Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтондағы тарихи ғимарат, қазіргі уақытта өнер мұражайы қызметін атқаруда.
Historic building in Washington, D. C., currently serving as an art museum
АҚШ-тың патент және тауар белгілері басқармасы
1834 жылы Патенттік кеңсе құрылып, 1842 жылы ғимаратқа көшірілді. 1854 жылдан 1857 жылға дейін Клара Бартон Патент комиссарының кеңсе қызметкері ретінде ғимаратта жұмыс істеді, ол тең жалақы алатын алғашқы федералдық қызметкер болды. 1865 жылы, ал 1887 жылы ғимараттың батыс жанында өрт шығып, шамамен 87 000 патенттік модельдер жойылды; оны Адольф Клюсс 1877–1885 жылдары "заманауи Ренессанс" стилінде қайта жаңартып, 1877 жылғы Патенттік кеңседегі өрт туралы құжаттарда көрсеткен.
The Patent Office was founded in 1834, and it moved to the building in 1842. From 1854 to 1857, Clara Barton worked in the building as a clerk to the Patent Commissioner, the first woman federal employee to receive equal pay. In 1865, in 1887 the building's west wing suffered a fire that destroyed some 87,000 patent models; it was restored by Adolf Cluss, 1877–1885, in the style he termed "modern Renaissance" as documented in Patent Office 1877 fire.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысы кезінде ғимарат әскери казарма, аурухана және моргқа айналды. Жарақат алған сарбаздар екінші қабаттағы галереяларда, патенттік өтінімдермен ұсынылған өнертабыстардың үлгілері сақталған шыны шкафтардың арасында төсек-орындарда жатты. Америкалық ақын Уолт Уитман "Вашингтонның ең құрметті ғимаратында" жиі болып, жарақат алғандарға оқып берді. 1865 жылы ғимарат Линкольннің екінші инаугурациялық балының өтетін орны ретінде таңдалды. Уитман 1865 жылдың 24 қаңтарынан 30 маусымына дейін осы ғимаратта орналасқан Үндістер ісі жөніндегі бюрода жұмыс істеді, бірақ үстелінде "Шөп жапырақтары" кітабының бір данасы болғаны үшін жұмыстан босатылды.
During the Civil War, the building was turned into military barracks, hospital, and morgue. Wounded soldiers lay on cots in second floor galleries, among glass cases holding models of inventions that had been submitted with patent applications. The American poet Walt Whitman frequented "that noblest of Washington buildings" and read to wounded men. The building was chosen as the venue for Lincoln's Second Inaugural Ball in 1865. Whitman worked at the Bureau of Indian Affairs, located in the building, from January 24 to June 30, 1865, before being fired for having a copy of Leaves of Grass in his desk.
20 ғасыр
ХХ ғасырда ғимарат 1932 жылға дейін Патент кеңсесінің қарамағында болды, содан кейін Мемлекеттік қызмет комиссиясы орналасты. Көшені кеңейту оның оңтүстік порталына дейінгі монументалды баспалдақтардың бөлігін алып тастады. 1953 жылы ғимаратты автотұрақ үшін бұзу туралы заң ұсынылды, бірақ президент Дуайт Д. Эйзенхауэр 1958 жылы оны Смитсониан институтына беру туралы заңға қол қойды. Бұл АҚШ-тағы тарихи мұраны сақтау қозғалысы үшін маңызды жеңіс болды. 1964 жылдан бастап Фаукнер, Кингсбери және Стенхаус архитектура фирмасы ғимараттың ішкі кеңістігін мұражай ретінде қайта жаңартуды бақылады. 1965 жылы ғимарат Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1995 жылы Смитсониан институты Ескі Патент кеңсесі ғимаратының нашар күйде екенін хабарлады. Шатырдан су ағып жатты, кейбір залдарда төбеден түсетін сылақтарды ұстап алу үшін тор орнатуға тура келді; терезе жақтаулары шіріп, Үлкен залдың еден плиткалары құлап жатты, ал сыртқы қасбеті қатты зақымданып, жұдырықтай үлкен тас сынықтарын төгіп жатты.
In the 20th century, the building was occupied by the Patent Office until 1932; it then housed the Civil Service Commission. A street widening sliced away the monumental stairs to its south portico. In 1953, legislation was introduced to demolish the building for a parking lot, but President Dwight D. Eisenhower signed legislation giving it to the Smithsonian in 1958. This was an important victory for the historic preservation movement in the United States. The Faulkner, Kingsbury & Stenhouse firm of architects supervised the renovation of the interior as museum space starting in 1964. In 1965, the building was designated a National Historic Landmark. In 1995, the Smithsonian revealed the Old Patent Office Building was in serious disrepair. The roof leaked; netting had to be placed in some galleries to catch falling ceiling plaster; window frames were rotting; the floor tiles in the Great Hall were crumbling, and the exterior façade was so degraded it was shedding fist sized pieces of rock.
Жаңарту
Ғимарат 2000 жылы қажетті жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Кең көлемді қайта жаңартудан өткен соң, ол 2006 жылдың 1 шілдесінде қайта ашылды және Дональд В. Рейнольдс қорының сыйлығының құрметіне Дональд В. Рейнольдс Америка өнері және портреттері орталығы деп аталды. Ғимаратта екі Смитсонов мұражайының коллекциялары орналасқан: Ұлттық портрет галереясы және Смитсоновтың Америка өнері мұражайы. Смитсонов 2000 жылдың қаңтарында ғимараттың екі жылға жабылатынын, сомасы 42 миллион доллар болатын жөндеу жұмыстары жүргізілетінін хабарлады. Хардман Кокс Архитекторлар консервациялау және жөндеуді қадағалау үшін шақырылды. Кейіннен жөндеудің шамамен есептелген құны 2000 жылы 110-120 миллион долларға дейін өсті. 2000-2006 жылдар аралығындағы жөндеу жұмыстары Афиныдағы Парфенон үлгісінде салынған портиктерді, иілген екі қабатты баспалдақтарды, колоннадаларды, күмбезді галереяларды, үлкен терезелерді және қала блогындай ұзын шырақтарды қалпына келтіруді қамтыды. Смитсонов институтының мәлімдемесіне сәйкес, "ғимараттың тарихи құрылымын қалпына келтіру және тарихи материалдарды қайта пайдалану үшін жаңа сақтау технологияларын қолдануға ерекше күш-жігер жұмсалды". Бұл екі мұражай арасында қақтығыс тудырып, қай коллекцияға көбірек орын бөлу керек екендігі туралы көпшілік пікірталасына әкелді. Смитсонов бұл дауды іс жүзінде шешті: көрме алабына ең жақсы сәйкес келетін өнер туындылары орын алды. (Мысалы, қазіргі заманғы өнер көбінесе үлкен полотнолармен сипатталатындықтан, мұндай өнер биік төбелі үшінші қабатта орналасқан.) 2001 жылдың наурызына қарай Ескі патент кеңсесін жаңартудың құны 180 миллион долларға жетті. Сол айда Нэн Такер МакЭвой (Калифорниялық газет мұрагері және өнер меценаты) жөндеу жұмыстарына 10 миллион доллар сыйлады. Генри Люс қоры сол жылы тағы 10 миллион доллар берді. Дегенмен, шығындардың өсуі тоқтамады. Конгресс жөндеуге 33,5 миллион доллар бөлді, бірақ қайта құру шығындары 2001 жылдың маусымында 214 миллион долларға бағаланды және мұражайдың 2005 жылға дейін қайта ашылмауы күтілді. Бір айдан кейін қайта ашу мерзімі 2006 жылдың шілдесіне шегерілді. 2003 жылы жөндеуге мемлекеттік қаржы 166 миллион долларға дейін өсті, ал жеке қаржы көздерінен 40 миллион доллардан астам ақша жиналды. Смитсоновтың қызметкерлері кейіннен жөндеу жобасына маңызды өзгеріс енгізуді талқылай бастады: Ескі патент кеңсесі ғимаратының ортасындағы ашық аулаға шыны шатыр орнату. Конгресс бұл өзгеріске 2003 жылдың тамызында келісім берді. 2004 жылдың наурызында Смитсонов Фостер және Партнерс шыны шатырды жобалайтынын мәлімдеді. 2004 жылдың қарашасында Роберт Когод (жеке құрылыс компаниясының бас директоры) және оның әйелі Арлин (Чарльз Е. Смит құрылыс компаниясының мұрагері) шатырды аяқтау үшін 25 миллион доллар сыйлады. Ол кезде шығындар 298 миллион долларға жетті, ал жеке қаржыдан 60 миллион доллар жинау қалып қойды. NCPC-нің соңғы мақұлдауын алудағы және шатырға қажетті құрылыс материалдарын жеткізудегі кешігу шатырдың орнатылуын үлкенге тоқтатты. 2005 жылдың сәуірінде Смитсонов музейі 2006 жылдың шілдесінде музей қайта ашылған кезде шатырдың дайын болмайтынын және 2007 жылы орнатылатынын мәлімдеді. Бірақ жобаға қарсылық күшейді. Тарихи мұраларды сақтау жөніндегі кеңес (ACHP), федералды агенттік, ауланы жабуға, қоршау сызығынан жоғары тұрған шатырдың биіктігіне, шатырдың жарқын жарығына және ауладағы ландшафтты, фонтандарды және ағаштарды жоюға қарсы болды. Бұған АҚШ Ішкі істер министрлігі, Вашингтон округінің мемлекеттік сақтау кеңсесі және Ұлттық тарихи сақтау қоры да қарсылық білдірді. Фостер және Партнерс осы шағымдарға жауап ретінде шатырдың биіктігін азайтып, жарықтандыру жүйесін өзгертті. Сонымен қатар, олар шатырды ғимараттың төбесіне емес, сегіз болат бағанаға сүйеніп тұру үшін қайта жобалады. ACHP биіктік пен жарық өзгерістері жеткіліксіз екенін және бағаналар ауланың сұлулығын бұзады деп мәлімдеді. 2005 жылдың сәуірінде дизайнға енгізілген өзгерістер мен инфляция шатырдың құнын 38 миллион доллардан 50 миллион долларға дейін көтерді. NCPC өзінің екі алдын ала мақұлдауын қайтарып, 2005 жылдың 2 маусымында шыны шатырдың жобасын қабылдамады. NCPC өкілдері табиғатты қорғаушылардың көтерген мәселелеріне сенедінін айтып, Смитсоновтың жобалауды бекіту процесін адамдарды бөліп тастау деп айыптады. 6-5 дауыспен аула мен шатырдағы жұмыстар тоқтатылды және Смитсонов ауланы бастапқы көрінісіне қайтаруға міндеттелді (екі темір фонтанды қайта орнатуды қоса алғанда). Шатырдан бас тартқысы келмейтін Смитсонов 4 тамызда NCPC-ге бес балама ұсыныс енгізді. Екеуі жалпақ төбелі шыны шатырды қамтыды. Қалған үшеуі шатырды тағы 11,5 фут (4 метрге) төмендетіп, түнгі уақытта шатырды шамдармен жарықтандыру арқылы шам сияқты эффектіні болдырмау үшін жарықтандыруды өзгертуді ұсынды. Барлық баламалар жаңа ауланың жоспарланған ландшафтын өзгертіп, су нысандарын қосты. Біреуі кемінде темір фонтандарды сақтап қалды. Вашингтон Пост газетінің архитектуралық сыншысы Бенджамин Форджи бұл өзгерістерді "салыстырмалы түрде шағын түзетулер" және "іс жүзінде бірдей дизайн" деп сипаттады. 8 қыркүйекте 2005 жылы NCPC тағы да өз шешімін кері қайтарды. Ол 9-2 дауыспен толқынды шыны шатырды, ескі дизайннан өзгесіз сегіз болат бағананы және бұрынғы дизайнның түнгі жарығын сақтайтын балама ұсынысты қабылдады. NCPC белгілі ландшафт архитекторларының бірі Катрин Густафсон жасаған алдын ала аула ландшафты жоспарын да мақұлдады. Тарихи сақтаушылар көтерген шағымдардың ешқайсысы шешілмеді. Кешігу Смитсоновқа 10 миллион долларға түсті. Смитсонов екі мұражайды, консервация орталығын, ауланы, қойманы және Ескі патент кеңсесі кешеніндегі басқа да операцияларды сыйлыққа алғандары үшін "Дональд В. Рейнольдс Америка өнері және портреттері орталығы" деп атауға келісті. Смитсонов өзінің консервациялық зертханасын Гарольд Алфонд қорынан 5,7 миллион долларлық грант алғаннан кейін Лундер консервациялық орталығы деп атауға, жаңа 356 орындық жер асты аудиториясын Нэн Такер МакЭвой атымен атауға, ауланы Роберт және Арлин Когод ауласы деп атауға және "ашық қойма" құрылысын Люс қоры орталығы деп атауға уағдаланды. Алайда екі мұражай өздерінің аттарын сақтап қалды. Рейнольдс қорының сыйлығы жинауға 20 миллион доллар қалдырды.
The building was closed in 2000 for needed repairs. After undergoing extensive renovations, it reopened on July 1, 2006, and was renamed The Donald W. Reynolds Center for American Art and Portraiture in honor of a gift from the Donald W. Reynolds Foundation. The building houses the collections of two Smithsonian museums: the National Portrait Gallery and the Smithsonian American Art Museum. The Smithsonian announced the building would close in January 2000 for a two year, $42 million renovation. Hartman Cox Architects was hired to oversee the conservation and repair. The estimated cost of the renovation then grew, initially in 2000 to $110–120 million. The 2000 to 2006 renovation included restoring the porticos modeled after the Parthenon in Athens, a curving double staircase, colonnades, vaulted galleries, large windows, and skylights as long as a city block. According to the Smithsonian Institution, "Extraordinary effort was made to use new preservation technologies to restore the historic fabric of the building and re use historic materials." This led to acrimony between the two museums, and a public debate about which collection deserved more space. The Smithsonian resolved the dispute practically: Art that best fit an exhibition space got it. (For example, since modern art often tends toward large canvases, this art is on the high ceilinged third floor.) By March 2001, the cost of the Old Patent Office renovation rose to $180 million. That month, Nan Tucker McEvoy (a California newspaper heiress and arts patron) donated $10 million for the renovation. The Henry Luce Foundation gave another $10 million later that year. Costs continued to rise, however. Congress appropriated $33.5 million for the renovation, but the reconstruction costs were estimated at $214 million in June 2001 and the museum not scheduled to reopen until 2005. Just a month later, the reopening was pushed back even further to July 2006. In 2003, the government's contribution to the renovation rose to $166 million, and more than $40 million in private funds had been raised. Smithsonian officials subsequently began discussing a major change to the renovation design: Adding a glass roof to the open courtyard in the center of the Old Patent Office Building. Congress approved the change in August 2003. In March 2004, the Smithsonian announced that Foster and Partners, would design the glass canopy. In November 2004, Robert Kogod (a real estate development executive) and his wife, Arlene (heir to Charles E. Smith Construction fortune) donated $25 million to complete the canopy. By then, costs had risen to $298 million with $60 million in private funds still to be raised. Delays in obtaining final NCPC approval and construction materials for the canopy led to a major delay in the roof's installation. In April 2005, the Smithsonian said hat the canopy would not be ready by the time the museum reopened in July 2006, and would be installed in 2007. But opposition to the canopy was rising. The Advisory Council on Historic Preservation (ACHP), a federal agency, opposed enclosing the courtyard; the height of the canopy above the cornice line; the bright lighting of the canopy; and the destruction of the landscaping, fountains, and trees in the courtyard. Opposition was also expressed by the U. S. Department of the Interior, the Washington, D. C. State Preservation Office, and the National Trust for Historic Preservation. Foster and Partners reduced the height of the canopy and altered the way it would be lit in response to these complaints. They also redesigned the canopy to rest on eight steel pillars rather than resting on the roof of the building. The ACHP said the height and lighting changes were not enough, and that the pillars detracted from the beauty of the courtyard. The design changes, coupled with inflation, raised the cost of the canopy to $50 million from $38 million by April 2005. NCPC reversed its two previous preliminary approvals and rejected the design for the glass canopy on June 2, 2005. NCPC officials said they were convinced by the concerns raised by preservationists, and condemned the Smithsonian's design approval process for being exclusionary. The 6 to 5 vote forced work to come to a halt on the courtyard and canopy, and required that the Smithsonian restore the courtyard to its original appearance (including reinstallation of two iron fountains). Unwilling to lose the canopy, the Smithsonian brought five alternatives to the NCPC on August 4. Two included a glass canopy with flat roofs. Three others lowered the canopy by an additional 11.5 feet (4 m) and redirected the lighting to avoid creating a beacon like effect for the canopy at night. All the alternatives changed the proposed landscaping of the new courtyard and added water features. At least one retained the iron fountains. Washington Post architectural critic Benjamin Forgey described the changes as "relatively minor adjustments" and "pretty much the very same design". On September 8, 2005, the NCPC reversed itself yet again. It voted 9 to 2 to accept an alternative which retained the waving glass canopy, eight steel columns (unchanged from the previous design), and nighttime illumination of the previous design. The NCPC also approved the preliminary courtyard landscape design, which was created by noted landscape architect Kathryn Gustafson. Almost none of the complaints raised by historic preservationists were addressed. The delay cost the Smithsonian $10 million. The Smithsonian agreed to call the two museums, the conservation center, courtyard, storage facility, and other operations within the Old Patent Office complex the "Donald W. Reynolds Center for American Art and Portraiture" in appreciation for the gift. The Smithsonian said it would call its conservation laboratory the Lunder Conservation Center after receiving a $5.7 million grant from the Harold Alfond Foundation, name the new 356 seat underground auditorium after Nan Tucker McEvoy; designate the courtyard the Robert and Arlene Kogod Courtyard; and name its "open storage" facility the Luce Foundation Center. The two museums would retain their names, however. The Reynolds Foundation donation left just $20 million to be raised.
Қайта ашу
Ұлттық портрет галереясы мен Смитсоновтың американдық өнер мұражайы 2006 жылдың 1 шілдесінде қайта ашылды. Ғимаратты қайта жаңартудың жалпы құны 283 миллион долларды құрады. 2007 жылы аяқталуынан кейін «Вашингтон Пост» газетінің сыншысы Филип Кенникотт ауланы «тартымды және тыныш қоғамдық кеңістік» деп атады. Оның пікірінше, тарихи ескерткіштерді сақтаушылар әйнек шатыр ғимаратқа назарды бұрмалайды деп болжам жасап қателескен. Оның сөзіне сәйкес, «әйнек шатыр оны күшейте түседі, оңтүстік қанаттың құмды түсі мен текстурасын, солтүстік қанаттың жасыл-сұр гранит реңін ашып көрсетеді» және ғимараттың бөлшектері мен сызықтарын айқындырақ етеді. Ол ауланың ландшафтын «көркем» деп сипаттады, ал төрт қабатты су перделерін «әсерлі» деп атады. Ол былай деп қорытындылады: «Жұмыс аяқталғаннан кейін, шатыр сырттан жеткілікті көрінбейтіні өкінішті (оны анық көру үшін көшеден жоғарырақ, көрші ғимаратта болу керек, ал бірнеше блоктан шатырдың сызығынан үстінен көруге болады). Шатырға қарсы болғандар оның көшеден көрінбеуін қамтамасыз етуге көмектесті. Олар қателескен. Оны көруге лайық». 2008 жылы ғимарат «Condé Nast Traveler» журналының «әлемнің жеті жаңа керемет сәулет өнері» тізіміне енді.
The National Portrait Gallery and Smithsonian American Art Museum reopened on July 1, 2006. The total cost of the building's renovation was $283 million. In 2007, following its conclusion, Washington Post critic Philip Kennicott called the courtyard a "compelling and peaceful public space". Historic preservationists, he observed, were wrong in assuming the glass canopy would turn attention away from the building. To the contrary, he said, "the glass canopy enhances it, drawing out the sandy color and texture of the south wing and the greenish gray granite hues of the north wing" and allowing the details and lines of the building to come into higher relief. He called the courtyard's landscaping "resplendent" and the four floor level water scrims "captivating". He concluded, "Now that it's finished, it's unfortunate that the canopy isn't more visible from the outside (you need to be above street level, in an adjacent building, to see it clearly, and it can be glimpsed peeking above the roofline if seen from a few blocks away). Opponents of the canopy helped ensure that it would be all but invisible from the street. They were wrong. It deserves to be seen." In 2008, the building was named one of the "new seven wonders of the architecture world" by Condé Nast Traveler magazine.