Форт Эшби тарихы және географиясы

Кіріспе

Fort Ashby – АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатындағы Минерал округінде, Паттерсон сағасының жанында орналасқан халық тығыздығы бар елді мекен. Ол Камберленд, Мэриленд-Батыс Вирджиния метрополитендік статистикалық аймағының бір бөлігі. 2010 жылғы халық санағы бойынша халқы 1380 адамды құрайды. Форт Эшби Минерал округі жәрмеңкесінің орны.

География

АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, CDP-нің жалпы ауданы – , оның ішінде жер және (1,03%) су құрайды.

Демография

2000 жылғы халық санауы бойынша, бұл Форт Эшби ауылының қазіргі орнында салынған және қазір «Эшбидің бекінісі» атты мұражай болып жұмыс істейді. Оны «Эшби бекінісінің достары» атты қоғам басқарады. Алғашқыда бекіністе 60 сарбаз болған. 1755 жылғы Рождество күні Фредериксбургтен келген капитан Чарльз Льюис бекініс пен 21 сарбаздан тұратын гарнизонға қолбасшылық етті. Ол полковник Вашингтоннан мүмкіндігінше үнсіз болуға және бекіністі барынша ұстап тұруға бұйрық алды, бірақ қажет болған жағдайда, оны тапсырудың орнына өртеп, Паттерсон сағасының шығыс жағында орналасқан Селларс бекінісіне немесе Камберленд бекінісіне қашуға тырысу керек болды. 1756 жылы Вашингтон Камберлендтегі полковник Адам Стивенге Эшби және Селларс бекіністерін азық-түлік пен оқ-дәрімен толық қамтамасыз етуді тапсырды. Форт Эшбидегі ең маңызды шайқас 1756 жылы болды, онда лейтенант Роберт Рутерфорд басқаратын рейнджерлер отряды француз және үндістер тобынан жеңілді. Француздар кеткеннен кейін, үндістер бекіністегілерді күзетіп қалды. Осы қоршау кезінде полковник Джон Эшби қазіргі Мақбара төбесіндегі бекіністен тыс жерде болғанда үндістердің шабуылына ұшырап, керемет қашып құтылды. Осы оқиғадан кейін бекініс «Эшбидің бекінісі» деп аталды. Кейін полковник Эшби бекініс басшылығына тағайындалды және Революциялық соғысқа дейін немесе одан кейін де сол жерде қалған сияқты. 1756 жылғы 22 сәуірде Вашингтон Эшбиге үндістер шабуыл жасаса, қараңғы түскенше күтіп, содан кейін бекіністі жарып, оқ-дәрісін алып Камберленд бекінісіне шегінуге кеңес берді. Сол жылы ол Вирджинияның вице-губернаторы Роберт Динвиддиге былай деп жазды: «Адамдар Франкфорт маңындағы жерді үндістерден қорқып тастап кетіп жатыр және жақын арада бүкіл Гэмпшир округы сияқты шөлге айналады деп қорқады». Шамамен екі жылдық үзілістен кейін ешқандай жазбалар табылған жоқ, сондықтан қазіргі Минерал округының барлық қоныс аударушылары Эшби және Селларс бекіністерімен қорғалғандарды қоспағанда, қуылды деп болжануда. Кейінірек Вашингтон губернатор-лейтенант Динвиддиге жазған хатында былай деді: «Оңтүстік жақтан хабар алу үшін жалдаған адамдарым кеше капитан Эшби мен басқа да тараптардан келген хаттармен оралды. Үндістер кетті. Олардың саны шамамен жүз елуге жуық, ал жетпіс адам қаза тапқан немесе жоғалған, бірнеше үйлер мен шаруашылықтар қираған. Мен тез арада Камберленд бекінісіне қарай жүріп барып, сондағы гарнизонды нығайтамын. Бұдан басқа, Потомак суларын күзету үшін рейнджерлердің екі-үш отряды болуы қажет деп ойлаймын. Капитан Вагнер маған Блю-Риджді өтудің қиын болғанын айтты, себебі адамдар өлімнен қашқандай қашып бара жатқан. Ол оларды тоқтатуға тырысты, бірақ олар барлық үйлер өртеніп жатыр деп сенгендіктен, ол сәтсіз аяқталды». Капитан Вагнер Франкфурт қаласының азаматы еді. Франкфурт қауымының алғашқы қоныс аударушылары үндістер оған қызығушылық танытпастан бұрын осы жақын маңдағы жерге иелік еткен болуы мүмкін бе деген сұрақ туындайды. Ақ түсті қоныс аударушылар 1732 және 1736 жылдар аралығында Франкфурт маңындағы Паттерсон өзенінің аңғарына келгені белгілі. Кейси, Панкейк, Форман және Ван Меттер есімдері Джордж Вашингтон танымал болғанға дейін белгілі болған. Британдық тақтан жер алғаннан кейін Томас Фэрфакс, Камеронның 6-шы Лорды Фэрфакс Вирджинияның Солтүстік мойыны ретінде белгілі болды, кейбір қоныс аударушылар Франкфортқа жалға алушылар ретінде келген болуы мүмкін. Алайда Вашингтонның зерттеуінен бұрын ауылдың айналасындағы жерлерді Tomahawk Claim негіздері бойынша адамдар алған болатын. «Менің таудан өткен саяхаттарым» атты күнделіктерінде Вашингтон 1748 жылғы 28 наурызда Паттерсон сағасында Абрам Джонсонмен бірге түні бойы болғанын, ал келесі күні 15 миль (24 км) жол жүріп, Соломон Хеджеске келгенін, ал кешкі асқа келгенде үстелде мата, пышақ, бұранда жоқ екенін айтты. Абрам Джонсон Франкфурт ауылының оңтүстігінде өмір сүрген. Американың Тәуелсіздік соғысына дейін аңғардың төменгі бөлігіне көп отбасылар көшіп келген жоқ. Джонсондар мен Ван Меттерлер ең ірі азаматтар және ең ірі жер иелері болған көрінеді. Соғыстың басталуымен, қоғамда жаңа есімдер танымал болды; олардың арасында Тайлор, Линн, Уильямс және Пауэлл бар. Тарихта Франкфурт туралы америкалық революциялық соғысқа қатысты өте аз мәлімет бар екенін білеміз. Потомак пен Мононгахела өзендерімен шектесетін елдің бүкіл бөлігі Революцияның артқы есігі ретінде белгілі болды. Франкфурт осы бөліктің ортасында орналасқан. Вирджинияның осы бөлігінен Революция тарихында аз айтылуының себебі, адамдар үндістерді күзетумен айналысқан. 1777 жылы капитан Уильям Форман Гэмпшир округынан үндістерді басып тастау үшін ерлер отрядын жинады, оларды британдықтар қоздырған. Ол олармен Уилинге қарай жорық жасады және онда Макмехен тарлығында үндістермен кездесіп, жеңілді. Форманның жеңіліске ұшыраған жерінде қазір WV 28 тас жолында Спрингфилд пен Ромни арасында ескерткіш орнатылған. Форман отрядында Франкфурттан келген Сэмюэл Джонсон, Джон Уиллисон және Уильям Линн болды. Олдтаун, Мэрилендте тұратын капитан Майкл Кресәп, Грин Спрингке қарсы Гэмпшир округына келіп, мылтықшылар отрядын ұйымдастырды. Олар Бостонға жорық жасады және онда бірнеше шайқастарға қатысты. Кресәп олармен Нью-Йоркке дейін қайтып келді, онда қайтыс болып, жерленді. Осы отрядтағы Франкфурттан келгендердің арасында Джонсон, Эшби, Вагонер, Уильямс, Пауэлл, Пью, Харрис және Миллер есімдері бар. Кресәп таун, Мэриленд оның құрметіне аталған. Соғыс аяқталғаннан кейін Франкфурт тез дамыды. Көптеген жаңа қоныс аударушылар келді, олардың арасында Келлер, Ричардс, Брокхарт және Дэниелс болды. Осы кезде қазір Бланш Велкердің тұрған кірпіш үйі мен ескі тас қонақ үйі салынды. Екі ғимарат та қонақ үй ретінде пайдаланылды, Шарльз Пайлс қазір тұратын жерге жақын орналасқан ескі қонақ үй мен Шорт Гэптегі тавернаны біршама алмастырды.

At the 2000 census, This was built at the present site of Fort Ashby village and it is now a museum run by Friends of Ashby's Fort. Initially, the fort had a garrison of sixty men. On Christmas Day 1755, Captain Charles Lewis of Fredericksburg took command of the fort and a garrison of twenty one men. He had orders from Colonel Washington to remain quiet as long as he could and to hold the fort as long as possible, but if necessary rather than surrender it to burn it and try to get to Fort Sellars, located on the east side of the mouth of Patterson Creek, or to Fort Cumberland. In 1756, Washington ordered Colonel Adam Stephen at Fort Cumberland to keep forts Ashby and Sellars completely supplied with food and ammunition. The only really important battle at Fort Ashby occurred in 1756 when Lieutenant Robert Rutherford and his company of rangers was defeated there by a band of French and Native Americans. After the French had gone from the vicinity the Native Americans remained watching for the inmates of the fort. It was during this siege that Colonel John Ashby, while out of the fort on what is now Cemetery Hill was attacked by the Native Americans and made a most remarkable escape to the fort. It is from this incident that the name of "Ashby's Fort" was applied. Colonel Ashby was later put in command of the fort and seems to have remained there until the Revolutionary War or after. On April 22, 1756, Washington wrote to Ashby that if he was attacked by Native Americans to wait for the cover of darkness then blow up the fort and retreat to Fort Cumberland, taking what ammunition they could. In the same year he wrote to Lieutenant Governor Robert Dinwiddie of Virginia as follows: "The people are all leaving the section around Frankfort in fear of the Indians and fear that in a short time it will be as desolate as all Hampshire County." Since there is a lapse of about two years for which no records of any kind have been found it is presumed that practically all settlers were driven out of what is now Mineral County except those who were protected by forts Ashby and Sellars. In a later letter to Lieutenant Governor Dinwiddie, Washington said: "The men I hired to bring intelligence from the South Branch returned last night with letters from Captain Ashby and other parties there. The Indians have gone. It is believed their numbers were, about one hundred and fifty, that about seventy men are killed or missing and that several houses and plantations were destroyed. I shall proceed by quick marches to Fort Cumberland to strengthen the garrison there. Besides this I think it is absolutely necessary to have two or three companies of rangers to guard the Potomac waters. Captain Wagner informs me that it was with difficulty that he passed the Blue Ridge as crowds of people were fleeing as if a lost moment would mean death. He endeavored to stop them, but in vain, as they believed that all homes were in flames." Captain Wagner was a citizen of Frankfort. It is really a question as to whether or not the first settlers of Frankfort community may have laid claim to the land of that immediate vicinity even before the Native Americans became much interested in it. It is known that white settlers came into the Patterson Creek Valley around Frankfort between the years 1732 and 1736. The names of Casey, Pancake, Foreman, and Van Meter were familiar before the prominence of George Washington. Following the grant of land, from the British Crown to Thomas Fairfax, 6th Lord Fairfax of Cameron known as the Northern Neck of Virginia, some settlers may have come to Frankfort as renters. Before Washington's survey, however, the immediate land around the village had been taken by people on the grounds of the Tomahawk Claim. In his journals of "My Journeys Across the Mountain," Washington said that he stayed all night on March 28, 1748, with Abram Johnson on Patterson Creek, and on the following day, marched 15 mile (24 km) to one Solomon Hedges, and when he came to supper, on the table was neither cloth, nor knife, nor fork. Abram Johnson lived a short distance south of Frankfort village. Up until the time of the American Revolutionary War there does not seem to have been very many new families moving into the lower part of the Valley. The Johnsons and Van Meters seem to have been the leading citizens and largest land owners. Just about the beginning of the War, however, new names became prominent in the community; among them are Tay lor, Lynn, Williams, and Powell. We find that history records very little about Frankfort with regard to the American Revolutionary War. That entire section of country bordering on the Potomac and Monongahela rivers was known as the back door of the Revolution. Frankfort was right in the heart of this section. The reason why we see so little mentioned from this section of Virginia in the story of the Revolution is that the men were kept busy watching the Indians. In 1777, Captain William Foreman gathered together from Hampshire County a company of men to keep down the Native Americans who had been agitated by the British. He marched with them to Wheeling and there met the Native Americans at the McMechen Narrows where he was defeated. A monument now marks the spot where Foreman's defeat occurred on WV 28 between Springfield and Romney. Men from Frankfort who were in Foreman's Company were Samuel Johnson, John Willison, and William Lynn. Captain Michael Cresap who lived in Oldtown, Maryland across from Green Spring, came over into Hampshire County during the early part of the Revolution and organized a company of riflemen. They marched to Boston and featured in several small skirmishes there. Cressap returned with them as far as New York where he died and was buried. The men in this company from Frankfort include the names of Johnson, Ashby, Wagoner, Williams, Powell, Pew, Harris, and Miller. Cresaptown, Maryland is named for him. Immediately after the close of the war, Frankfort seems to have developed rapidly. Many new settlers came, including the names of Keller, Richards, Brockhart, and Daniels. It was about this time that the brick house now occupied by Mrs. Blanche Welker and also the old stone hotel were built. Both buildings were used as hotels, replacing the old roadhouse which was located near where Charles Pyles now lives, and the tavern at Short Gap, to some extent.

Франкфурттың құрылуы

Бірнеше ауыл тұрғындарының, әсіресе Деннис Дэниелстің ықпалымен, Джон Келлерге тиесілі жүз отыз тоғыз акр жер қалалық учаскелерге көшелер мен аллеялармен бөлінді. 1787 жылдың 5 желтоқсанында Вирджиния Бас Ассамблеясы келесідей жарлық қабылдады:

1. Бас ассамблея шешімі бойынша, Хэмпшир округындағы Джон Келлерге тиесілі бір жүз отыз тоғыз акр жер, ол ыңғайлы көшелермен кіреберіс және шығару учаскелеріне бөлінген, «Франкфурт» деген атпен қала болып жарияланады. Джон Митчелл, Эндрю Купер, Ральф Хамфрис, Джон Уильямс, сенатор Джеймс Кларк, Ричард Стаффорд, Езекия Уайтман және Джейкоб Брукхарт мырзалар осы қаланың сенімділері болып тағайындалады. Олардың көпшілігі аталған учаскелердің шекараларына қатысты туындаған дауларды реттеу және оларда үй салу үшін қажетті ережелерді белгілеу құқығына ие болады. Егер сенімділердің бірі қайтыс болса, отставкаға шықса, округтен кетсе немесе заң бойынша басқа да мүгедектікке ұшыраса, қалған сенімділер бос орынды толтыруға құқылы болады. Осылайша таңдалған адам осы заңда көрсетілгендей толық құқықтарға ие болады. 2. Сондай-ақ, аталған қалада Джон Келлер сатпаған учаскелердің барлығы осы сенімділерге беріледі. Олар немесе олардың көпшілігі осы заң қабылданғаннан кейін алты ай ішінде сатудың уақыты мен орнын округтік сотта үш рет жариялап, учаскелерді аукцион арқылы сатуға және сатып алушыға меншік құқығын беруге міндетті. Бірақ, әр учаскеде он алты шаршы фут көлемде кірпіш немесе тас түтін шығаратын үй салу шартымен, ол үй сату күнінен бастап үш жыл ішінде тұруға жарамды болуы керек. Сатудан түскен ақша Джон Келлерге немесе оның заңды өкілдеріне төленеді. Егер учаске сатып алушы өздерінің келісімшарттарына сәйкес үй салса, ол осы штаттың басқа қалаларының меншік иелері мен тұрғындарына берілген барлық құқықтар мен жеңілдіктерге ие болады. Егер сенімділер сатқан учаскедегі үй белгіленген мерзімде салынбаса, сенімділердің көпшілігі осы учаскеге кіріп, оны қайтадан сатуға және түскен ақшаны аталған қала тұрғындарының игілігіне жұмсауға құқылы болады.

1. Be it enacted by the general assembly, that one hundred and thirty nine acres of land, in the county of Hampshire, the property of John Kellar, and laid off by him into in and out lots, with convenient streets, shall be, and the same is hereby established, a town by the name of Frankfort, and that John Mitchell, Andrew Cooper, Ralph Humphries, John Williams, Sen. James Clark, Richard Stafford, Hezekiah Whiteman, and Jacob Brookhart, gentlemen, be trustees thereof, who, or the major part of them, shall have power, from time to time, to settle and determine all disputes concerning the bounds of said lots, and to establish such rules and regulations for the regular building of houses thereon, as to them shall seem best. In case of the death, resignation, removal out of the county, or other legal disability of one or more of the said trustees, it shall be lawful for the remaining trustees, to supply such vacancy, and the person so chosen shall have the same power as if he had been particularly named in this act. 2. And be it further enacted, that so many of the lots in the said town as are not sold by the said John Kellar are hereby vested in the said trustees, and they, or a majority of them, shall within six months after the passing of this act, sell the lots at public auction, having previously advertised the time and place of such sale at the court house of said county, on three successive court days, and convey the same to the purchaser in fee, subject to the conditions of building a house on each, sixteen feet square, with a brick or stone chimney, to be finished fit for habitation within three years from the date of sale, and pay the money arising from such sale to the said John Kellar, or his legal representatives. So soon as the purchaser of said lots shall have built thereon according to their respective deeds of conveyance, they shall then be entitled to, and have and enjoy all the rights, privileges, and immunities, which the freeholder and inhabitants of other towns in this state, not incorporated, hold and enjoy. If the purchaser of any lot sold by the said trustees shall fail to build thereon within the time limited, it shall be lawful for the said trustees, or a majority of them, to enter into such lot, sell the same again, and apply the money for the benefit of the inhabitants of the said town.

Ерте сауда

Кейбір жер учаскелері жарияланған шарттарға сәйкес сатылып, салыныс жасалды. Көптеген учаскелер белгіленген мерзімде сатылмады, бірақ кейін сенімхат арқылы аукционда сатылды. Оларды Джозеф Инскип сатып алды, ол Франкфурт қаласының дамитынына үміттенді. Инскиптің сенімі мықты болғандықтан, қала дамыған кезде халықтың пайдасына жұмсалатын ауылдың ортасындағы төрт жер учаскесін сыйға берді. Бұл жер бүгінде "Қоғамдық алаң" деп аталады. Франкфурт қаласының құрылғаннан бері көп жылдар бойы бұл аймақтың сауда орталығы болып келді. Балтимор және Огайо теміржолы салынып бітіспей тұрғанда, Франкфурт Винчестерден Уилингке дейінгі тікелей бағытта орналасқан, және ай сайын жүздеген тонна тауар осы жолмен тасымалданды. Осы бағыттан өтетін ұзын керуендер Франкфурттағы екі қонақ үйдің жұмысын қамтамасыз етті. Көп рет қоғамдық алаң түнде құнды тауарлармен толтырылған, жабулы вагондармен қапталды. Сэмюэл Брэйди Франкфурттағы ең алғашқы және маңызды саудагерлердің бірі болды. Ол үлкен дүкендер желісін басқарды, олардың бірі Американдық Азамат соғысынан бұрын осы жерде орналасқан. Кез келген сұралған затты одан сатып алуға болатындығы айтылады. Адамдар онымен Кейзерден және одан жоғары, сондай-ақ қазіргі Ридджилиден, Солтүстік Потомак өзенін Камберлендке көліктің өте алмайтын кезінде үнемі сауда жасаған.