Колумбиядағы Католик Шіркеуінің тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Колумбия католик шіркеуі, немесе Колумбиядағы католик шіркеуі – Оңтүстік Америка мемлекеті Колумбиядағы католик шіркеуінің бөлімшесі.

Ұйым

Ол 13 шіркеулік провинцияға, 13 архиепископтық және 52 епархияға, сондай-ақ маронит апостолдық экзархатына бөлінген. 120-дан астам діни ордендер, институттар және мирян ұйымдары ел бойынша жүздеген бастауыш және орта мектептерді, ауруханаларды, клиникаларды, жетімдер үйлерін, колледждерді және 8 университетті басқарады. Ең танымалдары – Боготадағы және Калидегі Понтифициал Универсидад Хаверияна, екеуі де иезуит университеттері. Зерттеулер мен сауалнамалар бойынша, Колумбия халқының шамамен 90% христиан дінін ұстанады, олардың көпшілігі (70,9%) католиктер, ал 16,7% протестанттық (негізінен евангелизм) немесе басқа христиандық топтарды ұстанады. 2020 жылы шамамен 10 000 священник және 12 000-нан астам қарындас 4 500-ден астам приходқа қызмет етті.

Тарих

1508 жылы елге католицизм әкелінді. 1534 жылы екі епархия құрылды. XVII ғасырдың ортасына қарай шіркеу, жергілікті тілдердің алуан түрлілігіне, үкіметтің араласуына және діни ордендер арасындағы бәсекелестікке қарамастан, айтарлықтай өсті. 1819 жылы тәуелсіздік жарияланғаннан кейін қудалаушылықтар болды. Латын Америкасы бойынша шіркеу Испанияға бағынышты болды және отарлық кезеңде және XIX ғасырдың бір бөлігінде оның мақсаттарына қызмет етті. Ол жергілікті элиталарды оқыту үшін (Сан-Бартоломе, Росарио университеті және Санто-Томас университеті) мектептер құруға және басқаруға, ауруханалар құруға және оларды ұстауға, отарлық бюрократиядан көмек алуға және жалпы алғанда, бақылау мен әлеуметтік байланыс құралы ретінде жауапты болды. XVIII ғасырдың соңында Бурбон реформалары бұл жүйені, әсіресе білім беру саласында бұзуға бастады. Алғаш рет бұрын қолданылып келген схоластикалық жүйенің пайдалылығы күмәндандырылды және өзгерістер ізделді. Тәуелсіздік кезінде дін қызметкерлері патшаны қолдағандар (роялистер) мен толық тәуелсіздікті қалағандар (ұлтшылдар) деп екіге бөлінді. Жоғары дәрежелі дін қызметкерлері (епископтар мен жоғары лауазымды тұлғалар) бірінші топты, ал приходтық дін қызметкерлері мен көптеген дінбасылар екінші топты қолдады. Діни қызметкерлердің тәуелсіздікке атсалысқан рөлі шешуші болды, себебі олар жауынгерлерді жұмылдыруға және қабылдауға көмектесті, сондай-ақ капелландық және әскери басшылық қызметтер атқарды. 1991 жылғы Колумбия Конституциясымен Колумбия мемлекеті енді католик мемлекеті болмай қалды. Теңдік және діни бостандық мойындалды. 2012 жылдың 22 маусымында Колумбия БАҚ-тары "Папа Колумбиядағы Пятидесятниктердің таралуына алаңдап отыр" деген тақырыптағы баяндаманы жариялады, онда діни көптүрлілікке ерекше мән берілді. Латын Америкасының көптеген аймақтарында Пятидесятниктер мен Евангелистердің белсенділігі күшейді. 2012 жылдың 31 қазанында Колумбия епископтар конференциясының бас хатшысы Хуан Висенте Кордоба епископы католик шіркеуінің сауда орталықтарында жамағатты іздеуге және осы коммерциялық орындарда приходтарды құруға тырысатынын мәлімдеді. 4 Мариано де Иса Эузе Хойос ("Марианито әкесі") және Сан-Хуан-де-Диостың 7 дінбасысы 2000 жылы мақұлданды, ал Мария-Иммакулата және Сиенаның қасиетті Екатерина ("Лауритас") миссионерлерін құрған Ана Лора Монтоя қасиетті деп жарияланды.

Catholicism was introduced to the country in 1508. Two dioceses were organized in 1534. The Church grew significantly by the mid 17th century, in spite of the variety of indigenous languages, government interference and competition among religious orders. Some persecution followed the declaration of independence in 1819. Throughout Latin America, the Church was subject to Spain and served its purposes throughout the colonial period and part of the nineteenth century. It was responsible for founding and directing schools for educating native elites (San Bartolomé, Universidad del Rosario, and the Universidad Santo Tomás), creating and sustaining hospitals, help from the colonial bureaucracy and generally, as an instrument of control and social cohesion. In the late eighteenth century, the Bourbon reforms began to break down this scheme, especially with respect to education. For the first time the usefulness of the scholastic system used until then was questioned, and changes were sought. At Independence, the clergy split between those who supported the king (royalists) and those who preferred absolute independence (nationalists). The high clergy (bishops and dignitaries) supported the former, while parish priests and many of the religious, supported the latter. The role played by the clergy in Independence was decisive, because it contributed to the mobilization and recruitment of fighters; they served as chaplains and military leaders. With the 1991 Constitution of Colombia, the Colombian State became no longer Catholic. Equality and religious freedom were recognized. On June 22, 2012, media in Colombia published the report titled "The Pope is concerned about the penetration of Pentecostals in Colombia" where religious pluralism merited serious consideration. The increasingly active presence of Pentecostal and Evangelical communities in many parts of Latin America were evident. On October 31, 2012, Bishop Juan Vicente Córdoba, Secretary General of the Colombian Episcopal Conference, announced that the Catholic Church would seek parishioners in shopping centers, placing parishes in these commercial establishments. 4

Mariano de Jesus Euse Hoyos (the "father Marianito") and 7 religious of San Juan de Dios were beatified in 2000, while Mother Laura Montoya, founder of the Missionaries of Mary Immaculate and St. Catherine of Siena ("Lauritas"), was canonized.