHLDNQ
1976 77 37 10 22 5 167 246 25 4-ші SOJAHLL Жеңіліс (жартылай финал)

Сазерленд кубогының қатысушылары

1961: Сент-Майклз Бузерс Оуэн Саунд Грейстерді 4:0 есебімен жеңді.

Естелік

"Сұрлар" жақында ең ұзақ қызмет еткен екі президентінің қазасына күйінді.