Норич қаласы (Онтарио, Канада) – Оксфорд округіндегі муниципалитет. Тұрғындарының айтуынша, бұл қаланың атауы Англиядағы Норичтен ерекшеленеді. Тарихы, географиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвич қалашығы – Канаданың Оңтүстік-Батыс Онтарио провинциясындағы Оксфорд округіне қарасты муниципалитет. Норвич қалашығының орталығында Норвич қаласы орналасқан. Қала атауының қабылданған айтылуы – /ˈnɔːrwɪtʃ/ NORwitch, бұл Англияның Норвич қаласы үшін қолданылатын /ˈnɒrɪdʒ/ NORRij айтылысынан ерекшеленеді. Онтариодағы Норвичтің бастауы, 19 ғасырдың басында пионерлік отбасылар көшіп келген Нью-Йорк штатының солтүстік бөлігіндегі Норвич болуы мүмкін, онда бұл қауым Норвичвилл деп аталған. Оксфорд округінің 59-тас жолы (бұрынғы 59-автожолы) – қалашықтың көп бөлігінен, соның ішінде Норвич қаласынан өтетін маңызды солтүстік-оңтүстік бағытты жол. Жергілікті экономика көбінесе ауыл шаруашылығына негізделген, оның ішінде жүгері, соя және бидай өндірісі, ал қалашықтың солтүстік бөлігінде сүт шаруашылығы, оңтүстігінде темекі, көкөніс және женьшен өсіріледі. Сұраныс азайып бара жатқандықтан, женьшен мен дәстүрлі ақшалық дақылдар бірте-бірте бұрынғы ақшалық дақыл – темекінің орнын басуда.
The Township of Norwich is a municipality located in Oxford County in Southwestern Ontario, Canada. At the centre of the Township of Norwich is the Town of Norwich. The preferred pronunciation of the town name is '/n//ɔr//w//ɪ//tʃ/ NORwitch, which differs from the pronunciation '/n//ɒr//ɪ//dʒ/ NORRij used for the city of Norwich, England. The origin of Norwich, Ontario, is more likely Norwich in upper New York State, the area from which the pioneering families emigrated in the early 19th century, where the community was known as Norwichville. Oxford County Road 59 (formerly Highway 59) is the major north–south highway through much of the township, including the Town of Norwich. The local economy is largely agricultural, based on corn, soybean, and wheat production with dairy farming in the north part of the township and tobacco, vegetable, and ginseng farming to the south. Slowly, ginseng and traditional cash crops are replacing the former cash crop tobacco, as demand shrinks.
Қауымдастықтар
Бұрынғы Шығыс Оксфорд, Солтүстік және Оңтүстік Норвич елді мекендері, қазіргі Норвичке Биконсфилд, Бонд бұрышы, Браун бұрышы, Берджесвилл, Корнелл, Кредитвилл, Карри, Иствуд, Хоутри, Хинк бұрышы, Холбрук, Миллдейл, Мьюр, Ньюарк, Нью-Дурхам, Норвич, Ориел, Оттервилл, Оксфорд орталығы, Рок Миллс, Розана, Спрингфорд, Саммервилл, Блоус және Вандекар кіреді.
Formerly East Oxford, North and South Norwich Townships, modern Norwich includes the communities of Beaconsfield, Bond's Corners, Brown's Corners, Burgessville, Cornell, Creditville, Curries, Eastwood, Hawtrey, Hink's Corners, Holbrook, Milldale, Muir, Newark, New Durham, Norwich, Oriel, Otterville, Oxford Centre, Rock's Mills, Rosanna, Springford, Summerville, Blows, and Vandecar.
Тарих
1792 жылы провинцияға келгеннен кейін Жоғарғы Канаданың вице-губернаторы Джон Грейвс Симкоу шығарған алғашқы жарлықта Жоғарғы Канаданың саяси шекаралары ретінде өзі белгілеген атаулар мен шекаралар жарияланды. Кингстонның батысындағы аудандардың атаулары «Британияның айнасы» болсын деп шешті. Осы мақсатта, Онтарио көлінің бойындағы округтердің атаулары Нортумберленд, Дурхам, Йорк және Линкольн, ал Эри көлінің бойындағы округтердің атаулары Норфолк, Саффолк, Эссекс және Кент болды. (Бұл атаулардың реті Шотландия шекарасынан Англия арнасына дейін Англияның шығыс жағалауындағы округтерде де қолданылған.) Жарлықта Норфолк округінің солтүстік шекарасы Темза өзені деп белгіленді. Норвич және Дерехам қалашықтары бастапқыда Жоғарғы Канададағы Норфолк округіне жататын жерлерге кірді және Англиядағы Норфолк округіндегі Норвич және Дерехам қалаларының құрметіне аталды. 1793 жылы Симко, бірнеше үкімет шенеуніктерімен бірге, алты ұлттың жауынгерлерінің басшылығымен Темза өзенінің бойымен жаяу саяхат жасап, Англиядағы Темза өзенінің бойындағы жерлерді еске түсіретін қосымша жер-су атауларын беруге шешім қабылдады. Миддлсекс округі өзендегі «төменгі саласында» резервтелген қалалық жерге берілген атау болды, ол Лондон деп аталатын еді; Дорчестер «ортаңғы саласындағы» қалалық жер үшін, ал «жоғарғы саласындағы» аймақ Оксфорд аталды – бұл атаулар Англиядағы Темза өзенінің бойындағы жерлермен сәйкес келеді. 1798 жылы Жоғарғы Канадада осы жаңа бөлістерді іске асыру үшін заң қабылданғанда, Норвич және Дерехам Норфолк округінен бөлініп, Англиядағы Оксфордширден алынған Бурфорд, Бленхейм, Бландфорд және Оксфорд қалашықтарын қамтитын жаңа Оксфорд округіне қосылды. Осы сапардан оралғаннан кейін көп ұзамай, 1793 жылдың наурыз айында Симко Томас Ингерсолл мен оның серіктестерінен Жаңа Англиядан қоныс аударушыларды әкелуге уәде берген қалашықты беру туралы өтініш алды. Симкоға топтағы серіктестер тізімінің басында Массачусетс штатындағы Англия шіркеуінің (Англикан) белгілі миссионері Гидеон Боствик тұрғаны әсер етті, және топқа Темза өзенінің бойындағы Оксфорд қалашығы берілді. Мұндай жабайы аймақтағы қалашыққа қоныс аударушыларды әкелудің жалғыз жолы – Брантфордтан Темза өзеніне дейін 30 миль (48 км) қашықтықтағы жол салу еді, және Томас Ингерсолл келесі екі жыл ішінде осы жұмысты ұйымдастырды, оған көптеген сапарлар қатысты. Осының бәріне қарамастан, қалада тұрақты қоныс тапқан алғашқылар Сэмюэл Кенфилд аға және оның әйелі мен ұлдары болды. Олар жаңа үйлерін жол бойындағы саяхатшылар үшін жартылай тоқтау орнына айналдыруға келісті, ол кейіннен Оксфорд орталығы деп аталды. Бұл оқиға сол жердегі зиратта және бастауыш мектептің алдында, шығысқа қарай, қазіргі «Ескі сахна жолы» деп аталатын жерде естелік тақталармен бейнеленген. Боствиктер, Ингерсоллдар және Кенфилдтер – 1600 жылдары Жаңа әлемде өмір сүрген Жаңа Англия отбасылары, және шекаралық өмір олар үшін ұрпақтар бойы табиғи нәрсе болды. Боствиктер мен Кенфилдтер неке арқылы туысқандық байланыста болды және бірнеше жерлерде қауымдық көшбасшылар болды. Сэмюэл Кенфилд аға Оксфорд қонысы үшін ерекше құнды болды, өйткені ол бұрын Нью-Гэмпшир тауларында жаңа қоныс құру өмірін өмір сүрген. 1770 жылдардың басында ол әйелі Люсимен бірге Коннектикут отбасыларына қосылды, олар Марлоудың шөлдік қалашығын алды, және Сэмюэл көп ұзамай қала басшысы болды, қауымның сайланған өкілдерінің бірі болып сайланды және жергілікті ополчення ротасының капитаны болып тағайындалды. Тәуелсіздік соғысы басталғанда, ол ротаны Континенттік армияны қолдау үшін біріктірді. Осы үшін ол әлі күнге дейін Марлоуда жергілікті батыр ретінде құрметтеледі. Алайда, Марлоу жылдары оның отбасы үшін де қайғылы болды, өйткені үш қызы қайтыс болды және сол жерде жерленді, олардың екеуі 1789 жылы үй өртінен бірге қаза тапты. Сэмюэл дауыстар естігенін айтты, бұл оны Марлоудан кетуге итермеледі, және отбасы оңтүстік Вермонтте тұрған кезде Гидеон Боствик өзінің Англия миссионерлік аймағын сонда барып, алыстағы Оксфордта алынған қалашықтық грант туралы хабарлады. Сэмюэл және отбасы жаңа жобаға қосылуға келісті, бірақ ол баптист ретінде өз сенімін өзімен бірге алып келді. Ол 1770 жылдардың басында Калеб Блад атты миссионерге тартылған Марлоудағы баптист уағыздаушысы болды, ал Калеб Блад отыз жылдан кейін Жоғарғы Канаданың батысындағы алғашқы баптист миссионері болды. Бұрынғы Норвич қалашығына қоныс аудару Оксфорд қалашығынан он бес жылдан астам кейін басталды. Норвич қонысын екі адам құрды: Питер Лоссинг және Питер Де Лонг. Екеуі де Нью-Йорктан келген. Питер Лоссингтің үйі Норвичтегі алғашқы үй болды. Қазір ол ескі квакерлер үйінің жанында тұр. Екеуі де квакерлер болды. Норвич қаласы толығымен квакерлер қонысы ретінде басталды. 1799 жылы Норвич қалашығын шешуші Уильям Хамбли желілерге, бөлімдерге және учаскелерге бөлді. Пошта бөлімі 1829 жылдан бастап жұмыс істеді. 1855 жылы қалашық Солтүстік және Оңтүстік Норвич қалашықтарына бөлінді.
Upon his arrival in the province in 1792, the first proclamation issued by John Graves Simcoe, the Lieutenant Governor of Upper Canada while still at Kingston, announced the names and boundaries he had decided upon as political boundaries for Upper Canada. For areas lying to the west of Kingston, he decided that county names would be a "mirror of Britain". To accomplish this, the sequence of names for counties along Lake Ontario became Northumberland, Durham, York and Lincoln, and for counties along Lake Erie, the names became Norfolk, Suffolk, Essex and Kent. (This was the same sequence of county names in place along the eastern seacoast of England, running from the Scottish boundary down to the English Channel.) The proclamation defined the northern boundary of Norfolk County as being the Thames River. Norwich and Dereham townships were originally within the land area designated as belonging to Norfolk County in Upper Canada, and were named after the towns of Norwich and Dereham in Norfolk County in England. Gov. Simcoe with several other government officers, guided by a party of Six Nations warriors, conducted a wilderness tour on foot down and back up the length of the Thames River in 1793 and decided to assign additional place names to mirror those they knew along the Thames River in England. Middlesex County was the name assigned to the area around a town site reserved at the "lower forks" in the river, to be called London; Dorchester was the name for a town site at the "middle forks", and the area around the "upper forks" was to be Oxford the same sequence of names as found along the Thames in England. When legislation was passed in Upper Canada in 1798 to implement these new divisions, Norwich and Dereham were separated from Norfolk County and added to the new Oxford County, which included also Burford, Blenheim, Blandford and Oxford townships names drawn from Oxfordshire in England. Shortly after returning from this tour, Simcoe received in March 1793 a petition from Thomas Ingersoll and associates asking for grant of a township to which they promised to bring settlers from New England. Simcoe was impressed that the list of associates in the group was headed by the name of Gideon Bostwick, a well known Church of England (Anglican) missionary in Massachusetts, and the group was granted the township of Oxford on the Thames. The only way to bring settlers into such a wilderness area township was to first build a road from Brantford up to the Thames River, a distance of 30 mile (48 km), and Thomas Ingersoll arranged that work over the course of the next two years, involving numerous journeys back and forth by those involved. In all of this, the first ones to become permanently settled in the township were likely Samuel Canfield Sr. and his wife and sons, who agreed to make their new home into a half way stopping point for travellers along the road, at what became known as Oxford Centre. This is commemorated with plaques at the cemetery there and in front of the elementary school a short distance to the east along what is now known as "The Old Stage Road". The Bostwicks, Ingersolls and Canfields were all New England families who had made their start in the New World in the 1600s, and frontier living had been second nature to them for generations. The Bostwicks and Canfields were kinfolk by marriage and as community leaders in several places. Samuel Canfield Sr. was particularly valuable to the Oxford settlement because he had already lived the life of starting a new settlement in the mountains of New Hampshire. In the early 1770s he and wife Lucy joined a group of Connecticut families who had been granted the wilderness township of Marlow there, and Samuel soon became a town leader, elected one of the selectmen for the community and appointed captain of the local militia company. When the War of Independence came, he rallied the company to support the Continental Army. For this he is still revered as a local hero in Marlow. For he and his family, however, the Marlow years also brought sorrow, because three daughters died and are buried there, two of them lost together in a house fire in 1789. Samuel complained of hearing voices which eventually drove him to quit Marlow, and the family was living in southern Vermont by the time Gideon Bostwick was traveling his Anglican mission circuit which reached there, spreading word of the township grant which had been received in far away Oxford. Samuel and family agreed to join the new venture, but he brought with him his own faith as a Baptist. He had been a Baptist preacher in Marlow, a community which had been drawn to a missionary named Caleb Blood in the early 1770s, and Caleb Blood became the first Baptist missionary in western Upper Canada thirty years later. Settlement in the former Norwich Township came more than fifteen years after Oxford Township. The Norwich settlement was founded by two men: Peter Lossing and Peter De Long. Both were from New York. Peter Lossing's house was the first one in Norwich. It now stands by the old Quaker Meeting House. Both men where Quakers. The town of Norwich commenced as a completely Quaker settlement. In 1799, the Township of Norwich was laid out by surveyor William Hambly into lines and concessions and lots. The post office dates from 1829 onward. The township was divided into North and South Norwich Townships in 1855.
Норвич квакерлер қонысы
1809 жылы Нью-Йорк штатының Датчесс округінен шыққан Достар қоғамының мүшесі Питер Лоссинг Норвич қалашығына сапар жасады, ал 1810 жылдың маусым айында қайын інісі Питер Де Лонгпен бірге осы аймақта жер сатып алды. Сол күзде Лоссинг отбасын Үстіңгі Канадаға көшірді және 1811 жылдың басында Норвич қалашығына қоныстанды. Де Лонг отбасы және тағы тоғыз адам, көбінесе Датчесс округінен, сол жылы Лоссингке қосылды, ал 1820 жылға қарай шамамен елуге жуық адам осы жерге қоныстанды. Олардың көпшілігі квакерлер болды және 1812 жылы жоспарланған, 1817 жылы салынған ағаштан жасалған жиналыс үйі салынды. Осы епті пионерлер Үстіңгі Канададағы ең сәтті квакер қауымдастықтарының бірін құрды.
In 1809 Peter Lossing, a member of the Society of Friends from Dutchess County, New York, visited Norwich Township, and in June, 1810, with his brother in law, Peter De Long, purchased of land in this area. That autumn Lossing brought his family to Upper Canada and early in 1811 settled in Norwich Township. The De Long family and nine others, principally from Dutchess County, joined Lossing the same year and by 1820 an additional group of about fifty had settled within the tract. Many were Quakers and a frame meeting house, planned in 1812, was erected in 1817. These resourceful pioneers founded one of the most successful Quaker communities in Upper Canada.
Оттервиллдің топырақ ұнтағын және Оттер Криктің пилорамалары
Бұл жердегі алғашқы диірменді 1807 жылы Джон Эрл мен Пол Аверилл-младший серіктестері салған. Аверилл отбасы Массачусетс штатындағы Грейт-Баррингтон аймағынан шыққан, Оксфордқа келгенге дейін Томас Ингерсолл сол жерде тұрған. Пол Аверилл аға 1790 жылдары Таунсенд қалашығында диірмендерді дамытқан. Джон Эрл Полдың қызы Мэриге үйленді және Пол Аверилл-младшиймен бірге Таунсенд диірмендерін басқарды. 1806 жылы Эрл Оттервиллдегі диірмен орналасқан жерді сатып алды және қайын інісі Полмен (кейде Пауль Эйвери деп аталған) бірге бұл жерде алғашқы астық диірменін салды. Бүгінде тұрған диірменді 1845 жылы Эдвард Буллок пен Герберт Хиллиард Камерон Таффорд салған. Оңтүстік Норвич тарихи қоғамы жалға алу негізінде осы тарихи орынды сақтап, сұраныс бойынша экскурсиялар ұсынады. Ауылдың орталығында орналасқан диірмен мен оны қоршаған шалғындық жыл сайын барбекю өткізу орыны болып табылады. Оксфорд қалашығының алғашқы қоныс аударушылары өнімді нарыққа жеткізудің ыңғайлы тәсілі болмағандықтан диірмендерді дамытуда баяу болды, бірақ Норвич қалашығында Оттер өзенінің қалашық арқылы оңтүстікке қарай Эри көліне және Порт-Бурвелл портына ағып өтетін табиғи артықшылығы болды. 1820 жылдары Норвич қалашығында өзен бойында бірнеше пилорамалар болды, олар жергілікті қажеттіліктерді ғана емес, сонымен қатар Нью-Йорк штатына экспорттау үшін Порт-Бурвеллге дейін ағаш пен тікелей кесілген ағаштарды жеткізді.
The first mill on the site was built, in 1807, by partners John Earle and Paul Averill Jr. The Averill family was from the Great Barrington area in Massachusetts, where Thomas Ingersoll had lived before coming to Oxford. Paul Averill Sr. had developed mills in Townsend township in the 1790s. John Earle married Paul's daughter Mary and with Paul Averill Jr. managed the Townsend mills. In 1806, Earle purchased the land surrounding the mill site at Otterville and with his brother in law Paul (sometimes referred to as Paul Avery) built the first grist mill on the site. The mill standing today, built in 1845 by Edward Bullock and Herbert Hilliard Cameron Tufford, is run by water power supplied by a dam on the river. The South Norwich Historical Society, on a lease basis, maintains this historic site and offers tours on request. Located in the centre of the village, the mill and its surrounding meadow is the site of an annual barbecue. The pioneers of Oxford Township were slow to develop mills because of lack of any easy mode of transportation to send products to market, but Norwich township had the natural benefit of Otter Creek running through the township on a course which flowed south to Lake Erie and what became the harbour at Port Burwell. By the 1820s there were several sawmills along the creek in Norwich Township, supplying not only local needs but also rafting sawn timber and lumber down the creek to Port Burwell, for export to New York state.
Сүт шаруашылығы және ірімшік фабрикалары
Оксфорд қалашығының пионерлік шаруалары 1812 жылғы соғыстан бұрын-ақ май және ірімшік жасаумен аты шықты, ал Норвич қалашығының квакер пионерлері де олардан көп ұзамай соңғыларын ілесті. 1817 жылы автор және әрекеткер Роберт Гурлейден алынған сауалнамаға жауап ретінде Норвич шаруалары квакер қонысының алғашқы бес жылдағы дамуын көрсететін толық кесте ұсынды, оны Гурлей «Жоғарғы Канададағы жағдай» атты кітабында жариялады (осы беттегі кестеге қараңыз). Онда 11 квакер отбасы жылқы мен ешкіге қарағанда 28 сиыр әкелгені және бес жылдан кейін сиырлардың саны үш есеге артқаны көрсетілген. 1840 жылдары Оксфорд, Норвич және Дерехам қалашықтарындағы сүт шаруалары провинциядағы ауыл шаруашылығы жәрмеңкелерінде май және ірімшік жасау бойынша жүлделер үшін жыл сайын бәсекелестікке түсті. 1860 жылдары Норвич шаруалары Канадада ірімшік жасау үшін американдық фабрикалық жүйені алғаш рет қабылдады, қабылдану үшін екі түрлі тәсіл бәсекелестікке түсті. Анд Смит басқа шаруалармен келісімшарт жасап, олардан сүт сатып алып, цистерна көлігімен өз шаруашылығындағы фабрикаға тасыды. Ірімшік өндіруден түскен пайда немесе зиянның барлығы оның өзіне тиесілі болды. Харви Фаррингтон – Нью-Йорк штатынан Норвичке келген ірімшік фабрикасының маманы. Норвичвиллдің сыртындағы фабрикасында ол шаруалармен келісімшарт жасасып, олар сүтін әкеліп, фабриканы басқарғаны және ірімшік жасағаны үшін килограмына екі центтен шегергеннен кейін ірімшік сатудан түскен табысқа сәйкес төлем алды. Смит бірінші болып, 1865 жылы ірімшік жасауы үшін халықаралық деңгейде танымал болды, бірақ келесі жылы банкротқа ұшырады. Фаррингтонның кооперативтік жүйесі жақсы жаңалық болды және ол жарияланған тарихтарда және тарихи тақталарда мәңгі есте қалды.
Oxford Township's pioneer farms were already famous for butter and cheese making before the War of 1812, and Norwich Township's Quaker pioneers were quick to follow. In response to a questionnaire from author and agitator Robert Gourlay in 1817, Norwich farmers submitted a detailed chart showing the progress in the Quaker settlement in its first five years, which Gourlay published in his book about conditions in Upper Canada (see chart on this page). It shows that the 11 pioneer Quaker families brought with them more cows (28) than horses or oxen, and after five years had nearly tripled the number of cows being kept. By the 1840s, dairy farmers in Oxford, Norwich and Dereham townships were competing each year for top honours at agricultural fairs around the province for butter and cheese making prizes. In the 1860s, Norwich farmers were the first in Canada to adopt the American factory system for cheese making, with two different approaches competing for acceptance. Andes Smith took the approach of contracting with other farmers to buy their milk and haul it to a factory on his farm using a tanker wagon. Whatever profit or loss came from manufacturing cheese was his own. Harvey Farrington was a cheese factory specialist who had come to Norwich from New York state, and at his factory outside Norwichville he contracted with farmers to haul their milk to him and receive payment based on what came from cheese sales after Farrington deducted two cents per pound for his services in running the factory and making the cheese. Smith was first and was the more innovative one, gaining international recognition in 1865 for manufacturing a cheese, but he went bankrupt the following year. Farrington's co op system became the good news story that ended up being immortalized in published histories and on historical plaques.
Құрастыру
1975 жылы Оксфорд округі округ көлемінде муниципалдық қайта құрылымдауға ұшырады. Норвич ауылы және Шығыс Оксфорд, Солтүстік Норвич және Оңтүстік Норвич округтері біріктіріліп, Норвич округі құрылды.
In 1975, Oxford County underwent countywide municipal restructuring. The Village of Norwich and the Townships of East Oxford, North Norwich and South Norwich were amalgamated to create the Township of Norwich.
1979 жылғы торнадо
1979 жылғы 7 тамызда сағат 19:00 шамасында Норвичке Оңтүстік Онтариодағы ең ірі торнадолардың бірі – Вудсток торнадосы соқты. Дауыл Норвич қалашығының Блоуз бен Нью-Дурхам арасындағы аймағында қирату жолын жасап, Оксфорд орталығын толыққанды қиратып жіберді. Бірнеше үй, дүкен, англикан шіркеуі және қауымдық зал толығымен бұзылды. Тау басындағы Біріккен шіркеудің шатыры толығымен ұшып кетіп, ішкі жағы ауыр зақымдарға ұшырады, бірақ жеті әсем әйнек терезесінің екеуі де зақымдалмады. Зақымдалған үйлердің бірі округте тұратын соңғы Ингерсолл отбасының мүшесіне тиесілі болды. Торнадо отбасылық естелік альбомды жоғалудан құтқарып, кейін Оксфорд округі мұрағатында консервацияланды және қазір Ингерсолл мұражайында мақтан тұтады. Сол күні екі адам қаза тапты, ал бір қарт кісі бірнеше айдан кейін ауруханадан қайта оралмай көз жұмды. Оксфорд орталығындағы англикан шіркеуінен тек негізі мен есігі ғана қалды. Көршілер, тіпті алыстан келген адамдар да 1867 жылы салынған шіркеудің шағын бөліктерін қайтарып әкелді. Күміс патень, күміс флакон, қасиетті кедергі, креденца және екі әйнек терезеден қалған бөліктер, сондай-ақ бірнеше басқа да артефакттар табылып, қазір Нартексте қойылған. Шіркеу жақын арада бастапқы жоспар бойынша қайта салынды. Вудстоктан солтүстік-батысқа қарай пайда болған F4 торнадосы шамамен 60 км қашықтықты қамтиды, ал Оксфорд орталығы маңындағы ең кең жері 400 метрге жуық болды.
On August 7, 1979, at around 7:00 pm, Norwich was struck by the Woodstock Tornado, one of the largest tornadoes ever to occur in Southern Ontario. The storm cut a path of destruction across Norwich Township from Blows to New Durham, leaving the community of Oxford Centre in a state of total destruction. Several homes, the General Store, Anglican church and the Community Hall were levelled. The United Church at the top of the hill had its roof taken completely off and extensive interior damage, but all seven stained glass windows were left intact. One of the homes damaged was that of the last Ingersoll family member resident in the county, and narrowly missed destroying a cherished family keepsake album, which afterwards underwent conservation work at the Oxford County Archives and is now proudly displayed at the museum in Ingersoll. Two people lost their lives that day and one senior succumbed a few months later, never returning from hospital. All that remained of Oxford Centre's Anglican church was the foundation and one door hanging from its frame. Neighbours, even people from miles away were kind enough to return little bits of the original church, which was built in 1867. A silver paten and silver flagon, the communion rail, a credenza and parts of two of the stained glass windows along with a few other artifacts were recovered and are now displayed in the Narthex. The Church was soon rebuilt to the original plans. The F4 tornado, which had its beginning north west of Woodstock cut a swath all the way to Waterford of approximately 60 km and at its widest point near Oxford Centre was about 400m wide.
1998 жылғы Норвич торнадосы
1998 жылдың 2 маусымында түстен кейін Оңтүстік Онтариодағы ауа райы күрт нашарлады. Сағат 15:50 шамасында Холбрук аумағында торнадо пайда болып, тікелей Норвичке қарай бет алғаны туралы хабар келіп түсті. Торнадо Норвичке шамамен сағат 16:05-те жетті, нәтижесінде ағаштар, шаруашылық техникасы, қоралар, үйлер және 1867 жылы салынған ағаштан жасалған Қасиетті Троица Англикан шіркеуі зақымданып, қирады. Үш адам жарақат алды, ал келесі күні Канаданың қоршаған ортаны қорғау министрлігі бұл ауылды F2 немесе F3 торнадоның соққандығын растады. Приход шешімімен Қасиетті Троица Англикан шіркеуі қайта жаңартылмады, себебі қауым Оттервиллдегі Сент-Джон Англикан шіркеуімен бірігуге келісті. Дегенмен, шіркеутің құрметіне орнатылған тас ескерткіш әлі де сол жерде тұр.
On the afternoon of June 2, 1998, a severe weather outbreak affected Southern Ontario. At around 3:50 pm, there was a report of a tornado touching down in Holbrook and heading straight for Norwich. The tornado hit Norwich around 4:05 pm, damaging trees, farm equipment, barns, houses, and the wooden Holy Trinity Anglican Church (1867). Three people were injured, and the next day, Environment Canada confirmed that an F2 or F3 tornado had hit the village. Following a decision by the parish, Holy Trinity Anglican Church was not rebuilt as the congregation opted to join with St. John's Anglican Church, Otterville. However, a stone monument commemorating the church continues to mark the site.
Көрікті жерлер
Норвич және аудан мұражайы: Норвич және аудан мұражайы – Онтарио штатындағы ең ұзақ жұмыс істеп келе жатқан ауылдық қоғамдық мұражайлардың бірі. Онда аймақтың ауыл шаруашылығы және әлеуметтік тарихына қатысты көптеген жәдігерлер сақталған. Мұражай 1889 жылы салынған бұрынғы жиналыстар үйінде орналасқан. Бұл ғимаратты Достар қоғамы Пионерлер қоғамына осы мақсат үшін сыйға тартқан. Эмили Стоу мемлекеттік мектебі: 2012 жылдың соңында ашылған мектепте балабақшадан бастап 8-сыныпқа дейін оқушылар білім алады. Норвич аудандық орта мектебі: Норвич рыцарларының үйі саналатын Норвич аудандық орта мектебі 1952 жылы Норвич ауылының оңтүстік жағында ашылды. 2008 жылдың 28 қазанында Темза аңғары аудандық мектеп кеңесінің мүшелері аймақтағы және жалпы мектеп кеңесіндегі оқушылар санының азаюына байланысты Норвич аудандық орта мектебін жабу туралы шешім қабылдады. 2010 жылдың 5-6 маусымында бұрынғы Норвич аудандық орта мектебінің түлектері кездесу өткізді. Қазіргі таңда мектеп Эмили Стоу мемлекеттік мектебі деп аталады. Гранд-Транк теміржол станциясы мұражайы және ұстаханасы: Оңтүстік Норвич тарихи қоғамы 1875 жылғы станцияны 1881 жылғы Гранд-Транк теміржол станциясының түріне келтіріп қалпына келтірді. Күту залы мен кеңсе түпнұсқалық түрде қалпына келтірілген, ал багаж бөлмесі аймақтың тарихына арналған көрмелерді ұйымдастыруға пайдаланылады. Тұрақты көрмелерде 1880 жылдардағы теміржол құрылысы және осы кезеңнің көптеген жәдігерлері көрсетілген. Жер асты теміржолы және аймақтағы алғашқы афроамерикандықтардың қоныстануы, сондай-ақ аймақтағы ертедегі квакерлердің мұрасы да ерекше назар аударатын тақырыптар. Алғашқы афроамерикандықтардың зираты: 1982 жылы қауымның 175 жылдығын тойлау кезінде, осы аймақта қоныстанған босатылған отбасылардың есімін сақтау үшін зиратқа ескерткіш тақта орнатылды. Оттервилл саябағы: Басты бұрыштың солтүстігінде, тас қақпалар арқылы кіре берісте, биік қарағайлармен көмкерілген саябақтар орналасқан. Мұнда жүзу бассейні, бейсбол алаңы, ат спорты алаңы, теннис және баскетбол корттары, сондай-ақ балалар ойын алаңы бар. Норвич Тайгерлері: 2014 жылдан бері Диллон паркінде ойнайтын Норвич Тайгерлері (бұрынғы Mt. Elgin Mets және Tillsonburg Tigers) командасы бар. Олар Үш округтің ерлердің жылдам бейсбол лигасының құрамына кіреді, және бейсенбі және жексенбі күндері үй ойындары өткізіледі.
The Norwich and District Museum: The Norwich and District Museum is one of Ontario's longest operating rural community museums and contains a collection of artifacts relating to the agricultural and social history of the area. The museum is actually housed inside a former meeting house (built in 1889) which was donated by The Society of Friends to the Pioneer Society for this purpose. Emily Stowe Public School : Opened in late 2012, the school now consists of kindergarten to grade 8. Norwich District High School : Norwich District High School, home to the Norwich Knights, was opened in 1952 in the south end of the village of Norwich. On October 28, 2008, Thames Valley District School Board trustees made the decision to close Norwich District High School due to declining enrollment in the area and the school board at large. A reunion for past NDHS alumni was held on June 5–6, 2010. The school is now called Emily Stowe Public School. Grand Trunk Railway Station Museum and Blacksmith Shop: The South Norwich Historical Society has restored this 1875 station to its condition as an 1881 Grand Trunk Railway station. The waiting room and office are restored authentically, the baggage room is an interpretation room for displays of the area's history. Permanent displays feature railway construction of the 1880s with many artifacts of all periods. The Underground Railroad and early Black settlement of the area is another highlight, as well as the story of early Quaker heritage in the area. Early black settlement cemetery: In 1982 during the 175th celebrations of the community, a plaque was placed at the cemetery to commemorate the black settlement of freed families who made their homes in this area. Otterville Park: Just north of the main corner, and through the stone gates, is of parklands graced with tall pines, with a swimming pool, ball diamond, horseshoe pitch, tennis and basketball courts, and children's playground. Norwich Tigers: Playing out of Dillon Park as of 2014 are the Norwich Tigers (formerly the Mt. Elgin Mets and Tillsonburg Tigers). They are part of the Tri Counties Men's Fastball league, with Thursday and Sunday nights designated as home games.
Тарихи мектептер
Шығыс Оксфорд: 505767 Олд Стейдж жолы. Олд Стейдж жолын еске алу үшін тақта орнатылған. Губернатор Симкоға Детройт жолы деп белгілі болған индей жолы мұра ретінде көшкен. 1812 жылғы соғыс кезінде америкалық және британдық әскерлер Детройт пен Анкастер арасында осы жолмен жүріп өткен. Жолдың бір бөліктері Шығыс және Батыс Оксфордта әлі де қолданыста. Норвич аудандық орта мектебі: Стовер көшесі, S (Оксфорд жолы 59), Норвич. 1952 жылы салынған. Норвич ескерткіші: "Зарлы әйел". Бұл ескерткіш квакерлердің соғысқа қарсы тұруын және соғыстың бекерлігін көрсетеді. Орта мектеп қазір мемлекеттік мектепке (Эмили Стоу мемлекеттік мектебі) айналдырылды. Норвич мектебі: 12 Вашингтон көшесі, Норвич. Алғаш рет 1896 жылы салынған, бірақ 1973 жылы жаңасымен ауыстырылды. Мектеп қазір жабылып, орны жаңа үйлер салу үшін босатылды. Оттервилл мектебі: 318 Main St W, Оттервилл. 1927 жылғы бастапқы ғимараттың тек сыртқы қабырғасы ғана сақталған. Дегенмен, мектеп алдындағы тақташада ескі мектеп қоңырауы бейнеленген.
East Oxford P. S.: 505767 Old Stage Road. A plaque commemorates Old Stage Road. Governor Simcoe inherited this Indian trail known as the Detroit Path. Both American and British troops used it during the War of 1812 travelling between Detroit and Ancaster. Sections of the trail can still be travelled in East and West Oxford. Norwich District High School : Stover St. S (Oxford Road 59), Norwich. Built in 1952. Norwich Cenotaph: "Weeping Lady." This monument typifies the Quaker response of pacifism and the futility of war. The High school has now been converted to a public school (Emily Stowe Public School). Norwich P. S. : 12 Washington St, Norwich. Originally built in 1896 but replaced in 1973. The school is now closed and removed making the way for new townhomes. Otterville P. S. : 318 Main St W, Otterville. The facade is all that remains of the original 1927 building. However, there is a plaque with the old school bell at the front of the school.
Медиа
Норвич қаласының жергілікті газеті "Норвич газеті" 2018 жылдың шілде айында PostMedia баспасы тарапынан жабылды.
Norwich's local newspaper, the Norwich Gazette, was shuttered by publisher PostMedia in July, 2018.